ငါ့ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်လို့ ရဲရဲကြီး ကြုံးဝါးခဲ့ပေမဲ့ ယူယောင်းမင်း မှာတော့ ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ လုံးဝကို အိုင်ဒီယာမရှိသေးပါဘူး။
အလင်းအလျင်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့အရာကို ပစ္စတိုသေနတ်နဲ့ ပစ်ခတ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား။
ငါကိုင်ထားတဲ့ သေနတ်က သာမန်မျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ အလင်းအလျင်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ထိမှန်အောင် ပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အားနည်းချက်မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။’
အာဟုရာ မာဇဒါ မှာ ပုံစံနှစ်မျိုးရှိတယ်။ ပုံမှန်အသွင်နဲ့ သူ အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အသွင်ပါ။
ပုံမှန်အသွင်မှာဆိုရင် သူက အလင်းတောင်ပံတွေကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်တယ်။ အလင်းတန်းတွေကို မနားမနေ ပစ်လွှတ်တတ်တယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ အလင်းအသွင် ဖြစ်နေတဲ့အခါ သူ တိုက်ခိုက်လို့မရတော့ပေမဲ့ အလင်းအလျင်နှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနိုင်သွားတယ်။
ပုံစံတစ်ခုချင်းစီမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရွေ့လျားဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိကြပြီး သူ အလင်းအသွင် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာဆိုရင် သူ့အလျင်ကြောင့် သူဟာ တကယ်ကို ထိလို့မရတဲ့ အနေအထားမျိုး ဖြစ်သွားတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အနေအထားမှာတောင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။
‘သူ အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတယ်။’
အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို တယ်လီပို့လုပ်ပြီးတဲ့နောက် သူက ငါနဲ့ မဖစ်စတိုကို လိုက်ရှာဖို့ အချိန်ယူရတာကို ကြည့်ပြီး ငါ ဒီကောက်ချက်ကို ချလိုက်တာပါ။
သာ၍သာ အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ အလင်းအလျင်နှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနေရင်းနဲ့ပဲ တိကျစွာ အာရုံခံနိုင်မယ်ဆိုရင် သူက ဒီနေရာထိ လိုက်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့မှာပါ။
သူ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့အချက်က တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဆိုလိုတာပါ။
‘သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ အာဟုရာ မာဇဒါ တောင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလျင်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။’
အဆုံးစွန်တော့ အလျင်ဆိုတာ နှိုင်းရသဘောမျိုးပါ။ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလင်းအလျင်နှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနေမယ်ဆိုရင် ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင်မှ အဲဒီအလျင်ကို လိုက်မီဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ အလင်းအသွင်မှာရှိနေချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို တမင်တကာ လျှော့ချထားတာပါ။
‘သူ အဲဒီအနေအထားမှာဆိုရင် ဗီဇအသိစိတ်အပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ မှီခိုနေရမှာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
မဖစ်စတိုက ငါ့ကို အလင်းတန်းကို ပစ်ဖို့ ဘာကြောင့် မှာခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတယ်။
ပုံမှန်အသွင်မှာဆိုရင် အာဟုရာ မာဇဒါ က ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို စိုးရိမ်နေဆဲပဲ။ ငါ့မှာ ကျည်ဆံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အဲဒီအခြေအနေမှာ သူ့ကို ထိမှန်အောင် ပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ငါ အာဟုရာ မာဇဒါ ကို ပစ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်က သူ အလင်းအသွင် ဖြစ်နေချိန်၊ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းတွေ ကျဆင်းသွားပြီး ပြန်တုံ့ပြန်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်တိမ်းဖို့တောင် မစွမ်းနိုင်တော့တဲ့ အချိန်မျိုးပဲ။
ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုစလုံးက ဘယ်အရာက ပိုခက်ခဲမလဲလို့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း ခက်ခဲနေတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ အလင်းရဲ့ ရွေ့လျားမှုကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖတ်ရမလဲ။’
လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိရင်တောင်မှ အလင်းရဲ့ အလျင်ကို ဖတ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လျှပ်စီးတောင် ငါက 겨우겨우 (ခက်ခက်ခဲခဲ) ရှောင်နိုင်တာ၊ အလင်းဆိုရင် ပိုပြီးတောင် လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့ဘူး။
“သူ လာနေပြီ။”
မြန်လိုက်တာ။
မဖစ်စတိုရဲ့ သတိပေးသံနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ အာဟုရာ မာဇဒါ ဆီကနေ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ငါတို့ဆီကို ပုံချလာတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တယ်လီပို့လုပ်ပြီး မရှောင်ခဲ့ဘူး။ မဖစ်စတိုက သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ရှေ့မှာ အလင်းယိုင်မှုနယ်ပယ် (Distortion field) တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။
ကာကွယ်တာက မဖစ်စတိုရဲ့ တာဝန်။ ငါ့တာဝန်ကတော့ အဲဒီ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။
ငါ မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး အာဟုရာ မာဇဒါ ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖတ်ဖို့ အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။
‘မြင်ရမယ်။ သူ ဘယ်ကိုသွားမလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာမလဲ။’
ငါ စိတ်နဲ့ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ရိုးရိုးလေးပဲ ကြည့်နေလိုက်တယ်။
အတွေးတွေကို ဖယ်ရှား၊ သံသယတွေကို ဖယ်ရှား၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။
ငါ့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်ပြီး ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်နိုင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားလိုက်တယ်။
ဘုန်း!
အလင်းတိုင်ကြီးတွေ ငါတို့ပတ်လည်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။ မဖစ်စတိုက သူ့ရဲ့ အလင်းယိုင်မှုနယ်ပယ်ကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြန့်ကျက်ပြီး ကာကွယ်ပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
မြေပြင်က အပိုင်းအစတွေနဲ့ ကွဲအက်သွားတဲ့ အလင်းစတွေက ငါ့ကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရသွားစေတယ်။
သွေးတွေက ငါ့ပါးပြင်ပေါ်ကနေ စီးကျလာပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေကတော့ အာဟုရာ မာဇဒါ ဆီကနေ တစ်ချက်မှ မခွာခဲ့ဘူး။
အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ငါ လုပ်ဆောင်ရမယ့် တာဝန်ရဲ့ လေးနက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုး။
‘အင်း?’
အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို သတိထားမိသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပစ်ခတ်မှုကို ရပ်လိုက်တယ်။
‘သူ တစ်ခုခုများ ကြံစည်နေတာလား။’
အဲဒီ ရပ်တည်ချက်။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒါဟာ သာမန်မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားတာကို စောင့်ပြီး ပြန်တုံ့ပြန်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
‘အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ အချိန်ဆွဲမှပဲ ဖြစ်မယ်။’
သူ အဲဒီအာရုံစူးစိုက်မှုကို ကြာကြာ ထိန်းထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အများဆုံးမှ တစ်မိနစ်လောက်ပဲ ကြာမှာ။ အဲဒီကြားထဲမှာ ငါက ငါ့ရဲ့ အလင်းအသွင်ကို ထိန်းထားပြီး သူတို့ကို အဝိုင်းလိုက် လည်နေအောင် လုပ်ထားလို့ရတယ်။
အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ သူ့ရဲ့ အလင်းတောင်ပံတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်ထားလိုက်တယ်။ သူဟာ ဝေးလံတဲ့ အမှတ်တစ်ခုခုဆီ စုပ်ယူခံလိုက်ရသလိုမျိုး ရွေ့လျားသွားတယ်။
သူ့ရဲ့ အလွန်အမင်းမြန်တဲ့ အလျင်ကို ကိုယ်တိုင် အာရုံခံနေရတာက သူ့စွမ်းအားကို ကုန်ခမ်းစေတယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် သူက အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို တမင်တကာ လျှော့ချလိုက်တာပါ။
ဖျတ်!
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အာဟုရာ မာဇဒါ ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ငါတို့ပတ်လည်မှာ အလင်းနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ မဖစ်စတိုက တစ်ခုခုကို အလိုလို သိလိုက်တယ်။
ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။
အာရုံစိုက်နေတဲ့ ယူယောင်းမင်း ကို သူ အချက်ပြရင်တောင် သူ ကြားမှာ ဒါမှမဟုတ် တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ သူက ခလုတ်ကို ဆွဲလိမ့်မယ်လို့ပဲ ယုံကြည်ရတော့မယ်။
ပန်း!
သေနတ်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ပတ်လည်က အလင်းတန်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ဒါ… ဒါက ဘာ… ဖြစ်တာလဲ…?”
အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေတယ်။
အနက်ရောင် အပေါက်တစ်ခုက သူ့ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်ကို ဖောက်ထွက်သွားတယ်။
မဖစ်စတိုက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ယူယောင်းမင်း ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
‘သူ တကယ်ပဲ ထိအောင် ပစ်နိုင်လိုက်တာလား။’
သူ တကယ်ပဲ အာဟုရာ မာဇဒါ ရဲ့ အလျင်ကို ဖတ်နိုင်ခဲ့တာလား။
သူ ကြိုးစားကြည့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ခဲ့ဘူး။
“ငါ… ငါက… လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်ရတယ်ပေါ့…”
အာဟုရာ မာဇဒါ ဟာ သူ့ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ တစက်စက် ကျလာရင်း ဒေါသကို ပေါက်ကွဲဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာပဲ သူ့ရင်ဘတ်မှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့ ကျည်ဆံက အလုပ်လုပ်သွားတယ်။
မဖစ်စတိုက ယူယောင်းမင်း ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကျည်ဆံ၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကျည်ဆံပေါ့။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပစ်မှတ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ပြည့်စုံသွားတယ်။
ဇွီ!
အနက်ရောင် ကျည်ဆံဟာ ကြောက်မက်ဖွယ် အလျင်နှုန်းနဲ့ လည်ပတ်ရင်း ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ သူဟာ အနက်ရောင် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ပတ်လည်က အရာအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။
“ဒါ… ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
အချိန်နဲ့ အာကာသကိုပါ လိမ်ဖဲ့ပစ်တဲ့ အနက်ရောင် အပေါက်ထဲမှာ အလင်းတောင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အာဟုရာ မာဇဒါ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဟာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အနက်ရောင် အပေါက်ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး လိမ်ဖဲ့ ပျက်စီးသွားတော့တယ်။
အနက်ရောင် အပေါက်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ မှိန်ဖျော့သွားတဲ့အခါ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချိုင့်ခွက်တစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
“ဟင်?”
ယူယောင်းမင်း ဟာ သူ့ရဲ့ တွေဝေမှုကနေ ရုန်းထွက်လာတယ်။
“ဗျာ… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
ငါ တစ်ခုခု မြင်လိုက်ရတာကို မှတ်မိတယ်။ ဘာလဲတော့ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝကို အဖြူရောင် ဗလာနတ္ထိကြီးလိုပဲ။ ငါ့လက်က သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားသလိုမျိုးပဲ။
“ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။”
“ဗျာ?”
“ငါတို့ အာဟုရာ မာဇဒါ ကို ထိအောင် ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ အလင်းအလျင်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့အချိန်မှာလေ။”
“အို ဘုရားသခင်။”
ယူယောင်းမင်း ဟာ အာဟုရာ မာဇဒါ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို တအံ့တသြ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာကိုတောင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေတယ်။
“သတိထားစမ်း။ တိုက်ပွဲက မပြီးသေးဘူး။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့!”
ငါတို့က ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကိုပဲ ရှင်းထုတ်နိုင်သေးတာ။ စစ်ပွဲက လုံးဝ မပြီးသေးဘူး။
* * *
[သူတို့ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိနေကြတာပဲ။]
လိုဂိုစ် ဟာ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ ဗဟိုချက်ကနေ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေတယ်။
သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက လုံလောက်တယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ ခံတပ်မှာ နောက်ထပ် ခံတပ်ငါးခု ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့တယ်။ အခုထိတောင် ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ လက်နက်ကြီးတွေနဲ့ အီလိုဟင်မ် (Elohim) တို့ရဲ့ လှံတွေက မိုးလို ရွာကျနေဆဲပဲ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသက်တွေ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
[သူတို့ တကယ်ပဲ သူ့ကို အားကိုးနေကြတာလား။]
ကိုဒက်စ် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အစုပ်ယူခံလိုက်ရတဲ့ တစ်ယောက်၊ ကန်းယူဟွန်း ကိုလား။
ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ကန်းယူဟွန်း က သူတို့ကို ကယ်တင်လိမ့်မယ်၊ သူက တကယ်ပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တကယ် ယုံကြည်နေကြတာလား။
[သူတို့ရဲ့ မသိနားမလည်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖက်တွယ်ရင်း သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင်လည်း သေပါစေတော့။]
ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရထားတာမို့ ဖန်တီးရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရုန်းကန်မှုတွေကို အလှပြပွဲတစ်ခုလို ကြည့်ရှုပေးလိုက်ပါဦးမယ်။
အဆုံးမှာတော့ ဒါတွေအားလုံးဟာ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးဖို့အတွက် ခြေလှမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ တာဝန်တွေကြားထဲမှာ အနည်းငယ်သော ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုတော့ ရလိုက်ပါတယ်။
မဆိုးပါဘူး၊ ခံစားချက်က မဆိုးပါဘူး။
[အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ နစ်မွန်းနေတဲ့ မင်းကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းအတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ။]
ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။
ကိုဒက်စ် နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ သူဟာ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်းအတွက် လောင်စာဖြစ်လာမှာမို့ပါ။
ဒါကြောင့်၊ ကောင်းမွန်တဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်ပါစေ။
* * *
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လေးလံနေတယ်။
ငါ့လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေက ငါလိုချင်သလို လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။
ငါ့ကို ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။
ငါ အခု ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ။
ငါက…
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ…”
မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ငါမြင်ရတာက အမှောင်ထုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။
ငါ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ပြုတ်ကျသွားတာလား။ အပေါ်ကို မော့ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပေမဲ့ ထွက်ပေါက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာ အလင်းရောင်ဆိုတာ အနည်းငယ်မျှတောင် မရှိဘူး။
ငါ့ပတ်လည်မှာ တောက်ပနေတဲ့ အရာတစ်ခုကနေပဲ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်နေတယ်။
‘ငါ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက ပြိုကွဲရင်း အလင်းရောင်တွေကို ထုတ်လွှတ်နေတာပဲ။’
ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲကနေ တစ်ခုခုက ထွက်လာပြီး ငါ့လက်ကို လာဆွဲတယ်။
“…!”
ငါ လက်ကို အမြန်ခါလိုက်တော့ အလင်းရောင်တွေ ဖိတ်စင်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထုကို တွန်းထုတ်သွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို ငေးကြည့်ရင်း အသက်ရှူမှားသွားမိတယ်။
‘ငါ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက… ဝါးမြိုခံနေရတာပဲ။’
မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ဇာတ်လမ်းတင် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာက အမှောင်ထုက အလင်းရောင်ကိုပါ ဝါးမြိုပစ်နေတာ။
ငါ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားတယ်။ ငါ ချက်ချင်းပဲ Seven Demonic Black Sky Divine Art ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည်းထုတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီ အတတ်ပညာက ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားစီးကြောင်းနဲ့ ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်ရမှာ။
‘ဝါးမြိုခံလိုက်ရတာလား။’
အမှောင်ထုက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုပါ ဝါးမြိုသွားတယ်။ သူက အဲဒါကို စားသုံးလိုက်ပြီး ပိုတောင် အားကောင်းလာပုံရတယ်။
ငါ သေခြင်းတရားရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ငါ ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အတတ်ပညာကို သုံးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခု စမ်းကြည့်ရမလား။
‘မလုပ်နဲ့။ တည်ငြိမ်အောင် ထား။’
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တည်ငြိမ်နေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဒီအမှောင်ထုက အန္တရာယ်ရှိတာ သေချာတယ်။ ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို စားသုံးပြီး ပိုအားကောင်းလာတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက ဇာတ်လမ်းတွေကို စားသုံးပြီး ရှင်သန်နေတာ သိသာတယ်။
ဒီအမှောင်ထုက ငါ့ဆီ ချက်ချင်း မကပ်နိုင်တာက…
‘အလင်းရောင်ကြောင့်လား။’
ငါ့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အလင်းရောင်။ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေ လောင်ကျွမ်းရာက ထွက်လာတဲ့ အလင်းရောင်။ အမှောင်ထုက အဲဒီအလင်းရောင်ကို ကြောက်ရွံ့သလိုမျိုး ငါ့ဆီ မကပ်ရဲဘဲ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။
ပြဿနာက ငါ ဒီအလင်းရောင်ကို ကြာကြာ မထိန်းထားနိုင်တာပဲ။ ဒီနေရာကို ရောက်ကတည်းက ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးနေတယ်။ တခြား နတ်ဘုရားတွေဆီက ရထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတော်တော်များများကလည်း လိုဂိုစ် ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အကုန်သုံးလိုက်မိပြီ။
‘ငါ့မှာ အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။ အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေမလဲ။ လူတွေအားလုံး ဘေးကင်းကြရဲ့လား။’
ငါ့ကိုယ်ငါ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေပေမဲ့ အရေးတကြီး ခံစားချက်တွေက တိုးပွားလာတယ်။ လိုဂိုစ် ကို ငါ မဖြိုချနိုင်ခဲ့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လူတွေကတော့ ဆက်ပြီး သေဆုံးနေဦးမှာပဲ။ ငါ့အတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူတွေတောင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်…
မဟုတ်ဘူး။
လူတွေအားလုံးက ငါ လိုဂိုစ် ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြတာ။ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို ငါ့ဆီ အပ်နှံပြီး ဒီစစ်ပွဲထဲ ပါဝင်လာကြတာ။ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ငါ့ကျောပေါ်မှာ ထမ်းပိုးရင်း ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးခဲ့တာ။
ပြီးတော့ ငါ ပြန်လာမယ်လို့လည်း ကတိပေးခဲ့တာပဲ။
“ခွေးမသား!”
ငါ ရှုံးသွားတာလား။
ဒီလောက်ထိ ရောက်လာပြီးမှ ငါ ရှုံးနိမ့်ရတော့မှာလား။
မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ အခုထိ မပြီးသေးဘူး။ ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် အခွင့်အရေး ကျန်နေသေးမှာပါ။
အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။
‘ဒီနေရာမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။’
ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိကို ရှိရမယ်။ ရှိကို ရှိရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ကတိပေးခဲ့လို့ပဲ။ ငါ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။
ငါ…
စလစ်။
အမှောင်ထုက တိုးကပ်လာတယ်။ သူက အလင်းရောင်ကို ဝါးမြိုလိုက်တယ်။ ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေကို အသည်းအသန် လောင်ကျွမ်းပြီး မီးတောက်တွေ၊ ပြီးတော့ အလင်းရောင်တွေ ဖန်တီးလိုက်တယ်။
“ခွေးမသား။ ငါ့ဆီကနေ ဖယ်စမ်း!”
ငါ မီးတွေ ဖန်တီးလိုက်ရင်တောင် မီးတောက်တွေက ဝါးမြိုခံလိုက်ရတယ်။ အလင်းရောင်တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်တောင် အမှောင်ထုက ခဏလောက်ပဲ နောက်ဆုတ်သွားပြီး အလင်းကို စားသုံးကာ ပြန်တိုးကပ်လာတယ်။ ဒီအမှောင်ထုက အဆုံးမရှိသလိုပဲ။
ငါ အလင်းရောင်တွေ ဖန်တီးတယ်၊ တတ်နိုင်သလောက် ဝေးဝေးကို ပြေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထုက မရပ်မနား လိုက်လာတယ်။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လိုက်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငါ့အရိပ်လိုပဲ၊ ငါ့ကို တွယ်ကပ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မလွှတ်တော့ဘူး။
ဒါဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ လှည့်ဖြားမှုပဲ။ ပြီးတော့ ငါက အဲဒီထဲကို ကျရောက်သွားတဲ့ သားကောင်ပေါ့။
အားလုံးကို အသိမ်းပိုက်ခံနေရပြီ။
အလင်းရောင်တောင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီ။
ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားခံနေရတယ်။
“ရယ်စရာ မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ သေဖို့အတွက် ငါ ဒီလောက်ဝေးဝေးကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
အလင်းရောင်တွေ အားပျော့လာတယ်။ ငါ့မှာ လောင်ကျွမ်းဖို့ ဇာတ်လမ်းတွေ မကျန်တော့ဘူး။
ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဝင်ရောက်လာတယ်။
ဒီအမှောင်ထုက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကိုပါ ဝါးမြိုနေတယ်။ ငါ သွားတွေကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ခုခံတယ်၊ ငြင်းဆန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထုက ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး။
ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ဖိနှိပ်လေလေ၊ ပိုပြီး စိုးရိမ်လာလေလေပဲ။
မျှော်လင့်ချက်ကို ဖက်တွယ်ထားလေလေ၊ ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို သူက ကိုက်ဖြတ်စားသုံးလေလေပဲ။
ရုတ်တရက် ငါ့အတွေးတွေပါ ယိုင်နဲ့လာတယ်။
ငါလို သာမန် လူသားတစ်ယောက်က ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုကို စိန်ခေါ်တာဟာ အရူးအမူး လုပ်ရပ်များ ဖြစ်နေမလား။
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ စီးဆင်းမှုအတိုင်းပဲ လိုက်ပါပြီး ပေးထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေသွားခဲ့ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။
“ငါ… ငါက…”
ဘာလို့ ငါ ဒီလောက်ဝေးဝေးကို လာခဲ့တာလဲ။
မနားမနေ လှုပ်ရှားနေခဲ့တဲ့ ငါ့ခြေထောက်တွေက နောက်ဆုံးတော့ ရပ်တန့်သွားတယ်။ အမှောင်ထုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ပြေးတာကို ငါ ရပ်လိုက်တယ်။
‘ငါ မောပန်းနေပြီ။’
ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ငါ့ကို လွှမ်းခြုံလာတယ်။ ရက်စက်စွာနဲ့ပဲ၊ အမှောင်ထုက ကြောက်ရွံ့မှုကို မစားဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ အလင်းရောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ငါ အလင်းရောင်ကို ထပ်မဖန်တီးနိုင်တော့ဘူး။ ငါ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ၊ ငါ့ရဲ့ သမိုင်းကြောင်း၊ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု အစစ်အမှန်တွေ…
သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
ငါ့လက်ချောင်းထိပ်တွေ တုန်ယင်နေတာကိုတောင် ငါ မမြင်နိုင်တော့ဘူး။
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်၊
ငါ့အသားအရေတွေက၊
အမှောင်ထုရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။
‘ဒါ တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်ပဲ။’
အမှောင်ထုက အေးစက်တယ်။ သူက အလင်းရောင်ရော၊ နွေးထွေးမှုပါ မရှိတဲ့ မူလ ဗလာနတ္ထိရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ဆောင်ထားတယ်။
ငါ့ပတ်လည်က နေရာတွေ ပျော်ဝင်သွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ အချိန်အာရုံတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ငါ သေတော့မှာလား။
ဒါက ပိုကောင်းကောင်းကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့တောင် ငါ တွေးမိတယ်။
ငါ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားတယ်။ ငါ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ်၊ ငါ့မှာ ပြန်ထဖို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုရော ကျန်သေးရဲ့လား။
ငါ လာခဲ့သင့်သလောက် လာခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါက လုံလောက်ပါပြီ။
‘ဒါဆိုရင်တော့၊ အခုတော့… ငါ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး အနားယူလို့ ရပြီပေါ့။’
ငါ့အတွေးတွေ အဲဒီအထိ ရောက်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲကို ငါ့ကိုယ်ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ…
“ဒီအရူးကောင်။ ဘာလို့ အခုကတည်းက လက်လျှော့နေတာလဲ။”
ငါ့ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျထားတဲ့ ငါ့ရှေ့တည့်တည့်ကနေ ပြတ်သားတဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။
ဘယ်သူလဲ။
ငါ ခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။