သေမင်း၏ ဗတ္တိဇံသည် ကောင်းကင်ယံမှသည် အောက်သို့ စီးဆင်းလာသည်။
စစ်ဘုရင် ဝီမူဟျွတ်သည် သူ၏ ဓားကြီးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ခုခံကာကွယ်ရေး အော်ရာကို အမြင့်ဆုံးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
တိန်၊ တိန်၊ တိန်။
ဧလိုဟင်တို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လှံပေါင်းများစွာသည် သူ၏ အကာအကွယ် အော်ရာကို ထိမှန်သွားသည်။ ဝီမူဟျွတ်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားသည်။ အော်ရာက အပြည့်အဝ မစုပ်ယူနိုင်သော ထိခိုက်မှုဒဏ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သွေးစက်များ စီးကျလာသည်။
ဝီမူဟျွတ်တစ်ဦးတည်းသာမကဘဲ စုဝေးနေကြသော မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည်လည်း အဖွဲ့လိုက် စုစည်းကာ အတတ်နိုင်ဆုံး ခုခံနေကြသည်။
သို့သော် အဖွဲ့နှင့် ကောင်းစွာ မစုစည်းနိုင်ခဲ့သူ အချို့မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆုံးသတ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလေသည်။
ပွင့်လင်းမြင်သာသော အော်ရာအပြင်ဘက်တွင် လူတို့ သေဆုံးနေကြသည်။ ဝီမူဟျွတ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုသူတို့၏ ပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
လှံများဖြင့် အထိုးခံရသူများ၊ ပေါက်ကွဲမှုများအတွင်း ပါသွားသူများ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကာ စာသားအစအနများအဖြစ် လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ဝီမူဟျွတ်သည် သေဆုံးနေသူတို့ကို ကြည့်ရင်း တုန်ရီနေမိသည်။
သူတို့အတွက် သူ ဘာမှလုပ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။
‘အနည်းဆုံးတော့ အခု ငါကာကွယ်ပေးနေတဲ့ သူတွေအတွက်တော့…’
ခုခံကာကွယ်ရေး အော်ရာကို ဖြန့်ကျက်ထားသော ဝီမူဟျွတ်၏ နောက်ကွယ်တွင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် စုရုံးနေကြသည်။
အခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်လျှင်တောင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သူတို့ကိုတော့ အသက်ပေးကာကွယ်မည်ဟု သူ ကတိပြုထားသည်။
ဘာအတွက်ကြောင့်လဲ။
ကာကွယ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့သည့် သူဖြစ်သည်။
‘ငါဆိုတာ…’
ချစ်ရသော ဇနီးနှင့် သမီး ဖြစ်သူတို့ သေဆုံးသွားချိန်ကတည်းက သူ၏ ဘဝရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
အတွေးကမ္ဘာ (World of Thought) ထဲတွင် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် သေဆုံးသွားသူများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုစကားကိုသာ ယုံကြည်ရင်း သူသည် ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံနိုင်ရန် အတွေးကမ္ဘာကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်တွေ့ဘဝကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပြန်မကိုင်တွယ်နိုင်တော့သလို သမီးဖြစ်သူကိုလည်း ပွေ့ဖက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့အတွက် ကာကွယ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ပါ။
သို့သော်လည်း သူ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့။
ဤလောကက သူ့ကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေသည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ မတိုက်ခိုက်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် အခြားသူများ မသေဆုံးစေရန်အတွက် သူသည် စစ်ဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် ဓားကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ကိုင်စွဲခဲ့သည်။
‘ငါ ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့တယ်။’
ထိုအချိန်ကတည်းက စ၍ဖြစ်သည်။ ရှရိုဒင်ဂါ (Schrödinger) စာသားကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် စွမ်းအားအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း သူသည် လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ကာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။
အားလုံးက ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ နောက်ကျောကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေကြသော သူတို့၏ အကြည့်များဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော ကလေးငယ်များပင် ရောနှောနေသည်။ အနည်းဆုံး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အတွက် ကလေးငယ်များပင် စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဟုတ်သည်။
ကာကွယ်ပေးရမည့် မိသားစု မရှိတော့သော်လည်း သူ ကာကွယ်ရမည့် အရာများ ရှိနေသေးသည်။
‘ငါ နောက်ထပ် ဘာကိုမှ မဆုံးရှုံးစေရဘူး။’
ထို့ကြောင့် သူသည် ယခု ဤနေရာတွင် ရပ်တည်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်မှာ တိုးပွားလာနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ရန်သူများဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပါ။ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့၏ စွမ်းအားနှင့်ပင်လျှင် ဤမျှ များပြားလှသော ရန်သူအင်အားကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ တိုက်ခိုက်ရမည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤတိုက်ပွဲဖြင့် သူ၏ တည်ရှိမှုကို သက်သေပြနိုင်မည်ဆိုလျှင်ပေါ့။
လက်မလျှော့ပါနှင့်၊ ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းပါ။
အကယ်၍ ထိုသူသာဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်ခဲ့လိမ့်မည်။
* * *
[ဟင်?]
စစ်မြေပြင်ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း လိုဂိုစ် (Logos) တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အဆင့်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ လျော့နည်းနေသည်။
သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားပမာဏကို ကြည့်လျှင် သူတို့အားလုံး အစီအစဉ်မကျဘဲ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ချက်ထားခဲ့သည်။
ထိခိုက်မှုများက ပြင်းထန်သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးမည့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဒါကလည်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းမရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်လာတာလား။ အစောပိုင်းက မှားယွင်းတွက်ချက်မှုတစ်ခုကြောင့် နှင်းဘောလုံးလို လူးလိမ့်လာတာလား။
[မဟုတ်ဘူး၊ ဒါတွေက အရေးမကြီးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေက မသက်ဆိုင်ဘူး။]
ဒီလောကမှာ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြစ်လာမယ့်အရာ ဘာမှမရှိဘူး။
သူက ဒီလောကရဲ့ ဖန်တီးရှင်ပဲ။ သူ ဖန်တီးထားတာထက် ကျော်လွန်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ သူ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မရှိခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော်လည်း ဒါလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။
သေခြင်းတရားရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
[ပိုအရေးကြီးတာက… ငါ့မှာ အပိုင်းအစတစ်ခု လိုအပ်နေပုံပဲ။]
ယူဟွန်းဆီကနေ သူ ပြန်လည်ရယူထားတဲ့ ကိုဒက်စ် (Codex) စာမျက်နှာ။
အဲဒီအစွန်းလေးက အနည်းငယ် ပြဲစုတ်နေခဲ့တယ်။
အပိုင်းအစတစ်ခု။ သူ ပြန်မရလိုက်တဲ့ တစ်ခု။
ကိုဒက်စ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်အနေနဲ့ ငါ အပိုင်းအစတစ်ခုကို လွတ်သွားခဲ့တာလား။ ငါ ပြန်မရသေးတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသေးတာလား။
လိုဂိုစ်သည် သူ၏ စာအုပ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တွေးလိုက်မိသည်။
ကန်းယူဟွန်း။
ထိုလူသည် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
[…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက Abyss (အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲခန်း) ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခံလိုက်ရပြီ၊ ဘယ်လိုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။]
အဲဒီနေရာမှာ သူ အစာအဖြစ် စားသုံးခံရပြီး အာဟာရတွေအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစကလည်း လိုဂိုစ်ရဲ့ လက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။
ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကတိပြုထားတဲ့ အချိန်အထိ ခဏလောက်ပဲ ကြန့်ကြာသွားမှာ။
အဲဒီအချိန်အထိ သူ စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မယ်။
တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မယ့် စကြဝဠာရဲ့ အဆုံးသတ်ကိုပေါ့။
* * *
“ဟားဟား! ဖန်ရီးယား! ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်စမ်း!”
ကောင်းကင်ယံတွင် စလိပ္နီယာ (Sleipnir) ကို စီးနင်းထားသော အိုဒင်သည် သူ၏ လှံကို ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သူသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း သွားများကို ဖြီးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အောက်ဘက်တွင်၊ ကွမ်ဂျီအာ (Kwon Jia) နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော နေရာတွင် သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖန်တီးထားသည်။
“လိုဂိုစ်ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့ မင်းတို့အတွက် ဒါက နောက်ဆုံးပါပဲ!”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား!”
ခရမ်းရောင် ဝံပုလွေ၏ ပါးစပ်သည် အိုဒင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်မည့်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပျက်စီးသွားမည့် အစာစားမုဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
အိုဒင်သည် ဂန်းနီးယား (Gungnir) လှံကို ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို အပိုင်းပိုင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
မြင်းစီးနေသော အိုဒင်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား? Foundation ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ သူ ရောက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါရော၊ ဇူးစ် (Zeus) ပါ မတွေးထားခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကို ကြည့်လိုက်စမ်း! နောက်ဆုံးတော့ သူ ကျရှုံးသွားပြီလေ! လိုဂိုစ်ကို တိုက်ခိုက်မလို့လား? ဒီလောကကို ဖန်တီးတဲ့သူကိုလား?”
အဲဒီအားလုံးရဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ။
Foundation ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခံတပ်ကနေ စုစုပေါင်း ခြောက်ခုအထိ တိုးပွားလာခဲ့တယ်။
အဲဒီနေရာကနေ ဧလိုဟင်တွေက အသစ်ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ တရားသူကြီးတွေနဲ့အတူ စီးဆင်းလာတယ်။
မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တွေက အခြေအနေ အကောင်းဆုံးမှာ ရှိနေရင်တောင် ဒီလောကကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်တဲ့ ဤမျှ ကြီးမားပြင်းထန်တဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုမျိုးကို ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“သာမန်လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာတာပေါ့!”
မဟာဝိညာဉ်များ၊ ပထမမျိုးဆက်ဖြစ်သည့် အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်များပင်လျှင် လိုဂိုစ်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ကြရသည်။
ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောကမှာ ဒါက သဘာဝတရားရဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ။
မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဥပဒေ၊ ပန်ဂူ (Pangu) ရဲ့ အမှန်တရားကို မေးခွန်းထုတ်တာက အရူးတွေပဲ လုပ်တဲ့အလုပ်ပဲ။
အိုဒင်သည် ထိုအရူးများကို ရွံရှာသည်။
အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော သတ္တဝါများ။ ကြီးမားသော ရုပ်ပုံလွှာကို မမြင်နိုင်သူများ။ ဘယ်အချိန်မှာ ဦးညွှတ်ရမလဲ မသိဘဲ ခေါင်းမော့နေတတ်သူများ။
အရေးမပါသော ပိုးမွှားလို လူသားများ။
“ပိုးမွှားတွေဆိုရင် ပိုးမွှားတွေလိုပဲ မြေကြီးပေါ်မှာ တွားသွားသင့်တယ်!”
အိုဒင်သည် လူသားများကို မုန်းတီးသည်။
သူ့အတွက် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် မိုက်မဲလှပြီး မဖြစ်နိုင်သော အလုပ်များကို အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် သူတို့ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် ဇွတ်အတင်း ကြိုးစားနေကြတာလဲ။
ဘာကြောင့် သူတို့ တာဝန်ဝတ္တရားအတိုင်း သူတို့ နေမသွားနိုင်ကြတာလဲ။ သူ့လိုမျိုးပေါ့။
သူ မြင်တိုင်း မြင်တိုင်း ရင်ထဲကနေ ဒေါသတွေ တိုးပွားလာသည်။
မောက်မာလိုက်တာ။
အလွန်ကို မောက်မာလွန်းတယ်။
“ဒါကြောင့်ပဲ မင်းတို့က အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ကျရှုံးနေရတာပေါ့!”
ဘန်း!
ကွမ်ဂျီအာ၏ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားနှင့် အိုဒင်၏ လှံတို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် အကြိမ်ကြိမ် ထိခိုက်မိကြသည်။
ကြီးမားသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားကာ အနီးနားရှိ ဧလိုဟင်များကို လွင့်စဉ်သွားစေပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။
“ဖန်ရီးယား! မဟုတ်ဘူး၊ Bookmark ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ! နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေပါပဲ! မမြင်ဘူးလား? မင်းတို့ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသက်ကို ပေးဆပ်ရင်တောင် ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး!”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား! အဲဒါကိုတော့ စမ်းကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့!”
ဖန်ရီးယား (Fenrir) ၏ စွမ်းအားက မလုံလောက်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိုဒင်ထံသို့ ခုန်ဝင်သွားမည့် သားရဲကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျမ်းစာထဲမှ သားရဲများ။ သူတို့ဆီမှ အဆုံးမဲ့သော ဒေါသတရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စစ်တပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ခြောက်ရာ့ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ကောင်သော အနက်ရောင် သားရဲများ။
ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း!
အိုဒင်သည် ဂန်းနီးယား (Gungnir) လှံကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုသားရဲများကို ထိုးခုတ်လိုက်သည်။
အနီရောင် အရောင်တောက်တောက်များက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရွှံ့နွံကဲ့သို့သော ထိုသတ္တဝါများကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
“ဖန်ရီးယားရဲ့ စွမ်းအားတင်မကဘူး၊ သားရဲရဲ့ ခွန်အားကိုပါ သုံးနိုင်တာလား? မဂ္ဂနီ (Magni) သေသွားတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူး။ ငါ့ကိုတောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲနဲ့ လိုဂိုစ်ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလို့လဲ?”
“ဒါဆိုရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း သတ်ပြီးတော့ လိုဂိုစ်ကို နောက်မှ သတ်ပစ်လိုက်မယ်။”
ကွမ်ဂျီအာနှင့် အိုဒင်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် နီးကပ်လာလိုက်၊ ခွာသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့အချင်းချင်း ဖလှယ်နေသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ အာကာသများ လိမ်ကောက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဒဏ်ရာများပေးကာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
“ငါ့ကိုသတ်ပြီးမှ လိုဂိုစ်ကို သတ်မယ်ဟုတ်လား? ဟား။ Bookmark ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒီအချိန်အထိ ဘယ်လောက်အထိ ကျရှုံးခဲ့ရလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား?”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူး။”
“မင်း ခေါ်လာတဲ့ မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ယုံကြည်နေတာလား? ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဟုတ်တယ်၊ မင်းက နောက်ထပ် စကြဝဠာတစ်ခုဆီ ရောက်သွားရင်တောင် မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆက်ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မှာပေါ့။ အခုဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို ကြည့်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့၊ ပိုသေချာတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို မင်း လုပ်နိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကရော အဲဒီလို လုပ်နိုင်ပါ့မလား?”
“……”
အပြင်လူတွေအမြင်မှာတော့ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်သူ (Regressor) ဖြစ်ရတာကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း အဲဒါက တိမ်လွန်းတဲ့ အမြင်မျိုးပါ။
အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်သူတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာလိုလူမျိုးသည် သူတို့ လိုချင်တဲ့ အတိတ်က အချိန်တစ်ခုခုကနေ ပြန်စလို့မရပါ၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီသာ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရတာမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ အကြောက်ဆုံးအချက်ကတော့ သူမ အလွန်တန်ဖိုးထားရတဲ့ အပေါင်းအပါတွေက သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမကို မှတ်မိကြမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ကံကြမ္မာရဲ့ အကျဉ်းသားအဖြစ် သံသရာထဲမှာ လည်ပတ်နေရပြီး၊ ချစ်ရသူတွေတောင် သူမကို မမှတ်မိနိုင်တဲ့ အထီးကျန်ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ နေထိုင်ရခြင်း။
အဲဒါက အမြဲတမ်း အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်နေရသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝပါပဲ။
ကွမ်ဂျီအာလည်း အဲဒီအကြောင်းရင်းတွေကြောင့် ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နှလုံးသားပေးလိုက်ရတာ ဘယ်လောက်နာကျင်ရသလဲဆိုတာ သူမ သိခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ?”
ထိုလူနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာတော့၊
သူမသည် သူမ၏ အတိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်၊ သူမ မေ့လျော့သွားခဲ့သော အပိုင်းအစကို ပြန်သတိရလာခဲ့သည်။
“ငါ အကုန်လုံးကို သေချာမှတ်မိတယ်။ အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေရော၊ ဒီလောကမှာ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာရော အကုန်လုံးပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးကတော့ မေ့သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ မင်းနဲ့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကိုတောင်မှပေါ့။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“ဘာ?”
“အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် ငါ သူတို့ကို ထပ်ပြောပြလိုက်မှာပေါ့။ သူတို့ မသိရင်လည်း မသိပါစေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မှတ်မိနေမှာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
နှလုံးခုန်သံထက်ပိုပြီး သူမရင်ထဲတွင် မကျိုးပဲ့နိုင်သော စိတ်ဓာတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အဲဒါက အရင်ကထက် ပိုမိုပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
“ငါ မှတ်မိနေသရွေ့တော့ ငါ အားလုံးနဲ့အတူ ပြန်စနိုင်မှာပါ။”
“မင်းက…”
“မမှတ်မိဘူးလား? မမှတ်မိနိုင်ဘူးလား? ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့ ခေါင်းထဲ ရောက်သွားအောင် ငါ အတင်းပဲ ရိုက်သွင်းပေးလိုက်မှာပေါ့။”
“သူက မင်းကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်သလို၊ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါပဲ သူ့ဆီ ရှာသွားလိုက်မှာပေါ့။”
ကွမ်ဂျီအာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အကြိမ်ကြိမ်၊ အခါခါ ငါ သူ့ဆီ သွားမှာ။ ငါ ဘယ်သူလဲ၊ အတိတ်တုန်းက ငါတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြလဲဆိုတာကို ငါ သူ့ကို ပြောပြမှာ။”
သူမသည် ဤစွမ်းအားကို တစ်ချိန်က ကျိန်စာတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။
အခုထိလည်း ဒီလိုပဲ တွေးမိနေတာကို ရှောင်လွှဲဖို့ ခက်ခဲဆဲပါပဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမသည် နာကျင်မှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ခံစားခဲ့ရပြီးပြီလေ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကြောင့်ပဲ ငါ အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ရခဲ့တာပါ။”
ဒါကြောင့် သူမသည် ဆက်ပြီး စိန်ခေါ်နေဦးမည်။
အောင်မြင်တဲ့အထိပေါ့။
ဒီဖြစ်စဉ်က ပင်ပန်းဆင်းရဲမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာလည်း သူမ မသိနိုင်ပါ။ သူမသည် ထပ်မံ၍ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးနိုင်သေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။
အခုတော့ သူမ ဘာက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိသလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသွားပြီ။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီအချိန်မှာလည်း ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမှာပေါ့။ အခုထိ ငါ ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတွေထဲက တစ်ခုပဲလေ။”
အိုဒင်သည် ကွမ်ဂျီအာ၏ မယိမ်းယိုင်သော စိတ်ရင်းမှန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူပေ။
သူမ၏ စကားများသည် သူ့စိတ်ကို မနှစ်မြို့စေပါ။
ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်။ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လူသားများအပေါ် သူထားရှိသော ခံစားချက်များသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ တောက်လောင်လာသည်။
အိုဒင်သည် နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ကာ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်သူမှ နားလည်ပေးမှာ မဟုတ်သလို၊ လက်ခံပေးမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“သူတို့ နားမလည်ရင်လည်း နေပါစေ။ ဒါက ငါ လုပ်ကိုင်ရမယ့် ကိစ္စပဲ။”
အိုဒင်၏ မျက်နှာသည် ပုံပျက်သွားသည်။
မနှစ်မြို့စရာကောင်းလိုက်တာ။
ရွံစရာကောင်းပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် ဒီမိန်းမက လက်မလျှော့တာလဲ? ဘာကြောင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်တွေကို သူမကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်မပြုတာလဲ?
‘သူမက အရူးမို့လို့ပေါ့။ သူမ ဘာပြောနေမှန်းတောင် မသိလောက်အောင် မိုက်မဲလွန်းလို့။’
အဲဒါက တကယ်ပဲ ဟုတ်လို့လား? လူသားတွေက လက်မြှောက်အရှုံးပေးဖို့တောင် မသိလောက်အောင် တကယ်ပဲ မိုက်မဲနေကြတာလား?
တကယ်တမ်း မိုက်မဲနေတာက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ အကြောင်းပြပြီး ကြိုးစားကြည့်ဖို့တောင် မလုပ်ဘဲ အရှုံးပေးလိုက်တဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်များ ဖြစ်နေမလား။
သူသည် ဤခေတ်ကာလက ဖန်ရီးယားဟု ခေါ်ဆိုသော သူနှင့် စကားပြောခဲ့သည့်အကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် စကြဝဠာတွင် သူ့ရှေ့က အိုဒင်သည် ယခုသူထက် ပိုမိုသော ပညာဉာဏ်နှင့် စစ်မှန်သော အနာဂတ်အမြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။
သူနှင့်မတူဘဲ၊ သူသည် လူသားများကို အလွန်အလေးထားခဲ့သည်။
သူတို့သည် သူတို့တောင် မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ကောင်းလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။
‘မဟုတ်ဘူး!’
အိုဒင်သည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော အမိုက်အမှောင် ခံစားချက်များကို ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူသည် အခုထိ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား? ဒါဆို ဘာကြောင့် သူ ရုတ်တရက် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေရတာလဲ?
ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက ဒီမိန်းမကြောင့်ပဲ။ ကွမ်ဂျီအာ၏ မယိမ်းယိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
ဇွဲ။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်လည်း ကြိုးစားကြည့်စမ်းပါ။ ငါ့ရဲ့ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ သိမ်းပိုက်သူ အိုဒင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး လိုဂိုစ်ဆီ ရောက်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်စမ်း!”
ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။ ဒီအရေးမပါတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ဟာ သူမရဲ့ ပန်းတိုင်ဆီကို ရောက်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု။
သမိုင်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ ဒဏ္ဍာရီဆိုတာ ဒီလိုပဲ။
နတ်ဘုရားတွေက လူသားတွေကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်မှုတွေ ပေးလေ့ရှိတယ်။
ဒါက အဲဒီအရာရဲ့ နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
* * *
ဘုန်း!
ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးတန်းများစွာ ပြုတ်ကျလာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ၎င်းတို့သည် မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် သူမထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ ကန်းဟယ်ရင် (Kang Hye-rim) သည် လျှပ်စီးများ နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လေထဲတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို လှပစွာ လိမ်ကောက်လိုက်ရင်း လျှပ်စီးများကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုနှင့်တူသော အလှတရားများ ရှိနေသည်။
သူမကို ကြည့်ရင်း လျှပ်စီးများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ဇူးစ် (Zeus) သည် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။
“အို၊ ထူးခြားလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းပါတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် တင့်တယ်တဲ့ မြင်ကွင်းလဲ။”
“ပ-ပါးစပ်ပိတ်ထား!”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ဇူးစ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမ ဆက်လက် ပြေးသွားမည့် လမ်းကြောင်းတည့်တည့်တွင် လျှပ်စီးများက ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူမသာ အနည်းငယ်လေးတောင် နှေးကွေးသွားခဲ့လျှင် အဲဒီလျှပ်စီးကို ထိမှန်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
သူမ၏ ဓားချက် အလှမ်းမမီသော နေရာမှနေ၍ ဇူးစ်သည် သူမကို နှမြောတသသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့များ ခုခံဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ? ငါ့ရဲ့ သတို့သမီး ဖြစ်လာမယ့်သူကို လက်ရွယ်ရတာ ငါ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရပါတယ်ကွာ။”
“မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ!”
“မင်း အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား? ငါ အခုထိ အလေးအနက် မလုပ်ရသေးဘူး။ အခုထိ လုပ်သမျှ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ကစားနေတာသက်သက်ပဲ။ ဘာလို့လဲ သိလား? ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကိုသာ ထုတ်လိုက်ရင် မင်းက ပြာပုံဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရပ်လိုက်ပါ။”
မဟုတ်ရင်တော့ သူ သူမကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ရလိမ့်မည်။
ဇူးစ်သည် စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး—သူ စိတ်ဝင်စားသော မိန်းမများအပေါ် အဆုံးမဲ့ စိတ်ရင်းမှန်ရှိတတ်သည့်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ပို၍ ယုတ်မာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ?”
“မင်း အခုထိ အဲဒီလူအကြောင်း တွေးနေတုန်းလား? သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ။ လိုဂိုစ်ကို ဆန့်ကျင်တယ်ဆိုကတည်းက ဒါက မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စပဲ။”
“ယူဟွန်းက ပြန်လာမှာ။ သူ ငါ့ကို ကတိပေးထားတယ်။”
“လူသားတွေပေးတဲ့ ကတိဆိုတာ စကားလုံးသက်သက်ပါပဲ။ အတွေးကမ္ဘာ (World of Thought) ထဲမှာ စကားလုံးတွေက စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုရင်တောင်မှ၊ အဲဒါက အဲဒီလောက်ပါပဲ။ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းပြနေပါစေ၊ နတ်ဘုရားတွေဆီတော့ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီဆီ ရောက်တဲ့အထိ ငါ ဆက်ပြီး သွားနေမှာပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် (Kang Hye-rim) သည် သူမ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဇူးစ် (Zeus) က ငြီးငွေ့နေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ သမ်းဝေလိုက်သည်။
တောက်။
မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကြောင့် မျက်စိစုံမှိတ်ထားမိပြီး သူမ ဘာက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိသလဲဆိုတာ နားမလည်ရှာဘူး။
ဒါဆိုရင်တော့ နာကျင်မှုနည်းနည်းလောက် ပေးပြီး သူမကို သဘောပေါက်လာအောင် လုပ်ရတော့မှာပဲ။
“နာကျင်သွားရင်လည်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။”
“ရှင်ကပဲ လူကြီးလူကောင်း လုပ်မနေပါနဲ့တော့။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ထံသို့ ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဇူးစ်က လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ခဏလေးကအထိတော့ ဒါက လုံလောက်ခဲ့သည်။
သူကား ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်ဘုရား ဇူးစ် ဖြစ်သည်။ လက်ညှိုးကို အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်နေရာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားမည့် အားပြင်းသော လျှပ်စီးမုန်တိုင်းတစ်ခုကို သူ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
အာမာဂက်ဒွန် (Armageddon) ၏ သဲပြင်များသည် လျှပ်စီးအောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး အောက်ခြေရှိ မြေပြင်ကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။
မြေပြင်သည်လည်း လျှပ်စီး၏ ပြင်းအားကို မခံရပ်နိုင်ဘဲ အက်ကွဲသွားကာ လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ လွတ်အောင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
‘သူမ အခုထိ မလဲသေးဘူးလား?’
ဇူးစ်သည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ လူသားအဆင့်ကို ကျော်လွန်ထားသည့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သူများပင်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကန်းဟယ်ရင်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။
‘စွမ်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဆုံးပဲ။ အကွာအဝေးကတော့ အခုထိ အများကြီး လိုသေးတယ်။’
ထိုအတွေးသည် တစ်ခဏမျှသာ ကြာလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်ထံမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
ဘာလဲဆိုတာတောင် သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုသည် ဇူးစ်၏ ပါးပြင်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။
ဇူးစ်သည် သူ၏ လက်ယာလက်ကို ပါးပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
‘သွေးလား?’
သူ၏ နတ်ဘုရားသွေးများက လက်ချောင်းထိပ်တွင် စွန်းထင်းနေသည်။ ထိုသွေးများသည် ချက်ချင်းပင် စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ငါ… ဒဏ်ရာရသွားတာလား?
မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဇူးစ်သည် ကန်းဟယ်ရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ? ငါ ရှင်ခွင့်ပေးလိုက်တာ၊ အဲဒီတစ်ချက်က ရှင်ခေါင်းကို ပြတ်ထွက်သွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။”
“……”
ကန်းဟယ်ရင်၏ ကဲ့ရဲ့သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ဇူးစ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်များ သူ၏ ပတ်လည်တွင် တောက်လောင်လာသည်။
ဖြတ်!
“သတ္တိရှိလှချည်လား။”
သပ်ရပ်စွာ သိမ်းထားသည့် သူ၏ အဖြူရောင် ဆံပင်များက သူ၏ ပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားလာသည်။
လေထဲတွင် သူ၏ အဖြူရောင် ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများသည် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ လည်ဆံမွေးများကဲ့သို့ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။
“သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရှင်ခွင့်ပေးတယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ? မင်း ငါ့ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆွလိုက်ပြီ။”
ဗုန်း!
မိုးခြိမ်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး လေထုတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ အာကာသတစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာသည်။
ဇူးစ်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။
ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်တော့ သူ နောက်ထပ် အလျှော့ပေးတော့မှာ မဟုတ်။ သူ အလေးအနက် တိုက်ခိုက်တော့မည်။
“ထွက်ပေါ်လာလော့၊ အက်စ်ထရာပီ (Astrape)။”
ဇူးစ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ယာလက်ထဲတွင် တောက်ပသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု စုစည်းလာသည်။
လျှပ်စီးသည် လှံတစ်ချောင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်လာသည်။
ဇူးစ်၏ အဓိက လက်နက်ဖြစ်သော အက်စ်ထရာပီ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်များမှာ လှိုင်းထသွားပြီး အရည်ပျော်ကျသွားသည်။
သူ၏ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အရောင်နှင့် ပြင်းထန်သော အပူချိန်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရာထူးကို စိန်ခေါ်ရဲသည့် လူသားတစ်ယောက်အတွက် ပေးအပ်လိုက်သော နတ်ဘုရားတို့၏ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုအလားပင်။
‘ငါ လုပ်နိုင်ပါ့မလား?’
ကန်းဟယ်ရင်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စကားလုံးများသည် ဒေါသထွက်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပါးပြင်ကိုသာ ပွတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအမှားနှင့်အတူ ဇူးစ်က သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူမ အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်တော့သလိုပင်။
သို့သော်လည်း သူမ တိုက်ခိုက်ရဦးမည်။
သူမ ဓားကို လက်မလွှတ်နိုင်ပါ။
သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ နွေးထွေးသောအလင်းရောင်တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။
“ရှင်က…?”
“ငါ ကူညီဖို့ ရောက်လာတာ။ အခုတော့ မင်းရှေ့က ရန်သူကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။”
အီဒင် (Eden) ၏ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်၊ ကောင်းကင်တမန် မိုက်ကယ် (Michael) သည် သူ၏ အဖြူရောင် တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး သူမကို ပြင်းထန်သော အပူချိန်မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးမယ်။”