မျိုးစပ်နယ်မြေ၏ အိပ်မက်ဆိုးဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် မာရပါပီယပ်စ်၏ သေဆုံးခြင်း။
ဤသို့သော ကြီးကျယ်သည့် အောင်မြင်မှုကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည့်တိုင် ဆောဆူမင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုးပင်။
ဆောဆူမင်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မာရပါပီယပ်စ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း စစ်ပွဲ၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
အသစ်ပေါ်ပေါက်လာသော ခံတပ်များနှင့် မိုးရေပေါက်များအလား တရစပ်ကျဆင်းလာသည့် အာဟုရာ မာဇဒါ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များကြောင့် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တို့မှာ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရဆဲဖြစ်သည်။
ယခုပင်လျှင် သူမကို ပစ်မှတ်ထားကာ အဝေးမှ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည့် အာဟုရာ မာဇဒါတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သူမ မြင်နေရသည်။
ဒုန်း။
ဆောဆူမင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားသည်။
‘ငါ… ရွေ့ရမယ်…’
သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမစကားကို နားမထောင်တော့ပေ။ နားလည်သဘောပေါက်မှုအသစ်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ကျန်ရှိနေသည့် ခွန်အားဟူ၍ မရှိတော့ချေ။
၎င်းမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့မိသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် စွမ်းရည်အသစ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်မွမ်းမံရန် အချိန်ယူသင့်သော်လည်း ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ တိုက်ပွဲအတွင်း တိုက်ရိုက်အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။
တကယ်တမ်းပြောရလျှင် ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် ဘက်ခ်ဂုံလက်သီးချက်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုနှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါက… အဆုံးသတ်ပဲလား။’
မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမသည် ခေါင်းကို အားမရှိစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ နတ်သမီးများစွာတို့သည် သူမထံသို့ ဆင်းသက်လာနေကြသည်။ သူမ၏ အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ သူတို့သည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှံများကိုသာ ပစ်လွှတ်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းက ဖော်ပြနေသည့် အနာဂတ်မှာ မလွဲဧကန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
‘အဆုံးသတ်မှာတောင်… သူ့ကို မြင်ချင်မိပါသေးတယ်။’
သူမသည် ရန်သူကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အတားအဆီးကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ်သွားစရာမလိုတော့သည့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း နောက်ထပ်ခြေလှမ်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးကြောင်းကိုသာ သိလိုက်ရသည်။
မိမိ၏ အောင်မြင်မှုအတွက် ဂုဏ်ယူနေမည့်အစား၊
‘ငါလည်း…’
သူမ နောင်တရမိသည်။
သူမသည် ကန်းယူဟွန်းထံမှ ချီးကျူးစကားကို ကြားချင်သည်။ သူမ ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း၊ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်းကို သူပြောတာ ကြားချင်သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်း ဘဝကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် အမှည့်ကျဆုံးဖြစ်သင့်သည့် သူမသည်… ဤအချိန်တွင်မူ ကန်းယူဟွန်းကို ရှာဖွေနေသည့် ဆောဆူမင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့်သာ သူ့ကို အလွန်အမင်း တောင့်တနေမိသည်။
‘ငါလည်း အကြာကြီး စောင့်ခဲ့တာပါ၊ ငါးနှစ်လုံးလုံးပေါ့။’
ကန်းဟယ်ရင်က အနက်ရောင်လျှပ်စီးသခင် ဖြစ်လာချိန်၊ ကွမ်ဂျီအာက ကန်းယူဟွန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေရန် မျိုးစပ်နယ်မြေတစ်ခွင် လှည့်လည်နေချိန်နှင့် ယူယောင်းမင်းက အပိုင်းအစများကို စုစည်းရန် ငှားရမ်းခစားသူဘုရင် ဖြစ်လာချိန်တွင်၊
ဆောဆူမင်းသည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ပြီး ကန်းယူဟွန်း ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သူမ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ပေးရမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
‘အရူးကောင်။’
သူသည် နောက်ကြောင်းကို ပြန်မလှည့်ဘဲ ရှေ့ကိုသာ ဆက်သွားခဲ့လိမ့်မည်။ အတိတ်ကရော၊ အခုရော သူက ဘာမှပြောင်းလဲမသွားဘူး။
ထိုအချက်အတွက် သူမ စိတ်ခုမိသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းကို နှစ်သက်ရခြင်းမှာလည်း သူက ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူသည် အခြားသူများထက် ပို၍ရဲရင့်ပြီး၊ ပို၍မှန်ကန်ကာ ပို၍ဇွဲရှိသောကြောင့် သူမ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ အလင်းရောင်ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။
‘အလင်းရောင်။’
သေခါနီးအချိန်မှာ မြင်ရသည့် အလင်းရောင်မျိုးလား။
ဆောဆူမင်းသည် အာဟုရာ မာဇဒါတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားမှ သူမထံသို့ တောက်ပစွာ ထိုးဖောက်လာသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟင်?”
မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
အလင်းရောင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူမထံသို့ ပျံသန်းလာနေသူမှာ ဧရာမဇီးကွက်ဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာသည့် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း?”
မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ပုံစံတူနေလို့ မှားယွင်းသွားတာပဲ။ ဘက်ခ်ဟိုပေါ်မှာ စီးနင်းလာသူမှာ ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်ပေ။
“ဆူမင်း! ငါ့လက်ကို ဆွဲ!”
“ယူရာ?”
နိမ့်နိမ့်ပျံသန်းလာသည့် ကန်းယူရာက ဆောဆူမင်းထံသို့ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အာဟုရာ မာဇဒါတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ငေးကြည့်မနေတော့ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှံများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
အနီရောင်လှံများမှာ ကောင်းကင်မှ မိုးရေအလား ကျဆင်းလာသည်။ ဘက်ခ်ဟိုသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသည့် ကိုယ်ထည်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆောဆူမင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ဆူမင်း၊ မြန်မြန်လုပ်!”
“အာ…”
ကန်းယူရာ၏ အရေးတကြီး အော်ခေါ်သံကြောင့် ဆောဆူမင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အားအင်အနည်းငယ်မျှ မကျန်ရှိတော့သော်လည်း သေဆုံးခြင်းကို မလိုလားသည့် ဆန္ဒက နောက်ဆုံးသော အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရွေ့လျားနိုင်စေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဘက်ခ်ဟိုက အကွာအဝေးကို ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင်၊
“မိပြီ!”
ကန်းယူရာက ဆောဆူမင်း၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမဘက်သို့ အားပါးတရ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ယူရာ… မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?”
“နောက်မှ ရှင်းပြမယ်! အခုတော့ လွတ်အောင်ပြေးဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ!”
ဆောဆူမင်းကို သူမ၏ နောက်တွင် သေချာထိုင်စေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ကန်းယူရာက ဆောဆူမင်းကို သူမ၏ လက်မောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဘက်ခ်ဟိုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းစေရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ဘက်ခ်ဟို! မင်းရဲ့ အသက်ကို ပဓာနထားပြီး ပျံသန်းလိုက်စမ်း! မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေလိမ့်မယ်! ကြားလား!”
ဟူး!
ဘုရားသခင်၏ သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ဘက်ခ်ဟိုမှာ အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်သွားပြီး အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလိုက်သည်။ အသံနှုန်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင်း ဘက်ခ်ဟိုသည် အာဟုရာ မာဇဒါ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ… ငါ အသက်ရှင်နေတာလား။’
သေချာပေါက် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် ဆောဆူမင်းမှာ သူမ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သေချာပေါက် မသေချင်လွန်းသဖြင့် သေခါနီးအချိန်တွင် သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဆန္ဒကို အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်းအဖြစ် မြင်နေရခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော်။
‘နွေးထွေးလိုက်တာ။’
ကန်းယူရာ၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ ရရှိသည့် နွေးထွေးမှု။
ပြီးတော့ သူမထံမှ ရရှိသည့် သင်းပျံ့သော ရနံ့။
ထိုအရာအားလုံးက ၎င်းမှာ အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြနေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
“ကျေးဇူးတင်တယ်? ငါလုပ်သင့်တာကို လုပ်တာပါ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဆောဆူမင်းပဲလေ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ…”
“ဒါကြောင့် အတူတူ အသက်ရှင်ကြမယ်။ ဒီစစ်ပွဲကို အနိုင်ယူပြီး အရင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ကြမယ်။”
အရင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင်။
ထိုစကားလုံးများက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးတက်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ပြောလိုက်သည့် ကန်းယူရာရော၊ ကြားလိုက်ရသည့် ဆောဆူမင်းပါ နှစ်ဦးစလုံးသည် အရင်ကအတိုင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ယခုလက်ရှိဘဝထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ဘဝကို မျှော်လင့်သောကြောင့် ထိုစကားများကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့သည် လူသားများ ဖြစ်သောကြောင့်။
သူတို့သည် လူသားများ ဖြစ်သောကြောင့်။
“ပြီးတော့ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။”
ကန်းယူရာ ညွှန်ပြသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆောဆူမင်းသည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တို့ ရန်သူများကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အာဟုရာ မာဇဒါ၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော်လည်း မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တို့မှာမူ ပြန်လည်စုစည်းကာ ခံစစ်စည်းအသစ်ကို တည်ဆောက်၍ ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်နေကြသည်။
ယူဟွန်းကို ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူတို့၏ တာဝန်မှာ ထိုနေရာကို ထိန်းထားရန်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တို့သည် သူတို့၏ အမည်နှင့်အညီ တစ်လုံးတစ်စည်းတည်း ပူးပေါင်းကာ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
“သူတို့အားလုံး တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ။”
မဝေးလှသော နေရာတွင် ဓားချက်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။
X ပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးထားသည့် ဧရာမ ဓားချက်ချင်းဖြတ်သန်းမှုများမှာ ကောင်းကင်ကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေပြီး ဘုရားကျောင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဒါက…”
“ဒိုယွန်း အစ်ကို တိုက်ခိုက်နေတာပဲ။”
ဒါပေမဲ့ ထိုဓားချက်မှာ လူတစ်ယောက်တည်းက ပြုလုပ်သော်လည်း နှစ်ယောက်က ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေသလို မဖြစ်နေဘူးလား။
သူ့တွင် နောက်ထပ် အကူအညီပေးသူ ရှိနေတာလား။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သားသည့် ဓားချက်မျိုးမှာ ချွဲဒိုယွန်းထံမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။’
သူ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာတွင် တိုက်ပွဲမှာ ကြာရှည်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းမှာ ရှင်းနေသည်။
အခြားနေရာများတွင် သူမ ခံစားမိနေသည့် ကန်းဟယ်ရင်နှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့၏ တိုက်ပွဲများမှာလည်း အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်နေပုံရပြီး ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ပွဲများမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါဆိုရင် ယောင်းမင်းပဲ ကျန်တော့တာပေါ့…’
ဆောဆူမင်းသည် ဝှိုက်ဖလားဝါး စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့၏ အားကိုးရလောက်အောင် မရှိသော လူငယ်လေး ယူယောင်းမင်းအကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့ကို ကူညီပေးသင့်သလားဟု စဉ်းစားမိသော်လည်း၊ လက်ရှိ သူမ၏ အခြေအနေတွင် သူမကိုယ်တိုင်ကသာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယူယောင်းမင်းနှင့်အတူ ရှိနေသော ဘုရားစွမ်းအားရှင်၏ တည်ရှိမှုကြောင့် သူမအနေဖြင့် စိုးရိမ်စရာမလိုဟု ခံစားရသည်။
အဖြူရောင်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်၍ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယူယောင်းမင်း၏ တိုက်ပွဲ၌ မည်သို့ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို ဆောဆူမင်း အလိုလို သိလိုက်ရသည်။
‘ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပဲ တိုက်ပွဲက အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။’
ရလဒ်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း သူမသိထားသည့် ယူယောင်းမင်းဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် အနိုင်မရနိုင်သည့် တိုက်ပွဲကို စတင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။
“ဟူး။ သေတော့မယ်။”
ယူယောင်းမင်းသည် အာဟုရာ မာဇဒါ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် အလင်းတန်းမြှားကို အနိုင်နိုင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါက ဘာလို့ ဒီတိုက်ပွဲထဲကို ရောက်လာရတာလဲကွာ။”
သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနိုင်ရမည်ဟု သေချာမှသာ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသော်လည်း အာဟုရာ မာဇဒါနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ထိုစည်းမျဉ်းက အလုပ်မဖြစ်ပေ။
တကယ်တော့ အာဟုရာ မာဇဒါနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ သေဆုံးသွားရမှုအပေါ် ဒေါသထွက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ခံစားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူ၏မာနကလည်း ပါဝင်နေသည်။ အားလုံးက အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း နောက်ဆုတ်သွား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ အာရုံစိုက်။”
မက်ဖစ်စတိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယူယောင်းမင်း၏ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် ပို၍ပြင်းထန်သော စကားလုံးများဖြင့် ထိုးနှက်ချင်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ထိုသို့လုပ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အမြင်အာရုံအစွန်းတွင် တောက်ပသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယခုအချိန်အထိ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများအရ လာတော့မည့် တိုက်ခိုက်မှု၏ အရိပ်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။
မက်ဖစ်စတိုသည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် အလွှာငါးဆင့်ပါဝင်သည့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းမြှားသည် အကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားပြီး လားရာလမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ဝူး!
အလင်းတန်းများ ကွေးညွတ်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားသည့် မြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရှုရသူတို့အတွက် အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။
အာကာသပုံစံပျက်ယွင်းခြင်း—၎င်းမှာ အာဟုရာ မာဇဒါ၏ အလင်းအခြေခံ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ကလည်း ဇွဲကောင်းကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခုခံထားနိုင်မှာလဲ?”
အာဟုရာ မာဇဒါသည် သူ၏တိုက်ခိုက်မှု လမ်းကြောင်းလွှဲသွားသည်ကို အံ့ဩဟန်မရှိပေ။ သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာ မက်ဖစ်စတိုဖလိစ်မှန်း သိရှိသည့်အတွက် တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ပို၍ပြင်းထန်စေသည်။
အကယ်၍ ယူယောင်းမင်းနှင့် မက်ဖစ်စတိုတို့က အာကာသကို ကွေးညွတ်၍ အလင်းမြှားများကို လမ်းကြောင်းလွှဲပါက၊ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို လမ်းကြောင်းလွှဲသော်လည်း ထိမှန်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်းနှင့် မက်ဖစ်စတိုတို့သည် ကြီးမားသည့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ရောက်လာတော့မည်ကို အလိုလို သိလိုက်ရသည်။
“မက်ဖစ်စတို၊ အချိန်ကို ထပ်ပြီး ရပ်တန့်ပေးလို့ မရဘူးလား?”
“အချိန်ရပ်တန့်တာက အရာရာကို ကုစားနိုင်တဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လို့ ထင်နေတာလား? ငါ စွမ်းအားတွေ အများကြီး သုံးထားပြီးပြီ၊ ထပ်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။”
မက်ဖစ်စတို၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း စွမ်းအင်အများအပြားကို စားသုံးသည်။
အချိန်ရပ်တန့်ခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းရည်ဖြစ်သော်လည်း မက်ဖစ်စတိုအနေဖြင့် အချိန်ကို ရပ်တန့်နိုင်ရုံမှလွဲပြီး ဘာမှပိုလုပ်၍ မရပေ။
သူ၏စွမ်းရည်မှာ ခုခံခြင်းနှင့် အကူအညီပေးခြင်းတို့တွင်သာ ကန့်သတ်ထားသဖြင့် အခြား ပထမမျိုးဆက် ဘုရားစွမ်းအားရှင်များနှင့် တိုက်ခိုက်သည့်အခါ တိုက်ပွဲကို ဆွဲဆန့်ထားနိုင်သော်လည်း အနိုင်ကိုမူ ဘယ်တော့မှ မရယူနိုင်ခဲ့ပေ။
အထူးသဖြင့် အာဟုရာ မာဇဒါကဲ့သို့သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သရေကျခြင်းမှာ သူမျှော်လင့်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံးရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းကို ဘုရားကျောင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် သူ၏စွမ်းအား အများစုကို သုံးစွဲထားခဲ့ရသဖြင့် မက်ဖစ်စတိုအနေဖြင့် ယခုအခါ အာကာသကို ကွေးညွတ်နိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အီလိုဟင်မ်တို့ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သည့် အသေးစားတွင်းနက်များကိုပင် မဖန်တီးနိုင်တော့ပေ။
သူ အကောင်းဆုံး တတ်နိုင်သည်မှာ အာဟုရာ မာဇဒါ၏ အလင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကွေးညွတ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ထိအောင် ပစ်ကြည့်ပေးလို့ မရဘူးလား? ငါပေးထားတဲ့ ကျည်ဆန်တွေ မင်းဆီမှာ ရှိတယ်မဟုတ်လား?”
“ငါလည်း ပစ်ချင်တာပေါ့၊ တတ်နိုင်ရင်လေ။”
ယူယောင်းမင်း၏ အကြည့်သည် အာဟုရာ မာဇဒါ၏ တည်နေရာကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ပစ်မှတ်ကို ချိတ်မိစေရန် စနိုက်ပါသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ စွမ်းရည်အားလုံးကို သုံးသော်လည်း အာဟုရာ မာဇဒါ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်မမီနိုင်သေးပေ။
“အလင်းအလျင်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့သူကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပစ်ရမှာလဲ?”
“စနိုက်ပါသမားဆိုတာ အဲဒါမျိုး လုပ်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“အလင်းကို ဘယ်သူက စနိုက်ပါနဲ့ ပစ်လို့ ရမှာလဲ?! မင်းပဲ ပစ်လိုက်ပါလား၊ မက်ဖစ်စတိုရယ်!”
“ငါက သေနတ်မသုံးဘူး။ အချိန်ကို ရပ်တန့်နိုင်တုန်းကတည်းက ငါက ဘာလို့ သေနတ်ပစ်ရမှာလဲ? ရယ်စရာပဲ။”
“မင်း အချိန်ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူးလေ!”
သူတို့နှစ်ဦး အချင်းများနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အာဟုရာ မာဇဒါက ခနဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်နေသော်လည်း သူသည် သတိမလျော့ပေ။ မက်ဖစ်စတိုသည် အချိန်ဆွဲနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယူယောင်းမင်းသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေကြောင်း သူသိသည်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အချိန်က ငါ့ဘက်မှာပဲ။’
သူလုပ်ရမှာက အချိန်ဆွဲပြီး သူတို့၏ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဇုစ်၊ အိုဒင်နှင့် အခြားသူများမှာ တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော်လည်း သူကတော့ မတူပေ။
‘ငါကတော့ သတိမလျော့ဘူး။ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ကျည်ဆန် ရှိနေရင်လည်း ငါရှောင်လိုက်မှာပဲ။’
အာဟုရာ မာဇဒါသည် အချိန်ဆွဲရန်အတွက် အလင်းအလျင်ဖြင့် ဆက်လက် ရွေ့လျားနေသည်။ အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက တိုက်ခိုက်၍ မရတော့သော်လည်း သူသည် ဤအားနည်းချက်ကို သူ၏ အသာစီးရစေမည့် အချက်အဖြစ် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြောင်းလဲထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
‘သူတို့ ဘယ်နှစ်ခါပဲ ခလုတ်ကို နှိပ်ပါစေ၊ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ထိမှာ မဟုတ်ဘူး။’
သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ဘုရားတစ်ပါးကို ဤမျှအထိ သတိထားမိအောင် လုပ်ခြင်းမှာ မာနကြီးလွန်းသော်လည်း အာဟုရာ မာဇဒါသည် ၎င်းကို သာမန်အတိုင်းသာ သဘောထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခြားသော ရာထူးလုယူသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးနေသဖြင့် သူသာ အသက်ရှင်နေပါက ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။
ထိုအချိန်လေးအတွက်မူ သူသည် လက်ရှိ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို ခဏတာ သည်းခံပေးလိုက်နိုင်သည်။
အာဟုရာ မာဇဒါသည် ဧရာမ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း လွှတ်တင်လိုက်သည်။
မက်ဖစ်စတိုသည် ယူယောင်းမင်းကို ဆွဲယူကာ အာကာသကို ဖြတ်ကျော်၍ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်။
အဝေးမှနေ၍ သူတို့သည် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့ ခဏလေးကမှ ရှိနေခဲ့သည့် နေရာတွင် မှိုပွင့်ပုံသဏ္ဌာန် မီးခိုးတန်းကြီး တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“သူက ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ။”
“ဟွန်း။ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း ဟန်ဆောင်တာက အလုပ်မဖြစ်ခဲ့တာပဲ။”
အာဟုရာ မာဇဒါသည် ဆက်လက်၍ သတိထားနေပြီး တွက်ချက်ထားသည့် တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့၏ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် သူ့ကို လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်မှားစေရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သော်လည်း အာဟုရာ မာဇဒါသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ယုတ္တိရှိရှိ တုံ့ပြန်နေသည်။
“ဇုစ်၊ အိုဒင်နဲ့ အခြားသူတွေ သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် သူ စိုးရိမ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ?”
“ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို မေးနေတာလား? နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။”
“အဲဒါက ဘာလဲ?”
“အလင်းကို ပစ်ပြီး ထိအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။”
“…မင်း တကယ်ပဲ ပြောနေတာလား?”
ယူယောင်းမင်းက သူ၏ ဦးနှောက် အကောင်းဟုတ်မဟုတ် မေးလိုက်သော်လည်း မက်ဖစ်စတိုကမူ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ?”
“ကြည့်လိုက်။ အလင်းကို မကြည့်နဲ့၊ အလင်းသွားမယ့် နေရာရဲ့ ဟိုဘက်က အာကာသကို ကြည့်လိုက်။”
အာကာသရဲ့ ဟိုဘက်မှာလား?
အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး ပစ်ခိုင်းနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား?
အကယ်၍ မက်စ်ဝဲလ်၏ နတ်ဆိုးသာ ရှိနေပါက သူတို့သည် တွေးတောင် တွေးနေစရာ မလိုပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ချိန်ညှိခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သည်ကို ဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ပြီး သူတို့တွင် အခွင့်အရေး ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် မက်စ်ဝဲလ် မရှိတော့သည့် ယခုအချိန်တွင် ယူယောင်းမင်းအတွက် ထိုသို့သော အရာမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ…
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ အာမခံတယ်။”
“တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာလား?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်း အမြဲတမ်း လိုက်ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး။ မင်းလိုအပ်တာက စက္ကန့်ပိုင်းလေးပါ။ 0.1 စက္ကန့်ထက်တောင် နည်းတဲ့ အချိန်လေး၊ အဲဒီလောက်ဆို ရပြီ။”
“…ကောင်းပြီ၊ တစ်ချက်လောက်တော့ စမ်းကြည့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ယခုအခါ သူတို့သည် သူတို့၏ တည်နေရာကို အတိအကျသိသွားသည့် အလင်းတန်းများ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်နေရပြီ။
“ဒါက တစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ။ အချိန်က အရမ်းတိုပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေကလည်း နည်းတယ်။ တကယ်ပြောရရင် ဒါက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။”
“…ဒါက ငါ့ကို အားပေးနေတာလား?”
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းဟာ မဖြစ်နိုင်တာကို ဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပြခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ဖူးသူပဲလေ။”
“…။”
သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသည့် မက်ဖစ်စတိုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယူယောင်းမင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သူပြောသည်မှာ အမှားမပါပေ၊ တကယ်တော့ ထိုစကားကပင် သူ့ကို ခါးသီးစွာ ရယ်မောချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။
ဟုတ်ပါသည်။ မှန်ပါသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ကျဆုံးသွားရန်အတွက် ငါးနှစ်တာ ကာလကို သည်းခံ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
“လုပ်ကြတာပေါ့။”
“ကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။”
ထိုစကားနှင့်အတူ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။
၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် လူသားတစ်ဦးအပေါ် ချမှတ်လိုက်သည့် ဘုရားပေးဒဏ်ခတ်မှု၊ တရားစီရင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။