“ရှင်…!”
စိုဆူမင်က ယူးဟွန်းကို စူးစူးရဲရဲကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမနှင့် ပြန်ဆုံတွေ့ရခြင်းအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အခိုက်အတန့်မျိုးကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ရန်လိုသည့်အနေအထားမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ ထင်ထားမိသည်။
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိုဆူမင်၏ လက်ဝါးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ပလပ်!”
ပြတ်သားလှသည့် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
၎င်းသည် သာမန်ရိုက်ချက်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ် (Heavenly Demon) တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်။
ကြီးမားသော အားဖြင့် ရိုက်ချနိုင်သည့် ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်တစ်ဦး။
“ဟွန်း၊ အခုရော စိတ်ထဲ သက်သာရာရသွားပြီလား?”
“ပလပ်!”
ဒီတစ်ခါတော့ ညာဘက်ပါးပြင်မှာ စူးရှသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘယ်ဘက်ပြီးတော့ ညာဘက်အလှည့်ရောက်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားတွေဆိုတာ သိတာကြောင့် ငြိမ်ခံလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒီထက်ပိုပြီးတော့ သူမ ရိုက်တော့မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?
ခဏတာ ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာသော်လည်း စိုဆူမင်က ကျွန်တော့်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ပါးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်ပြီးတဲ့နောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွေ့ဖက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကွတ်ကွတ်။”
အဖြစ်အပျက်ကို အနောက်ကနေ ကြည့်နေတဲ့ ကေးက ရယ်မောသံပြုလိုက်သည်။
သူကတော့ ဒါကို အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ပုံရသည်။
ကေးကို စူးစိုက်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စိုဆူမင်၏ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော လက်များကြောင့် စိတ်လျှော့လိုက်ရသည်။
“ဒီလူမိုက်ကြီး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ?”
“…နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ပြောနိုင်သည်မှာ ဒါလောက်ပင်။
နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရချိန်ကထက် စိုဆူမင် အများကြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။
အရင်က သူမက ကျွန်တော့်ထက် အရပ်ပုသော်လည်း အခုတော့ သူမက ပိုမြင့်နေသည်။
သူမ အစားကောင်းကောင်းစားပြီး ကျန်းမာစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပုံရသည်၊ စိုဆူမင်သည် လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အရင်ကတည်းက ထိုသို့ဖြစ်လာမည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမကို ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့သာ မှတ်မိနေခဲ့တာကြောင့် ဒီပြောင်းလဲမှုကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေမိသည်။
စိုဆူမင်က သူမ၏ လက်များကို လျှော့ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ထံမှ အနည်းငယ် ခွာလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“နင် တော်တော်ကြီးသွားပြီပဲ။”
“အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားလို့ပေါ့။”
“ကြည့်ရတာ လှတယ်။”
“ဟွန်း၊ 당연 (သဘာဝပဲ) ပေါ့။”
စိုဆူမင်က သူမ၏ ဆံပင်ကို ပုံစံထုတ်ကာ နောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရသည့် အတိတ်ဘဝက သူမနှင့် အလွန်ပင် တူနေသည်။
တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူမ၏ ဆံပင်အရောင်က အဖြူရောင် ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအစား တိုက်ခိုက်ရန် သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းပင်။
“ကျွန်မ ကြားလိုက်တယ်။ အစ်မ ဟျယ်ရမ်ကို မူလအတိုင်းဖြစ်အောင် ပြန်ကုပေးလိုက်တယ်ဆို။”
“ဟုတ်တယ်။ ဟျယ်ရမ်က အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဒါကြောင့် မာရပါပီယပ်စ် ကို နောက်ထပ် အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ? အပိုင်းအစလေးတွေပဲ ကြားထားရတော့ အသေးစိတ်ကို မသိဘူး။”
“တွေ့တာနဲ့ အကုန်ရှင်းပြမလို့ပါပဲ။”
ကျွန်တော် ကေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချိန်တွင် စိုဆူမင်ကို ယခုထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။
နိုးလာပြီးနောက် ဘယ်သူတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရသလဲ၊ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ဘာတွေကြုံခဲ့ရသလဲဆိုတာ အကုန်လုံးပေါ့။
ဇာတ်လမ်းက မရှည်လျားပါ။
ဆယ်မိနစ်။
အဲဒီလောက်အချိန်ပဲ ကြာမည်ထင်သည်။
ကျွန်တော့်ဇာတ်လမ်း ဆုံးသွားချိန်တွင် စိုဆူမင်က သနားစရာမျက်နှာပေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။”
“ဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး။”
“အမြဲတမ်းလိုပဲ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြန်ပြီ။”
“…”
စိုဆူမင်က ကျွန်တော့်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ စကားလုံးတွေနောက်ကွယ်က ဝမ်းနည်းမှုကို သူမ ဖတ်နိုင်နေသည်။
ကိုယ့်လက်နဲ့တင် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အဖိုးတန်လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ရခြင်း။
အနိုင်မရှိတဲ့ ရန်သူကြောင့် အဖိုးတန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း။
ထိုနေရာနှင့် ထိုအချိန်တွင် မရှိခဲ့မိခြင်း၊ အားနည်းခဲ့မိခြင်း။
ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း။
သူမသည် အစွမ်းအစရှိသဖြင့် အရာတော်တော်များများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အစွမ်းအစမရှိသူများ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို သူမ ဘာလို့ မသိဘဲနေမလဲ?
“ဝမ်းနည်းနေရင် ငိုချလိုက်လည်း ရပါတယ်။”
“စတုန်းကတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးတန်သူငယ်ချင်းက သူမ မထွက်သွားခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို မငိုဖို့ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။”
“…အင်း၊ နားလည်ပါပြီ။”
စိုဆူမင်က ထိုသူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲလို့ မမေးခဲ့ပေ။
ဘယ်သူမှ ဘဲ့ရျောန်၏ တည်ရှိမှုကို မသိကြပါ။
သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ အသံကြားနိုင်တာကြောင့် တခြားသူတွေကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ မရခဲ့ပါ။
ပြီးတော့ ဘဲ့ရျောန်က ဘဲ့ဆောရျောန်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်သူမ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
သူမ ထွက်မသွားခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို မငိုဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် သူမဆန္ဒအတိုင်း နောက်ထပ် မျက်ရည်မကျတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒါကို ကျွန်တော် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုလို့ မသတ်မှတ်ပါ။ ဒါဟာ ကတိတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စွန့်လွှတ်မှုကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူးဆိုတဲ့ ကတိ။
“တခြားသူတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“သူတို့အားလုံး ကျန်းမာကြပါတယ်။ ပြည်တွင်းစစ်မှာ ထိခိုက်မှုတချို့ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့သိတဲ့သူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် ထိခိုက်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။”
သေသွားတဲ့သူတွေကတော့ ကံဆိုးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါ။
‘စိုဆူမင်လည်း အဲလိုပါပဲ’ ဟု တွေးကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် နိုးထလာချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးရဲ့ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသလိုမျိုး အတိတ်နှစ်တွေအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ကြုံတွေ့လိုက်ရသလို ခံစားရသည်။
စိုဆူမင်က ဒါကို ရိပ်မိသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အရင်ကထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုက ပြောင်းလဲသွားမှန်း သူမ သိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အများကြီး သည်းခံခဲ့ရမှာပါ။
သူမ ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ပေ။
“ငါ မရှိတဲ့အချိန်မှာ နင် အများကြီး ပိုသန်မာလာခဲ့တာပဲ။”
“ကျွန်မက အဲလို ပုံစံပေါက်နေလို့လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို အလကားသက်သက် အကာအကွယ်မပါဘဲ ဝင်သွားတာမှ မဟုတ်တာ။”
“…ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖမ်းရဆုံးလူကိုတော့ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။”
စိုဆူမင်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပဲ ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အစ်မ ဟျယ်ရမ်က မာရ်နတ်ရဲ့ ကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို နောက်ထပ် အသည်းအသန် လိုက်ရှာစရာ မလိုတော့ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး။ သူက စည်းကျော်သွားပြီ။”
“မှန်တယ်။ ငါတို့ကို ရန်စတဲ့အတွက် သူ အဖိုးအခပေးဆပ်ရမယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုအဖိုးအခက ဘာလဲဆိုတာ သိကြသည်။
မာရပါပီယပ်စ်က သူတို့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်သည်။
ဟျယ်ရမ်က ကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်သွားရင်တောင် သူမ အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို မာရပါပီယပ်စ် ကလည်း ငြိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ အာမခံချက်မရှိပါ။
သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ရင် သူက သွားကိုကြိတ်ပြီး သူတို့ကို လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးကိုပဲ ရှာနေမှာပါ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် မသေမချင်း ဒီတိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်ပါ။
“ဒါဆို အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ?”
“အရင်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ သွားရမယ်။”
“ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းလား? ရှင်ကော?”
“ကျွန်တော့်မှာ တွေ့စရာလူ ရှိသေးတယ်။ အင်း၊ သူက လူဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ချက်ချင်းတော့ ပြန်လို့မရဘူး။”
“ဘယ်သူ့ကို သွားတွေ့မှာလဲ?”
“အတုအယောင် ပရောဖက် (false prophet) ဆိုတာ ကြားဖူးလား?”
ထိုအခါ စိုဆူမင်က ခေါင်းခါပြသည်။ သူမလည်း မကြားဖူးသလို ကျွန်တော်လည်း ဒါအတွက် နောင်တမရပါ။
“ကျွန်တော် အတုအယောင် ပရောဖက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်တဲ့သူကို သွားရှာမှာ။ ပြီးတော့ သွားရင်းလာရင်းနဲ့ ဆာတန် (Satan) ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ဦးမယ်။”
“ကျွန်မ လိုက်သွားဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ သေချာလား?”
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကိုယ့်ဘာသာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဆူမင်။ အရေးကြီးတာက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေပဲ။ အလ်တာ (altar) ရွေ့သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားမှာပါ။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ နင် သိမှာပါ။”
“အင်း။ အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ အခုထိ ငြိမ်နေတဲ့ အလ်တာက ရုတ်တရက် ရွေ့သွားပြီး ဆာလီယို အင်ပါယာကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။”
“မဟာမိတ်အဖွဲ့က အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ ဆာလီယို အင်ပါယာဆိုတာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တိုင်ပင်တစ်ခုပဲလေ။ သူတို့ ပျက်စီးသွားပြီ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အင်အားကလည်း အတွင်းရေးပဋိပက္ခတွေကြောင့် အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီ။”
အထူးသဖြင့် ဟာကျူလီ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး အရှင်သခင်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်တာက ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အင်အားတချို့ ဆုံးရှုံးပြီး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပေမဲ့ လူ့အသက်တွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ?
“လက်ရှိမှာတော့ ဆွန်ဝူခေါင် (Sun Wukong) ကျေးဇူးကြောင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်ရဲတဲ့သူ မရှိသေးပေမဲ့ အချိန်တန်ရင်တော့ ဖြစ်လာမှာပဲ။”
“မှန်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်တံတွေကို ပြန်ဆန့်လာမယ့်သူတွေ ပေါ်လာဦးမှာပါ။”
“ဒါကြောင့်လည်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က အခုအချိန်မှာ နင့်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတာပါ၊ စူမင်။ မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်အတွက်ပေါ့။”
“အနာဂတ်လား? ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမှာမို့လို့လို့လဲ?”
“ရောယှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့တင် အဆုံးသတ်သွားမယ့် အရာမဟုတ်ဘူး။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်နဲ့တောင် ယှဉ်လို့မရလောက်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု… အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် အသေအချာ ပြောနိုင်တယ်။”
“…ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”
စိုဆူမင်က လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်းရဲ့ စကားတွေက ခန့်မှန်းချက်သက်သက် မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။
ကမ်မလော့ (Camelot) ရဲ့ အတွင်းပိုင်းရဲတိုက်မှာ သူမ နေထိုင်စဉ်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်လေထုက ထူးဆန်းစွာ စီးဆင်းနေသည်ကို သူမ ခံစားမိခဲ့သည်။
သူတို့ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ ခေး (Kay) က တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။
“ကဲ၊ အချစ်ဇာတ်လမ်းက ပြီးသွားပြီလား?”
“အဲလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟွန်း။”
ကန်းယူဟွန်းက သဘာဝအတိုင်း ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး စိုဆူမင်ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အင်းလေ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကို ဖျက်ဆီးမိသလို ဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုအတွက် အချိန်ပိုပေးချင်ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခုအချိန်က အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်မယ့် အခြေအနေ မဟုတ်ဘူး။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီကမ်မလော့ရဲတိုက်မှာ ကြာကြာနေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ဆာခေး (Sir Kay)!”
ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စင်္ကြံလမ်းတစ်ဖက်မှ ခေး၏နာမည်ကို ခေါ်ကာ ပြေးလာသည်။
ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကန်းယူဟွန်း စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ သူ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပင်။
“ဂါရက် (Gareth)?”
“ဟ! က-ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ? မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်! အို! ဒါမဟုတ်သေးဘူး! ဆာခေး! သတင်းကြားလိုက်ပြီလား?”
“မင်းရဲ့ လှပတဲ့လက်တွေကို သုံးပြီး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ? သတင်းက သတင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းရဲတိုက်ထဲမှာ ပြေးလွှားရင်း ဆူညံသံတွေ မလုပ်ဖို့ ငါ မင်းကို ပြောထားတယ်လေ။”
“အဲဒီလို အရှက်ရစရာ နာမည်ပြောင်တွေနဲ့ အမြဲစနေတဲ့ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် အဲလိုပြောရက်တာလဲ? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘုရင်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ!”
“ဘုရင်လား? ဘာအမိန့်မို့လို့ ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ?”
“သူက ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ (Round Table) အစည်းအဝေး ခေါ်မယ်လို့ ပြောတယ်။”
“…ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေး?”
ခေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်းနှင့် စိုဆူမင်တို့က သူ့ကို စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ခေးက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာကို ပြေလျော့စေပြီး စိတ်မပူကြဖို့ ပြောသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အရင်က မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် လုပ်လိုက်လို့ပါ။”
“အစည်းအဝေးဆိုတာ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?”
“ရိုးရိုးအစည်းအဝေးဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးက မတူဘူး။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ‘ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လာတာဖြစ်လို့ ဝိုင်းဝန်းစားပွဲက သူရဲကောင်း (Knights of the Round Table) အားလုံး မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဝိုင်းဝန်းစားပွဲက သူရဲကောင်းတွေဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ မာဘီနိုဂျီယွန် ကမ်မလော့ရဲ့ တိုင်ပင်တွေပဲလေ။”
ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အစည်းအဝေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလေးနက်ပြီး အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များကိုသာ ဆွေးနွေးလေ့ရှိသည်။
ကမ်မလော့၏ တိုင်ပင်များသာ စုဝေးရသည့် ထိုအစည်းအဝေးမျိုးကို အာသာ (Arthur) ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်သာ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး အခြေအနေ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားမှသာလျှင် အာသာကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုအစည်းအဝေးမျိုးကို ခေါ်ယူလေ့ရှိသည်။
ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီဆိုသည်မှာ မလုပ်မဖြစ်သည့် အရေးကြီးကိစ္စ တစ်စုံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ကမ်မလော့ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် စစ်ပွဲမျိုး။
“တောက်။ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်။ ဧည့်သည်တော်တို့၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီနေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးကြပါ။ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ပြီး မင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။”
“ဆာခေး…”
ဂါရက်က ခေး၏နာမည်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ခေးက သူ့ကို သည်းမခံနိုင်သလို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ? မြန်မြန်သာ ပြောစမ်းပါ။”
“အဲ… ဘုရင်က ဧည့်သည်တော်တွေကိုလည်း တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
“အာသာကလား?”
ခေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂါရက်၏ စကားကို အလျင်အမြန် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
“ဆာခေး! ရှင် ဘုရင်ရဲ့ နာမည်ကို အဲလောက်ပေါ့ပေါ့တန်တန် မခေါ်သင့်ဘူးလေ!”
“ဘာဖြစ်လဲ? သူက ငါ့ရဲ့ ညီပဲ။ သူ မကြိုက်ရင် ငါ့ကို ‘အစ်ကို’ လို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့…”
“သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ လန်စလော့ (Lancelot) ကိုတောင် မင်းက ဘုရင်ထက် ပိုလေးစားပြီး နာမည်တပ်ခေါ်နေတာကတော့ တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။”
“…”
လန်စလော့အကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ဂါရက်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။
ခေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟာ… ကောင်းပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အာသာကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ခေါ်ခိုင်းတာဆိုတော့လည်း ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဧည့်သည်တော်တို့၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ။”
“သူ ဘာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်တာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား?”
“သာသာယာယာ သိရင်တော့ ဒီမှာတင် ရှင်းပြပြီးပြီပေါ့။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အာသာ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တောင် မသိဘူး။ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ သူခေါ်တဲ့အတိုင်း လိုက်သွားလိုက်ကြပါ။”
ကန်းယူဟွန်းနှင့် စိုဆူမင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပုံရသည်။ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်တော့မည့်ပုံပင်။
သို့သော် ကမ်မလော့၏ ဧည့်သည်တော်များအဖြစ် ရှိနေသရွေ့ သူတို့အနေဖြင့် ကမ်မလော့ဘုရင်၏ ခေါ်ယူမှုကို ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် သဘောတူလိုက်ပြီး ခေးနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
ငွေရောင်ရဲတိုက်၏ စင်္ကြံလမ်းတွင် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသော သူရဲကောင်းအချို့က ခေးနှင့် ဂါရက်တို့ကို မြင်သောအခါ အရိုအသေပေးကြသည်။
‘ရဲတိုက်ထဲက သူရဲကောင်းတွေတောင် ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေပုံပဲ။’
ကန်းယူဟွန်းက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် ရှုခင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေး သတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကမ်မလော့တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပုံရသည်။
မကြာမီ သူတို့လေးယောက် ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ခေးက ရှေ့က ဦးဆောင်ကာ ကြီးမားသော လျှောတံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းက ထင်ရှားလာသည်။
အစည်းအဝေးခန်းသည် နေရောင်ခြည် မလုံလောက်မှုကြောင့် မှောင်မည်းနေသည်။
အလင်းရောင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဖွင့်ထားသော မျက်နှာကြက်မှတစ်ဆင့် ကျရောက်လာသည့် ဒေါင်လိုက် အလင်းတန်းပင် ဖြစ်သည်။
သဘာဝအလင်းရောင်အောက်တွင် ကြီးမားသော ဝိုင်းဝန်းစားပွဲကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုစားပွဲပတ်လည်တွင် ကုလားထိုင် ၁၃ လုံး ချထားသည်။
ဝိုင်းဝန်းစားပွဲတွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူရဲကောင်းများ ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် သူတို့အရင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ဆံပင်ရှည်နှင့် လူငယ်လေး ပါစီဗယ် (Percival) လည်း ပါဝင်သည်။
‘သူတို့က ဝိုင်းဝန်းစားပွဲရဲ့ သူရဲကောင်းတွေပေါ့။’
မာဘီနိုဂျီယွန် စစ်တပ်ကြီး၏ တိုင်ပင်တစ်ခုဖြစ်သော ကမ်မလော့၏ သူရဲကောင်း ၁၃ ဦးမှာ နာမည်ကျော်ကြားသည့်အတိုင်း အားကောင်းလှသည်။ သူတို့၏ ပုံစံများမှာ ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
သို့သော် ထိုကုလားထိုင် ၁၃ လုံးထဲမှ အချို့မှာ လွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျတာ မဟုတ်ဘူး… ၁၃ ဦးလုံး စုမိဖို့က မဖြစ်နိုင်တာလား?’
ကမ်မလော့၏ ဒဏ္ဍာရီ သို့မဟုတ် ပိုတိကျစွာပြောရလျှင် အာသာ၏ ဇာတ်လမ်းကို အနည်းငယ် သိထားသည့် ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုလွတ်နေသော နေရာများက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာကို သိသည်။
သစ္စာဖောက် သူရဲကောင်း လန်စလော့၊ သစ္စာဖောက် မော်ဒရက် (Mordred)၊ ဖောက်ပြန်သူ အက်ဂရာဗိန် (Agravain)။
မရှိသူများမှာ ထိုသုံးဦးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုလွတ်နေသော နေရာသုံးနေရာမှာ အမြဲတမ်းလိုလို ရှိနေတတ်ပြီး ကျန်သူများကလည်း ဂရုမစိုက်ကြတော့ပါ။
“ဘုရင်က ဘယ်မှာလဲ?”
ခေးက သူ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။
သူက အခမ်းနားဆုံး လွတ်နေသော နေရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
အစည်းအဝေးကို ခေါ်ယူသူမှာ ဘုရင်ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ ရောက်မလာသေးပေ။
ခေးက ‘ဘယ်လောက်တောင် စုတ်ပြတ်သတ်တဲ့ ညီလဲ’ ဟု စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော မီးတောက်သဖွယ် နီမြန်းသည့် ဆံပင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က စကားစလိုက်သည်။
“ဆာခေး။”
“ဂါဝိန် (Gawain)။ အံ့သြလိုက်တာ။ မင်းက ရုတ်တရက် ဒီလောက်လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာပဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘုရင်က ဘယ်မှာလဲ?”
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခုလောက် ပြောပါရစေ။ ဒီအစည်းအဝေးကို စီစဉ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ။”
“ဘာ? ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘုရင့်အမိန့်…”
“ဘုရင်က သေသွားပြီ။”
ဂါဝိန်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားက ဝိုင်းဝန်းစားပွဲ အစည်းအဝေးခန်းအတွင်းသို့ အုံ့မှိုင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခေးက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းစေပြီး ဂါဝိန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ရယ်စရာ ပြက်လုံး မဟုတ်ဘူးနော်။”
“ဒါ ပြက်လုံး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ ဘုရင် လုပ်ကြံခံလိုက်ရပြီ။”
သူ့စကားကြောင့် ကန်းယူဟွန်းနှင့် စိုဆူမင်တို့မှာ မျက်နှာများ တောင့်တင်းသွားကြရသည်။