"ဟိုဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းအရာတွေကို သိချင်နေတာလား။"
"အာ... အဲဒါက..."
ဂီယွန်ဟူ ကတော့ အခြေအနေကို အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပုံပါပဲ။
ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
သူ့အမြင်မှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက လောကမှာ အကြောက်ဆုံး ဘီလူးဆိုးတွေလို ဖြစ်နေမှာပဲ။
ကန်းဟယ်ရင် က အဲဒီလူသုံးယောက်နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိပါတယ်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီအစား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီမမက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းနေသေးတယ်ဗျ။"
ခဏလေးအထိ ဟိန်းထွက်နေခဲ့တဲ့ အသံတွေက တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်တော် အချက်ပေးလိုက်တာ သိပ်ကြာသေးပုံမပေါ်ဘူး။
သူတို့တွေ အတော်လေး မြန်တာပဲ။
အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
"သွားကြရအောင်။"
ကျွန်တော် ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားလိုက်ပြီး ဂီယွန်ဟူ ကတော့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အရင်က နားနေခဲ့တဲ့နေရာကို ရောက်သွားကြသည်။ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ခေါင်းလေးညိတ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
"ရောက်လာပြီလား။"
"ဟုတ်ကဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေကရော။"
"ဟိုဘက်မှာ။"
ကန်းဟယ်ရင် က လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ဓားနဲ့ တစ်ဖက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်မှာ အနာတရတွေနဲ့ လဲကျနေတဲ့ အမှိုက်ကောက်သမား သုံးယောက် ရှိနေသည်။
သူတို့ရဲ့ ပခုံးတွေ တုန်ခါနေတာကို ကြည့်ရတာ အသက်တော့ ရှိသေးပုံပါပဲ။
ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ အင်အားသိပ်မသုံးဘဲ သူတို့ကို အနိုင်ယူထားပေးခဲ့တာပါ။
"ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..."
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ ဂီယွန်ဟူ က မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
သူက ကန်းဟယ်ရင် ကို တုန်ရီနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
သူမက လူသုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် အနိုင်ယူထားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ချွေးတစ်စက်တောင် ပြန်မထွက်တဲ့ပုံစံနဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။
အဲဒီလို ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေတာကပဲ သူမအပေါ် သူထားရှိတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေသည်။
သူမက သူနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်တဲ့၊ သူ ဘယ်တော့မှ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ လောကတစ်ခုမှာ နေထိုင်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
ဂီယွန်ဟူ အခု ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းပါပဲ။
"အင်း။ သူတို့အခြေအနေကို ကြည့်ရရင် ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် ကြိုးနဲ့တုပ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။"
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ဒဏ်ရာမရှိတဲ့နေရာ ရှာရတာ ခက်ခဲနေသည်။
တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဓားရာတွေကတော့ အပိုဆုပေါ့။
ကန်းဟယ်ရင် က သူတို့ကို အနိုင်ယူတဲ့နေရာမှာ အတော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ခဲ့ပုံရတာမို့ သူတို့ရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေတောင် ကျိုးနေခဲ့သည်။
နတ်ဝိဇ္ဇာတွေကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးနေကြသည်။
"မမ ကန်းဟယ်ရင်။ သူတို့ ဘာမှ ပြောသေးလား။"
"အင်း၊ သူတို့ပြောတာကို သိပ်တော့ နားမထောင်လိုက်မိဘူး။ ဂီယွန်ဟူ က အချက်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု လွဲနေတယ်လို့ ခံစားမိတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ လှုပ်ရှားလိုက်တာ။"
"အဲဒီလိုလား။"
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့လုပ်ရပ်ကို အံ့သြမိသည်။
သူမက တခြားလူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတဲ့အခါ အားနည်းချက်တွေ ပြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကို ရိုက်နှက်တဲ့နေရာမှာတော့ အတော်လေး ရက်စက်တာပဲ။
အင်း။
ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က အမျိုးသမီးက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး အထိုးခံထားရသလို ဖြစ်နေတာက ဘာကြောင့်လဲ။
ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။ သူ့မျက်နှာက လုံးဝကို ပျက်စီးသွားပြီလေ။
"ဂီယွန်ဟူ။ ဒီလိုလုပ်ပြီးတော့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."
"ကြည့်နေလိုက်ပါ။"
ကျွန်တော် ဂီယွန်ဟူ ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး လဲကျနေတဲ့ သုံးယောက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့က နာကျင်လွန်းလို့ သတိတောင် ပြန်မရနိုင်ကြတော့ဘူး။
ဒီအတိုင်း ပြောနေလို့လည်း အကျိုးမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို သွားပြီး ရေထဲမှာ တစ်ဝက်လောက် မြုပ်နေတဲ့ သူ့ပေါင်ကို အားနဲ့ နင်းလိုက်သည်။
"အားးး!"
သူ့ရဲ့ ကျိုးနေတဲ့ အရိုးကို နင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ အော်ဟစ်ပြီး သတိပြန်လည်လာသည်။
"အော်၊ သတိရလာပြီလား။ ကန်းဟယ်ရင်။"
"ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ! မင်း၊ မင်း ဘာလို့..."
သူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်လျက် မြင်လိုက်ရတော့ အံ့သြပြီး စကားတွေ ထစ်နေသည်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်နောက်က ဂီယွန်ဟူ ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့နဖူးက သွေးကြောတွေ ထောင်လာသည်။
"ဒီ၊ ဒီသစ္စာဖောက်ကောင်! မင်းလား! အကုန်လုံးကို ဝန်ခံလိုက်တာ မင်းလား! ဒီကောင်မသား! ငါ မင်းကို သတ်မယ်! ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!"
"ဟူး။"
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ကို ခြေထောက်နဲ့ ပိုပြီး ဖိနင်းလိုက်သည်။
ခရွတ်။
"အူး..."
"ကန်းဟယ်ရင်။ ကန်းဟယ်ရင်။ ကန်းဟယ်ရင်။ မင်း အခု အခြေအနေကို နားမလည်သေးပုံပဲ။ ထပ်ပြီး နားလည်အောင် လုပ်ပေးရမလား။"
"ဟူး! ဟူး!"
ကျွန်တော် သူ့ပေါင်ပေါ်ကနေ ခြေထောက်ကို မလိုက်တဲ့အခါ သူ အသက်ရှူရခက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် လုံးဝ မနှစ်မြို့ဘူး။
"မင်းတို့တွေ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား! ဒီကနေ ထွက်ကြည့်စမ်း! မင်းတို့ အကုန်လုံး သေရမယ်!"
"ဆက်ပြောလေ။"
သူ့ရဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကျွန်တော် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ ထပ်ပြောဖို့တောင် တိုက်တွန်းလိုက်သေးသည်။
သူက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ပြီး ဆဲဆိုသမျှ အကုန်ထုတ်ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့တုန်းက သူပြုံးပြခဲ့တဲ့ မျက်နှာဖုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ။
"ငါပြောတာ မကြားဘူးလား! ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်မယ်! မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်!"
"ဝါး။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ နတ်ဝိဇ္ဇာတို့ရေ။ ကြားလိုက်လား။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာ။"
"ဒီကောင်! ငါ နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား! အား! မင်းက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ငါက..."
"ဘာလုပ်မှာလဲ။"
ကျွန်တော် အသံကို လျှော့ချပြီး သူ့ကို လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ဒဏ်ရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းလိုက်သည်။
သူက သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး အော်သံကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး ကျိုးနေတဲ့အရိုးကို ပိုပြီး ဖိနင်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
"အား! ရပ်လိုက်! ရပ်လိုက်စမ်းပါ!"
"ရပ်လိုက်? ရပ်ပေးရမလား? အဲဒါက နည်းနည်း တိုလွန်းမနေဘူးလား။"
ခရက်!
"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါ! အား!"
နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်တွေ၊ နှပ်ချေးတွေနဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ လဲကျနေတဲ့ ကျန်တဲ့လူနှစ်ယောက်ကလည်း သူ့အော်သံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ပျက်စီးသွားတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို လျှောက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ တည့်တည့်ကြည့်နိုင်အောင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"နာမည်က ကန်းဟယ်ရင်။ စုဆောင်းသူ အဆင့် ၇။ လူတွေကို အမှိုက်ကောက်သမားလိုမျိုး ခုတ်ထစ်ပြီး လူပေါင်း ၁၀ ယောက်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူအုပ်စုနဲ့ လှည့်လည်နေတာပေါ့။ အဲဒါနဲ့တင် မကျေနပ်သေးဘဲ လူမိုက်အချို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရိုက်နှက်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်း၊ လူကုန်ကူးခြင်းတွေ လုပ်နေတာလား။"
"အဲ၊ အဲဒါက..."
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ရာဇဝင်တွေကို ရွတ်ပြလိုက်တော့ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူ မှားယွင်းတဲ့လူကို ရန်စမိပြီဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားပုံပါပဲ။
"ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ အမည်မသိလူတစ်ယောက်နဲ့ မကြာသေးခင်က ဓားသိုင်းပညာရှင်အဖြစ် နာမည်ကြီးလာတဲ့ ဂီယွန်ဟူ လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးကို သတ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာပေါ့။"
"အဲ၊ အဲဒါက..."
"ဘာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး မသတ်ချင်ခဲ့ဘူးမလား။ မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ဝါသနာတွေကို ကြည့်ရင်လေ။ ဟုတ်တယ်မလား။"
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး!"
သူက မှားဖြေမိရင် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် အလျင်စလို ငြင်းလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတယ်။
သူက ယဉ်ကျေးသယောင် ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ မကောင်းကြံတဲ့အငွေ့အသက်တွေက တောက်ပနေတုန်းပဲ။
ဟုတ်တယ်၊ မင်း ဒေါသထွက်နေမှာပေါ့။
ပြီးတော့ ရှက်ရွံ့နေမှာပေါ့။
ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းက လူမိုက်တစ်ယောက်လို နေခဲ့ဖူးတယ်။
ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့သူတိုင်းကို ရိုက်နှက်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ခါနီးမှာပဲ စုဆောင်းသူအဖြစ် နိုးထလာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဘဝရဲ့ ခါးသီးမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရဘူး။ အမြဲတမ်း အမြင့်ဆုံးကိုပဲ တက်လှမ်းနေခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကြောက်စရာ ဘာရှိမှာလဲ။
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သာမန်လူတွေထက် သာလွန်တဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။
တကယ်တော့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာဖြစ်တဲ့ 'teller' စာချုပ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါမရှိရင်တောင် ကျွန်တော် လူသတ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။
ပြီးတော့ teller တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်တစ်ခုအပ်တော့ ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်တယ်။
‘စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းက မင်းရဲ့ဘဝကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဝါးမြိုပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။’
ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ မင်းကို ပြပေးမယ်။
ကျွန်တော့်ကမ္ဘာက ဘယ်လောက်တောင် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရန်စမိလိုက်သလဲဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားပုံရပါတယ်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
"ကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲဆိုတာလား။"
"မင်းနောက်ကွယ်ကနေ ပိုက်ဆံပေးခိုင်းတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ပြောစမ်း။"
"အဲဒါက..."
သူက စကားကို ဆက်မပြောဘဲ မျက်လုံးတွေကို လှိမ့်လိုက်သည်။
အဲဒီအပြုအမူကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် နေရာကနေ ချက်ချင်းထလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖိချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကျိုးနေတဲ့ အရိုးတွေကို ခြေထောက်နဲ့ အားနဲ့ နင်းခြေပစ်လိုက်သည်။
"အားးး!"
"ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို မကြိုက်ဘူးလား။ ခက်ခဲတဲ့အရာတစ်ခုခုကို မေးလိုက်မိလို့လား။"
"အား! အား! ရပ်! ရပ်လိုက်စမ်း! ဒီကောင်မသား!"
"ဘာလို့ ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ရတာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို အခုထိ အထင်သေးနေတုန်းလား။"
"ခရွတ်!"
၁၀ စက္ကန့်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
အဲဒီအချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ ဂီယွန်ဟူ က သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။
သူက ပါးစပ်ထောင့်ကနေ တံတွေးတွေ တန်းလန်းနဲ့ အသက်ကို မနည်းရှူနေရသည်။
"ဟူး။ ငါ၊ ငါ မင်းကို သတ်မယ်။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။"
"ဒီအခြေအနေရောက်နေတာတောင် အဲဒီစကားကိုပဲ ပြောနေတုန်းလား။"
"ဟူးဟူး။ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ငါတို့ကို သတ်တော့မလို့လား။ လူသတ်သမား ဖြစ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိလို့လား။"
"ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းက ဥပဒေကို မကြောက်ဘူးလား။"
"ဟားဟား။ ဥပဒေကို ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဟူးဟူး။ ဥပဒေတဲ့။ ကဲ၊ ဥပဒေအရ ငါ့ကို သေဒဏ်ပေးတော့မလို့လား။ ဒီနိုင်ငံမှာ အဲဒီလိုမျိုး မရှိပါဘူး။ ဥပဒေအရ လုပ်မယ်ပေါ့လေ။ ကဲ၊ လုပ်လေ။ ထောင်ကျတာလောက်ကတော့ ငါ အေးဆေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သိထားလိုက်။ ငါ ထောင်က လွတ်လာရင် မင်းကို လိုက်ရှာပြီး သတ်ပစ်မယ်။ မင်းရဲ့ လူတွေ၊ မင်းရဲ့ မိသားစုတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်။"
ဂီယွန်ဟူ က နတ်ဆိုးဝင်ပူးနေသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို ကျိန်စာတွေ တရစပ် တိုက်နေသည်။
သူက ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မသတ်ရဲဘူးလို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေပုံရသည်။
"ဒါဆိုရင် အခုချက်ချင်း ငါတို့ကို ကုပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင်တော့..."
"ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။"
မျက်နှာပြောင်တိုက်နေတဲ့ ဂီယွန်ဟူ ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုလည်ပတ်နေတာလဲ။ မင်းတို့က ငါတို့ကို လှည့်စားပြီး တိတ်တဆိတ် သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ အခု အနိုင်ကျင့်ခံရတော့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ မသေချင်ရင် ထွက်သွားပေးရမလား။ ငါတို့ကို အဲဒီလောက်အထိ အသုံးမကျတဲ့သူတွေလို့ ထင်နေတာလား။"
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့် စာကြည့်တိုက်ထဲက နတ်ဝိဇ္ဇာတွေကလည်း ဂီယွန်ဟူ ရဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။
သူတို့က သူ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အော်ဟစ်တိုက်တွန်းနေကြသည်။
[နတ်ဝိဇ္ဇာတွေက ဂီယွန်ဟူ ကို သတ်ဖို့ အော်ဟစ်နေကြသည်။]
[အချို့သော နတ်ဝိဇ္ဇာတွေက ဂီယွန်ဟူ ရဲ့ အရှက်မရှိမှုကို ရွံရှာစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။]
[တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ တူညီတဲ့ တစ်ဦးက မကောင်းမှုကို ပြစ်ဒဏ်ပေးရမယ်လို့ ဆိုသည်။]
စာကြည့်တိုက်ထဲက လေထုကတော့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဖြစ်နေသည်။
အဲဒါကတော့ ဂီယွန်ဟူ နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ။
သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအတွက် ကျွန်တော် အလွန်ကျေနပ်မိသည်။
'သူ့ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အပြုအမူတွေကို တမင်တကာ ဖော်ထုတ်ခိုင်းရကျိုးနပ်သွားတယ်။'
သာမန်အတိုင်း သတိမဝင်ခင်မှာသာ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် နတ်ဝိဇ္ဇာတွေက ပျင်းစရာကောင်းတယ် ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က ရက်ရက်စက်စက် မကိုင်တွယ်ဘူးလို့ ပြောကောင်းပြောကြလိမ့်မယ်။
သနားတတ်တဲ့ နတ်ဝိဇ္ဇာအချို့ဆိုရင်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းက တစ်ခုတည်းသော အဖြေမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို နောင်တရအောင် လုပ်ရမယ်လို့ အငြင်းပွားကောင်း အငြင်းပွားကြလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂီယွန်ဟူ ပြသခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေက အဲဒီနတ်ဝိဇ္ဇာတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကိုတောင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။
သူ့ကို တမင်တကာ ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်တိုလာသည်။
နတ်ဝိဇ္ဇာတွေဆို ပိုပြီးတော့တောင် ဒေါသထွက်နေမှာပေါ့။
သူတို့သာ လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့လည်ချောင်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်ကြမှာ အသေအချာပါပဲ။
"ဘာလဲ။ အခု ကြောက်နေတာလား။ ဘယ်သူကများ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့မှာလဲ..."
"မဟုတ်ဘူး။ တော်ပြီ။"
"ဘာ။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."
"မင်း အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးပုံရတာမို့လို့ ငါ ပြောပြမယ်။ မင်း ငါတို့ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သိထား။ သန့်ရှင်းတဲ့ နတ်ဝိဇ္ဇာတွေကလွဲရင် ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။"
ဂုဏ်ပုဒ်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံမှာ လူသတ်ချင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ အဲဒါကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ဂီယွန်ဟူ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။
"စ၊ စနောက်မနေနဲ့! သက်သေရှိတယ်! ဟေ့၊ ယောင်ပယ်! ဟေ့၊ ဒီကောင်မသား!"
"အဲဒီကောင်လား။ သူ အပြင်ထွက်ပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"
ရှူး။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပြသဖို့အတွက် ဓားကို တမင်တကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဂီယွန်ဟူ နဲ့ ကျန်တဲ့လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
"ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာပေါ့လေ။ ဒါဆို ငါ ပြပေးမယ်။"
တပ်!
ကျွန်တော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဂီယွန်ဟူ ရဲ့ ဘေးမှာရှိတဲ့ သူ့အပေါင်းအပါဆီကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဓားချက်က မမျှော်လင့်ဘဲ ထိမှန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလူမိုက်က အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းနဲ့ အော်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ပါဘူး။
ပိုပြီးတော့တောင် ကြွားဝါချင်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ဓားကို သူ့နံရိုးကြားထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်သည်။
"အူး!"
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ဓားက သူ့နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားပြီး သူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။
အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အမျိုးသမီး လူမိုက်က ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ဟီး! ကျေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ!"
"ဒီ၊ ဒီလူရူး!"
နှစ်ယောက်သား အခြေအနေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ၊ အလွန်တရာကို နောက်ကျသွားပါပြီ။
"ဘာလို့ ဒီဘက်ကို လာရန်စတာလဲ။"
"ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ! ကျွန်မ၊ ကျွန်မ ခဏလောက် အရူးဖြစ်သွားတာပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး!"
"ဂီ၊ ဂီယွန်ဟူ အစ်မ! အစ်မ ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး! အကုန်လုံး ဒီကောင်မသားရဲ့ အမှားတွေပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး!"
အမျိုးသမီး လူမိုက်က ကျွန်တော် သူမကို အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် ကန်းဟယ်ရင် ဆီမှာ အကူအညီ တောင်းခံလိုက်သည်။
သူမရဲ့ မောက်မာတဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်ရည်၊ နှပ်ချေးတွေနဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
အဲဒါကို မြင်တော့ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာသည်။
"ဟယ်ရင်?"
သူမ ကျွန်တော့်ကို တားမလို့လား။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရတော့ သူမအတွက် အခု ကျွန်တော် လုပ်နေတာတွေက အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် လုပ်လိုက်တဲ့အရာက ကျွန်တော့် မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ပိုလွန်သွားသည်။
တပ်!
"အူး! ဘာ၊ ဘာလို့လဲ။"
သူမက သူမရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အမျိုးသမီး လူမိုက်ရဲ့ ဗိုက်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သူမက မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်ရင်း ဘေးကို လဲကျသွားသည်။
ဂီယွန်ဟူ ကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။
တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုက်တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
"ယူဟွန်း။ မင်း ဒီအလုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ပြီး ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား။"
"..."
"မင်း အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီတိုက်ပွဲကတည်းက ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားပြီ။"
"...ဟုတ်လား။"
ကွန်စတန်တီနိုပယ် မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကန်းဟယ်ရင် က သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိသွားခဲ့တာပါ။
ပြီးတော့ သူမ ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
'အံ့သြစရာပဲ။'
သူမက သန်မာသယောင် ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် က တကယ်ကို အေးစက်နေတဲ့ပုံပါပဲ။
ဒါက သူမရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်မှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လမ်းဘေးက ကျောက်ခဲတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သလိုမျိုးပဲ သူမ ပြုမူနေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို အထင်သေးလွန်းသွားပုံရပါတယ်။
"ကျန်တာကိုတော့ ငါ ရှင်းလိုက်မယ်။"
"သဘောအတိုင်းပါပဲ။"
ဟယ်ရင်ကပဲ တာဝန်ယူလိုက်တာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကြိုဆိုရမယ့် ကိစ္စပါပဲ။
ကျွန်တော် ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
"အား၊ အား။"
ဂီယွန်ဟူ က တုန်ရီနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို မော့ကြည့်နေသည်။