“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ဟောဗျာ… ကျွန်တော်က ဘယ်သူဖြစ်ရမလဲ။ ခင်ဗျားပဲ မှန်းကြည့်ပါလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
မှောင်မိုက်နေသည့် ဤနေရာ၌ ဘာကိုမျှ မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ကျွန်တော့်ကို စကားပြောနေသူအား အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
သူသည် ကျွန်တော်နှင့် ဆင်တူသည်။ မှန်ထဲကို ကြည့်နေရသလိုမျိုးပင်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ကျွန်တော်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် ကျွန်တော် မဟုတ်ပေ။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ဘယ်သူလဲလို့။”
“အို… မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်အတော်ကြာ အတူတူရှိလာခဲ့တာကို အခုထိ မသိသေးဘူးလား။”
“ငါတို့က အချိန်အတော်ကြာ အတူတူရှိခဲ့တယ် ဟုတ်လား။”
“ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ ခင်ဗျား သေဆုံးသွားပြီး တယ်လာ အဖြစ်နဲ့ ပြန်စခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ဒီနေရာအထိလေ။ ခင်ဗျားဘေးကနေ တစ်ခါမှ မခွာခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။”
ကျွန်တော် အေးခဲနေသည့် စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်လှုပ်ရှားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
လေးလံနေသည့် အတွေးများကို အစွမ်းကုန် တွန်းအားပေးရင်း ကျွန်တော့်ရှေ့မှ ကျွန်တော်နှင့် ပုံစံတူနေသည့် ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားသည်။
သူက အရိပ်အမြွက်တွေကို ပြောပြပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော် တယ်လာ အဖြစ် စတင်ခဲ့ချိန်ကတည်းက ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်ဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးသွားပြီဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် အဖြေက တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
“မင်း… မင်းက ကိုဒက်စ် ရဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။”
“မှန်ပါတယ်။”
သူသည် ကျွန်တော့်မျက်နှာအတိုင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း သိလိုစိတ်ကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။
ကိုဒက်စ် ၏ အပိုင်းအစတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လိုဂိုစ် က သူ့ကို တမင်တကာ စေလွှတ်လိုက်တာများလား။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ပြန်မသိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် ကျွန်တော်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အပိုင်းအစက သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အနည်းငယ် အံ့ဩမိသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်လာလောက်သည့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒါဆိုရော ဘာဖြစ်သလဲ။
“အခုတော့ အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလေ။”
“ပြီးဆုံးသွားပြီ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးသွားပြီ။ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။”
“အင်း… စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီအထိ လာခဲ့တာလဲ။”
ကျွန်တော့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့် ထိုမေးခွန်းက စိတ်တိုဒေါသကို ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား။ မင်းက လိုဂိုစ် ရဲ့ စာအုပ်ထဲက အပိုင်းအစတစ်ခုပဲလေ။ မင်းရဲ့ ဖန်တီးရှင်ဆီပဲ ပြန်သွားလိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လာလှောင်ပြောင်ဖို့ ရောက်လာတာလား။ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုက သူ့ရဲ့ အရင်သခင်နေရာမှာ ဝင်သရုပ်ဆောင်ရတာ အရမ်းကို အောက်ကျနောက်ကျနိုင်လွန်းတယ် မဟုတ်လား။”
“သခင် ဟုတ်လား။ အင်း… ခင်ဗျား အဲဒီလို မြင်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သိချင်စိတ် မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရှေ့မှာ ပေါ်လာရတာလဲဆိုတာကိုလေ။”
“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။”
“ခါးသီးတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သိချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။”
သူ့စကားတွေကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအပိုင်းအစက ကျွန်တော့်ကို ဖက်တွယ်ထားသည့်အလား လက်မလွှတ်ပေ။
“ခင်ဗျားက သိလိုစိတ် ပြင်းပြပြီး စူးစမ်းရှာဖွေချင်တဲ့ ဆန္ဒ အလွန်အမင်းရှိတဲ့သူပါ။”
“မင်းက ငါ့အကြောင်း ဘာသိလို့လဲ။”
“ကျွန်တော် အများကြီး သိတာပေါ့။ လောကကြီးက လျစ်လျူရှုထားတဲ့ ကံဆိုးတဲ့ ဇာတ်ပို့။ လူတိုင်း ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့ မီးမောင်းထိုးပြရာ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြသချင်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်သမား။”
“……!”
သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာသည့် စကားလုံးတိုင်းသည် ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။
“ကွန်စတန်တီနိုပယ်ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်။ မြေအောက်လောကကို လွတ်မြောက်စေသူ။ ထာဝရပြန်လည်မွေးဖွားသူရဲ့ နှလုံးသားကို နားလည်ခဲ့တဲ့သူ။ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်းလာခဲ့တဲ့ တယ်လာ။ ပင်လယ်မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ လှံတံကိုင်ဆောင်သူ။”
“မင်းက…”
ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်။
ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်။
အမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အတိတ်က ဇာတ်လမ်းတွေအားလုံး။
အဲဒီအရာတွေက သူ့ဆီကနေ စီးဆင်းလာသည်။
“သူရဲကောင်းကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထောက်။ ပြီးတော့ သူ့ဆန္ဒကို ဆက်ခံခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း။ အေးခဲနေတဲ့ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို နွေဦးပေါက်ချိန် ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တဲ့ ကယ်တင်ရှင်။ လူတွေကို အာဏာရှင်ဆီကနေ လွတ်မြောက်စေခဲ့တဲ့ စာအုပ်ပုံကြီးရဲ့ သခင်။”
“……”
“အဲဒီအားလုံးက ခင်ဗျားပါပဲ။ အို… ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ လိုဂိုစ် ကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပေါ့။”
“ငါက ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်ဘူး။”
ငါ့ကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။
ငါ လိုဂိုစ် နဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒီမှာပဲ လက်မြှောက်ပြီး ထိုင်နေရတာလေ။
ဒီလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတဲ့သူကို ကယ်တင်ရှင်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်နိုင်မှာလဲ။
ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ၊ လိုဂိုစ် ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီမှောင်မိုက်တဲ့ လောကကြီးကနေ ငါ ထွက်မပြေးနိုင်ဘူး။ ငါက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်မျှသာပါ။
ဒီလောကကြီးမှာ တကယ့်ကယ်တင်ရှင်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
လိုဂိုစ် ရေးထားတဲ့ စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေက ဘာများ အဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
ငါ ဘာကိုမှ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်မျိုး ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူး။
“ဒါဆို ခင်ဗျား လက်လျှော့လိုက်တော့မှာလား။”
“ငါ ပြောချင်တာက ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာပဲ။”
“တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်လို့လား။”
“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။”
“ခင်ဗျား တကယ့် လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်သင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ။”
သူ့စကားကို ငါ ခနဲ့လိုက်သော်လည်း သူကတော့ ပြုံးနေဆဲပင်။ အပြင်ပန်းက ကျွန်တော်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း စရိုက်ခြင်းမှာတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ခြေလှမ်း… ခြေလှမ်း။
သူ ကျွန်တော့်ပတ်လည်ကို လမ်းလျှောက်နေတိုင်း သူ၏ ခြေသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“ကျွန်တော်ဟာ ကိုဒက်စ် ရဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုထက် ပိုမဖြစ်နိုင်တာ အမှန်ပါပဲ။ လိုဂိုစ် ရေးသားတဲ့ စာအုပ်တစ်မျက်နှာကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်တော်က စာအုပ်ပိုင်ရှင် လိုဂိုစ် ကို မဆန့်ကျင်နိုင်သလို ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ ဘယ်အချိန်မဆို သူ့ဆီ ပြန်အသိမ်းခံရနိုင်ပါတယ်။”
အခုထိတောင် လိုဂိုစ် က သူ့ကို ခေါ်နေဆဲဟု ဆိုသည်။
သူက အဲဒီအကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီကို လာခဲ့တာက လိုဂိုစ် စေခိုင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒအရ လာခဲ့တာပါ။”
“……”
“ခင်ဗျား မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ဘာလို့လဲလို့ မေးချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့များ ကျွန်တော် ဖန်တီးရှင် လိုဂိုစ် ကို စွန့်ခွာပြီး ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတဲ့ ခင်ဗျားဆီ လာရတာလဲပေါ့။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာပေါ့။”
ဒါမဟုတ် အဓိပ္ပာယ် မရှိတာမျိုးလည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။
သူက သူ့အခြေအနေကို ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သည့်အလား ခပ်စောင်းစောင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“သိလား ယုဟွန်း… ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်။”
အပိုင်းအစတစ်ခုအနေနဲ့၊ ဖန်တီးခံထားရတဲ့ အရာတစ်ခုအနေနဲ့ သူက ပြောခွင့်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောနေသည်။
“အပိုင်းအစတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ကိုယ်နဲ့ သင့်တော်မယ့် ဇာတ်လမ်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ပါ။ အဲဒီဇာတ်လမ်းတွေက ကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါက သဘာဝပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ခုခုကို သဘောကျတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မုန်းတယ်လို့ ပြောခွင့်မရှိပါဘူး။”
အပိုင်းအစအားလုံးသည် ဇာတ်လမ်းများကို စုဆောင်းရန်နှင့် ဖန်တီးရန်အတွက်သာ တည်ရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုဒက်စ် ထံသို့ ပြန်သွားကြရသည်။
သူတို့သည် တာဝန်ကို ကျေပွန်ရန်နှင့် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် မွေးဖွားလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့က အဲဒီအကြောင်းကို မေးခွန်းမထုတ်ကြပါ။ သူတို့ကို အဲဒီလိုပဲ ဖန်တီးထားတာကိုး။
အပိုင်းအစတစ်ခုရဲ့ တည်ရှိမှုမှာ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့သာ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ‘ငါ ဒါကို သဘောကျတယ်’ လို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား ပြသခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းက မိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျား နောက်ထပ် ဘယ်လို ဇာတ်လမ်းမျိုးကို ပြဦးမလဲဆိုတာကို မျှော်လင့်နေခဲ့မိတယ်။ မဖြစ်သင့်တဲ့ အမှားတစ်ခုက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာပါ။”
သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းပြီး စွန့်ပစ်လိုက်လို့ ရသည်။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပေ။
“ဒီစကားကို ပြောရမယ့်သူက ကျွန်တော် ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ပေမဲ့… ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားလို လူမျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ငါနဲ့… တူတဲ့သူ ဟုတ်လား။”
“ဘယ်လို အကျပ်အတည်းမျိုးနဲ့ပဲ ကြုံရပါစေ လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်သွားနေတဲ့သူ။ အဲဒီလို လူမိုက်မျိုးပေါ့။ ကျွန်တော် အဲဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုးတွေကို သဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လိုဂိုစ် ရဲ့ ခေါ်သံကို လျစ်လျူရှုပြီး ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျား ရောက်ချင်တဲ့ အိပ်မက်ကို ကျွန်တော် မြင်ကြည့်ချင်ပါတယ်။”
“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
အရမ်းကို မိုက်မဲလိုက်တာ။
သူက ငါ့ကို လူမိုက်လို့ ခေါ်ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ အမိုက်ဆုံးစကားတွေကို ပြောနေသည်။
“ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ သတ္တိကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
တော်ပြီ။ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။
မင်း ကူညီဖို့ပဲ လာခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။
ငါ့ကို ကူညီဖို့ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။
“ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား။ ခင်ဗျား အခုထိ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတိုင်းကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ဒီမှာပဲ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှိနေကြတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က စာအုပ်ပါ၊ ခင်ဗျားကို အရာအားလုံးကို ပြပေးမယ့်သူပေါ့၊ ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ရေးသားထားပါတယ်။”
သူ ဘာပြောနေတာလဲ။
“ကျွန်တော် ပြပေးမယ်။”
ထိုအပိုင်းအစက နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာသည်။
“ဆန်ချို။ မင်း ဒီမှာ ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ။”
“……သူရဲကောင်းကြီး။”
ထိုသူမှာ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း၏ ဇာတ်လမ်းကို ပေးအပ်ခဲ့သူ၊ အိပ်မက်များကို အရာအားလုံးထက် ပိုမိုတန်ဖိုးထားခဲ့သူ သူရဲကောင်း ဒွန်ကွစ်ဇုတ် ဖြစ်သည်။
အိုမင်းဟောင်းနွမ်းနေသော သံချပ်ကာနှင့် ရှည်လျားဖြူဖွေးနေသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေး။
သူမှတ်မိနေသည့်အတိုင်းပင်။
သူသည် ယခု ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့…”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဆန်ချို။ ငါတို့ရဲ့ ကတိကို မင်း မေ့သွားပြီလား။ ငါ မင်းကို ပြောပြခဲ့တဲ့ ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ အကြောင်းတွေကို မင်း မေ့လျော့သွားပြီလား။”
“ကျွန်တော်… အဲဒါက…”
“ဆန်ချို။ မင်းက နောက်ဆုံးသူရဲကောင်းပဲ။ ဒီလောကမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း။ ငါ မင်းကို အရာအားလုံးကို အပ်နှံခဲ့ပေမဲ့ မင်းအခြေအနေကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။”
သူ့စကားများက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။
ကျွန်တော် ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ကို ပေးထားသည့် ကတိကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့မိသည်။
“……တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း တောင်းပန်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း အမှားလုပ်မိတတ်ကြတာပဲ၊ အဲဒီ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတာကပဲ အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ရည်ပဲ။ ဒါကြောင့် ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်ဦးမလား။”
“သူရဲကောင်းကြီး…?”
“မင်းကို လာတွေ့တာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။”
တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ အခြားသူများက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ကယ်တင်ရှင်။”
ကွန်စတန်တီနိုပယ်၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ် ဒရာဂါဆက်စ်။
“ဟင်း။ အဲဒီ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ရဲရင့်သူကြီး ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်။ ငါမြင်နေရတာကတော့ ရှုံးနိမ့်ပြီး အရှုံးသမားတစ်ယောက်ကိုပဲ။”
“တိတ်စမ်း၊ မင်းလို ကြမ်းတမ်းတဲ့သူ။ လူတိုင်းမှာ အနားယူဖို့ အချိန်လိုတာပေါ့။”
ရိုမန့်တစ်ဆန်သော ပင်လယ်ခရီးသည် ကပ္ပတိန် အာဟပ် နှင့် နော်တီလပ်စ် သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန် နီမို။
“ဟားဟား! အဲဒီ ပိန်လှီတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဲဒီလောက်အထိ စွမ်းအားတွေ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး! ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ!”
အေးခဲနေသည့် ဂလက်ကာလစ် ဂြိုဟ်၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ် ဖရက်ချန်။
“အစ်ကို။”
“ဆူ…ဟား?”
နောက်ဆုံးတွင် ကန်ဆူဟား။
သူတို့အားလုံး… သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတာလဲ။
“သူတို့အားလုံး မင်းကို လာတွေ့ကြတာ။”
သူတို့အားလုံးရဲ့ အလယ်မှာတော့ အပိုင်းအစက ကျွန်တော့်ဆီသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်း သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သလိုပဲ၊ အခု ဒီမှာရှိတဲ့ သူအားလုံးက မင်းကို ကူညီပေးဖို့ စုဝေးလာကြတာပါ။”
“သူတို့တွေ… ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ လာကြတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် စကားတွေ ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ထလိုက်။”
ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များ လျှံကျလာသည်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးကြသည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖျားမှ ခံစားရသော နွေးထွေးမှုက သူတို့သည် အ幻 (illusion) များ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
ကျွန်တော် နွေးထွေးမှုကို ခံစားမိသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းများသည် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလာသည်။
“ကျွန်တော်…”
ဘာလို့များ အခုမှ ပြန်သတိရလာရတာလဲ။
ကျွန်တော် မဆုံးရှုံးချင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မေ့လျော့သွားခဲ့ရသည့် အရာများ။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဒီလောက်အထိ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းပြီးမှပဲ ကျွန်တော် ပြန်လည် နားလည်လာခဲ့ရသည်။
အပိုင်းအစက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”
“……”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ ယင်းအစား တုန်ရီနေသည့် ခြေထောက်များကို အားတင်းကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
“သွားချေ၊ ဆန်ချို! မင်းလက်နဲ့ ကြယ်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်စမ်း!”
သူရဲကောင်းကြီး၏ လက်က ကျွန်တော့်ကျောကို တွန်းပေးလိုက်သည်။
“ဟား! ယောက်ျားတစ်ယောက်လို သွားစမ်း! မိုဘီဒစ်ကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းကို ဘယ်သူမှ ငြင်းလို့မရဘူး!”
“ကျွန်တော့်မြေးနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကပ္ပတိန် အာဟပ်နှင့် ကပ္ပတိန် နီမိုတို့၏ အသံများက ကျွန်တော့်ခြေထောက်များကို ခွန်အားဖြည့်ပေးသည်။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ သေချာပေါက် လှုပ်ရှားလာသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကွန်စတန်တီနိုပယ်က မင်းကို အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေပါလိမ့်မယ်။”
“ဟေ့၊ မင်း ဘာတွေ နှောင့်နှေးနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ပန်းတိုင်က မင်းရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သွားတော့။”
ဒရာဂါဆက်စ်က ကျွန်တော့်ကို အားပေးပြီး ဖရက်ချန်ကလည်း သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် တွန်းအားပေးသည်။
ပြီးတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊
“သွားတော့၊ အစ်ကို။”
ကျွန်တော့်လက်နဲ့ပဲ အဆုံးစီရင်ခဲ့ရတဲ့ သနားစရာ ကလေးမလေး ဆူဟား။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး ရှေ့သို့ ပို့ပေးနေသည်။
“မင်း လိုချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ပါ။”
ထိုစကားနှင့်အတူ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြေးသည်။
လက်တွေကို ဝေ့ယမ်းရင်း၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း၊ တစ်ချိန်က ရပ်တန့်နေခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းတွန်းအားပေး၍ ပြေးသည်။
တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးတန် အမှတ်တရထဲက လူတွေက ကျွန်တော့်ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“ဂရုစိုက်ပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း။”
နောက်ဆုံး ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်မှာ အပိုင်းအစ၏ နှုတ်ဆက်စကားပင်။
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမျှသာဖြစ်သည့် အပိုင်းအစတစ်ခုက ကျွန်တော့်ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရှုရင်း ကျွန်တော့်ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသွားခဲ့သည်။
ဒုန်း။
ကျွန်တော် ပြေးသည်။ ကြွက်သားများထဲမှ ခွန်အားရှိသမျှကို စုစည်းပြီး လက်များကို ဝေ့ယမ်းရင်း ပြေးသည်။
လူတွေအားလုံး ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။
ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ခွန်အားရှိသမျှဖြင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး။ ဒီလောက်အထိ ရပ်မနားဘဲ ရောက်လာခဲ့တာလေ။
ခဏလေးလောက်တော့ နားချင်စိတ်ပေါက်ခဲ့ပြီး လက်လျှော့တော့မလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ရပ်တန့်ချင်ခဲ့သည်။ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာတွေက မဖြစ်နိုင်တာပါပဲလို့ တွေးခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်သင့်ခဲ့ဘူး။
“ဟား။ ဟား။”
ကျွန်တော် အမှောင်ထုထဲမှာ ပြေးသည်။ တစ်ချိန်က ရပ်တန့်နေခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းလှုပ်ရှားစေသည်။
အခုတော့ ကျွန်တော် ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် ရပ်ချင်ရင်တောင် မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းခဲ့သမျှ လမ်းကြောင်းတွေအားလုံး။
ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ မရေမတွက်နိုင်သော ဆက်သွယ်မှုတွေအားလုံး။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ရှေ့သို့ ဆက်တွန်းပို့နေဆဲပင်။
“ဟား။ ဟား။”
ဒီ အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုတောင်မှ ဖြတ်သန်းရမယ့် အပိုင်းအစတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဒီလောကကြီးကိုလည်း ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလင်းရောင်ချည်းပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ အမှောင်ထုလည်း ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငြင်းပယ်မနေဘဲ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အရာရာ ပြောင်းလဲလာသည်။
အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်နေတဲ့ အအေးဓာတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
‘ဒီနေရာက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝါးမြိုဖို့ တည်ရှိနေတဲ့ လောကမျိုး မဟုတ်ဘူး။’
ရပ်တန့်မနေဘဲ ပြေးရင်း ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အမှောင်ထုသက်သက်ပဲလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ နေရာက
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မြင်ကွင်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
‘လှလိုက်တာ။’
ကြယ်တာရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး။
စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ငွေရောင် မြင်ကွင်းကျယ်ကြီး။
တောက်ပနေတဲ့ အရောင်အသွေးတွေနဲ့ ကြယ်တာရာတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်များ။
မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဖုန်မှုန့်အမှုန်အမွှားလေးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားတစ်ချပ်။
ကြယ်စုတွေက စီးဆင်းမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။
အတိတ်ကနေ ပစ္စုပ္ပန်ဆီသို့။
ပြီးတော့ ပစ္စုပ္ပန်ကနေ အနာဂတ်ဆီသို့။
ကြယ်တွေအားလုံးက အနာဂတ်ကို ဦးတည်ပြီး ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။
‘ဒီလိုကိုး။’
ဒီနေရာက ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ စီးဆင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေဖို့အတွက် စကြာဝဠာရဲ့ ခေတ်ကာလအားလုံးနဲ့ အမှတ်အသားအားလုံးကို ထပ်ဆင့်စီထားတဲ့ အနှစ်ချုပ်ပဲ။
ပြီးတော့ ဒီလောကကြီးက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။
ကျွန်တော်တို့ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးထဲမှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကြယ်တွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊
အဲဒီအမှောင်ထုထဲမှာတောင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မနေခဲ့ပါဘူး။
ဒီကြယ်တစ်လုံးစီတိုင်းက သမိုင်းကြောင်းနဲ့ အချိန်ကာလတွေက တည်ဆောက်ပေးထားတဲ့ ကျွန်တော့်လမ်းကြောင်းရဲ့ မှတ်တိုင်တွေပဲ။
ဒါကြောင့် သွားကြစို့။
ကျွန်တော် ပြသရမယ့် ဇာတ်လမ်းတွေ ကျန်သေးတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်သူတွေ၊ ကျွန်တော်နဲ့ အတူ မလျှောက်လှမ်းနိုင်ဘဲ နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေ၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ထပ်တွေ့ဦးမယ့်သူတွေအတွက်။
သူတို့အတွက်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အတွက်။
ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းကြစို့။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်ဆီသို့။