အာသာဘုရင် ကွယ်လွန်သွားပြီ။
လီယန်နှင့် ဆောဆူမင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ တပြိုင်နက်တည်း တူညီသောအတွေးမျိုး ဝင်လာကြသည်။
သူတို့သည် အလွန်ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါ တကယ်ကို ပြဿနာကြီးပဲ။”
“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။ အရင်ဆုံး ရှင်းပြလိုက်ရမလား။”
“မလုပ်နဲ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ တိတ်တိတ်နေတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
သာမန်အားဖြင့် အကယ်၍သာ သူတို့ကို သံသယရှိနေမည်ဆိုပါက ဝိုင်းတော်သားများ၏ စားပွဲဝိုင်း (Round Table) အစည်းအဝေးသို့ တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်လာကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခွင့်ပြုထားခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို အပြစ်တင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကူအညီတစ်ခုခုကိုသာ မျှော်လင့်နေကြကြောင်း ရိပ်မိနိုင်သည်။
လီယန်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သည်။ ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းများထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လီယန်နှင့် ဆောဆူမင်ကို စွပ်စွဲသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်မနေကြပေ။
သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ တင်းမာနေကြသော်လည်း သူတို့အပေါ်တွင် မည်သည့်ရန်လိုမှုမျှ ရှိမနေကြချေ။
“ဂါဝိန်း။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အသေးစိတ်ပြောပြစမ်း။”
အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆရှိတတ်သည့် ကေး၏အသံမှာ ယခုအခါ အေးစက်စက်နှင့် လေးနက်သွားသည်။
ဂါဝိန်းသည် သူ၏အနီရောင်ဆံပင်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။
“အရင်ဆုံးပြောရရင်တော့ ငါဟာ ကမ်မလော့ (Camelot) နန်းတော်ထဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ကင်းလှည့်ပြီးတာနဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီ သွားရောက်သတင်းပို့ဖို့ ပြင်ခဲ့တယ်။”
“ကင်းလှည့်တာလား။ မင်းက အဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေကို ခိုင်းမယ့်အစား အခုထိ ကိုယ်တိုင်လုပ်နေတုန်းပဲလား။”
“သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ သူများအတွက် စံပြဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့မှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေရုံနဲ့ ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုလို့ မဖြစ်ဘူး။”
“မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ခေါင်းမာတုန်းပဲ။”
ကေးက သူ့ကို ဆက်ပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ငါ ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီ တိုက်ရိုက်သတင်းပို့ဖို့ တံခါးခေါက်တဲ့အခါ အထဲက ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ ဒါနဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ် ခဏလောက် အပြင်ထွက်သွားတာဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပြီး လမ်းသွားနေတဲ့ အစေခံမလေးကို ဘုရင်မင်းမြတ် ဘယ်သွားလဲဆိုတာ မေးကြည့်လိုက်တယ်။”
“ပြီးတော့ကော။”
“အစေခံမလေးက ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ တစ်နေ့လုံး အခန်းထဲကနေ ထွက်မလာခဲ့ကြောင်း၊ ဘယ်မှသွားစရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း ပြောတယ်။ အဲဒီစကားကြားလိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ ငါသိလိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ငါ အခန်းတံခါးကို အတင်းဖျက်ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ အရိုင်းဆန်တဲ့လုပ်ရပ်မှန်း သိပေမဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်အပေါ်ထားတဲ့ သစ္စာတရားကြောင့် ငါမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါမြင်လိုက်ရတာက...”
ဂါဝိန်းသည် ထိုအချိန်ကို ပြန်တွေးမိသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို ခဲလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“အခန်းထဲမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ပဲ။ ပြီးတော့ နေရာအနှံ့မှာ သွေးစက်တွေရှိနေပြီး အဲဒီသွေးတွေဟာ မာနာ (mana) အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ်။”
“ဘာ။”
ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းများမှာ မယုံနိုင်စရာစကားကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ကေးမှာ သူ၏မကျေနပ်ချက်ကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။
“ဂါဝိန်း။ မင်းပြောတာမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”
“ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်ခဲ့သမျှကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့အညီ အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာလို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောနိုင်တယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။ မင်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ လိမ်ညာမယ့်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ငါတို့ထဲမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်ကို အသစ္စာအရှိဆုံးနဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အထိုက်တန်ဆုံး ရရှိထားတဲ့သူပဲလေ။”
“ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးမတင်နဲ့၊ ဒီကောင်စုတ်။ ဒါ ချီးကျူးတာမဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ထူးဆန်းတဲ့အချက်တွေ အများကြီးပဲ။”
ကေးသည် ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ထောင်ပြသည်။
“ပထမအချက်။ နန်းတော်ထဲမှာ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာကို ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“အဲဒီအရိပ်အယောင်တွေကို မှော်ပညာနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရင်ကော။”
“ဒီလောက်တိကျတဲ့ မှော်ပညာကို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် သုံးနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ။ မာလင် (Merlin) တောင်မှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ထားပါတော့၊ သူတို့ တကယ်ပဲ မှော်ပညာနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ခဲ့တယ်ပဲ ဆိုပါစို့။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။ မာလင်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမှာလဲ။”
“အဲဒါကတော့...”
“ဒုတိယအချက်က ပိုထူးဆန်းတယ်။ ငါတို့ဘုရင်မင်းမြတ်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလား။ သူက ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းတွေထဲမှာ အငြင်းပွားစရာမလိုတဲ့ အတော်ဆုံးသူပဲ။ သူ့အခန်းထဲကို တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းဝင်လာပြီး ဘယ်သူမှ မသိအောင် သူ့ကို သတ်သွားတယ်ပေါ့လေ။ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိတယ်ဆိုတော့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကလည်း ပြန်ခုခံခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးသွားနိုင်မှာလဲ။ ငါတော့ မယုံဘူး။”
“ရန်သူတွေ အများကြီးဆိုရင်ကော။”
“ငါလည်း အဲဒါကို တွေးဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်ဘဲ ကမ်မလော့ထဲကို လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်လာပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းအတွက်ကော ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ထင်လား။ သူတို့က ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာပြီး ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ရအောင် တိုက်ပွဲကို အမြန်အဆုံးသတ်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ဟာ ပထမမျိုးဆက် စပရစ် (spirit) တစ်ကောင်ကိုတောင် ခေါ်လာရလိမ့်မယ်။”
အာသာဘုရင်၏ စွမ်းအားမှာ ဒုတိယမျိုးဆက် စပရစ်တစ်ကောင်ကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်အောင် ရှိသည်။
အထူးသဖြင့် သူ၏အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်ဖြစ်သည့် အိပ်စ်ကယ်လီဘာ (Excalibur) သန့်ရှင်းသောဓားပင် ဖြစ်သည်။
အိပ်စ်ကယ်လီဘာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အာသာဘုရင်သည် မဂ်နီ (Magni) ကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
“ဒီယူဆချက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ သူတို့က လူအများကြီးဖြစ်ရမယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိအောင် လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ သူရဲကောင်းတွေ မသိလိုက်ရဘဲနဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကို အင်အားနဲ့ အနိုင်ယူရမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။”
“ငါလည်း မသိဘူး။ ကိုယ်တိုင်အရင် မြင်ကြည့်မှပဲ သိရတော့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေကိုတော့ ငါနားလည်ပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းက ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်စားအနေနဲ့ ဝိုင်းတော်သား အစည်းအဝေးကို ခေါ်လိုက်တာပေါ့လေ။”
“မှန်တယ်။ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားမိတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေကိုတော့ ငါ ထည့်တွက်ရမယ်လေ။”
“အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေက ဘုရင်မင်းမြတ် ကွယ်လွန်သွားတာလား။”
“...ဟုတ်တယ်။”
ဂါဝိန်းသည် လက်ခံနိုင်စရာမရှိသည့်အလား သွားများကို ကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကေးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်းကတော့ တုံးလိုက်တာ။ မဖြစ်သေးတဲ့ကိစ္စကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုကို တွေးနေတာလား။”
“တခြားတစ်ခုခု ဟုတ်လား။”
“မင်း အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်နေတဲ့အရာ တစ်ခုရှိတယ်လေ။”
ကေးသည် ဂါဝိန်း ဘာတွေးနေသည်ကို သိနေသည့်အလား ထိုနာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“လန်စလော့ (Lancelot)။”
“...!”
လန်စလော့ ဆိုသည့်နာမည် ထွက်လာသည်နှင့် ဂါဝိန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။
သူတို့၏စကားကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည့် ဂါရက်သ်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျန်သူရဲကောင်းများမှာလည်း မကျေနပ်သည့် အသံများကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။
ဆံပင်ရှည်နှင့် လူငယ်လေး ပါစီဗယ် (Percival) က ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရာမှ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဆာကေး၊ မင်းပြောတာ လွန်လွန်းနေပြီလို့ ငါထင်တယ်။”
“ငါလည်း သဘောတူတယ်။”
ပါစီဗယ်ကို ထောက်ခံပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသူမှာ ထရစ်စတန် (Tristan) ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းများထဲတွင် လေးကိုသာ အသုံးပြုသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်ပြီး တက်ကြွသည့် ကျေးလက်လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။
သူက သစ္စာဖောက်သူရဲကောင်း လန်စလော့၏ အကြောင်းကို ထုတ်ပြောခြင်းမှာပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း ငြင်းခုံသည်။
“လန်စလော့က သူ့အပြစ်ကို သူ မခံနိုင်လို့ ကမ်မလော့ကို ပြန်မလာခဲ့တာ။ အခုမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဝင်လာရမှာလဲ။”
“သူ တစ်ခါလုပ်ဖူးပြီးသားဆိုတော့ နောက်တစ်ခါလည်း ထပ်လုပ်နိုင်တာပဲ။”
ဂါဝိန်းက မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ရေရွတ်သည်။
ထရစ်စတန်က သူ့ကို တားမရနိုင်တော့သည့်အလား ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဆာဂါဝိန်း၊ မင်း လန်စလော့ကို မုန်းတီးနေတယ်ဆိုတာ ငါတို့အားလုံး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေပဲလေ၊ အဲဒါကို ဘာလို့ လက်မလွှတ်နိုင်ရတာလဲ။ သက်ဆိုင်သူဖြစ်တဲ့ ဂါရက်သ်တောင် တိတ်တိတ်လေးနေနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာလဲ။”
“အာ... အာ။”
ဂါရက်သ်သည် သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့်ပုံစံ ပေါ်လာသည်။
လန်စလော့ ဆိုသည့်နာမည်မှာ သူ့ကို အလွန်ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်စေသည်။
သူသည် လန်စလော့ကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍လေးစားခဲ့ပြီး ယခုတိုင်လည်း လေးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လန်စလော့၏ လက်ချက်ဖြင့်ပင် ဂါရက်သ်မှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ လန်စလော့သည် တမင်တကာ လုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း အမှန်တရားမှာတော့ ငြင်းမရပေ။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဂါဝိန်းက လန်စလော့ကို မုန်းတီးခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံး ကြယ်တာရာများ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူပြီး စပရစ်များ မဖြစ်လာမီကပင် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြပြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဂါဝိန်းသည် သူ့ညီ ဂါရက်သ်ကို အလွန်ချစ်ခင်ပြီး လန်စလော့က ဂါရက်သ်ကို သတ်လိုက်ပြီဆိုသည့် သတင်းကို ကြားရသည့်အခါ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လန်စလော့ကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။
စပရစ်များ ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ၏အမုန်းတရားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ လန်စလော့ဆိုသည့် နာမည်မှာ တားမြစ်ချက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့ကို ပြောရမယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ။”
ကေးက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်ပြီး လေထုကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
“တခြားသူတွေ ဟုတ်လား။”
“မော်ဒရက်၊ အဂ္ဂရဗိန်း။”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းများအကြား နာမည်ကောင်း မရှိကြပေ။
မော်ဒရက်မှာ ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ပုန်ကန်ခဲ့သည့် သားဖြစ်ပြီး၊ အဂ္ဂရဗိန်းမှာ ဤပဋိပက္ခအားလုံးကို အစပျိုးပေးခဲ့သည့် တရားခံဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဝိုင်းတော်သား စားပွဲဝိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ထိုင်ခုံသုံးခုံ လွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လန်စလော့၊ မော်ဒရက်၊ အဂ္ဂရဗိန်း။
သူတို့သည် မာဘီနိုဂျီယမ် (Mabinogion) နယ်မြေ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေကြသော်လည်း ကမ်မလော့သို့ တစ်ခါမျှ ခြေမချခဲ့ကြပေ။
“တစ်ခုလောက် ပြောပါရစေ။”
ထိုအခိုက် ဂါဝိန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးက စကားစလိုက်သည်။
သူသည် ငွေရောင်ဆံပင်ပါးပါးလေးရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းလွန်းသဖြင့် ယောကျာ်းလေးလား၊ မိန်းကလေးလား ခွဲခြားရခက်သည်။
သူ၏ထူးခြားချက်မှာ လက်တစ်ဖက်သာ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။
“ဆာဘီဒီဗဲယား (Sir Bedivere)။”
“သူတို့က အတိတ်တုန်းက ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အမှားတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အခုဆိုရင် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ပိုအရေးကြီးတာက ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သူတို့ကို ပြန်လည်ပူးပေါင်းဖို့ စာတွေအကြိမ်ကြိမ် ပေးပို့ပြီး ကြင်နာမှုပြသခဲ့တာပါပဲ။”
၎င်းမှာ အားလုံး ငြိမ်သက်စွာ သဘောတူကြသည့် ငြင်းမရသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။
ဘီဒီဗဲယားက ဆက်ပြောသည်။
“ဘုရင်မင်းမြတ်က အတိတ်ကတည်းက ဖြစ်ပျက်လာခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ကွင်းဆက်ကို ဖြတ်တောက်ချင်ခဲ့တာပါ။ သစ္စာဖောက်သူရဲကောင်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူပုန်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ ပြန်လည်လက်တွဲပြီး ဝိုင်းတော်သား စားပွဲဝိုင်းရဲ့ အရင်က ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်ယူချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို လက်မခံနိုင်ခဲ့တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ပါပဲ။ အထူးသဖြင့် လန်စလော့ပေါ့။ သူက သူ့အပြစ်တွေကို အရမ်းနောင်တရလွန်းလို့ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို အပြစ်ဖြေဖို့အတွက်ပဲ မြှုပ်နှံမယ်လို့ ကတိပြုထားခဲ့တာပါ။”
“အင်း။”
ဂါဝိန်းပင်လျှင် ထိုအချက်ကို ငြင်းမရသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။ ဘီဒီဗဲယား၏ စကားမှာ ထိုမျှလောက် တိကျနေသည်။
“သူတို့ နန်းတော်ထဲကို လျှို့ဝှက်ဝင်လာပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ကို လုပ်ကြံလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။”
“အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့။”
ကေးက ဖြေလိုက်သည်။
ဂါဝိန်း၏ စကားသက်သက်ဖြင့် အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။
“ဒါဆိုရင် ဟိုနှစ်ယောက်ကကော…”
သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ လီယန်နှင့် ဆာဆူမင်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း ထရစ်စတန်မှာ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ခဏကူညီပေးဖို့ ရှိတယ်။”
ကေးက ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။
ဆာဆူမင်းက ကေး၏ ရုတ်တရက်ပြောဆိုမှုကြောင့် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယန်က အမြန်ပင် တားလိုက်သည်။
‘ဘာလုပ်နေတာလဲ။’
‘ငါတို့ ငြိမ်နေရမယ်။ ကေးက ငါတို့ကို ကူညီပေးနေတာ။’
‘ဘာကိုလဲ။’
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစည်းအဝေးမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ပထမဦးစားပေးမှာ ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပွားရာနေရာကို စစ်ဆေးရန်နှင့် အရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် သက်သေအထောက်အထားများကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် သွားကြရအောင်။”
“အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း ငါတို့ လျစ်လျူရှုလို့မရဘူး။”
အားလုံးသည် ထိုင်ခုံများမှ ထလိုက်ကြပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အခန်းရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လီယန်နှင့် ဆာဆူမင်းက သူတို့၏အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး ကေးက သူတို့အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်။
“မင်းတို့ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲထည့်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ရပါတယ်။ အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
သူတို့သည် သူတို့သာ သိသည့်အကြောင်းအရာကို ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဆာဆူမင်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေလဲ။ ငါ့ကိုလည်း ပြောပြဦးလေ။”
“ဆူမင်း။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအစည်းအဝေးကို ဘာလို့ တက်ရောက်ခဲ့ရတယ်လို့ ထင်လဲ။”
“အင်း... ဘုရင်မင်းမြတ်က ဖိတ်လို့လေ...”
“ဒါပေမဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်က ဖိတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တမ်းက ဂါဝိန်းရဲ့ အမိန့်ပဲ။ ဂါဝိန်းက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ကေးက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို အစည်းအဝေး တက်ရောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးတာလဲ။”
“...ငါတို့ရဲ့ အလီဘိုင် (alibi) ကို သက်သေပြဖို့လား။”
“အဲဒါလည်း တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကျေးဇူးပြုလိုက်တာလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့သာ အဲဒီအစည်းအဝေးကို မတက်ခဲ့ရင် သံသယအခံရဆုံးသူတွေ ဖြစ်လာမှာ။”
“မင်း ကောင်းကောင်း သိနေတာပဲ။”
ကေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရှင်းပြချက်အချို့ကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့က တရားခံမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။ မင်းတို့က ငါနဲ့တွေ့ပြီး အတူတူ လှုပ်ရှားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီးကလည်း သူ့အခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်မထွက်ခဲ့ဘူးလေ။”
“ငါက လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ရင်ကော။”
“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာလား။”
“...ကောင်းပါပြီ။ ငါပြောလိုက်တာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပါတယ်။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဧည့်သည်တွေဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သံသယဝင်တာက ဂါဝိန်းတို့ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူရဲကောင်းတွေအတွက် သူရဲကောင်းကျင့်ဝတ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာလေ။”
“မင်းရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကကော။”
“ငါကတော့ သူရဲကောင်းကျင့်ဝတ်တွေကို လိုက်နာနေမယ့်အစား ယုတ္တိရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်လိုက်တာပါ။ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကို သံသယဝင်ပြီး ကိစ္စကို ပိုရှုပ်ထွေးသွားစေချင်တာမျိုး ငါ မလိုလားဘူး။”
ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အစည်းအဝေး တက်ရောက်စေခြင်းဖြင့် သူတို့တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြောင်းမရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤနည်းဖြင့် ဘုရင်မင်းမြတ် ပျောက်ဆုံးနေသည့် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားလျှင်ပင် လီယန်နှင့် ဆာဆူမင်းတို့ သံသယဖြစ်ခံရနိုင်ခြေ နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဝိုင်းတော်သား သူရဲကောင်းများ၏ အာမခံချက်ကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
“စဉ်းစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။”
“မိသွားပြီပဲ။”
ကေးက ရိုးသားစွာ ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါထင်တာတော့ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ငါတို့ရဲ့ အကူအညီ ဟုတ်လား။”
“ငါ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကို မကြည့်ရသေးပေမဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကတော့ အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ ပြီးတော့ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကမ်မလော့နန်းတော်ထဲမှာ ဖြစ်သွားတာ။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ အကောင်းမြင်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါစေ၊ စိတ်မကောင်းစရာ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာမှာပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။ အပြင်ဘက်က အင်အားစုတွေရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
အကယ်၍သာ ထိုအချက်က မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ကမ်မလော့နှင့် မာဘီနိုဂျီယမ်အတွက် မကြုံစဖူးသော အကျပ်အတည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
သူတို့သည် အခြေအနေ ပိုဆိုးမသွားအောင် တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို လိုအပ်တာပေါ့။”
ကေး ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ လီယန် နားလည်သွားသည်။
လီယန်တွင် စာအုပ်များ၏ သခင် (Lord of Books) ဆိုသည့် ဘွဲ့ရှိပြီး သူ၏စွမ်းအားမှာ ပထမမျိုးဆက် စပရစ်တစ်ကောင်၏ အဆင့်နီးပါးအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဆာဆူမင်းကကော။
သူမသည် ငရဲနယ်မြေ (Hell Realm) သို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ပြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကာ၊ နတ်ဆိုးဘုရင်ကိုပင် မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူတို့၏စွမ်းအားမှာ သာမန် စပရစ်တပ်မတော်များအား ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားနိုင်လောက်အောင် ရှိသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် မြန်မြန်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ကြရအောင်။”
“ဘာကိုလဲ။”
“မင်း ငါတို့ကို ဘာနဲ့ ဆုချမှာလဲ။”
လီယန်၏ စကားကြောင့် ကေးမှာ သေနတ်မှန်လိုက်သည့် ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“...တကယ်လား။ မင်း ဆုလာဘ်ကို တောင်းတာလား။ ဟေ့၊ မင်း နောက်နေတာလား။”
“ငါ နောက်နေပုံ ပေါက်နေလို့လား။”
“အာ...”
ကေးက မျက်နှာကို ငေးငိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်သည်။
“...ငါ ပေးနိုင်သလောက် ပေးမယ်။”
“Great Army ရဲ့ ကိုယ်စားပေါ့နော်။”
“မင်း ငါ့ဆီက ရှိသမျှ အကုန်ယူသွားမလို့လား။”
လီယန်က ပုခုံးကို တွန့်ပြလိုက်သည်။
ရနိုင်တုန်းမှာ ရအောင်ယူထားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။