တိုက်ပွဲသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။
အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် တိုက်ပွဲဟုပင် ခေါ်ဆို၍မရဘဲ ငါးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် ယူဟွန်း၏ အနိုင်ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည့် တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းကို စတင်စိန်ခေါ်ခဲ့သူများသည် အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်များဟုပင် မခေါ်ထိုက်သည့် အားနည်းသော ကျန်ရစ်သူများသာ ဖြစ်ကြပြီး မည်မျှပင် စုဝေးနေကြပါစေ ယူဟွန်းကို ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“အာ! မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ လူသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်ရတာလဲ...”
လက်အောက်ငယ်သားအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင် မာရာပါပီယပ်စ်၏ လက်အောက်ခံအဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည့် ငရဲဘုံ၏ ကောင်းကင်စစ်တပ်မှ ဗိုလ်မှူးက နှုတ်ခမ်းတွင် သွေးများစွန်းထင်းလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူက ယူဟွန်းကို မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ပေါ်လာသည့် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ အထင်သေးခဲ့သော်လည်း ယူဟွန်း၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုထက် ကျော်လွန်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငါမေးတာကို ဖြေစမ်း။”
“ဘာ... ဘာကိုလဲ။”
“မကြာသေးခင်က ဆံပင်ဖြူနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဒီကိုရောက်လာတယ် မဟုတ်လား။”
“...!”
ဆံပင်ဖြူနှင့် အမျိုးသမီးအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထိုဗိုလ်မှူး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ယူဟွန်းကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်များတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါသိပြီ။ သူမ အခု ဘယ်မှာလဲ။”
“မ... မင်း၊ မင်းက အဲဒီမိစ္ဆာမကို သိတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။”
“မေးတာကိုပဲ ဖြေစမ်း။”
“ဟက်! ငါသိပြီ။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့လေ။”
ထိုဗိုလ်မှူးသည် သွေးများထွက်ကျနေလျက်ပင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယူဟွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူက အလျင်အမြန် စကားစလိုက်သည်။
“အဲဒီမိစ္ဆာမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရင်း ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။”
“ဘယ်ကိုလဲ။ အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ။”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးတွေ ပြနိုင်တဲ့သူကို စောင့်ကြည့်ရဲမယ့်သူက ဘယ်သူရှိမှာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုလူမျိုးနောက်ကို လိုက်ဖို့တောင် ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။”
ထိုဗိုလ်မှူးသည် ထိုမိစ္ဆာမကို ယခုတိုင် မေ့မရနိုင်သေးပေ။
သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာပြီး ငရဲဘုံနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မြေပြင်ဆီသို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ် အမျိုးမျိုးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး မာရာပါပီယပ်စ် စံမြန်းရာ နန်းတော်၏ တစ်ဝက်ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ငရဲဘုံသည် အမှန်တကယ်တွင် ပျက်စီးသွားသည်နှင့် မခြားနားတော့ပေ။
ထိုအရာအားလုံးကို လူသားတစ်ယောက်တည်းက လုပ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟွန်း။ ဆိုတော့ မင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှ သိပ်မသိဘူးပေါ့လေ။”
“ဟက်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းလည်း မကြာခင် ငရဲမှာ သူမနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘုရင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းနဲ့ သူမ နှစ်ယောက်လုံး မူရင်ကမ္ဘာရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ပြုတ်ကျသွားကြလိမ့်မယ်။”
ထိုဗိုလ်မှူး၏ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် ယူဟွန်းမှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ဘာ။”
“မင်းတို့က ကျွန်တော်တို့ ဘုရင်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို မသိသေးလို့ပါ။ မင်းတို့လူသားတွေက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတချို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရုံနဲ့ မောက်မာနေကြတာ။ သူသာ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် မင်းတို့ ခဏလေးတောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုရှိနေတာလဲ ငါနားမလည်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းတို့ဘုရင်က ထွက်ပြေးသွားတာပဲလေ။”
ယူဟွန်းသည် မာရာပါပီယပ်စ် မဟာမိတ်နယ်မြေသို့ သွားရာလမ်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားသည်။
သူသည် ဆောဆူမင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်ကိုသွားမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် သက်သေအထောက်အထား မရှိတော့သည့်အတွက် အခြေအနေ အတိအကျကို ပြောပြ၍ မရသော်လည်း သူ၏ ပျက်စီးသွားသော နယ်မြေကို စွန့်ခွာသွားရသည်အထိဆိုလျှင် သူ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
သို့သော် လက်အောက်ငယ်သားကမူ သူ၏ဘုရင် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု ပြောနေခြင်းမှာ ယူဟွန်း၏ အမြင်တွင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
“မဟုတ်ဘူး! ဘုရင်က ဗျူဟာမြောက် ဆုတ်ခွာသွားတာ...!”
“အေးပါလေ။ မင်းယုံချင်တာကိုပဲ ယုံပါ။”
“အာ!”
ယူဟွန်းသည် ဤဗိုလ်မှူးထံမှ နောက်ထပ် သိစရာအချက်အလက် မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို အားဖြင့် လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။
“စ... စောင့်ပါဦး!”
ထိုဗိုလ်မှူးသည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်သော်လည်း ယူဟွန်းက အနည်းငယ်မျှ သနားညှာတာခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အစကတည်းက သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။
ကရက်!
ဗိုလ်မှူး၏ လည်ပင်း ကျိုးသွားသည်။
ယူဟွန်းတွင် မာရာပါပီယပ်စ်ထံမှ ပြန်ဆပ်ရမည့် အကြွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် ကို ထိုသို့ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သည့်အတွက် ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
မာရာပါပီယပ်စ်၏ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
“မင်းတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်မှ မကျန်အောင် ငါသတ်ပစ်မယ်။”
ယူဟွန်းသည် လဲကျနေသည့် ရုပ်အလောင်းကို ထားခဲ့ပြီး ငရဲဘုံနယ်မြေ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
ပထမဆုံး နတ်ဆိုးဘုရင် မာရာပါပီယပ်စ် အုပ်ချုပ်သည့် ငရဲဘုံနယ်မြေတွင် စစ်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်နေသည်။
ကျိန်စာသင့်နေသည့် အနက်ရောင်မြေပြင်သည် ယခင်ကလောက်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် မကောင်းတော့ပေ။ အရာအားလုံး ပျက်စီးကျိုးပဲ့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ကျောက်ဆောင်များကြားမှ အက်ကြောင်းများအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
သူမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဧရာမ ကျောက်ဆောင်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လူလုပ် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ဖြစ်သည်။
‘ဒီနေရာမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။’
၎င်းမှာ ထိုနတ်ဆိုးဘုရင်၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။
မာရာပါပီယပ်စ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော အစွမ်းထက်သတ္တဝါ ဘယ်နှစ်ကောင် ရှိခဲ့သနည်း။ သူတို့သည် အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်များထက် ကျော်လွန်ပြီး အရှင်သခင်အဆင့်နှင့် နီးစပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
အနည်းဆုံး ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဆောဆူမင်က သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူမ အနိုင်ရခဲ့သည်။
‘ဆောဆူမင်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လာခဲ့တာလဲ။’
သူမသည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့မှ ချိုဒိုယွန်းနှင့် အနည်းဆုံး အဆင့်တူလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
ချိုဒိုယွန်းမှာ အမှုဆောင်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒုတိယမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို အဆင့်အရ အနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်သည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဆောဆူမင်၏ စွမ်းအားမှာ သူနှင့် အနည်းဆုံး ညီမျှသည် သို့မဟုတ် ပို၍ပင် သာလွန်ပေလိမ့်မည်။
ဆောဆူမင် အစွမ်းထက်လာခြင်းမှာ ကောင်းသော်လည်း အရေးကြီးသည်မှာ သူမ အခု ဘယ်ရောက်နေသနည်း ဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် အရင်ဆုံး အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘ဒါက အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်တာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းတယ်။’
ယူဟွန်းသည် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဆွန်အိုဂုံထံမှ ရရှိခဲ့သည့် ဟွာအန်းဂွမ်ဂျောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အနှစ်သာရကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။
ကျောက်ဆောင်အက်ကြောင်းများနှင့် ပြိုကျနေသော ချောက်ကမ်းပါးများကြားမှ တိုက်ခတ်နေသည့် လေ။
မြင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မမြင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် စာသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စီးဆင်းဝင်ရောက်လာသည်။
‘ဒါက လပ်ပလက်စ်၏ မျက်လုံးနဲ့ မတူဘူး။’
လပ်ပလက်စ်က အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုကာ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းခြင်းဖြစ်လျှင် ဟွာအန်းဂွမ်ဂျောင်မှတစ်ဆင့် ပုံဖော်ခြင်းမှာ ပစ္စည်းများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် သမိုင်းကြောင်းနှင့် အရိပ်အယောင်အားလုံးကို ဖတ်ရှုခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အခြားသူများ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်နိုင်သည့် ကိုဒက်စ် ၏ အပိုင်းအစနှင့် ဆင်တူသည်။
တစ်ချက်ကွာခြားသည်မှာ ၎င်းမှာ သက်ရှိများမှသည် သက်မဲ့ပစ္စည်းများအထိ ကျယ်ပြန့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
‘ငါ မြင်နေရပြီ။’
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သင့်သည့် စာလုံးများသည် လေထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပုံသဏ္ဌာန်များ ဖြစ်လာသည်။
မကြာမီပင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းသွားပြီး ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ယူဟွန်း သိရှိလိုက်ရသည်။
‘ဒီနေရာမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ တစ်ဖက်သတ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဆောဆူမင် အစွမ်းထက်ပေမဲ့ ရန်သူ ဒီလောက်များတာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် ခက်ခဲခဲ့မှာပဲ။’
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဆောဆူမင် အနိုင်ရခဲ့သည်။
နန်းတော်တွင် စံမြန်းသည့် မာရာပါပီယပ်စ်သည် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်မည့်အစား ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူတို့ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည့်အတွက် ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။
ဘာကြောင့်လဲ။ ဆောဆူမင် အလွန်အစွမ်းထက်သည် ဆိုပါကလည်း မာရာပါပီယပ်စ်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မကြောက်မရွံ့နိုင်သည့် ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူက ဆောဆူမင်ကို ကြောက်၍ ထွက်ပြေးသွားသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မာရာပါပီယပ်စ်က ဆောဆူမင်ကို ရှောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဦးတည်ရာက မြောက်ဘက်။’
ဆောဆူမင်လည်း မာရာပါပီယပ်စ်ကို ဖမ်းမိရန် မြောက်ဘက်သို့ပင် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်နောက်ပိုင်း သတင်းအစအန မရှိခြင်းမှာ ဆောဆူမင်က မာရာပါပီယပ်စ်ကို ဆက်လက်လိုက်လံရှာဖွေနေဆဲဖြစ်ပြီး မာရာပါပီယပ်စ်မှာ ဆောဆူမင်၏ လက်လှမ်းမီရာမှ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ယူဟွန်းသည် ဟွာအန်းဂွမ်ဂျောင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။
လမ်းဆက်လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ၏ အရိပ်အယောင်များ ပို၍ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ငရဲဘုံ၏ မြောက်ဘက်နယ်မြေ အဆုံးသို့ ရောက်ချိန်တွင်မူ မည်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။
မာရာပါပီယပ်စ်သည် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ဆောဆူမင်သည်လည်း သူ့ကို လွဲချော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါဆိုရင် ငါ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရတော့မှာလား။’
ငရဲဘုံနယ်မြေသည် မဟာပညာရှိတပ်ဖွဲ့၏ ကောင်းကင်ဘုံ (၃၆) ခုထဲတွင် ပါဝင်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အစွန်အဖျားရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော မြေအပိုင်းအစမျှသာ ဖြစ်သည်။
မဟာပညာရှိတပ်ဖွဲ့က ငရဲဘုံနယ်မြေကို မလွှဲသာမရှောင်သာ လက်ခံထားရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ နယ်မြေအတွင်းပိုင်းအထိ ထိုနေရာကို ထည့်သွင်းထားရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
‘ဒီမြေကို စားပြီး ဒီမှာပဲ နေတော့ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပဲ။’
ရလဒ်အနေဖြင့် ငရဲဘုံနယ်မြေသည် အခြားနယ်မြေအချို့နှင့် မလွဲမသွေ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေရသည်။
ငရဲဘုံနယ်မြေ၏ မြောက်ဘက်တွင်မူ မဟာပညာရှိတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော မာဘီနိုဂျီယွန် (Mabinogion) ၏ နယ်မြေ ရှိသည်။
‘အင်း။’
ငါသည် နယ်စပ်တွင် ရပ်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ငါသာ တန်းပြီး ဝင်သွားမည်ဆိုပါက မာဘီနိုဂျီယွန်၏ နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ငါရပ်နေသည့် ငရဲဘုံ၏ အစွန်အဖျားသည် မြေပြင်ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း၊ ထိုနေရာကို ကျော်လွန်သွားပါက စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်ကြီး ရှိနေသည်။
ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားရမလား။ မဟာပညာရှိတပ်ဖွဲ့၏ နယ်မြေသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားမည်ဆိုပါက အဖမ်းခံရမည့် အန္တရာယ်မှာ နည်းပါးသည်။
သို့သော် ထိုသို့ လုပ်သင့်သည်ဟု ငါမထင်ပေ။ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဆောဆူမင်ကို လိုက်ရှာနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ အလုပ်မဖြစ်ပေ။ အဖမ်းခံရဖို့ အလားအလာ ပိုများသည်။
ယင်းထက်စာလျှင် မာဘီနိုဂျီယွန်ဘက်မှသူများကို အကူအညီတောင်းခြင်းက ပို၍ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။
‘အခုတော့ ဝင်သွားလိုက်ရအောင်။’
၎င်းမှာ အတွင်းထဲသွားလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟူသော မရေရာသည့်အချက်အပေါ် အခြေခံ၍ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ငါ့မျက်လုံးများက ထိုနေရာကျော်လွန်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။
ငါ မာဘီနိုဂျီယွန်၏ နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူကလည်း လှုပ်ရှားလာသည်။
“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
သူသည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ထဲမှ ထွက်လာသည့်အတိုင်း ငွေရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ စကားပြောဟန်နှင့် အပြုအမူများမှာ သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။
သူသည် နယ်စပ်ဧရိယာကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကင်းလှည့်နေခဲ့ပုံရသည်။
သူက ငါ့ကို ဓားပင်မဆွဲထုတ်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ။”
“ငါ့ကို မရယ်ရအောင် မလုပ်နဲ့။ ဘယ်လို ခရီးသွားမျိုးက အဲဒီနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်လာမှာလဲ။”
“ဒါဆို မင်းကရော ဘယ်သူလဲ။”
“မသိဘူးလား။ ငါက သူရဲကောင်းလေ။”
“သံချပ်ကာဝတ်ထားတိုင်း သူရဲကောင်း ဖြစ်သွားတာလား။ မင်းရဲ့ စကားနဲ့ အပြုအမူတွေက သူရဲကောင်းဆန်တာ တစ်ချက်မှ မရှိဘူး။ မင်းက ဓားပြလား။”
“မင်းက သူရဲကောင်းအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ…”
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သူရဲကောင်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောတော့မည့်အပြုတွင် ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ မင်းကလည်း သူရဲကောင်းလား။”
“ဗျာ?”
“မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းဆီမှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်း (Story) ရှိနေတာကိုး။”
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သူရဲကောင်းက ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မင်းဆီမှာ ဒီလောက် ခန့်ညားတဲ့ သူရဲကောင်းဇာတ်ကြောင်း ရှိနေတာ၊ မင်း မသိဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ။”
သူ့စကားကြောင့် ငါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ငါ့ဆီမှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်း ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဒွန်ကွစ်ဇုတ် (Don Quixote) ထံမှ ငါအမွေရခဲ့သည့် နောက်ဆုံးသော သူရဲကောင်းဇာတ်ကြောင်းသည် ငါ့နှင့် အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။
သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် ဇာတ်ကြောင်းများကို ထုတ်ဖော်မပြသထားပါက အခြားသူများက သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပန်းချီကားများကို ကိုင်တွယ်သူများ သို့မဟုတ် အပိုင်းအစများ၏ စွမ်းအားဖြင့် အခြားသူများ၏ အချက်အလက်ကို ဖတ်ရှုနိုင်သူများသာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ငါ့ရှေ့က သူရဲကောင်းက ငါ့ဆီမှာ သူရဲကောင်းဇာတ်ကြောင်း ရှိနေသည်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်သွားသည်။
ငါ သတိထားမိလိုက်သည်၊ သူသည် သာမန်သူရဲကောင်းတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။
“အင်းလေ၊ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
“ငါက ကေ (Kay)။”
“ကေ?”
ကေ ဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ငါ သတိရလိုက်သည်။
“အမှတ်မထင်ပဲ မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားက Round Table သူရဲကောင်းအဖွဲ့ဝင် ကေ ဖြစ်နေတာလား။”
“အေး၊ ဟုတ်တယ်။ သိလို့လား။ ငါက Round Table မှာ နေရာသုံးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။”
နေရာသုံးခုတင် မဟုတ်ပေ။
ကေသာ ဖြစ်ပါက သူသည် Round Table သူရဲကောင်းများထဲတွင် အကြီးမားဆုံးဖြစ်သော အာသာဘုရင် (King Arthur) ၏ ဖခင်တစ်ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ Round Table တွင် သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် စွမ်းအားမှာ ထင်ရှားပြီး သူ၏ အဆင့်မှာလည်း မာဘီနိုဂျီယွန်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိသည်။
ကေနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများစွာ မရှိသော်လည်း၊ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“အင်း။ ဒါထက် ပိုအရေးကြီးတာက ကန်းယူဟွန်း… အဲဒီနာမည်ကို တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုပဲ။ အော်! ဟုတ်ပြီ။ ဂါရက်သ် (Gareth) ပြောဖူးတဲ့သူပဲ။ ဝါး၊ ဒီမှာ သူ့ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“…ဟုတ်ပါပြီ။”
“ဒါနဲ့ မင်းက ငါတို့ရဲ့ မာဘီနိုဂျီယွန်နယ်မြေကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။”
“ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေလို့ပါ။”
“လူတစ်ယောက်?”
“တစ်စုံတစ်ယောက်သော ဆံပင်ဖြူနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဒီကို ရောက်လာသေးလားခင်ဗျာ။”
“ဆံပင်ဖြူနဲ့ အမျိုးသမီး?”
ကေက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“အော်။ ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ။ ဟိုတစ်လောက နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ နယ်မြေမှာ တိုက်ပွဲအကြီးကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်လေ၊ အဲဒီအထဲမှာ သူလည်း တစ်ယောက်အပါအဝင်ပဲ။ မင်း သူ့ကို သိနေတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့နောက်ကြောင်းကို လိုက်လာတာ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။ သူ မာဘီနိုဂျီယွန်ကို ဖြတ်သွားရမှာပဲ…”
“မှန်တယ်။ အဲဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ငါ ဒီနေရာကို ကင်းလှည့်နေတာ။”
ကေကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းတောင်မှ ဤနေရာတွင် ကျူးကျော်သူများကို ရှာဖွေနေသည်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင်။
လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က မာရာပါပီယပ်စ်နှင့် သူ့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော အမျိုးသမီးတို့သည် နယ်စပ်ကိုဖြတ်၍ မာဘီနိုဂျီယွန်၏ နယ်မြေထဲသို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ မာဘီနိုဂျီယွန်သည် သတိအနေအထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် မဟာပညာရှိတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဆိုးဘုရင်ဖြစ်သူနှင့် သူ့ကိုပင် ထွက်ပြေးအောင် လုပ်နိုင်သည့်သူတို့ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ သတိထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
“သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြလဲခင်ဗျာ။”
“နတ်ဆိုးဘုရင်ကတော့ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဆံပင်ဖြူနဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ ငါတို့နယ်မြေထဲမှာပဲ သူ့နောက်ကြောင်းကို လိုက်ရှာနေတုန်းပဲ။”
“သူ ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလားခင်ဗျာ။”
“ဘယ်ကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”
ကေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက ငါတို့ရဲ့ ကယ်မလော့ (Camelot) ရဲတိုက်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် တည်းခိုနေတယ်။”
“ဗျာ?”