အာသာက အပိုင်းအစကို ထုတ်ယူလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ယိုဟွန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ဒါဆို မင်းလည်း ဒါကို မြင်နေရတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲဆိုတာကိုလည်း မင်း သိနေမှာပဲ။”
“……။”
အာသာဆီမှာ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ယိုဟွန်း လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
‘ငါ မှားနေတာပဲ။ ဟိုတစ်ခါ အခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ လူသုံးယောက်ဆီမှာ အပိုင်းအစ မရှိခဲ့ဘူး။ မဟုတ်သေးဘူး၊ သူတို့က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူတွေတောင် မဟုတ်ခဲ့တာ။ အပိုင်းအစရဲ့ တကယ့်ပိုင်ရှင်က အာသာပဲ ဖြစ်နေတယ်။’
သူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဒါကို ရခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ အာသာက အပိုင်းအစကတစ်ဆင့် ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့ပြီး အဲဒါကို ရပ်တန့်ဖို့အတွက် ပုန်ကန်ခဲ့တာပဲ။
“ဒါဆိုရင်တောင်မှ ဘုရင်တစ်ပါးက… ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ လုပ်ဆောင်သင့်လို့လား။ မင်းနောက်ကို လိုက်ပါနေတဲ့ သူတွေကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ဟားဟား။ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဘုရင်တစ်ပါးက ဒီလိုမျိုး ပြုမူလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေနဲ့ မှူးမတ်တွေက စိုးရိမ်ပူပန်ကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့… အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာ။ ငါ သူတို့ကို ဂရုစိုက်လေလေ၊ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုပြီး ခိုင်မာဖို့ လိုအပ်လေလေပဲ။”
“ပြီးတော့ အဲဒီကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ငါက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ မဆုံတွေ့ရအောင် ရုန်းကန်နေတာ။”
အာသာ ပြောနေတဲ့ ‘ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆုံးသတ်’ ဆိုတာက သူတို့ အတိတ်ကတည်းက လိုက်နာခဲ့ရတဲ့ ဒဏ္ဍာရီအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ဗြိတိန်နိုင်ငံ ကမ်မလော့မှာ သူလျှိုတွေနဲ့ သစ္စာဖောက်တွေကြောင့် ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ပွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးမှာ ကမ်မလော့ ပြိုလဲသွားရသည်။
မဟာဘုရင် အာသာရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို အနာဂတ်မှာ တစ်နေ့ကျရင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး ဗြိတိန်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ဦးဆောင်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အဗာလွန်ကို ပို့ဆောင်လိုက်သည်။
ဒါကတော့ ပုံပြင်ပါပဲ။
“ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေ ဖြစ်လာကြတဲ့သူတွေဟာ သူတို့ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ပုံပြင်တွေကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြဘူး။ လိုဂိုစ်က အဲဒီလို ဖန်တီးထားခဲ့တာ။ လူတိုင်းက အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လို့ ရိုသေကြတဲ့ အဲဒီရာထူးဟာ… သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေထက် ဘာမှ မပိုပါဘူး။”
“ဒ-ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ!”
ဂါရက်သ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်မကြားရက်တော့သလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဘုရင် ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ကျိန်စာဆိုတာ ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီ လိုဂိုစ် ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ။
“ဒီ လိုဂိုစ် ဆိုတဲ့လူကို ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ ဘုရင်က ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာလဲ…!”
“…ဂါရက်သ်၊ မင်း!”
ယိုဟွန်းက ဂါရက်သ်ရဲ့ ပခုံးကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း… မင်း ခုနက လိုဂိုစ် လို့ ပြောလိုက်တာလား။”
“ယိုဟွန်း? မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘုရင်က လိုဂိုစ် လို့ ပြောသွားတာလေ။”
“မဟုတ်ဘူး… ငါ ပြောချင်တာက…”
ဂါရက်သ်က လိုဂိုစ် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ‘သိရှိ’ သွားတာကို ယိုဟွန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အပိုင်းအစတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ လိုဂိုစ်၊ ကိုဒက်စ် ရဲ့ အရှင်သခင်ဟာ နာမည်ကို ဘယ်နှစ်ခါပဲ ပြောပြော ဘယ်သူမှ မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သည်။ အပိုင်းအစတွေအကြောင်း မသိဘဲနဲ့ လိုဂိုစ် ကို သိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဂါရက်သ်ကတော့ အာသာ ပြောလိုက်တဲ့ လိုဂိုစ် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”
အာသာက ဒီရလဒ်ကို ကြိုသိနေခဲ့သလိုမျိုး ပြုံးလိုက်သည်။
ယိုဟွန်းနဲ့ အာသာတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ လေထဲမှာ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။
“ဒါ မင်းလက်ချက်ပဲ မဟုတ်လား။ မင်း အတိအကျ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။”
“ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ ငါက ငါတို့အပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ဒီကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အဲဒါပဲ။”
အာသာက လက်နှစ်ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်လိုက်သည်။
“ငါ လိုချင်တာက လွတ်လပ်မှုပဲ။”
“လွတ်လပ်မှု?”
“ဟုတ်တယ်။ လွတ်လပ်မှု။ ပုံပြင်တွေရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ငါတို့ လိုချင်တာကို ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ လွတ်လပ်မှု။ အတိတ်မှာ ထပ်ပြီး မချည်နှောင်ခံရတော့ဘဲ ငါတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေကနေ ကင်းလွတ်ပြီး ငါတို့ လုပ်ချင်တာတွေကို စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့…”
အာသာက အဲဒီလွတ်လပ်မှုအတွက် ရှေ့ကို ဆက်တိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်။
ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ယူခဲ့သည်။
ခြုံပုတ်တွေ တရွရွနဲ့ လှုပ်ရှားသွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာကြသည်။
ကမ်မလော့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတဲ့ အနက်ရောင်သူရဲကောင်းတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကြောင့် ယိုဟွန်းတို့အဖွဲ့ တင်းမာသွားကြသည်။
‘သူတို့အားလုံးက တောင့်တင်းကြတယ်။’
ယိုဟွန်းက အနက်ရောင်သူရဲကောင်းတွေရဲ့ အဆင့်ကို ချက်ချင်း အကဲဖြတ်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးက ဒုတိယမျိုးဆက် ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေလောက် သန်မာကြပြီး အထူးသဖြင့် နှစ်ယောက်ကတော့ တခြားအဆင့်တစ်ခုမှာ ရှိနေတဲ့ အလွန်အမင်း သန်မာတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ဟားကျူလီးစ်နဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ တူညီတဲ့ စွမ်းအားမျိုးပင်။
“အို?”
ယိုဟွန်းက သူတို့ကို မှတ်မိသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်လူတွေကလည်း ယိုဟွန်းရဲ့ အဆင့်ကို အကဲဖြတ်လိုက်ပုံရပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေနောက်ကနေ ချီးကျူးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လျင်မြန်တဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကျွမ်းကျင်ထားတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်။”
“…မင်းပြောတာ မှန်တယ်။”
အနက်ရောင်သူရဲကောင်း နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို ချွတ်လိုက်ကြသည်။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်တဲ့သူက အနီရောင် လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အပြာရောင် ဆံပင်နဲ့ ကြွက်သားတောင့်တောင့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့သူကတော့ ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ဖြူဖွေးတဲ့ ဆံပင်နဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကာ သူက ယောကျာ်းလား မိန်းမလား ခွဲခြားရခက်လောက်အောင် နုနယ်လှပတဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဒီသူရဲကောင်းနှစ်ယောက်ဟာ သာမန်သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယိုဟွန်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ရဲ့ သံသယကို အတည်ပြုပေးသလိုပဲ ကီးက သူတို့ကို မှတ်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာနဲ့ အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ဆာ ကူချူလိန် နဲ့ ဆာ ဖီယွန် မက် ကမ်ဟေးလ် တို့ပါလား!”
အာလ်စတာရဲ့ မင်းသား ကူချူလိန် နဲ့ မဟာသူရဲကောင်း ဖီယွန် မက် ကမ်ဟေးလ်။
ဒဏ္ဍာရီလာ သူရဲကောင်းတွေဖြစ်ပြီး မာဘီနိုဂျီယွန် တပ်မတော်ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်ကြသည်။
အာလ်စတာရဲ့ တောက်ပတဲ့မင်းသား ကူချူလိန်က သူ့ကို မှတ်မိသွားတဲ့ ကီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ပြလိုက်ပြီး ဖီယွန် မက် ကမ်ဟေးလ်ကတော့ ကူချူလိန်ကို အေးစက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့… ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ…”
ဝိုင်းတော်သားအဖွဲ့ဝင် အဆင့်မြင့်တစ်ဦး ဖြစ်တဲ့ ကီးတောင်မှ သူတို့ကို မပေါ့ဆနိုင်လောက်အောင် သူတို့က ထူးချွန်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။
သူ စကားစဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ကီးက သူတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ အနက်ရောင် သံချပ်ကာက အဖြေတစ်ခုကို ပေးနေသလိုပါပဲ။
ကူချူလိန်နဲ့ ဖီယွန် မက် ကမ်ဟေးလ် တို့လည်း ကမ်မလော့ကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတာပဲ။
ဂါရက်သ်လည်း မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဘုရင် အာသာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ မငြိမ်သက်မှုတွေကို ဖော်ပြနေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး…”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ထပ် အနက်ရောင်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က အာသာဆီကို ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ကီးက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
“ဘက်ဒီဗီယာ?”
“ဟုတ်တယ်။”
“ခင်ဗျား… ခင်ဗျားလည်း ပုန်ကန်မှုမှာ ပါဝင်ခဲ့တာလား? အဖြူစင်ဆုံး ဓားလို့ အခေါ်ခံရတဲ့ ခင်ဗျားကလေ?”
ကမ်မလော့ကို ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘက်ဒီဗီယာ ဘာလို့ မရှိနေတာလဲလို့ ကီး တွေးတောခဲ့ဖူးပြီး အခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကီးနဲ့ ဂါရက်သ်တို့ဟာ တစ်နေ့တည်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ တစ်သက်တာစာ အံ့အားသင့်စရာတွေကို အကုန်သုံးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘုရင်က သူ့သေဆုံးမှုကို အယောင်ဆောင်ပြီး သူ့အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ကာ ကမ်မလော့ကို ပုန်ကန်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်နေတဲ့ သူရဲကောင်းတွေက သူတို့ အယုံကြည်ဆုံးနဲ့ တပ်မတော်ရဲ့ အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်နေသည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
သူတို့က လွတ်လပ်မှုအတွက် တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ပြောကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့လဲ။
လိုဂိုစ် ရဲ့ ကျိန်စာကို မသိသေးတဲ့ ကီးအတွက်တော့ ဘုရင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက နားလည်ရခက်နေဆဲပင်။
“မင်း ဘာလုပ်မလဲ။”
ယိုဟွန်းက ကီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
သူ တိုက်မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးမှာလား။
ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီနေရာမှာ အာသာဘက်က ရပ်တည်လိုက်ရင်လည်း မဆိုးလှပါဘူး။
“…ကျွန်တော် မသိဘူး။”
ဝိုင်းတော်သားတွေထဲမှာ အကျိုးအကြောင်း အဆင်အခြင် အရှိဆုံးလို့ အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ ကီးက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးဟာ မရင်းနှီးသလို မသိနားမလည်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသလိုပဲ။
ဘုရင်က ကမ်မလော့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ။ ဒါဆိုရင် သူ ဘယ်သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ရမလဲ။
ပိုအရေးကြီးတာက ဘုရင်က ဒီလောက်အထိ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်အောင် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ လုပ်ရတာလဲ…။
“ကျွန်-ကျွန်တော်က…”
“ကီး။”
ရှုပ်ထွေးပြီး တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ ကီးရဲ့ နာမည်ကို တိုးညှင်းတဲ့ အသံတစ်ခုက ခေါ်လိုက်သည်။
တုန်ရီနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကီးက သူ့ရဲ့ မွေးစားအစ်ကိုနဲ့ သူ အလေးစားဆုံး ဘုရင် အာသာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်ကအတိုင်းပဲ၊ မင်း လုပ်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ပါ။”
“ခင်ဗျားက…”
“မင်း ဘာပဲ ရွေးချယ်ပါစေ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မုန်းတီးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“……။”
ကီးက သူ့သွားတွေကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
“ဒီကောက်ကျစ်တဲ့ လူယုတ်မာကြီး။ ငါ့ကို ယုံတယ်လို့ ပြောနေရင်တောင် အဆုံးအဖြတ်ကိုတော့ ငါ့ဆီပဲ ပစ်ချသွားပြန်ပြီပေါ့လေ။”
ဒါပေမဲ့လည်း…
‘မင်းက အရင်ကရော၊ အခုရော ဘာမှမပြောင်းလဲသွားဘူးပဲ။’
အာသာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ သူထင်ခဲ့ပေမဲ့ အာသာကတော့ သူသိကျွမ်းခဲ့တဲ့ အာသာအတိုင်းပါပဲ။ သူက အမြဲတမ်း တစ်သမတ်တည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ဝတ်ဆင်နေကျ တောက်ပတဲ့ ပလက်တီနမ် သံချပ်ကာအစား အခုလို အမည်းရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားရင်တောင် သူက ကီးအတွက်တော့ အလေးစားဆုံးနဲ့ အချစ်ရဆုံး မိသားစုဝင်၊ ပြီးတော့ ဘုရင်တစ်ပါးပါပဲ။
ဒီအချက်ကို ကီးထက် ပိုသိသူ မရှိ။ ဒါကြောင့်လည်း သူက အာသာကို ယုံကြည်ပြီး အမှုထမ်းခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“…အာသာ။ ငါ့ကို ဖြေပေးပါ။ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”
“ဆာကီး! ခင်ဗျား ဒီပုန်ကန်မှုမှာ ပါဝင်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား!”
“တိတ်စမ်း၊ လှပတဲ့လက်ပိုင်ရှင်။ ငါ့အတွက်တော့ အာသာက ကမ်မလော့ပဲ။ အာသာက ကမ်မလော့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြံရွယ်ထားရင်၊ ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါလည်း အာသာဘက်ကပဲ ရပ်တည်မှာပေါ့။”
“ဒါကတော့…”
ကီးနဲ့ မတူဘဲ ဂါရက်သ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးပေ။ သူသာ ဒီထဲ ပါဝင်သွားရင် သူ့ရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဂါဝိန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
မသိစိတ်ကနေ ကီးက လန်စလော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ အလေးစားဆုံးဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးထက်တောင် ပိုလေးစားရတဲ့ ရေကန်ရဲ့ သူရဲကောင်းကတော့ အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
သူ လန်စလော့နဲ့ တွေ့ချင်သည်။ အရင်လို အခြေအနေမျိုးကို ပြန်ရောက်ချင်သည်။ သူရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သတ်မိခဲ့ရတဲ့ ထိုသူ့ကို ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလို့၊ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားစရာမလိုပါဘူးလို့ ပြောပြချင်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကမ်မလော့က၊ ဒီကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လို့ တံဆိပ်ခတ်ထားပြီးသား။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ နောင်တရရ၊ ဘယ်လောက်ပဲ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ခံစားနေရပါစေ၊ အဲဒီ မပြောင်းလဲတဲ့ အမှန်တရားက ရှိနေဆဲပင်။
ဒါက တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား။ လူတစ်ယောက်ဟာ တစ်သက်လုံး သစ္စာဖောက်ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကို ထမ်းထားရတော့မှာလား။
အပြစ်တစ်ခုက ထာဝရ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့အရာ ဖြစ်နေပြီး သူတို့က အတိတ်မှာပဲ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ဘာမှ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာပဲ ရှိနေရတော့မှာလား။
‘နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင်က… ပုံပြင်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ…။’
ဘုရင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို သူ အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါဟာ ဂါရက်သ်ကိုယ်တိုင် အလိုချင်ဆုံး အရာဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် သူ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားတာတွေကို စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မည်။
‘ငါ အဲဒါကို လုပ်နိုင်ပါ့မလား။’
သူပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အရာတွေကလည်း သူ့အတွက် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဝိုင်းတော်သားသူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်၊ လေးစားရတဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ညီငယ်ဆိုတဲ့ နေရာ၊ မာဘီနိုဂျီယွန် တပ်မတော်ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ။
သူ ရနိုင်မယ့်အရာက အဲဒီအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိပါ့မလား။
တစ်ခုခုကို ရဖို့အတွက် တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ဖို့ လိုအပ်တာလား။
‘ငါ…။’
အဲဒီအချိန်မှာပဲ။
ဂါရက်သ်ရဲ့ အကြည့်က ယိုဟွန်းဆီကို ရောက်သွားတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ပေ။
ဒီလူ… သူ ဘယ်လိုမျိုး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာလဲ။ သူက အရင်က တယ်လာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သူ။ သူ ချစ်ခင်ရသူကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရပြီး၊ တားဆီးမရနိုင်တဲ့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကာ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ရှေ့ကို ဆက်တိုးဖို့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့သူ။
အဲဒါက သူကိုယ်တိုင် အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
သူ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ တွေးနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။
လုပ်ရမယ့်အရာနဲ့ လိုချင်တဲ့အရာတို့ ထပ်တူကျသွားတဲ့အခါ အဖြေက ရှင်းလင်းသွားသည်။
“…ကောင်းပြီ။ ဒီအထိ ဖြစ်လာမှတော့ နောက်ဆုံးအထိပဲ လုပ်ဆောင်တော့မယ်။”
သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမှုတွေ မရှိတော့ပါ။
ဂါရက်သ်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ တောက်ပြောင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ အာသာက ကျေနပ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါမျိုးမှပေါ့၊ ဂါရက်သ်။”
“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းမလဲ။”
“ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြင်ဆင်မှုတွေ အကုန်လုံးက ပြီးစီးနေပြီလေ။”
တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် လေထုထဲက တင်းမာမှုတွေ လျော့ပါးသွားပြီး ယိုဟွန်းလည်း အာသာနဲ့ ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်လာသည်။
“ပြင်ဆင်မှုတွေလား။”
“ကမ်မလော့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့လေ။”
“ဒါပဲလား။”
“မဟုတ်တာပေါ့။ ကမ်မလော့က တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားပြီ။ သူ့ကို စောင့်ရှောက်သူဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က ကမ်မလော့ကို ဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ရှိနေပေမဲ့ ကြာကြာတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“အာရုံစိုက်မှုကို လိုချင်တာပေါ့။”
“အတိအကျပဲ။ မာဘီနိုဂျီယွန်မှာ မကြုံစဖူးတဲ့ အကျပ်အတည်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီဆိုတော့ နှေးကွေးတဲ့သူတွေတောင် လှုပ်ရှားလာအောင် ဖိအားပေးခံရလိမ့်မယ်။ ကြယ်တာရာကြီးတွေကလည်း စတင် ရွေ့လျားတော့မှာ။”
ကြယ်တာရာကြီးများ။
မာဘီနိုဂျီယွန်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ ပထမမျိုးဆက် ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေ၊ ဒဏ္ဍာရီရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေ။
အခုဆိုရင် အကြည့်အားလုံးက ကမ်မလော့ဆီကို ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။
ဇာတ်ခုံက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
“…မပြောပါနဲ့ဦး။”
“ရှူး။”
ယိုဟွန်း စကားမပြောခင်မှာပဲ အာသာက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး တိတ်ဆိတ်ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ အဲဒါကို မြင်တော့ ယိုဟွန်းက တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းခါကာ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒါက မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပေါ့။”
“နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ အခုတော့ ဇာတ်ခုံက အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ။ အားလုံးပဲ လှုပ်ရှားကြရအောင်။”
“လှုပ်ရှားမယ်? ဘယ်ကိုလဲ။”
ကီးရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ မေးခွန်းကို အာသာက စိတ်အနှောင့်အယှက် တစ်စက်မှမပါဘဲ ရွှင်လန်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုဖြစ်ရမလဲ။ ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဇာတ်ခုံ… ကမ်မလော့ကိုပေါ့။”
“ခင်ဗျား ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့အချင်းချင်းကြားမှာပေါ့။”
“ငါတို့အချင်းချင်းကြားမှာ…?”
“တကယ့်ရန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီဇာတ်ခုံကို ပြင်ဆင်ထားတာ။ ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ မောက်မာတဲ့ ဘုရားသခင်ကို နေရာတကျ ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့လေ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်။”
“အာသာ။”
ရေကန်အလယ်မှာ ရေပြင်နှစ်ခွ ကွဲသွားပြီး အထဲကနေ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူက ယိုဟွန်းတို့အဖွဲ့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့ နီမူအေးရဲ့ အရင်ပုံစံအတိုင်းပင်။
“ဆရာတော်…”
နီမူအေးက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အသံနဲ့ သူမရဲ့ဆရာ မာလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မူလက ရေကန်ရဲ့ သခင်မ ဖြစ်ပေမဲ့ မာလင်ရဲ့ တပည့်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မာလင်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ သွေးသားဇစ်မြစ်ကြောင့် သူမက မာလင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။
အိပ်မက်နတ်ဆိုး တစ်ပိုင်း။ မာလင်ရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ နတ်ဆိုးရဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေတာကို ရေကန်ရဲ့ သခင်မဖြစ်တဲ့ နီမူအေးက ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါကြောင့် သူမက မာလင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး အကျဉ်းချထားခဲ့ကာ သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ယူပြီး မာလင်နေရာမှာ အစားထိုး လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နီမူအေး။ မင်းက အာသာဘက်က ရပ်တည်နေတာဆိုတော့ မင်းလည်း မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ကျွန်မ…”
“ငါ့အပေါ် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းလည်း လိုဂိုစ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေထဲက အသုံးချခံ ပေါင်တစ်ရံမျှသာ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ငါတို့ အားလုံးလိုမျိုးပေါ့။”
မာလင်ရဲ့ အကြည့်က ယိုဟွန်းဆီကို ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ ယိုဟွန်းက ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့သလို ထင်ရတဲ့ မာလင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်မိလိုက်တဲ့အခါ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီမျက်ဝန်းတွေထဲက နက်နဲတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မာလင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဗလာကျင်းမနေပါ။ အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားသလို နက်နဲလွန်းတာကြောင့် ဘယ်အရာမှ မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို မရောက်လာတာမျိုး ဖြစ်သည်။
“လူသားခန္ဓာနဲ့ လောကရဲ့ အမှန်တရားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူ။ ငါတို့ကတော့ ခုခံနိုင်ရုံပဲ ရှိပေမဲ့ မင်းကတော့… ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
မော်ဂန်တောင်မှ ယိုဟွန်းရဲ့ အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မာလင်က တစ်စုံတစ်ရာကိုများ မြင်လိုက်ရတာလား။
သူက ယိုဟွန်းကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။
“လှုပ်ရှားကြစို့။ အားလုံးပဲ ပြင်ဆင်ထားကြ။”
မာလင်က ပြောပြီး သူ့ရဲ့ တုတ်ကောက်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့နှလုံးသားဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ လှိုင်းထန်လာသည်။
မြေပြင်က တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးကလည်း အက်ကွဲသွားကာ ပြင်းထန်တဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေက ရေကန်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ပြီးနောက် အာကာသက လိမ်ခေါက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းတွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယခင်က တောက်ပမှုတွေ ပျောက်ဆုံးပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးနေတဲ့ ငွေရောင်ရဲတိုက်။ ကမ်မလော့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ။
“…သူတို့ ရောက်နှင့်နေပုံပဲ။”
အာသာက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက အပေါ်ကို ရောက်သွားသည်။
ကမ်မလော့အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုက နေရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရဲတိုက်ကြီးအပေါ် အရိပ်မည်းကြီး ထိုးကျနေသည်။
နတ်ကွန်းတော် (Shrine) ကိုယ်တိုင်ပင်။
ထိုကြီးမားလှတဲ့ ရွေ့လျားခံတပ်ကြီးက ကမ်မလော့ရဲ့ အပေါ်မှာ လွင့်မျောနေတော့သည်။