အိုလို၏ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများနှင့် အာသာ၏ အသက်စွန့်ခုခံမှုတို့ကြောင့် ကမ်မလော့မြို့သူမြို့သားများမှာ ဘေးကင်းရာသို့ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဘေးကင်းစွာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
မြို့ထဲတွင် မည်သူမျှမကျန်တော့သည့်အခါ မာလင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးသော အာကာသရွှေ့ပြောင်းခြင်း မှော်အတတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"အခုတော့ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ခွာဖို့ပဲ လိုတော့တယ်"
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ အာသာ၏ အက်စ်ကယ်လီဘာဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြစ်ပြီး တရားစီရင်သူကို ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
တရားစီရင်သူမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်သည် သူတို့အတွက် ထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်လာသည်။
"အာသာ!"
ကေးက အာသာ၏နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ အမောတကော အသက်ရှူနေရသော အာသာသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီ"
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
အိုလိုသည် အာသာ၏လက်ကို ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ အိုလိုနှင့်အတူ ပါလာသော အခြားသော ပြုပြင်သူများ (Fixers) လည်း ရထားလုံးပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ရောက်လာကြသည်။
ရထားလုံးတံခါးကို မပိတ်ခင် အိုလိုသည် ယူးဟွန်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အနီးအနားမှာ စောင့်နေပါ့မယ်"
"သဘောပေါက်ပြီ"
မကြာမီပင် ရွှေရောင်ရထားလုံးသည် ရောက်ရှိလာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ကမ်မလော့မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ယခုအခါ အဝိုင်းစားပွဲတော်မှ သူရဲကောင်းအချို့၊ ဘုရင်အာသာ၊ ယူးဟွန်းနှင့် ဆောဆူမင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မာလင်သည် မှော်စာလုံးများကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ သူတို့ပတ်လည်တွင် အပြာရောင် မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးသော အာကာသရွှေ့ပြောင်းခြင်း မှော်အတတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
"ဒီတော့ ဒါက အဆုံးသတ်ပေါ့"
ရွှေရောင်အကာအရံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အာသာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အကာအရံကြားမှတစ်ဆင့် အီလိုဟင်မ်တို့သည် လှံများကို ကိုင်စွဲလျက် ဆင်းသက်လာကြသည်။ သတ်ဖြတ်စရာ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မကျန်တော့သော်လည်း သူတို့သည် တည်ငြိမ်စွာပင် လှံများကို ကိုင်စွဲလျက် ကမ်မလော့ကို ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။
သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကမ်မလော့ကို ဤကမ္ဘာမြေမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသတ်မခံရသရွေ့ ရပ်တန့်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
လောက၏ ဆန္ဒကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်နိုင်ချေ။
ဤအဖြစ်မှန်ကို ခါးသီးစွာ ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ အာသာ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ခါးသက်သက်အရသာတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားသည်။
"အာသာ၊ အခု ထွက်သွားကြရအောင်။ ကမ်မလော့ ပြိုလဲသွားမှာက ရှောင်လွှဲလို့မရပေမဲ့ နိုင်ငံကိုတော့ ပြန်တည်ဆောက်လို့ ရနိုင်ပါတယ်"
"နိုင်ငံကို ပြန်တည်ဆောက်မယ် ဟုတ်လား...?"
အာသာသည် ကေး၏စကားကို အရသာခံနေသကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ရင်ထဲကစကားကို ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ငါက သာမန်ရွာသားလေးတစ်ယောက်လိုပဲ နေချင်ခဲ့တာပါ"
"ဘာလဲ? ဘာတွေကို ရုတ်တရက် ပြောနေတာလဲ?"
"ငါက သာမန်လူတွေလို ချစ်တတ်ချင်တယ်၊ မိသားစုလေးနဲ့ နေချင်တယ်၊ ပြီးတော့... ရိုးရှင်းပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝလေးကိုပဲ ဖြတ်သန်းချင်ခဲ့တာ"
"အာသာ၊ မင်းက..."
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်လာခဲ့ဘူး"
အာသာသည် ထိုစကားကို ပြောစဉ် ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သမျှထဲတွင် အဆွေးဆုံးသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကေးသည် အာသာအတွက် နှစ်သိမ့်စရာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဂါရက်သ်၊ ဘီဒီဗီယာ၊ မာလင် သို့မဟုတ် လန်စလော့တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
အာသာသည် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးထဲမှ ကယ်လီဘာဓားကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ပြီး ရေကန်စောင့်နတ်သမီးထံမှ အက်စ်ကယ်လီဘာကို ရရှိခဲ့ကာ ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် နိုင်ငံကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
သူသည် နိုင်ငံတစ်ခုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုနိုင်ငံသည် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည်။
ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် အောင်ပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသင့်သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သည် သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ပြည်တွင်းရေးပဋိပက္ခများဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။
"ကေး၊ မာလင်၊ ဂါရက်သ်၊ လန်စလော့၊ ပြီးတော့ တခြားသူအားလုံး"
အာသာသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသော အီလိုဟင်မ်နှင့် တရားစီရင်သူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပုံပဲ"
"မင်း..."
"ငါ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားရင်တောင် သူတို့က ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ ပစ်မှတ်က ကမ်မလော့ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ အဖျက်ဆီးချင်ဆုံးက လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) ရဲ့ နာမည်ကို ဖြန့်ကျက်ခဲ့တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။ ငါ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား ဘုရားကျောင်းတော်က နောက်ဆုံးအထိ လိုက်လံနှောင့်ယှက်ပြီး လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"
"မင်း ဒီမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မယ်လို့ ပြောတာလား?"
"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး"
ကေးသည် သူ့ကို မလုပ်ပါနဲ့ဟု မတားနိုင်သလို အတူတူတိုက်ခိုက်ကြပါစို့ဟုလည်း မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။
ဘုရားကျောင်းတော်၏ စွမ်းအားကို ကောင်းကောင်းသိထားသည့်အတွက် အတူတူတိုက်ခိုက်ကြမည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် စကားမျိုးကို သူ ရဲရဲတင်းတင်း မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။
အကယ်၍ သူတို့သည် အာသာနှင့်အတူ ကမ်မလော့မှ ထွက်ပြေးခဲ့လျှင် ဘုရားကျောင်းတော်သည် ကမ္ဘာ့အဆုံးစွန်အထိ လိုက်လံရှာဖွေမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
အာသာ၏ အသက်နှင့်အတူ ဤနေရာမှာတင် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမလား...။
'ငါ ဘာတွေတွေးနေမိတာလဲ?'
အာသာကို စွန့်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားမိလိုက်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ကေးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ရူးသွပ်သူ။ ဘယ်လောက်ပဲ ယုတ္တိရှိတယ်လို့ ထင်ရပါစေ၊ ဘုရင်ကို ထားခဲ့ဖို့ ဘယ်လိုမျိုး စဉ်းစားရက်တာလဲ? ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ?
မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆုံးမနေသော်လည်း ရှင်းလင်းသည့် အဖြေတစ်ခုမျှ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့် အခြေအနေ၊ တစ်ခုတည်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ချမှတ်ရတော့မည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဖြစ်သည်။
ကေးသာမက လူတိုင်းသည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်နေကြသည်။
"အရမ်းကြီး မဝမ်းနည်းကြပါနဲ့။ ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာပါ"
"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့များ..."
"ဂါရက်သ်"
"အကယ်၍သာ... အကယ်၍သာ ဘာမှမသိဘဲ နေခဲ့ရင်..."
ဂါရက်သ်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
အမှန်တရားကို သိရှိလိုက်ရခြင်းက ဘုရားကျောင်းတော်ကို လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ ဘာမှမသိခဲ့လျှင်၊ သူ့ကို ပေးအပ်ထားသည့် တာဝန်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင်... အနည်းဆုံးတော့ အရာရာက ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
အာသာသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဂါရက်သ်၊ အဲဒါက ကြောက်စိတ်ကြောင့် ထွက်ပြေးတာမျိုးပဲ"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်..."
"အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့ မျက်စိစုံမှိတ်ထားတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ဘဝကို ရွေးချယ်တာ... အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကိုတော့ ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ မင်းလည်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား?"
အာသာ၏ အကြည့်တို့သည် အခြေအနေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ယူးဟွန်းထံသို့ ရောက်သွားသည်။
"ခင်ဗျား ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို မေးနေတာလား?"
"ဖြေဖို့ အသင့်တော်ဆုံးလူက ခင်ဗျားပဲလေ။ ခင်ဗျား သိပြီးသား မဟုတ်လား? လောကရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး လွတ်လပ်မှုကို ရှာဖွေသူ။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ"
"...ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း သိသားပဲ"
"တကယ်တော့ ငါ တစ်ခါမှ မပြောဖူးပေမဲ့ လူ့လောကမှာ ခင်ဗျား ကဗျာရွတ်နေတာကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ဖူးတယ်။ ငါ အရမ်းသဘောကျတယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးသူရဲကောင်းအကြောင်း ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်းက အတော်လေး ထိမိတယ်။ သူရဲကောင်းချင်းအတူတူ၊ အတော်လေး စိတ်အားတက်ကြွစရာ ကောင်းတယ်"
"အဲဒါက..."
"ခင်ဗျားက အခုအခါမှာ မေ့ပျောက်ခံထားရတဲ့၊ အထင်သေးခံထားရတဲ့ သူရဲကောင်းဝါဒကို လိုက်စားသူတွေရဲ့ မျိုးဆက်ထဲက နောက်ဆုံးလူပဲ။ လောကရဲ့ အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့ အဆုံးသတ်ဆီကို ဦးတည်သွားနေတဲ့ ခင်ဗျားကို တွေးကြည့်ရင်၊ ဒါက ကံကြမ္မာလား? တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"
"ဒါ ကံကြမ္မာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆိုရင် ဘာလဲ?"
"ဒါ ငါတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ"
ယူးဟွန်း၏ ပြတ်သားသည့် အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အာသာသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟား! မှန်လိုက်တာ။ ကံကြမ္မာတဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ ရွေးချယ်မှုလိုမျိုး မြင့်မြတ်တဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သာမန်ကံကြမ္မာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ။ စော်ကားမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ယူးဟွန်း၊ နောက်ဆုံးသော သူရဲကောင်းနဲ့ စာအုပ်ပုံတွေရဲ့ အရှင်သခင်။ ငါ့ရဲ့ ခရီးစဉ်က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်နိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား... ဆက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောကရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို ယူသွားပါ"
အာသာသည် ထိုသို့ပြောရင်း အက်စ်ကယ်လီဘာဓားကို သူ၏ဘက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဘုရင်၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ရွှေရောင်ဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကေးနှင့် ဂါရက်သ်တို့မှာ အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
"အာသာ!"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်!"
"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ အော်နေကြတာလဲ?"
"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အက်စ်ကယ်လီဘာကို..."
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဒါက ငါ့ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်နေရာပဲ၊ ငါ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ခရီးဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ဆန္ဒကို မျှဝေတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အထောက်အကူပြုပေးနိုင်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ဤအက်စ်ကယ်လီဘာသည် အာသာ ပန်ဒရာဂွန်၏ နောက်ဆုံးသော စီစဉ်မှုနှင့် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ရှေ့မှာ ကြုံတွေ့ရမယ့်အရာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အက်စ်ကယ်လီဘာက 'အရေးမပါတဲ့' အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"
"...အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ"
"အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဒါက တန်ဖိုးရှိပါတယ်"
ယူးဟွန်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေသော လက်ဖြင့် အက်စ်ကယ်လီဘာကို လက်ခံယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အရည်အချင်းမရှိသူကို ငြင်းပယ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ယူးဟွန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ အက်စ်ကယ်လီဘာသည် ငြိမ်သက်နေပြီး ပိုင်ရှင်သစ်ကို သိရှိသွားသည့်အလား အလင်းရောင်အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
"အခုတော့ ဒါ ခင်ဗျားပိုင် ဖြစ်သွားပြီ"
"…ကောင်းကောင်း အသုံးချပါ့မယ်"
"အာသာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဘာကို လက်နက်အဖြစ် သုံးတော့မှာလဲ...?"
အာသာအတွက်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်များကို လက်ဗလာဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အာသာသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လှံတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ဒါက..."
"ရွန်ဂိုမီနီယက် (Rhongomyniad)။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်၊ ပြီးတော့ ငါ့သားကို သတ်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့အပြစ်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ သင်္ကေတပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ နောက်ဆုံးအထိ အဖော်ပြုပေးမယ့် အရာပဲ"
ပြာလောင်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုလှံသည် ရိုးရှင်းနေသော်လည်း ကြက်သီးထစရာကောင်းပြီး မကောင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
အာသာသည် ဤအဆုံးစွန်သော စစ်မြေပြင်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်အဖြစ် ရွန်ဂိုမီနီယက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
ကမ်မလော့အပေါ် အုပ်မိုးထားသော ရွှေရောင်အကာအရံမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို အီလိုဟင်မ် (Elohim) များက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ။ သူတို့ ရောက်တော့မယ်။ စကားပြောတာ ဒီလောက်နဲ့ တော်ပြီ။ မာလင်၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား?"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းမြတ်"
"မာလင်။ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ရှိခဲ့ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်"
"အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်က..."
မာလင်သည် နောင်တရဖွယ် စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလုဆဲဆဲတွင် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဘုရင်၏ နောက်ဆုံးအပြုံးကို သူသည် ပျက်စီးနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။
"…ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပျော်ခဲ့ပါတယ်"
မာလင်သည် ဝေးကွာလှသော အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့လိုက်သည်။
သူသည် အာသာ၏ဖခင် ယူသာ ပန်ဒရာဂွန်ထံ အမှုထမ်းခဲ့စဉ်က၊ အာသာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ ဘုရင်ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့စဉ်က။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အနာဂတ်အားလုံးကို မြင်ခဲ့ရပြီး ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ နီမူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကာ ကျောက်တုံးအောက်တွင် အပိတ်ခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နောင်တစိတ်တစ်ခုက တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်နေသည်။
အကယ်၍သာ သူသည် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ခဲ့လျှင် ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲ? အကယ်၍သာ အာသာကို ရိုးရှင်းသော ကျေးလက်လူငယ်လေးအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ဆုတောင်းပေးကာ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို နောက်ဆုံးအထိ ဆန့်ကျင်ခဲ့လျှင်...
အနည်းဆုံးတော့ သူ ဤမျှလောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေရမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူသည် အာသာကို အပြုံးဖြင့်သာ ပို့ဆောင်ပေးရမည်။
ဘုရင်ကို အမှုထမ်းခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ ဘုရင်ကို နောက်ဆုံးအထိ လိုက်ပါခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ ဒါက သူ ပြသနိုင်သည့် နောက်ဆုံးသော ရိုသေလေးစားမှုဖြစ်သည်။
မာလင်သည် နောက်ဆုံးသော ပို့ဆောင်ခြင်း မှော်ပညာကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပါ"
ပို့ဆောင်ခြင်း အလင်းတန်းများကြားတွင် အာသာသည် သူ၏ ရဲဘော်များအား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူတို့သည် အလင်းတန်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကမ်မလော့၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပျက်စီးနေသော ရဲတိုက်ထိပ်တွင် အာသာတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မြို့ကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နိုင်ငံသား တစ်ယောက်မျှ မကျန်တော့ပေ။ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူ့ကိုသာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကြသည်။
ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာက ဒီလိုမျိုး ခံစားရတာကိုး။
အာသာသည် ရွန်ဂိုမီနီယက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီအရာနဲ့ဆို... ငါ အဗာလွန် (Avalon) မှာ ပြန်နိုးထနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သလို ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သွားကြစို့။
ဘုရင်တစ်ပါး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ကြစို့။
သူသည် ဘုရင်ဖြစ်ချင်စိတ် မရှိခဲ့သော်လည်း ဘုရင်ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် သူ၏ ရာထူးကို ဘယ်သောအခါမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသဘောထားခဲ့ပေ။
အလွန်အကျွံ နှစ်မြောမိသည့်အတွက် သူ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နောင်တများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဘယ်သောအခါမျှ နောင်တရလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်။
ခြေထောက်တွင် အားယူလိုက်ပြီး သူသည် မြင့်မားစွာ ခုန်ပျံလိုက်သည်။
ရွန်ဂိုမီနီယက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အာသာသည် ဆင်းသက်လာသော အီလိုဟင်မ်များဆီသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်သည့် အဖြူရောင်ကောင်းကင်တမန်များ၊ ၎င်းတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေသည့် ဘုရင်တစ်ပါး။
သူတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခါနီးတွင် အာသာသည် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဖခင်။
သူ အလွန်တန်ဖိုးထားရသည့်၊ ယခုအခါ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ကြားနိုင်တော့မည့် အသံ။
အာသာသည် ထိုအသံ လာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
'မော်ဒရက်'
သူ၏သား။
သူ့ထံမှ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုသာ လိုလားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရာကို မရရှိခဲ့သဖြင့် အစွန်းရောက်သည့် လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် သနားစရာ ကလေးငယ်။
မာဘီနိုဂျီယွန် (Mabinogion) မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ထိုကလေးသည် သေမင်း၏ နယ်မြေ၊ ဆာတန်၏ နယ်ပယ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကမ်မလော့၏ အပြင်ဘက်မှ သူ့အား ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
'တောင်းပန်ပါတယ်၊ သားအပေါ် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက်'
သူ့လက်ထဲရှိ လှံသည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လေးလံလာသလို ခံစားရသည်။
ဤလှံနှင့်ပင် သူသည် ကမ်လန်းတိုက်ပွဲတွင် သူ၏သားကို ထိုးသတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကမ်မလော့ကို ကာကွယ်ရန်၊ ဗြိတိန်ကို ကာကွယ်ရန်။
သို့သော် ယခု ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသလိုပင်။
'မော်ဂန်'
မော်ဒရက်၏ဘေးတွင် မော်ဂန်သည် မျက်ရည်များဖြင့် ရပ်နေသည်။
'အရင်ကလို ပြန်ဖြစ်ကြမယ်လို့ ငါ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်'
ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသော အချိန်များကြားတွင် အာသာသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည်။
သူ မော်ဂန်ကို ချစ်ခင်ခဲ့စဉ်က၊ မော်ဒရက် မွေးဖွားလာခဲ့စဉ်က။
ဤမှတ်ဉာဏ်များလောက် သူ့အား စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် အရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ယခုမူကား၊ ၎င်းတို့သည် သူ ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့် စံပြအိပ်မက်များသာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။
"လာခဲ့!"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဘုရင်ဆိုသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်သည်။
ကျဆုံးသွားသည့် မင်းဆက်တစ်ခု၏ နောက်ဆုံးဘုရင်၊ သူသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးကို လှံဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည့် သူပုန်တစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။
အာသာ ပန်ဒရာဂွန်၊ သူပုန်တို့၏ ဘုရင်။
ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
"လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) ရဲ့ ခွေးကောင်တို့!"
အီလိုဟင်မ်များသည် သူ၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူတို့၏ ကြီးမားသော ပုံသဏ္ဌာန်များသည် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူတို့၏ လှံများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ သို့သော် အာသာသည် ရယ်မောလျက် ရွန်ဂိုမီနီယက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အီလိုဟင်မ်များကို ထိုးဖောက်ပြီး မြေပြင်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
မကြာမီပင် အာသာသည် အီလိုဟင်မ်များ၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော အီလိုဟင်မ်များသည် သူတို့၏ လှံများကို မြေပြင်ဆီသို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။
အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများနှင့် အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကမ်မလော့ရဲတိုက်ပေါ်သို့ အလင်းတိုင်များ ထိုးဆင်းလာသည်။
ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အဆောက်အအုံမှာ ပြိုကျသွားပြီး နံရံများမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
သူတို့၏ ဘုရင်နှင့် မြို့တော်တို့ အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ထိုအခိုက်အတန့်။
သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ လေပြေကို ငေးကြည့်နေရန်သာ ရှိတော့သည်။
ဤနေ့တွင်၊
သူပုန်တို့၏ ဘုရင် အာသာသည် ကမ်မလော့နှင့်အတူ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်း သူသည် အဗာလွန်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်သလို၊ ပြန်လာနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း ချန်မထားခဲ့ပေ။
သို့သော် အရေးမကြီးပါ။
သူ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်သော်လည်း, ကျန်ရစ်သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် မျိုးစေ့ငယ်လေးတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။
သူပုန်စိတ်၏ မျိုးစေ့ကို။
* * *
ယူးဟွန်းသည် တောအုပ်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော လွင်ပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
နံရက်ခင်း မြူဆိုင်းနေသော တောအုပ်သည် လောကီပြင်ပဆန်သော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် ဆောဆူမင်ကို အပြင်မှာပဲ စောင့်နေရန် ပြောခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသူမှာ အရင်ရောက်နှင့်နေပြီး ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေး အိုလို (Oello) ဖြစ်သည်။
"ရောက်လာပြီလား?"
"ဟုတ်ကဲ့"
"အလုပ်ရှင်ကရော ဘာဖြစ်သွားလဲ?"
"သူ လိုလားတဲ့ အဆုံးသတ်ကို သူ ရသွားခဲ့ပါပြီ"
"အဲဒီလိုလား"
အိုလိုသည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ယူးဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်မလား?"
ယူးဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။