အမဲလိုက်ခြင်းမှာ အတော်လေး ချောမွေ့နေခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူတွေကလည်း အရည်အချင်းမရှိသူတွေတော့ မဟုတ်သည့်အတွက် သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာသမျှ ဖန်တမ် (phantom) အားလုံးကို ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အထူးချွန်ဆုံးကတော့ ကန်းဟယ်ရင် ပင် ဖြစ်သည်။
သူမက ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားပြီး ဖန်တမ်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။
‘စွမ့်ရုသ်’ (Swamp Root) ဟုခေါ်သည့် အပင်ပုံစံ ဖန်တမ်တစ်ခုက အလယ်မှ နှစ်ပိုင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
“ကောင်းတယ်။”
“ခဏလောက် နားကြရအောင်။”
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တိုက်ပွဲအကြိမ်အတော်များများ ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ။
ဤနေရာတွင် နားလိုက်ခြင်းက မဆိုးသည့် အိုင်ဒီယာတစ်ခုပင်။
မြေပြင်တွင် ရေတွေပြည့်နေသော်လည်း ကျွန်းငယ်လေးများကဲ့သို့ ပေါ်နေသည့် ရေညှိများရှိနေသဖြင့် နားရန်အတွက် ပြဿနာမရှိပါ။
“ဝါး… မင်းက တကယ်တော်တာပဲ။ ဖန်တမ်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်နိုင်တာမျိုး ငါတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး။”
“တကယ်ပဲ၊ ငါတို့ တစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။”
အမှိုက်ကောက်သူ (scavenger) အဖွဲ့ဝင်တွေက ကန်းဟယ်ရင် ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ကျွန်တော်တို့၏ သတိကို လျော့ပါးသွားအောင် ကြိုးစားနေကြသည်။
သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ သူတို့၏ ချီးမွမ်းစကားများကို သဘောကျပုံမရဘဲ အေးစက်စက်နှင့် တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့လည်း စကားစရမည့်လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် အလိုလိုပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။
‘သူတို့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို ငါမြင်နေရတယ်။’
အစကတော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အထင်သေးသည့်စိတ်နှင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတိုက်ပွဲများတွင်မူ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကန်းဟယ်ရင် က သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သန်မာနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင်တော့ သတိမထားမိကြသော်လည်း စိုးရိမ်နေကြပြီဆိုသည်မှာ သိသာသည်။
‘သူတို့ ပိုပြီး စိတ်မရှည်လေလေ၊ အမှားပိုလုပ်မိဖို့ များလေလေပဲ။’
‘သူတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုစောပြီး လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်။’
ကျွန်တော်က အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ကိုယ့်စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။
သူတို့အားလုံး၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်များ ကိုင်ထားကြပြီး ထိုစာအုပ်များက အညိုရောင်များ ဖြစ်နေသည်။
စာအုပ်အဖုံးကလည်း အညိုရောင်၊ စာအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် အလင်းရောင်ကလည်း အညိုရောင်ပင်။
အဲဒါကတော့ အရည်အချင်းနည်းပြီး လက်တွေ့ဘဝတွင် အဆင်မပြေသူများဆီ၌ အတွေ့ရများသည့် စာအုပ်မျိုးဖြစ်သည်။
‘အင်း… ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ပုံမှန်ပဲ။’
ကျွန်တော်က ဟန်ယုံဝန်း (Han Yongwoon) ဆိုသည့် နာမည်ရေးထားသည့် စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ကျန်သည့် သုံးယောက်ကတော့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ ပေးစရာမလိုသည့် လူ့အမှိုက်များဖြစ်သော်လည်း ဤ ဟန်ယုံဝန်း ဆိုသူမှာတော့ ကျွန်တော်တို့လိုပင် အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခံလာရသည့် သားကောင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
သူက ဘာလုပ်နေမှန်းမသိဘဲ ရောက်လာခဲ့ပြီး အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
သူက ဤအခြေအနေကို လုံးဝမနှစ်မြို့ကြောင်း သိသာပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူ့မျက်နှာက အစကတည်းက မှိုင်းညို့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ကို ကျွန်တော် ဖတ်နိုင်ပါသည်။
‘အင်း… ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။’
သူတို့က ဘာမှမသိဘဲ ရောက်လာခဲ့လျှင်တောင် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့နှင့်အတူ လက်တွဲလာခဲ့သည့် မဟာမိတ်များပင်ဖြစ်သည်။
သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် နေနေခြင်းက သူ့ကို သူတို့နှင့် အတူတူပင်ဟု သတ်မှတ်လို့ ရစေသည်။
‘ပြီးတော့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း ငါ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးတာမျိုးကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
ဤလူလေးယောက်က အမှိုက်ကောက်သူများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ ဝိညာဉ်များက သူတို့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် စောင့်မျှော်နေကြသည်။
သာ၍ “ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ လွှတ်ပေးလိုက်ကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်ပါက မက်ဆေ့ခ်ျဝင်းဒိုးတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်လိမ့်မည်။
‘ဘာထက်မဆို ငါ ဟေရင် (Hyerim) အတွက် စိုးရိမ်တယ်။’
ကျွန်တော် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်မှာ အမှိုက်ကောက်သူများ၏ လှည့်စားမှုကို ခံရသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို အတွေ့အကြုံ ပိုရစေချင်၍လည်း ပါဝင်သည်။
သူမက သန်မာသော်လည်း အခုထိတော့ အတွေ့အကြုံနုသေးသည်။
ဒါက သူမတွင်ရှိသည့် စွမ်းအားအကြောင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားအကြောင်းဖြစ်သည်။
‘စုဆောင်းသူ (Collector) တွေက များသောအားဖြင့် ဖန်တမ်များနှင့် တိုက်ခိုက်ကြပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတိုက်ခိုက်ကြဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။’
ဒါက လက်တွေ့ဘဝတွင် လက်နက်များကို ကိုင်စွဲပြီး အသက်ရှင်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
လေထုက တင်းမာလာလျှင်တော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသတ်မှုများပင် ဖြစ်ပွားတတ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ ကိုရီးယားတွင် စုဆောင်းသူများအတွက် ဥပဒေများရှိပြီး ကာကွယ်မှုများ အပြည့်အဝရသော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်လာဘူးဟု မပြောနိုင်ပေ။
အဲဒီလူသတ်သမားများကိုပင် ကြည့်လိုက်ပါ။
တစ်နေ့နေ့တွင် ကန်းဟယ်ရင် ဟာ ဖန်တမ်များနှင့်တင်မကဘဲ လူများနှင့်ပါ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ သူမက အဲဒီလိုမျိုး မမျှော်လင့်ထားဘဲ လူသတ်ရသည့် အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားနိုင်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
‘လူသတ်တယ်ဆိုတာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူဘူး။’
သူမက ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းဆောင်ပြနေသော်လည်း ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးကို သူမ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မည်ကို ကျွန်တော် စိတ်ပူမိသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကြမ်းတမ်းသည့်ဘဝကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူမို့ လူသတ်ခြင်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော်လည်း ငြိမ်းချမ်းသည့်ခေတ်တွင် ကြီးပြင်းလာသည့် ကန်းဟယ်ရင် အတွက်တော့ အများကြီး ကွာခြားသွားမှာပါ။
သူမ တစ်သက်လုံး စိတ်ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားနှင့် နေသွားရနိုင်သည်။
‘ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်လျှင်တော့ ငါ ဝင်ပါပေးမည်။’
ကျွန်တော့်လက်များက သွေးစွန်းပြီးသားမို့ နောက်ထပ် လေးယောက် ထပ်တိုးသွားလည်း ဘာမှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“အော်… ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“ခဏလောက် တစ်ခုခု သွားကြည့်မလို့။”
ကျွန်တော် သာမန်အတိုင်း လိမ်ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက လိမ်ပြောခြင်းပါ။
သူတို့ကလည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေကြသည်မို့ ဤဘက်မှနေ၍ အရှိန်မြှင့်ပေးလိုက်လျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နေရာမှ ထွက်သွားလျှင် သူတို့လည်း တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလာမည်မှာ သေချာသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ သူမတစ်ယောက်တည်း ကြားနိုင်အောင် အသံလွှင့်လိုက်သည်။
-ဟေရင်။ စောင့်နေပါ။ ငါ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် သူတို့လည်း တစ်ခုခု လုပ်လာလိမ့်မယ်။
-ဟုတ်ကဲ့။ သိပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အဝေးရောက်နေလျှင်တောင် ဤသို့မျိုး ဆက်သွယ်လို့ရသည်ကို သူတို့ သိမည်မဟုတ်ပါ။
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဤသို့သော စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သည့်နည်းလမ်းကို အဆင့် (၄) စာအုပ်များလောက်မှသာ သုံးနိုင်ကြသည်။
ဒါက ဘက်စုံသုံးနိုင်သည်မို့ အတော်လေးလည်း ဈေးကြီးသည်။
“ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“အော်… ခဏစောင့်ဦး။ တစ်ယောက်တည်းသွားရင် အန္တရာယ်များတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက် ခေါ်သွားပါ။ ဟေ့၊ ယုံဝန်း။ မင်း သူနဲ့အတူ လိုက်သွားလိုက်။ မင်းလည်း အိမ်သာသွားချင်တယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။”
“ဟမ်၊ ဟမ်?”
ဟန်ယုံဝန်းက အဲဒီလို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာသော်လည်း ခေါင်းဆောင် ဘက်ခ်ဝူဟျွန်း (Baek Woo-hyun) က အတင်းတိုက်တွန်းနေသောကြောင့် သူ ထိုင်နေရာမှ ထရတော့သည်။
သူတို့ ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို ကျွန်တော် ရိပ်မိသည်။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်မို့ လူတစ်ယောက်ကို အတင်းတွဲပေးလိုက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လူရွေးတာ မှားမနေဘူးလား။
“သွားကြရအောင်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဟန်ယုံဝန်းက ဤနေရာမှ တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားချင်နေပုံရပြီး ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကြားနိုင်သည့်အသံဖြင့် အမြန်သွားရန် တိုက်တွန်းနေသည်။
သူ့၏ အပြုအမူများက ထူးဆန်းနေသော်လည်း ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
မြူများကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ အကြည့်များမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က အသင့်အတင့် ကြီးထွားနေသည့် မှိုပင်တစ်ပင်နားတွင် ရပ်လိုက်တော့ ဟန်ယုံဝန်းက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
အင်း။
“အစကတည်းက ခံစားမိနေတာပါ၊ မင်း ဘာတွေကို ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။”
“ကျွန်၊ ကျွန်တော်လား? ကျွန်တော့်ကို ပြောတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းနာမည်က ဟန်ယုံဝန်း လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား။ မင်း တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိနေပုံရတယ်၊ စိတ်အေးအေးနဲ့ ပြောပြလို့ ရပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟန်ယုံဝန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
သူ လုပ်နေသည့်အလုပ်အတွက် နောင်တနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်၊ ပြီးတော့ သူ အဲဒါကို ရပ်တန့်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည့် ကြောက်စိတ်များပင်။
သူက အခု လက်တွေ့ဘဝနှင့် သူ့၏ အသိစိတ်ကြားတွင် အကြိတ်အနယ် ရုန်းကန်နေရသည်။
အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
‘ဖြစ်နိုင်တာကတော့…’
အစကတော့ သူ့ကိုပါ ရှင်းပစ်ရန် တွေးထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အဲဒီလိုလုပ်ရန် မလိုတော့ဘူးဟု တွေးမိသည်။
“ယုံဝန်း။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“မင်းက အစကတည်းက ငါ့ကို အများကြီး ကြည့်နေတာပဲ၊ ဘာများ ပြောစရာ ရှိလို့လဲ။”
“…”
ကျွန်တော်က သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးနေသည့် အချက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆွပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် ဟန်ယုံဝန်းက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
“မင်းနာမည်က… ယူးဟျွန်း (Yu-hyun) မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုက်ပါ။”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြုံးကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့ ဤမြင်ကွင်းကို သီးခြားကြည့်ရှုနေသည့် ဝိညာဉ်များက ဟန်ယုံဝန်း၏ ပြုမူပုံကြောင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
သူတို့က အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့တွင် အတူတူလုပ်နေသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ မဟုတ်ဘူးလား။
ဘာကြောင့် သူက ရုတ်တရက်ကြီး ဤသို့မျိုး လုပ်ရတာလဲ။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုအများစုက ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဘာကြောင့် ငါ့ကို ထွက်ပြေးခိုင်းရတာလဲ။”
“ဒါက… အဲဒါကတော့… ခင်ဗျားကို ပြောပြရင် ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ဘက်ခ်ဝူဟျွန်း (Baek Woo-hyun) တို့က… အဲဒီသုံးယောက်က လူသတ်သမားတွေပါ။ သူတို့က တခြားသူများကို သတ်တတ်သည့် လူဆိုးတွေပါ။”
နောက်ဆုံးတော့ ဟန်ယုံဝန်းက သူသိသမျှအကြောင်းအရာများကို အကုန်လုံး ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
ဘက်ခ်ဝူဟျွန်း က သူ့ကို ဤနေရာသို့ အတင်းခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရောက်သည့်အခါတွင်တော့ သူတို့က လူနှစ်ယောက်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။
သူ အဲဒီအချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့က သူ့ကိုပါ သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ခွန်အားမရှိခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သတ္တိကို အရင်းပြုပြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ဒီစကားတွေက ခင်ဗျားအတွက်တော့ ထူးဆန်းနေမှာပါ။ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်လည်း သူတို့လိုပဲ လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမှာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ လူဆိုးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီကို ဘာမှမသိဘဲ ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် အမှန်တရားကို သိပြီးချိန်မှာ ပါးစပ်ပိတ်နေခဲ့တာကိုး။”
“…”
“ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ အရမ်းလွန်လွန်းပါတယ်။ သူတို့က ကိုယ်သဘောကျရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်ဖို့ ကြံစည်ရက်နိုင်ရတာလဲ။ အဲဒါက တိရစ္ဆာန်တွေထက်တောင် ပိုဆိုးပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ပြေးပါ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ခိုးသတ်လိုက်ပါတယ်လို့ပဲ အစီရင်ခံလိုက်ပါမယ်။ ကန်းဟယ်ရင် လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးလည်း အဆင်ပြေမှာပါ။ ကျွန်တော် သွားပြီး လျှို့ဝှက်သတိပေးလိုက်ပြီး အခွင့်အရေးရရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အပြင်ရောက်အောင် ပို့ပေးပါ့မယ်။”
“မင်း အဖမ်းခံရရင်ကော။ ဟေရင်တင်မကဘူး၊ မင်းပါ အန္တရာယ်ရှိမှာမဟုတ်လား။”
“အဲဒါက…”
“ပြီးတော့ အရေးကြီးတာက သူတို့က ဘာကြောင့် ငါတို့ကို သတ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ အဲဒါက ခုထိ ပဟေဠိဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ သူတို့ ဒီလို လုပ်နေကြတာလဲ။”
သူက အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောပြီးသားမို့ သူလည်း ရိုးသားစွာပင် ပြန်ဖြေပေးသည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝူဟျွန်းကတော့ ပြောတယ်။ သူတို့ဆီကို ပြောပြသူ (Teller) တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်တဲ့။”
“အော်… ပြောပြသူ (Teller) တစ်ယောက်ပေါ့။”
ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လှောင်ပြောင်သံလေး ထည့်ပြောလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဟန်ယုံဝန်းအတွက်တော့ ကံဆိုးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဤအခြေအနေများအကြောင်းကို ကျွန်တော်က အစကတည်းက အကုန်သိထားပြီးသားပါ။
သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ဘယ်သူရှိနေသည်အထိပေါ့။
အမှန်တရားကို မသိရှာသည့် ဟန်ယုံဝန်းကတော့ သူ့ရှင်းပြချက်ကို ဆက်ပြောသည်။
“ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ပြောပြသူတွေထဲမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးသည့် ဌာနကလို့ ကြားရတယ်။ ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို စာကြည့်တိုက် စာချုပ် (Library contract) ချုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။”
“စာကြည့်တိုက် စာချုပ် (Library contract) တဲ့လား။”
ဟန်ယုံဝန်းက နောင်တရရိပ်သန်းသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောနေသော်လည်း တကယ်တော့ ဒါက သူ့တစ်ယောက်တည်း၏ ပြဿနာ မဟုတ်ပါ။
ဤဖြစ်ရပ်စဉ်များက ဤလောကတွင် ကြာရှည်စွာ စုပုံလာခဲ့သည့် အမှောင်ဘက်ခြမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ပြောပြသူ (Teller) များနှင့် မတွေ့ဆုံနိုင်သည့် စုဆောင်းသူများ၊ စာကြည့်တိုက် စာချုပ် မချုပ်ဆိုနိုင်သူများသည် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ဝိညာဉ်များ၏ အကူအညီကို မရနိုင်ကြဘဲ စာကြည့်တိုက် စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားသည့် စုဆောင်းသူများနှင့် ကွာဟချက်က သဘာဝအတိုင်း ကြီးမားလာတော့သည်။
ပြောပြသူ (Teller) အရေအတွက်နှင့် ယှဉ်လျှင် စုဆောင်းသူများက အရမ်းကို များပြားလွန်းနေသည်။
အဆင့်မြင့် ပြောပြသူတချို့ကတော့ လူအများဖြင့် စာကြည့်တိုက် စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုပြီး သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် အဓိကဇာတ်ကောင် အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တောင်မှ လိုအပ်ချက်ကို အပြည့်အဝ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သေးပါ။
လူတိုင်းက ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ နေရာများက ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပြီး အဲဒီနေရာများက အမြဲတမ်း ရွေးချယ်ခံရသူများအတွက်ပဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သေပြီးပြန်ရှင်လာလျှင်တောင် ပြောပြသူ (Teller) နှင့် တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အစကတည်းက အရည်အချင်း မရှိတာလေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ အခွင့်အရေး ရှိမှာပါလို့ တွေးပြီး ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ စုဆောင်းသူ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပြီး အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။”
မကြာခင်မှာပဲ စကားဝိုင်းက ဟန်ယုံဝန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ညည်းတွားသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စာကြည့်တိုက် စာချုပ် လိုချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူကို သတ်ပြီးမှတော့ မရယူချင်ဘူး။ ဒါက… မမှန်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး တစ်ခါလောက် လုပ်လိုက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်တော် အဲဒီလို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်က ရယ်စရာကောင်းသော်လည်း သူကတော့ တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ တစ်ခါလုပ်လိုက်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ ပထမဆုံးအကြိမ်က ခက်ခဲပေမဲ့ နောက်တစ်ခါဆို ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာလျှင် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“အင်း။”
“ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ပြေးပါ။ ဒီကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။”
သူ့စကားထဲတွင် လိမ်ညာမှု တစ်စက်မှ မပါသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဝိညာဉ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူတို့အများစုက ဟန်ယုံဝန်း အခုလိုမျိုး ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပုံရသည်။
အဲဒီအစား ဝန်းကျင်လေထုကို ကြည့်ရသလောက် သူတို့ဆီတွင် သူ့အပေါ် သနားစိတ်တချို့ပင် ပေါ်လာပုံရသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း တစ်နည်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆိုရင်…”
“ယုံဝန်း၊ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်ပါ။”
“ဗျာ?”
ဟန်ယုံဝန်းက ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည့် စကားကို နားမလည်ပုံရသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
“ဟိုလေ၊ ဒါက ကျွန်တော် ပြောစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း မင်းကို လိမ်ပြောခဲ့တာပါ။”
“လိမ်ပြောတယ်?”
“ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသလို လာချဉ်းကပ်သည့်သူများကို ယုံလောက်သည့်အထိ ကျွန်တော်တို့က မိုက်မဲသည်ဟု ထင်နေတာလား။”
“အဲဒါ…”
သူက ဦးနှောက်ရှိသူမို့ ဟန်ယုံဝန်းက ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။
သူက ခေါင်းနောက်ဖက်ကို အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသည့်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသည်။
သူသာ တကယ်ကို ပြင်လို့မရသည့် လူဆိုးတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ကျွန်တော်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောခဲ့မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပါ။
“ဒါဆို… ခင်ဗျားတို့က အစကတည်းက အကုန်သိနေတာပေါ့…”
“သိတာပေါ့။ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာက ဘက်ခ်ဝူဟျွန်း က ငါ့ကို ရှင်းပစ်ခိုင်းလို့ မဟုတ်လား။”
“…”
“ကောင်းပြီလေ၊ အရမ်းလည်း ကြောက်မနေပါနဲ့။ မင်း ခုနက လုပ်ရပ်များက မင်းက လူဆိုးမဟုတ်ဘူးဆိုသည်ကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က သုံးယောက်ကတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ခ၊ ခဏလေး! ဒါဆို အန္တရာယ်ရှိတယ်! ကန်းဟယ်ရင် ကန်းဟယ်ရင် လို့ခေါ်သည့် မိန်းကလေး…”
“အဲဒါအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။”
အဝေးမှ အော်သံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
မြူများနှင့် ရောထွေးပြီး တိုးဝင်လာသော်လည်း အဲဒါက လူသုံးယောက်၏ အော်သံများပါ။
“သူတို့ ဟိုဘက်မှာ အလုပ်ပြီးအောင် လုပ်နေကြပြီလေ။”
ဟန်ယုံဝန်းက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ဝန်ခံပြီး အကုန်လုံးကို ရိုးသားစွာ ပြောပြသည့်အချိန်တွင်ပင် ကျွန်တော်က ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ အချက်ပြပြီးသားပါ။
အဲဒီအချိန်ကနေ သုံးမိနစ်တောင် မရှိသေးသည်မို့ စောင့်ကြည့်ရအောင်။
“မကြာခင် ပြီးသွားလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည့်အခါ ဟန်ယုံဝန်းက စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငေးငိုင်သွားသည်။