ခေါင်းစဉ်- ငါသာသိတဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်များ – အခန်း ၄၁၆
အိုအယ်လိုက စိုးရိမ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေသော အသံဖြင့် ယူးဟွန်းကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်အောင် ပျောက်သွားရတာလဲ၊ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ဘာလဲ ပြောစမ်းပါဦး။”
“အင်း… နည်းနည်းပါးပါး ကိစ္စလေးတွေ ပေါ်လာလို့ပါ။”
“နည်းနည်းပါးပါး ဆိုတာတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းဆီကနေ ပိုပြီး တိကျတဲ့ ရှင်းပြချက်ကို တိုက်ရိုက်ကြားချင်တယ်၊ ငါက။”
“မင်းက တကယ်ကိုပဲ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးမှု နည်းပါးလွန်းတာပဲ။”
“ငါက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ စိုးရိမ်ပေးနေရမယ့် အနေအထားမှာ ရှိနေတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါပြီ။”
ယူးဟွန်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို အိုအယ်လိုအား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
“အော်… အဲဒီလိုလား။ အမြင်ရှင်… သူက သူ့ကိုယ်သူ စတေးလိုက်တာပေါ့…”
“သူက ငါ့မှာ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့မှာပါ။ ပြီးတော့ သူက ငါ့အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား ထားခဲ့ပုံရတယ်။”
ဗုဒ္ဓက အဆုံးထိတိုင် သူ့အတွက် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပုံကို ယူးဟွန်း တစ်ခါမှ မမေ့ခဲ့ပေ။
သာ၍သာ သူ၏အကူအညီ မပါခဲ့လျှင်၊ သူ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ကြာဖူးငယ်လေးသာ မရှိခဲ့လျှင် ယူးဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်သလို ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် တစ်သက်လုံး ပြန်မဆပ်နိုင်သော ကျေးဇူးတရားကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုကျေးဇူးရှင်မှာ ယခုအခါ ဤလောကတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အကူအညီမျိုးကို ရရှိခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
တစ်ခုတည်းသော အဖြေသာ ရှိသည်။
ဗုဒ္ဓသည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ အနည်းဆုံး သူလုပ်ပေးနိုင်သည့်အရာမှာ ဗုဒ္ဓ၏ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း သူ့ဘဝကို မြှုပ်နှံလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထွက်ခွာသွားသူတစ်ယောက်အတွက် အနည်းဆုံး ပြုလုပ်ပေးသင့်သည့် ယဉ်ကျေးမှုပင် ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ အိုအယ်လို၊ မင်းကတော့ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ တောက်ပနေတာပဲ။ အဲဒီလို ခန့်ညားတဲ့ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပြဿနာဖြေရှင်းသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေတာကိုး။”
“မင်း ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား။ မင်း မသိလောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီပြဿနာဖြေရှင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်လာတာ ကြာပြီ။”
အိုအယ်လိုက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်၊ “တကယ်တမ်းတော့ မကြာသေးခင်ကမှ စလုပ်တာပါလေ။”
ယူးဟွန်း၏ အကြည့်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အိုအယ်လိုက ခုခံကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ရှင်းပြသည်။
“ငါ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား။ ငါက လှည့်လည်သူတို့ရဲ့ ဘုရင်လေ။ ဒီလောကမှာ ငါမသွားနိုင်တဲ့နေရာ မရှိဘူး။ ငါက ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်တယ်၊ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ရောင်းစားတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ရင်းနဲ့ပဲ… အလိုလိုနေရင်းနဲ့ပဲ အမျိုးမျိုးသော အလုပ်တွေထဲ ပါဝင်ပတ်သက်မိသွားတာပဲ။”
“ဒါဆို မင်းက အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ပြဿနာဖြေရှင်းသူ ဖြစ်လာတာပေါ့။”
“ငါ့ရဲ့ တခြားမောင်နှမတွေက တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ခိုင်မာတဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ တစ်ခုစီ ရှိကြပေမဲ့ ငါကတော့ အများကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတယ်။ ငါက ပရေးရှင်းကို ရှာရဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ‘ဟေ့ ငါက အိုအယ်လိုပါ’ လို့ လျှောက်ပြောနေလို့မှ မရတာ။ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်းပြောသူ၊ သတင်းအချက်အလက် ပွဲစား၊ ပြဿနာဖြေရှင်းသူနဲ့ ငှားရမ်းခံတိုက်ခိုက်သူ စတဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာမျိုးစုံကို ယူထားရတာ။”
“ဒါဆို အခု ဘာလို့ ပြဿနာဖြေရှင်းသူအလုပ်ကို လုပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောတဲ့ လုပ်ငန်းကကော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
“အကုန်ပျက်သွားပြီ။ ဒေဝါလီခံလိုက်ရတာ။”
“ဒေဝါလီခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။”
“ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ အလားတူ အနေအထားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေအားလုံး ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်သွားကြတယ်လို့ ပြောရင် အလွန်အကျူး ဖြစ်မနေပါဘူး။ မင်း ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်က အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ လုံးဝကို သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ယူးဟွန်းသည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အိုအယ်လိုနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက်သာ ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်သို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တခြားအရာများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။
“ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်က အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားတယ်။ သာမန် ထိခိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွေ ဖြန့်ချိမှုက တစ်ဝက်လောက် လျော့ကျသွားတော့ စီးပွားရေး ကျဆင်းမှုလို့ ခေါ်ရင်လည်း မှားမှာမဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒါက ဘာကြောင့်လဲ…”
“ဟုတ်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း၊ အိတ်ဆိုဒတ်စ် နဲ့ ဟာသအဖွဲ့ တို့ကြောင့်ပေါ့။ အဲဒီအဖွဲ့အစည်းတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်ဆိုင်းသွားတဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်က ကပ်ရောဂါတစ်ခုလိုမျိုး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ အပြည့်အဝ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာ။”
ရောထွေးနေသော နယ်ပယ်ရှိ အဓိက ဇာတ်လမ်းပြောသူ အဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုသည် ဇာတ်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စာသားအမြောက်အမြားကို ဖြန့်ချိခဲ့ကြသည်။
ထိုစာသားများသည် စီးဆင်းနေရာမှ ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်၏ ကျောရိုးအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ဧရာမအဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုလုံး ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးကို ထောက်ကူပေးထားသည့် ကုမ္ပဏီကြီး သုံးခု ဒေဝါလီခံသွားရသကဲ့သို့ပင်။ ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက်က ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ငါ့လိုပဲ စာသားတွေကို သုံးပြီး ဇာတ်လမ်းတွေ တည်ဆောက်တဲ့ စက်ရုံတွေ အကုန်လုံး ပိတ်သွားခဲ့ရတယ်။ အတိုင်းအတာဆိုင်ရာ ဆိုင်တွေကနေ အမြတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့သူတွေလည်း အတူတူပါပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဇာတ်လမ်းကြောင်းတွေမှာ ပါဝင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောသူတွေက အောက်ခြေလောကသားတွေကို ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ဖြန့်ချိသူတွေအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးကြပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအရာအားလုံး မရှိတော့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေနဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အများကြီးရှိထားလို့ အနည်းငယ်ပဲ ဆုံးရှုံးမှု ရှိခဲ့ပေမဲ့…”
“တခြားသူတွေကတော့ အဲဒီလောက်အဆင်မပြေခဲ့ပုံပဲ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပြဿနာဖြေရှင်းသူအဖြစ်ပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဇာတ်လမ်းပြောသူ အဖွဲ့အစည်းတွေ အကုန်လုံး ပိတ်သိမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ရောထွေးနေသော နယ်ပယ်ထဲမှာ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ ပေါ်လာတာက အရင်ကထက် ပိုများလာတယ်။ အဲဒါက ပရေးရှင်း လှုပ်ရှားနေပြီဆိုတာကို ပြနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ပြဿနာဖြေရှင်းသူအဖြစ် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နိုင်စေရန် အိုအယ်လိုက အရည်အချင်းရှိသူများကို စုစည်းခဲ့သည်။
သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထွက်လာလျှင် ပရေးရှင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့နိုင်မလားဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သူတို့ထဲတွင် ယခင်က ကုမ္ပဏီများ ပျက်သွားပြီးနောက် သဘာဝအတိုင်း လွတ်လပ်သော ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်လာကြသည့် ဇာတ်လမ်းပြောသူများလည်း ပါဝင်သည်။
“ငါ သူတို့အားလုံးကို စုစည်းခဲ့တယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အောင်မြင်တဲ့ မှတ်တမ်းရှိတဲ့သူ အားလုံးကိုပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ငါတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောသူ အများစုက ငါသိတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်နေကြတယ်။”
“တခြားသူတွေလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒီမစ်ရှင်အတွက် မင်းသိတဲ့သူတွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာပါ။ မင်းသိတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ အများအပြားက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားတယ်လို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။”
“မင်း ဟာသအဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် အိတ်ဆိုဒတ်စ်ကို မထိခဲ့ဘူးလား။”
“ငါ လုပ်ချင်ရင်တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။”
အိုအယ်လိုက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း မှလွဲ၍ ကျန်အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ရှင်းပြသည်။
“ဟာသအဖွဲ့… သူတို့က အရမ်းကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရနဲ့ လွတ်လပ်လွန်းကြတယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူတို့ကိုယ်တိုင် စုစည်းပြီး အသင်းတွေ ဖွဲ့လိုက်ကြတယ်။ သူတို့မှာ အစကတည်းက စနစ်တကျရှိတဲ့ အဆင့်ဆင့်စီမံခန့်ခွဲမှုမျိုး မရှိခဲ့တော့ ထိခိုက်မှုက ပိုနည်းတယ်။ ဒါကြောင့် ငါဝင်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ဆွဲထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။”
“အော်… အဲဒီလိုလား။”
“တစ်ဖက်မှာတော့ အိတ်ဆိုဒတ်စ်ကတော့… တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။”
“ငါ နားလည်နိုင်ပါတယ်။”
ယူးဟွန်းသည် အိတ်ဆိုဒတ်စ်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။
သူတို့ကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေပဲ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေထဲ တွန်းပို့ခဲ့ကြသူတွေကို တွေးမိတိုင်း သူ့အရေပြားတွေတောင် ထူပူလာရသည်။
“သူတို့က ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေသလိုပဲ၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ နေနေကြတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း လိုမျိုး တခြားလုပ်ငန်းတွေ ရှာဖို့ ထွက်မသွားကြသလို ဟာသအဖွဲ့ လိုမျိုး ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအတွက် လှုပ်ရှားနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလိုမျိုး အခြေအနေကို အေးဆေးပဲ လက်ခံလိုက်ကြတယ်။”
“ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။”
“ငါလား။”
“ဇာတ်လမ်းပြောသူ အဖွဲ့အစည်း သုံးခုလုံးကို ပိတ်သိမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဇာတ်လမ်းဘုရင်တွေက ချမှတ်ခဲ့တာလို့ ငါကြားတယ်။ သူတို့က အဲဒီလို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့… အိုအယ်လို၊ မင်းက သူတို့နဲ့ မောင်နှမတွေ မဟုတ်လား။ မင်း တိုက်ရိုက်သွားမေးရင် သူတို့ ပြောပြမှာပေါ့။”
“ပြောပြရအောင်လား။ ငါ လော့ဖ်ဖီအောက်ဆီကိုတောင် သွားတွေ့ခဲ့သေးတယ်။”
“ဥက္ကဋ္ဌ… အင်း… အခုတော့ အရင်ဥက္ကဋ္ဌပေါ့။ သူ ဘာပြောလဲ။”
“သူ မပြောနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။”
“ဘာ။ မင်းတို့က မောင်နှမတွေလေ။ သူ ဘာလို့ မင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။”
“ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ တကယ်ပြောရရင် မောင်နှမတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒီလောက်ကြီး ရင်းနှီးတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ဇာတ်လမ်းပြောသူ အဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုကြားက ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်လိုက်ရင်တောင် သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြဲတမ်း ပြတ်စဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ကြတာပဲ။
အဖွဲ့အစည်း ခေါင်းဆောင်တွေက မောင်နှမတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကြားမှာ ဆက်ဆံရေး မကောင်းတာက အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိစမြဲပင်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံး သဘောတူညီချက် တစ်ခုခု မရှိဘဲနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ငန်းရပ်ဆိုင်းလိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။”
“သူတို့တွေ ဒီလိုမျိုး လက်တွဲဖို့ဆိုရင် အခြေအနေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။”
“အဲဒါက… လိုဂိုစ် ပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဖခင်ပေါ့။”
အိုအယ်လိုက လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သန့်ရှင်းသောဗိမာန်တော်က လှုပ်ရှားလာပြီ။ သူတို့က မကြာသေးခင်ကမှ မဟာမိတ်အင်ပါယာရဲ့ ဆာလီယိုအင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး အခုတော့ မာဘီနိုဂီရဲ့ တပ်မတော်ကြီးထဲက ကမ်မလော့ကိုပါ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြန်ပြီ။ ဗိမာန်တော်က အရမ်းကို ရှားရှားပါးပါးမှ ဝင်ပါလေ့ရှိတာ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ပါခဲ့တာက စကြာဝဠာအစပျိုးချိန်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာစစ်ပွဲတုန်းကပဲ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးပေါ့။”
“စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ ပေါ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တုန်းကတောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေက ဒဏ္ဍာရီလာ ဘီလူးတွေ မဟုတ်ရင်တောင်မှ အခုလောက် အများကြီး ပေါ်လာတာဆိုရင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်တာပေါ့။”
သို့သော် ဗိမာန်တော် လှုပ်ရှားလာရသည့် တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာ တခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်။
ဗိမာန်တော်က ရောထွေးနေသော နယ်ပယ်ထဲက အင်အားစုတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်မှာ ကမ်မလော့နှင့် ပတ်သက်သည့် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရောထွေးနေသော နယ်ပယ်ရှိ လူတိုင်းအတွက် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။
“ဖခင် ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိသလို၊ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုမောင်နှမတွေလို့ ခေါ်ရမယ့်သူတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး။”
“မင်းကို ချန်ရစ်ခဲ့တာများလား။”
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဒီကောင်လေး။”
“စနောက်တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီး ဖြစ်ပျက်နေပုံရတယ်။”
“ပြီးတော့ မင်းရော… မင်းလည်း အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။”
“ငါတို့က တူညီတဲ့ လှေပေါ်မှာ စီးနေကြတာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ယူးဟွန်းသည် မကြာသေးမီက အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော အဖြူရောင်နှင့် အနက်ရောင် သတ္တဝါများအကြောင်း ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်ပြီး အိုအယ်လိုကို မေးကြည့်သင့်မလားဟု စဉ်းစားမိသည်။
အိုအယ်လို သိကောင်း သိနိုင်မည်ဟု တွေးမိသော်လည်း သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အိပ်မက်က သိပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည့်အပြင် သူ့ရင်ထဲက တစ်စုံတစ်ရာက အိုအယ်လိုကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းဖို့ တားဆီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”
အိုအယ်လိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ယူးဟွန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။
“ဘာအတွက် ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။”
“စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ ဒီလို လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာက ပရေးရှင်းက နောက်ထပ် မဖုံးကွယ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ သူ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ မင်း သိတယ်မလား။”
“ဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီလို ပြဿနာတွေထဲ ရောက်ခဲ့ရတာပေါ့။”
ယူးဟွန်းသည် ထိုဖြူစင်သော အရှိန်အဝါကို ရုတ်တရက် ပြန်တွေးမိသည်။
ထိုပုံရိပ်က တကယ်ပဲ ပရေးရှင်း ဖြစ်နေမလား။ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေနဲ့ တွေ့တိုင်း ခံစားရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လှိုင်းလုံးမျိုးကို ထိုအဖြူရောင် ပုံရိပ်ဆီကလည်း သူ ခံစားခဲ့ရသည်။
အကယ်၍သာ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုအနက်ရောင် ပုံရိပ်က ဘာဖြစ်မလဲ။
သူ တွေးတောနေချိန်သည် ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ *တင်း!* အသံမြည်လျက် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု လွင့်စင်လာသည်။
ယူးဟွန်းသည် လေထဲတွင် အမိအရ ဖမ်းလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း၊ အကယ်၍ ပရေးရှင်းက မင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားလာရင် ဒါကို သုံးလိုက်။”
“ဒါက သာမန်ဒင်္ဂါးပြား မဟုတ်ဘူးမလား။”
“ဒါက ငါ့ကို ခေါ်ယူနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ လိုဂိုစ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းကနဲ့တော့ မတူဘူး။ ပရေးရှင်းက ဘယ်မှာ ဘယ်လို ပုန်းနေလဲဆိုတာ ငါမသိတဲ့အတွက် ငါ ရွေ့လျားဖို့ ကြားခံပစ္စည်းတစ်ခု လိုအပ်တယ်။”
“ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။”
ယူးဟွန်းသည် ဒင်္ဂါးပြားကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အသုံးဝင်နိုင်မည့် အရာတစ်ခုကို ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ဒါဆိုရင် စကားပြောတာ ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်း အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။”
“ငါလား။”
ယူးဟွန်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ တွေ့ဆုံစရာ၊ စကားပြောစရာ လူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
* * *
ကမ်မလော့ ဖြစ်ရပ်။
ရောထွေးနေသော နယ်ပယ်က ကမ်မလော့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် အာသာ သေဆုံးခြင်းကို ဤအမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ဗိမာန်တော်က ဆာလီယိုအင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကထက် အဆင့်မြင့်သည်။ ဆာလီယိုဆိုသည်မှာ သာမန်သတ္တဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဗဟိုချက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကမ်မလော့မှာ မာဘီနိုဂီ တပ်မတော်ကြီးသို့ ပိုင်ဆိုင်သော အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“သတင်းကြားလိုက်လား။ ကမ်မလော့ မရှိတော့ဘူးတဲ့။”
နဂါးရုပ်ထုများစွာဖြင့် စီတန်းထားသော ကြီးမားသည့် ဗိမာန်တော်၏ ဗဟိုချက်တွင်။
အဖြူရောင်နဂါးဘုရင်မ ရှာရူရီရယ်သည် လူ့ပုံစံကို ယူဆောင်လျက် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်။”
သူမ၏ စကားကို တုံးတိတိ ပြန်ဖြေသူမှာ သူမရှေ့တွင် အစီရင်ခံစာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်ရှုနေသည့် ဂါလစ်ဇ် အမည်ရှိ နဂါးလူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ရှာရူရီရယ်သည် သူ၏ လျစ်လျူရှုသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် စိတ်ပျက်စွာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးကို လက်ဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။
“မင်း သိပ်ပြီး အံ့ဩပုံ မရပါလား။”
“တစ်နေ့နေ့တော့ ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်ထားတာပါ။”
“မင်း အနားယူတော့မယ့်အချိန်မှာ ဥက္ကဋ္ဌ လိုဂိုစ်ဆီက တစ်ခုခု ကြားခဲ့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါနဲ့ မင်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်သေးဘူးလား။”
“မပြောနိုင်သေးဘူး။”
“အို… တကယ်ပါပဲ။”
ဒီလို ကိစ္စမျိုးမှာ ထိုသူသည် အလွန်ပင် ခေါင်းမာပြီး ပြောင်းလဲရခက်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရှာရူရီရယ်မှာ လက်မြှောက်အရှုံးပေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်း ကြားပြီးပြီလား။”
“ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။”
“တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။”
“ဘာ။”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂါလစ်ဇ်၏ အကြည့်သည် ရှာရူရီရယ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါ့ကို သေချာ ကြည့်တော့တာပဲ။”
“သူ… ပြန်ရောက်လာတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ သူ ကျန်းမာပုံရတယ်။ တကယ်ပြောရရင် အရင်ကထက်တောင် ပိုသန်မာလာသလိုပဲ။”
ရှာရူရီရယ်သည် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်သည်။
“အသေးစိတ် သိချင်လား။ ဒါပေမဲ့ ငါ အခုချက်ချင်းတော့ ငြိမ်နေလိုက်ချင်တယ်လို့ ဝန်ခံရမယ်။”
“…အော်။”
ဂါလစ်ဇ်သည် သူမ၏ သဘောထားကို ကြည့်ပြီး ၎င်းမှာ စိတ်ကောက်နေရုံသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် ချော့မော့ဖို့ အချိန် အနည်းငယ် လိုအပ်မည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။
* * *
“…သိပါပြီ။ နားလည်ပါပြီ။ ကိစ္စတွေကို သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ပါ။”
အောက်ဘက်မှ လာသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘက်ဆယ်ရွန်းသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
ရုံးခန်းထဲတွင် သူမကို ကူညီပေးနေသော ကွမ်ဂျီအာ က မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲစွပ်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘက်ဆယ်ရွန်းသည် အကြောင်းရင်းကို သိရှိထားသဖြင့် သူမ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် အလိုက်သင့်ပင် ထားပေးသည်။
“အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောရင် လိမ်ရာရောက်မှာပေါ့။”
“ကမ်မလော့ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် မဟုတ်လား။”
“အဲဒီကိစ္စမှာ ဗိမာန်တော် ပါဝင်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
ဗိမာန်တော်၏ အိပ်မက်ဆိုးသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင်ပင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် ဆာလီယိုအင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူများ မဟုတ်ပါလား။ ဆာလီယိုသည် ရန်သူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူတို့ ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အခါ ပြသခဲ့သော လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် စွမ်းအားမှာ… မေ့ပစ်၍ မရနိုင်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဤအရာသည် စစ်ပွဲ နီးကပ်လာသည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း အသံထွက်၍ မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“တပ်မတော်ကြီးက လှုပ်ရှားနေပြီ။ သူတို့ အခု အရေးတကြီး ခံစားနေရတယ်။ ဗိမာန်တော်ရဲ့ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်ချက်တွေကြောင့် သူတို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ မသိဖြစ်နေကြတယ်။ ငါတို့လည်း အဲဒီအနေအထားမှာပဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က အရင်ကထက် အများကြီး အားနည်းသွားပြီဆိုတော့ ပိုသန်မာတဲ့ ဘက်ကိုပဲ ကပ်ရတော့မှာပေါ့။”
“မင်း အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေပြီ။”
“ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်ပြီး ကြောက်နေလို့မှ မရတာ။ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့။”
“ကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပါပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“ငါ ခဏ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။”
“ဟယ်ရင်ဆီ သွားမလို့ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ သူ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ ပုံမှန် စစ်ဆေးပေးရဦးမယ်။”
“…ဂျီအာ၊ ငါ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ မင်းကိုပဲ အမြဲ ခိုင်းနေရတာ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒီအတိုင်း ထိုင်နေလိုက်ပါ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်တွေ ရှိကြတာပဲလေ။”
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကွမ်ဂျီအာ သည် ဘက်ဆယ်ရွန်းကို နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောကာ ရုံးခန်းမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ကန်းဟယ်ရင် တည်းခိုနေသည့် နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ သီးသန့်အခန်း အဝင်ဝတွင် အစောင့်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
သူမကို အနှောင့်အယှက်များမှ ကာကွယ်ရန်လား သို့မဟုတ် အပြင်မထွက်နိုင်အောင် တားဆီးရန်လားဆိုသည်ကို ကွမ်ဂျီအာ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
အစောင့်များသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို မှတ်မိသဖြင့် ချက်ချင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့မယ်နော်။”
အတွင်းထဲမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူမလည်း မျှော်လင့်မထားသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ နေရောင်ခြည် မရောက်ရှိသဖြင့် အနည်းငယ် မှောင်နေပြီး တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စောင်ကို ပတ်လျက် ထိုင်နေသည်။
“အစာတွေ ကောင်းကောင်း စားရဲ့လား။”
“…”
သူမသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် က ပြန်မဖြေပေ။ ကွမ်ဂျီအာ သည် အဖြေတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိသည့်အလား သူမဆီသို့ ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါက မင်းဆီက အဖြေကို မျှော်လင့်ပြီး ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နားထောင်ပေးဖို့ပဲ ပြောတာပါ။ မင်း ကြားနေရတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
“…”
“ဗိမာန်တော်က ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ်မလော့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ယူးဟွန်း… သူလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။”
ယူးဟွန်း၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဒါဆိုရင် မင်း ကြားနေတာပဲ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် စကားကို ဆက်ပြောသည်။
“အစီရင်ခံစာအရဆိုရင် သူ့ဘေးမှာ ဆံပင်ဖြူနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်တဲ့။ အဲဒါဆိုရင် သူ ဆူမင်နဲ့ ပေါင်းမိသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ဆူမင် ပြန်လာဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
“…”
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာဆိုတော့…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ချိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စူးရဲသော အကြည့်တို့သည် ကန်းဟယ်ရင် ဆီတွင်သာ ရောက်ရှိနေသည်။
“မင်း အကုန်လုံးကို မှတ်မိနေတယ် မဟုတ်လား။”
“…”
“မင်း အကုန်လုံးကို ပြန်အမှတ်ရနေပြီးသားပဲ။ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရုံ သက်သက်ပါ။”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကန်းဟယ်ရင် သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ စကားကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး စောင်ကြားမှတစ်ဆင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”
သူမ၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ထိုခဏတွင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ သံသယများသည် အတည်ပြုချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယခင်က ဗလာနတ္တိ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရသော ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ယခုအခါ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး အေးစက်သော ပြင်းအားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တစ်ချိန်က သူမအား မည်းနက်သော မိုးကြိုးသခင်မဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြစဉ်ကအတိုင်းပင်။