ယူယောင်းမင်းက ကွမ်ဂျီအာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲလို့ မေးမလို့ရှိစဉ်မှာပဲ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အနက်ရောင်စွမ်းအင်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ စကားလုံးတွေကို မျိုချလိုက်မိသည်။
'ဒါကတော့...'
ဒါဟာ ကွမ်ဂျီအာ ပုံမှန်အသုံးပြုနေကျ ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တွေနဲ့ လုံးဝမတူညီပေ။
ဆင်တူနေပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုတော့ ကွဲပြားနေသည်။
ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်က အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီး စားသောက်တတ်တဲ့ လောဘတရားဆိုရင်၊ အခုဟာကတော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို စက်ဆုပ်ရွံရှာပြီး အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းစေတဲ့ လှည့်ဖြားခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
"မစ္စ ကွမ်ဂျီအာ... အဲဒီစွမ်းအင်က ဘာလဲ။ ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။"
"...သတိထားမိသွားတာပဲကိုး။"
ကွမ်ဂျီအာ က ဒီလိုမျိုးဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း သူမသင်ယူခဲ့တဲ့ ဒီစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ သူမမှာ အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပါ။ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်တိုင်အောင် ဒီစွမ်းအားက ဘယ်လောက်ထိ ပြင်းထန်ပြီး အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာကို ယူယောင်းမင်းက သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သင်ယူဖြစ်သွားတာပါ။"
"ဒါ အန္တရာယ်မများဘူးလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အန္တရာယ်များတာ သေချာတယ်။ အခုလို ဆက်သုံးနေရင် မစ္စ ကွမ်ဂျီအာ က..."
"ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါက ရိုးရိုးမွန်စတာတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအားမဟုတ်ဘူး၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းထဲက သားရဲရဲ့ စွမ်းအားပဲ။"
"မင်း... မင်းဆိုလိုတာက... ကျမ်းစာထဲက သားရဲရဲ့စွမ်းအားကို သုံးနေတာလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
"ဖန်ရီယာ (Fenrir) နဲ့ အခြေအနေတူတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"
ကွမ်ဂျီအာ က သူမရဲ့ဦးထုပ်ကို အနည်းငယ်လှန်လိုက်ပြီး ခေါင်းပေါ်က ဝံပုလွေနားရွက်တွေကို ပြသလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ဆံပင်အရောင်နဲ့ တူညီတဲ့ နားရွက်တွေက အသက်ဝင်နေသလိုမျိုး အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားနေသည်။
"ကျွန်မ ပိုသန်မာလာဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့နဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ စွမ်းအားကို လိုအပ်ခဲ့တာပါ။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားကို ဆက်သုံးနေရင် နောက်ဆုံးတော့ မင်း..."
"အဲဒီလောက်ထိကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေခဲ့တာပါ။"
ကွမ်ဂျီအာ က ပြောပြီး ယူယောင်းမင်းဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
သူ့အနားကို ရောက်တဲ့အခါ သူမရဲ့လက်နဲ့ သူ့ဝတ်စုံကို ထိကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်သည်။
"ရှင်လည်း သိတယ်မဟုတ်လား။"
"...ဟုတ်တယ်။ မစ္စ ကွမ်ဂျီအာ ကို ကျွန်တော် ဘာမှပြောစရာမရှိပါဘူး။"
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ပိုသန်မာလာဖို့အတွက် နှလုံးသားနေရာမှာ အသက်ဝင်တဲ့အသီးကို အစားထိုး ထည့်သွင်းထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လမ်းမှားကို လျှောက်လှမ်းပြီးသားဖြစ်နေတာကြောင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်နိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုး မရှိတော့ပါ။
အဆုံးမရှိတဲ့ လမ်းကို ပြေးလွှားနေရတဲ့ ဘဝ။
သာ၍ရပ်တန့်လိုက်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ သေရလိမ့်မည်။
သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောလမ်းကတော့ အနားမယူဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်ပြေးနေဖို့ ဖြစ်သည်။
ဒီလမ်းရဲ့အဆုံးမှာ ဘယ်လိုအနာဂတ်မျိုး စောင့်ကြိုနေမလဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြပါ။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ပျက်စီးခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရပ်တန့်လို့ မရပါ။
ဘယ်သူကမှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေခဲ့ရင်တိုင်အောင် သူတို့ကတော့ ဒီအနာဂတ်ကို ဖန်တီးဖို့ ဒီရွေးချယ်မှုကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့မိမှာ အသေအချာပါပဲ။
"ရှင် ထွက်သွားတော့မှာလား။"
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့လက်က သူ့ဝတ်စုံကနေ တိုင် (tie) ဆီကို ရွေ့သွားသည်။ သူမရဲ့သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက သူ့ရဲ့ကောက်ကွေးနေတဲ့ တိုင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်းက သူမကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။"
"ဘယ်တော့လဲ။"
"နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ။"
"တစ်ယောက်တည်းလား... ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားမှာလား။"
ယူယောင်းမင်းက တုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ မေးလာတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့မေးခွန်းကို ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။"
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့လက်က သူ့တိုင်ကနေ လျောကျသွားသည်။
သူမ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ နေရာအနည်းငယ် ဖယ်လိုက်သည်။
"ယူနီယံ ပြည်တွင်းစစ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
"..."
ယူယောင်းမင်း ဖြေရမှာ တွေဝေသွားသည်။
ဟာကျူလီ ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဗိုက်ဆောရွန်း (Baek Seo-ryeon) သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ တကယ်တော့ သူမ သေဆုံးဖို့ နီးစပ်ခဲ့တာပါ။
ဗိုက်ဆောရွန်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာက ဗိုက်ရွန်း (Baekryeon) ရဲ့ စတေးမှုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမကိုယ်သူမ စတေးခဲ့လို့သာ ဗိုက်ဆောရွန်း အသက်ရှင်ခဲ့ရတာပါ။
ပြီးတော့ ယူယောင်းမင်းကိုယ်တိုင်က ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
သူ တန်ဖိုးထားရတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
ယူယောင်းမင်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့အားနည်းချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒီရလဒ်အတွက် သူပဲ တာဝန်ယူရမှာ ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စတေးမှု၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးမှု။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ သူ တစ်ယောက်တည်း ရင်ထဲမှာ ထမ်းထားရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဟာကျူလီနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေက ဘယ်လောက်ထိ သန်မာသလဲဆိုတာကိုပဲ သိလိုက်ရတာပါ။"
"...ဟုတ်လား။"
"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်မယ့်သူတွေကို ပိုရှာဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့က လူသားတွေ မဟုတ်ရင်တိုင်အောင်ပေါ့။"
"ဒါဆို ရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်တော့မှာလား။"
"ဒီထက်ပိုရင် အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ဟာကျူလီလိုမျိုး နောက်ထပ်သတ္တဝါမျိုး မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တိုင်အောင် ဒီတစ်ခါ အယ်လ်တာ (altar) က ရုတ်တရက် ရွေ့လျားသွားတယ်... ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတွေ ပုန်းကွယ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ လူအများကြီးနဲ့ သွားတာထက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ အနည်းငယ်နဲ့ပဲ သွားတာက ပိုကောင်းတယ်။"
"ဒါဆို ရှင် ဘာကို အရင်ဆုံး လုပ်မှာလဲ။"
"အရင်ဆုံးအနေနဲ့ ယူယောင်းမင်းနဲ့ ဆူမင်ကို ရှာရမယ်။ ဟယ်ရမ်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ သူတို့ရဲ့အကူအညီ လိုအပ်တယ်။"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ရှင် မသိဘူးမဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် မစ္စ ကွမ်ဂျီအာ ဆီမှာ အကူအညီတောင်းချင်တာပါ။"
ကွမ်ဂျီအာ က 'အကူအညီ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတော့ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
"အကူအညီ? ကျွန်မဆီကနေလား။"
"ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ယူယောင်းမင်းကို ရှာပေးပါ။ သူက ဝေးဝေးမှာ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဟယ်ရမ်နဲ့ ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်တုန်းက ယူယောင်းမင်း ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ သူ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်နေရာရာကနေ စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မစ္စ ရှာကြည့်ရင် မြန်မြန်တွေ့ပါလိမ့်မယ်။"
"...အင်းလေ။ သူက အကျော်ကြားဆုံးသူဆိုတော့ ရှာရတာ ခက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။"
ကွမ်ဂျီအာ လည်း ယူယောင်းမင်း က ကြေးစားစစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ကိုင်နေတယ်ဆိုတာ သိထားသည်။
သူမသာ သတင်းရခဲ့ရင် ယူယောင်းမင်း နဲ့ ပြန်တွေ့ဖို့က သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါ။
"ဒါဆို ရှင် ဆူမင်ကို သွားရှာတော့မှာပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။"
"အရင်ဆုံး မာရာပါပါယာ (Mara Papayas) နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ငရဲပြည် (Hell Realm) ကို သွားမယ်။ အဲဒါက သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကောင်းကင် (Thirty-Six Heavens) နယ်မြေထဲမှာ ရှိတာဆိုတော့ အဲဒီမှာ သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်းတော့ ရနိုင်လိမ့်မယ်။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယူယောင်းမင်းမှာ နောက်ထပ်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။
သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကောင်းကင် နယ်မြေက တခြားကြီးမားတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေဖြစ်တဲ့ အီဒင် နဲ့ ပန်ဒီမိုနီယမ် တို့ရဲ့ နယ်မြေနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။
ယူယောင်းမင်းက ဆူမင် လွတ်မြောက်သွားတဲ့ သတင်းကို ဖြန့်ဝေရင်း စာတန် (Satan) နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။
"ဟယ်ရမ်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှင်မရှိရင် သူမ စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်။"
"မစ္စနဲ့ ဆောရွန်းတို့ ကျေးဇူးကြောင့် သူမ အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပါပြီ။ ကျွန်တော် မရှိရင်တိုင်အောင် သူမ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"
"သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။"
"ကျွန်တော်သွားမယ့်နေရာက ဟယ်ရမ်အတွက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားတာက ပိုကောင်းတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်တာထက်စာရင် ဟယ်ရမ် ခဏလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာက ပိုကောင်းပါသေးတယ်။"
"...ဟူး။ မသိတော့ပါဘူး။ ရှင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မစကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်တာပဲ။"
"ဒါ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပါပဲ။"
ကွမ်ဂျီအာ က ယူယောင်းမင်းကို ဆက်ပြီး အပြစ်မတင်နိုင်တော့ပါ။ ဟယ်ရမ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် သူမ ဒေါသထွက်သင့်ပေမဲ့ သူ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခြေအနေကိုတော့ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး နားလည်စာနာပေးမိသည်။
သူမသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒီရွေးချယ်မှုကိုပဲ ရွေးချယ်မိမှာပါ။
"...ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာပါ။ ပြီးတော့ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာမရပါစေနဲ့။"
"ကျွန်တော် အဲဒီလောက်ထိ အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဟယ်ရမ်နဲ့ ဆောရွန်းကို ထပ်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ပူအောင် မလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။"
"ကျွန်မလည်း..."
"ဘာလဲ။"
"ကျွန်မလည်း... ရှင် ဒဏ်ရာရရင် စိတ်ပူမိတယ်လေ။"
"အာ..."
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဆင်မပြေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ယူယောင်းမင်း ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားပြီး ကွမ်ဂျီအာ ကလည်း မျက်နှာရဲတက်လျက်နဲ့ သူ့အကြည့်တွေကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
"အာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်!"
ဒီအဆင်မပြေတဲ့ လေထုကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် ကွမ်ဂျီအာ က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"ရှင်... ပြန်လာရမယ်နော်။"
"သေချာပေါက်ပေါ့။"
ယူယောင်းမင်းက အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
***
"အစ်ကို။ အခု ထွက်သွားတော့မှာလား။"
ထွက်ခွာတော့မယ့် ယူယောင်းမင်းကို ကြည့်ပြီး ကန်းယူရာ (Kang Yura) က မေးလိုက်သည်။
မဟာမိတ် ပြည်တွင်းစစ်မှာ မပါဝင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် သူမမှာ အခုထိ နောင်တရနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသာ တိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ရင် အနည်းဆုံး လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကောင်း ကယ်တင်နိုင်မှာပါ။
"သွားရတော့မယ်။"
"ကျွန်မ..."
"မင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတုန်းပဲလား။"
ကန်းယူရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမရဲ့ မှိုင်တွေနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့ ယူယောင်းမင်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
"မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေရင်တောင် ဘာမှလုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီစကားက ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မင်း အဲဒီမှာ မရှိခဲ့တာကိုပဲ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိတယ်။"
မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့နဲ့ ဆာလီယိုအင်ပါယာတို့ကြားက သန့်စင်တဲ့ ပြည်တွင်းစစ်သာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကန်းယူရာရဲ့ စွမ်းအားက အရေးပါတဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာမှာ အမှန်ပင်။
ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ဟာကျူလီကတော့ ကန်းယူရာ ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့် ရန်သူမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ။
သခင်တွေ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အများစုဟာ ပြည်တွင်းစစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဟာကျူလီကြောင့်သာ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။
ဒါကြောင့် ကန်းယူရာ အဲဒီမှာ မရှိခဲ့တာက ယူယောင်းမင်းအတွက်တော့ သက်သာရာရစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
"မင်း စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင် လေ့ကျင့်မှုတွေကို ပိုလုပ်ပြီး ပိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားလိုက်ပါ။"
"တကယ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လို ပိုသန်မာလာရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလေ။"
"မင်းထက် သန်မာတဲ့သူဆီမှာ အကူအညီတောင်းပါ။ ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတာ တစ်ခုလုပ်ပါ။ သူတို့က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာမေးတာလဲလို့ မေးရင် ကျွန်တော်ကပဲ လွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောလိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် သူတို့လည်း ဘာမှ ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သူ့မှာ အချိန်ပိုရှိရင် သူမကို အကြံဉာဏ်ပေးတာ ဒါမှမဟုတ် လေ့ကျင့်ပေးတာမျိုး လုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်မယ့် အခြေအနေ မရှိပါ။
သူသာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ညွှန်းရမယ်ဆိုရင် ဝီမူဟျော့ (Wi Muhyuk) ကိုသာ ညွှန်းမိမှာပါ။
ကန်းယူရာက သူ့ဆီကနေ သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကန်းယူရာက မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဟုတ်ပြီ။ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်မယ်။"
"အင်း။"
"သူက ဒီနားမှာပဲ ခဏနေဦးမယ်ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ချွဲဒိုယွန်း အစ်ကို့ကို အကူအညီ တောင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
"ဘာ။ နေဦး၊ ခဏစောင့်ဦး။"
ယူယောင်းမင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ နာမည်ကို လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ဘဲ ကန်းယူရာကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ဘယ်သူ? မင်း... ချွဲဒိုယွန်း ကို အကူအညီတောင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။"
"ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့လဲ? ပြဿနာရှိလို့လား။"
"အဲဒါကတော့..."
ပြဿနာရှိမှာပေါ့!
ယူယောင်းမင်း လည်ချောင်းထဲကနေ တက်လာတဲ့ ဒေါသသံကို မျိုချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒိုယွန်းအစ်ကို? သူတို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးနေကြတာလား? ဘယ်ကတည်းကလဲ?
ယူယောင်းမင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကန်းယူရာကို တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ ပြန်စည်းရုံးလိုက်သည်။
"ယူရာ။ ချွဲဒိုယွန်း က ရွေးချယ်စရာကောင်း မဟုတ်ဘူး။"
"ဘာလို့လဲ။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူက အလုပ်လုပ်ဆောင်သူ (executor) တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လေ။"
"ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ? သူက အသန်မာဆုံးပဲလေ။ အဲဒါဆိုရင် သူက ပိုသန်မာလာဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို သိနေမှာပေါ့။"
"အဲဒါကတော့... ချွဲဒိုယွန်း က ကိုယ်တိုင်သန်မာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ သူများတွေကို သင်ပေးတာ ဒါမှမဟုတ် ကူညီပေးတာမျိုးမှာတော့ မတော်ဘူး။ ဒါကြောင့်ပါ။"
"တကယ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပါ။ အဲဒီလိုပါ။"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒိုယွန်းအစ်ကို့အကြောင်းကို အများကြီး သိနေတာပဲ။"
"...!"
ယူယောင်းမင်း စကားလုံးတွေ လည်ချောင်းထဲမှာ တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူမက စပ်စုနေရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို စနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အတွက် မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
"ဘာ၊ ဘာ... ငါ သူ့အကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။"
"ဒါပေမဲ့လည်း နှမြောစရာပဲ။"
"ဘာ... နှမြောစရာလဲ။"
ယူယောင်းမင်း ကန်းယူရာရဲ့ အသံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော ခံစားချက်ကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။
မဖြစ်နိုင်တာ။ မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
"ဒါပေမဲ့ ဒိုယွန်းအစ်ကိုက... ရုပ်ရည်က ချောတယ်လေ။"
သူမက ရှက်သွေးဖြာနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ယူယောင်းမင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိတ်မကောင်းစရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ နောက်ထပ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"မဖြစ်ဘူး!"
"အို။ ကျွန်မကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ။ ဘာလို့ အော်တာလဲ။"
"မဖြစ်ဘူး!"
"မဖြစ်ဘူး?"
"မဟုတ်ဘူး။ ငါဆိုလိုတာက မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ သူက... အင်း။ ဟုတ်တယ်။ သူက ချောတာတော့ ချောတယ်။"
ဝန်ခံရမှာကို မုန်းပေမဲ့ ယူယောင်းမင်းတောင် ဒီအချက်ကို ငြင်းလို့မရဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။
ကန်းယူရာက မျက်လုံးတွေကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ယူယောင်းမင်းကို စိုက်ကြည့်သည်။
"ချောတာ 'လောက်' ပဲလား။"
"သောက်ကျိုးနည်း။ ကောင်းပါပြီ။ သူက အရမ်းချောတယ်။ ကျေနပ်ပြီလား။"
"ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ။"
"အင်း။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါ... လူတစ်ယောက်ကို ရုပ်ရည်နဲ့ပဲ တိုင်းတာတာက မကောင်းတဲ့ အလေ့အကျင့်ပဲ ယူရာ။"
"သူက စိတ်ထားလည်း ကောင်းပါတယ်။"
"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဟူး။ ချွဲဒိုယွန်း က စိတ်ထားကောင်းတယ် ဟုတ်လား။"
"ရှင် မသိဘူးလား? သူက အလုပ်လုပ်ဆောင်သူ (executor) တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးတတ်လို့ နာမည်ကြီးတာလေ။ ဆောရွန်းက ကျွန်မကို မကြာခဏ ပြောပြဖူးတယ်။"
ယူယောင်းမင်း မယုံချင်ပေမဲ့ ချွဲဒိုယွန်း က ယခင်ဘဝကနဲ့ မတူတဲ့ စိတ်ထားရှိနေပြီဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရတော့မည်။
ဟုတ်တယ်။ သူ ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။ သူ့မိသားစုက အခု အသက်ရှင်နေပြီဆိုတော့ သူ့စိတ်ထားက ပိုပြီး နူးညံ့သွားမှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့လည်း... ဒါကတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။
သူ့ကိုယ်သူ ထက်ပိုပြီး သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ချင်တဲ့ ညီမလေးလို ခံစားရတဲ့သူက ချွဲဒိုယွန်း နဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်သည်။
ဒါကတော့ အနည်းငယ် လွန်ကဲတဲ့ တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သူမမှာ သူ့အပေါ် ဘယ်လို အချစ်ရေးဆိုင်ရာ စိတ်ဝင်စားမှုမျိုးမှ မရှိတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်... အင်း၊ လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့လည်းပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။
ချွဲဒိုယွန်း အကြောင်းကို ပြောတဲ့အခါ ကန်းယူရာရဲ့ အသံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော သံသယဖြစ်ဖွယ် အရာကို သူ ရိပ်မိနေသည်။
ချွဲဒိုယွန်း နဲ့ ကန်းယူရာ?
ယူယောင်းမင်း သူတို့နှစ်ယောက်အတူ ရပ်နေတာကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
သူ အဲဒီအကြောင်း တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။
'အဲဒီတုန်းကပဲ သူ့ကို သတ်ခဲ့ရမှာ...'
"အစ်ကို? တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာတွေ တွေးနေတာလား။"
သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသရိပ်တွေ ပေါ်လာတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကန်းယူရာက သူ့ကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ကြည့်နေသည်။
"အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကန်းဟယ်ရင် က... ဟုတ်တယ်။ သူက မကြာသေးခင်ကမှ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တစ်ခု သင်ထားရလို့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။"
"တကယ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါဆိုလည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။"
"မင်း လွယ်လွယ်နဲ့ပဲ လက်လျှော့လိုက်တာလား။"
"ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်မက ဒီလိုပုံစံပေါက်နေပေမဲ့လည်း Transcend (ထူးချွန်သူ) တစ်ယောက်ပါ။ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့အထိ အရာတော်တော်များများကို သင်ယူခဲ့ရတာပါ။ မသိဘူးလား? နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရလာပြီဆိုရင်တော့ သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ထားခဲ့သင့်တာပေါ့။"
ဒါက ကန်းယူရာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ ရင့်ကျက်လာခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြသနေတဲ့ အချက်ပါပဲ။
"အင်း၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။"
"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကော အဆင်ပြေရဲ့လား? ဟယ်ရမ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး အစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားမှာလား။"
"..."
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယူယောင်းမင်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ပါ။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကန်းယူရာ။
သူတို့အားလုံးက ကန်းဟယ်ရင် ကို စိုးရိမ်နေကြတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။
သူမက သူ မရှိတဲ့အချိန်မှာ အခံရဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။
သူမ အခု အဆင်ပြေနေပြီဆိုရင်တောင် သူမက တစ်ချိန်က အနက်ရောင်လျှပ်စီးသခင် (Black Lightning Lord) ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဖျောက်ဖျက်လို့မရပါ။
ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကန်းဟယ်ရင် က သူ အပြစ်ဖြေရမယ့်သူ ဖြစ်နေတာပါ။
သူမကို နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့တော့ဘူးလို့ သူ ကတိပြုထားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
ရုတ်တရက် သူ သွေးအိုင်ထဲမှာ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဗိုက်ဆောရွန်းကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။
"ကျွန်တော်... တစ်ယောက်တည်း သွားရမယ်။"
သူ အခုရင်ဆိုင်ရမယ့် အခြေအနေတွေကို ကြည့်ရင် ကွမ်ဂျီအာ အတွက် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ နေခဲ့တာက ပိုပြီး ဘေးကင်းပါတယ်။
တိုက်ပွဲတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ယူယောင်းမင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ပါ။
သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဗိုက်ဆောရွန်းနဲ့ ဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အသေးအဖွဲ အမှားတစ်ခုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူသာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...
အဲဒီအခါကျရင် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါ။
"...ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ အစ်ကို့ဆန္ဒအတိုင်းဆိုရင်တော့ ကျွန်မ မတားတော့ပါဘူး။"
"အင်း။ အမေနဲ့ အဖေကို... ငါ့ဆီက နှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ငါ နောက်မှ လာလည်မယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ။"
ယူယောင်းမင်း ကန်းယူရာကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အိုဟောင်းမြို့ (Old Town) ကနေ ထွက်ခွာရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူကတော့ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးသားပါ။
သူမကတော့ ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သူ့ကို အတူတူခေါ်သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ ယူယောင်းမင်းကတော့ ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက ကလေးတစ်ယောက်လို အခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေခဲ့ပေမဲ့ ယူယောင်းမင်းအတွက်တော့ ဒါက ပိုပြီး သက်သာရာရစေပါတယ်။
သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
သူမကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူခံစားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ သူလုပ်ခဲ့မိတဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တတရားတွေပါပဲ။
"နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြမယ်။"
ယူယောင်းမင်း နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အိုဟောင်းမြို့ (Old Town) ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
***
'အခုတော့ ငါ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။'
ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ယူယောင်းမင်းက တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးဆေးတဲ့ ခရီးလမ်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အံဝင်ခွင်ကျ မရှိသလို ခံစားနေရသည်။
သူ တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားဖူးပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ ဗိုက်ရွန်း (Baekryeon) က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မှာ ဗိုက်ရွန်းတောင် မရှိတော့ပါ။
သူ့လက်ထဲက ဓားကလည်း သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်သူငယ်ချင်းရဲ့ ဝိညာဉ်မရှိတော့တဲ့ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။
လုံးဝ တစ်ယောက်တည်း။
ယူယောင်းမင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။
'ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ အခုလို သွားလာနေတာက ခရီးသွားဖို့မှ မဟုတ်တာ။'
အိုဟောင်းမြို့ကနေ ထွက်လာတာ ရက်အနည်းငယ် ကြာခဲ့ပြီ။
ယူယောင်းမင်း သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကောင်းကင် (Thirty-Six Heavens) နယ်မြေ တည်ရှိရာ ယော့ချွန်းရေတံခွန် (Yeokcheon Falls) အနီးကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူ အဝေးကနေ ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်နေတဲ့ ယော့ချွန်းရေတံခွန်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
သူသည် နယ်မြေအသီးသီးကို ပိုင်းခြားထားသည့် အမှတ်အသားနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကောင်းကင် (Thirty-Six Heavens) ၏ နယ်မြေထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရမည်လားဟု တွေးတောနေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ စဉ်းစားနေခိုက်၌ပင်—
ခွါးဝါးးးးး!
ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားသော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော နဂါးအုပ်ကြီး ပျံသန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
'နဂါးတွေလား?'
ထိုနဂါးအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တပ်မတော်ကြီးတစ်ခုသာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒရဂွန်နီကာ (Dragonica)။
ဒါပေမဲ့ ဒရဂွန်နီကာက ဘာကြောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကောင်းကင် နယ်မြေအနီးမှာ ပျံသန်းနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တပ်မတော်ကြီးက ဘာအတွက်လဲ။
ထိုအချိန်တွင် ယူယောင်းမင်းသည် နဂါးအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းလာသော အဖြူရောင်နဂါးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိလိုက်သည်။
'ငါ့ဆီကို လာနေတာပဲ။'
အဖြူရောင်နဂါးသည် တပ်ဖွဲ့မှ ခွဲထွက်လာပြီး ယူယောင်းမင်းရှိရာသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသည်။
၎င်းသည် ယူယောင်းမင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ တောင်ပံခတ်သံဖြင့် လေပြင်းများကို ဖန်တီးရင်း အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
[စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီနေရာမှာ ခရီးသွားတစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။]