ကန်းယူဟွန်းသည် ဘတ်ရယွန်၏ စာအုပ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
အရင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထိတွေ့ရသည့်အခါမျိုးတွင် မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ သူ မခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သူ၏ အထိအတွေ့သည် အချိန်မရွေး ကြေမွသွားနိုင်သည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ အလွန်သတိထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်၏ အသားအရေသည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်။
၎င်းသည် ဘတ်ရယွန်၏ လက်ရှိကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှုကို ပုံဖော်ထားသည့် ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်၏ ရင်းမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုစာအုပ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ ဘတ်ဆောရယွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားအဖြစ် နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားကို ထားရစ်ခဲ့ရင်းပင်။
ဝုန်းခနဲ!
ထိုအချိန်မှာပင် ဘတ်ဆောရယွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဟာကျူလီ ဖန်တီးခဲ့သည့် ဒဏ်ရာသည် အလွန်လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။
၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
အဖြူရောင် စာလုံးများသည် ဒဏ်ရာထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးပြီး ဘတ်ဆောရယွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ထိုအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဘတ်ဟျိုကလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။
ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီး ဘတ်ဆောရယွန် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
“ဟင်? ယူဟွန်း?”
“ဟုတ်တယ်။ ဘတ်ဆောရယွန်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ?”
“အာ…”
ဘတ်ဆောရယွန်သည် သူမ မေ့မြောမသွားမီက အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။
သူမ လက်ကိုမြှောက်ကာ ဗိုက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒဏ်ရာ မရှိတော့ပေ။
ဒဏ်ရာက ဘာကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသလဲ၊ သေခါနီးအခြေအနေမှ သူမ ဘယ်လိုပြန်ရှင်လာသလဲဆိုတာ သူမ မသိချေ။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်း တစ်ခုခုလုပ်ပေးခဲ့မှန်းတော့ သူမ သိသည်။
သူ့ကို မည်သို့ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရမလဲဟု တွေးတောနေရင်း စိတ်ထဲပေါ်လာသည့်အတိုင်း စကားလုံးများ ထွက်ကျလာသည်။
“ငါ အိပ်မက်တစ်ခု မက်တယ်”
“ဟုတ်လား?”
“နည်းနည်းတော့ ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ မင်း ငိုနေတာ။ မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်စကားတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေခဲ့တာ။ ပြီးတော့… ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲတော့ မသိဘူး၊ ငါက ဓားတစ်လက် ဖြစ်သွားတယ်။ ရယ်ရတယ် မဟုတ်လား?”
“…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့… ငါ ဓားတစ်လက်အနေနဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ အကြာကြီး၊ အကြာကြီး လှည့်လည်ခဲ့ရတယ်လို့ မှတ်မိသယောင်ယောင်ပဲ။ ဘယ်လောက်ကြာသလဲတောင် မသိနိုင်လောက်အောင်ကို ကြာတယ်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အိပ်မက်တစ်ခုဆိုပေမဲ့ အရမ်းကို လက်တွေ့ကျနေသလိုပဲ…”
“…”
“ပြီးတော့ အခု မင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဒီစကားကို မင်းကို ပြောပြချင်လာတယ်”
“ဘာပြောချင်တာလဲ?”
ကန်းယူဟွန်းသည် မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ချုပ်တည်းရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“…”
“အခုထိ ငါ့ဘေးမှာ ရှိပေးခဲ့လို့လေ။ ဒီစကားကို မင်းကို တကယ် ပြောချင်ခဲ့တာ”
“အင်း…”
ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“မင်း သွားတော့မလို့လား?”
“နောက်မှ အချိန်ရရင် ထပ်ပြောကြတာပေါ့။ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်။ မင်း ဟယ်ရင်နဲ့အတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားသင့်တယ်”
“မင်းကော…”
“ငါ လုပ်စရာလေး နည်းနည်း ကျန်သေးလို့”
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုသို့ပြောကာ သူ၏လက်ထဲရှိ ဘတ်ဆောရယွန်၏ စာအုပ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းဖျားတွင် ကျန်ရစ်နေသော အာရုံခံစားမှုသည် အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဘတ်ဆောရယွန်၏ စာအုပ်သည် အရင်ကထက် ပိုအေးစက်နေသည်ဟု ကန်းယူဟွန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်က နွေးထွေးမှုကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
ဟာကျူလီနှင့် ဆွန်ဝူခုံတို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။
၎င်းကို အဆုံးသတ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီ။
***
မဂ္ဂနီနှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ မည်သူမျှ အသာစီးမရဘဲ ရလဒ်ထွက်မလာနိုင်ဖြစ်နေသည်။
၎င်းသည် ခြိမ်းခြောက်စကားများသာ ပြောဆိုပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် စောင့်ကြည့်နေရုံမျှသာ ဖြစ်သော တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာနှင့် မဂ္ဂနီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဖက်ကိုတစ်ဖက် သတ်ဖြတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခြင်းကပင် ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။
မြဂျိုနီယာ (Mjolnir) ကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လျှပ်စီးကြောင်းရာများနှင့် ကွမ်ဂျီအာ၏ သားရဲသွားရာ၊ ခြေသည်းရာများသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။
သို့သော် နှစ်ဦးစလုံး အင်အားချင်း တူညီနေကြသည့်အတွက် တိုက်ပွဲမှာ မပြီးဆုံးနိုင်သေးပေ။
“ဟူး… ဟူး… ဒါကတော့ ရူးချင်စရာပဲ”
မဂ္ဂနီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာသည်လည်း မဂ္ဂနီကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဤအခြေအနေတွင် တိုက်ပွဲမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။ ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာစေရန် သူတို့သည် အနည်းဆုံး အနားမယူဘဲ ရက်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်တိုက်ခိုက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့တွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။
မဂ္ဂနီသည် ကွမ်ဂျီအာ၏ စိတ်မရှည်မှုကို ရိပ်မိသွားပြီး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းလည်း ခံစားမိတယ် မဟုတ်လား? မင်းရဲ့ ရဲဘော်တွေရှိတဲ့နေရာမှာ သူ ရောက်လာတာကိုလေ”
“မင်းဆိုလိုတာက… အိုလံပတ်စ်ကတည်းက မင်း သတိထားနေခဲ့ရတဲ့ သူကို ပြောတာလား?”
“မင်း သိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ မေးနေသေးတာလဲ? အိုလံပတ်စ်မှာ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ သတိထားမိစေတဲ့သူ အရေအတွက်က မများဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို့ပေးမယ့်သူဆိုတာ ပိုတောင် ရှားသေးတယ်”
ထိုစကားကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ၏ မျက်နှာထားသည် ပိုမိုအေးစက်သွားသည်။
“ဟာကျူလီ”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီ အိုလံပတ်စ်က ကောင်တွေလေ။ သူတို့ ဘာလို့ နောက်ထပ် စစ်သည်တွေ မလွှတ်တော့တာလဲလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ။ သူတို့က ဒီလို အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားတာကိုး။ သူတို့ ဒီမြေနေရာကို တကယ်ပဲ လိုချင်နေကြတာပဲ”
“…”
ကွမ်ဂျီအာသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
ဟာကျူလီ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။
မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ပြန်ရလာပြီးနောက် ဟာကျူလီကို သူမ ပြန်သတိရမိသည်။
ဆယ်ကြိမ်မြောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း (Regression) များအထိ စုစုပေါင်း ခြောက်ရာကျော်အတွင်း ဟာကျူလီနှင့် သူမ တစ်ကြိမ်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအချိန်က မှတ်ဉာဏ်သည်… သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမကို အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။
ဟာကျူလီ၏ ခွန်အားမှာ ထိုမျှအထိ ဖြစ်သည်။
‘အခု ဟာကျူလီသာ မဟာမိတ်အဆင့်မှာ ပေါ်လာပြီဆိုရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ဘူး’
အနည်းဆုံးတော့ သူမ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်။
သို့သော် ဟာကျူလီကို သူမ အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုတာ ကွမ်ဂျီအာ မသေချာပေ။
မဟုတ်သေးဘူး၊ သူမ အနည်းဆုံး ၁၀ မိနစ်လောက်တောင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား? ကွမ်ဂျီအာသည် သူမ၏ အဆင့်ကို အေးစက်စွာ ချိန်ဆလိုက်သည်။
‘အဲဒါ’ ကိုသာ သုံးမယ်ဆိုရင် သူမ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ကောင်းနိုင်မည်၊ သို့သော် အဲဒီလောက်ပါပဲ။
ဤဟာကျူလီသည် ရိုးရိုးသူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဂျီဂန်တိုမာခီယာ (Gigantomachia) ကို အောင်ပွဲခံအောင် ဦးဆောင်ခဲ့သည့် အင်အားအကြီးဆုံး နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော သတ္တဝါကို ရင်ဆိုင်ရန် သူမတွင် သူ့နှင့် တန်းတူညီမျှသော စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်းမျိုး လိုအပ်သည်။
“မင်း နောက်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေကို စိတ်ပူနေတာလား?”
“…ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ငါ ဒီတိုက်ပွဲကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရမယ်”
“ဘဝင်မြင့်လိုက်တာ။ မင်းနိုင်တော့မလိုလိုနဲ့ ပြောနေတာပဲ”
“သေချာလို့ ပြောတာပါ”
ကွမ်ဂျီအာသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
မဂ္ဂနီသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ရှေ့မှာ မျက်လုံးမှိတ်ရဲတာလဲ?
သူတို့ ယခုထိ တန်းတူတိုက်ခိုက်လာနိုင်လို့ သူက လွယ်ကူနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား? ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ အထင်ကို သူ ပြောင်းလဲပေးလိုက်မယ်။
မဂ္ဂနီသည် မြဂျိုနီယာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟိန်းထွက်နေသော မိုးကြိုးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကွမ်ဂျီအာကို အနည်းငယ်လောင်ကျွမ်းရုံတင်မကဘဲ ပြာဖြစ်သွားအောင် မီးရှို့ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“မင်းက…”
“ငါ ဒါကို မသုံးချင်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့”
အမှောင်ထုထဲတွင် နှစ်မြှုပ်ထားသကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အသံတစ်ခုသည် မဂ္ဂနီ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
မဂ္ဂနီသည် ပြင်းထန်သော ရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
၎င်းသည် သူ တစ်ခါမှ မရဖူးသော ရနံ့ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အာရုံခံစားမှုက ဤရနံ့သည် အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
သေခြင်းတရား။
မဂ္ဂနီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။
“မင်း ရူးနေတာပဲ။ မင်း လုံးဝ ရူးသွပ်နေတာပဲ! ဖန်ရီ (Fenrir) ကို သုံးပြီးတဲ့အပြင် ဒါကိုပါ သုံးရဲတယ်ပေါ့!”
“ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါ ဘာမဆို လုပ်ရမှာပဲ”
“အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ပြီး အသက်ရှင်ရင် မင်းအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ပဲ ရှိတော့မယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား!”
“အခု ငါ့ဘဝက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ပြီး ရှင်သန်ရလောက်အောင်ကို အရေးကြီးနေတာ။ ငါ ဒါကို ထပ်ပြီး မဆုံးရှုံးချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို အစွမ်းကုန် မသုံးသင့်ဘူးလို့ မင်း ထင်လို့လား?”
ကွမ်ဂျီအာသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။
ခရမ်းရောင် သားရဲဝံပုလွေမှာ ယခု မရှိတော့ပေ။
သူ့ထက် ပိုမိုများပြားလှသော ‘သားရဲ’ အမြောက်အမြားသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ ၆၆၆ ဖြစ်သည်။
ဟာကျူလီသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီးနောက် လက်သီးချက်သည် ဆွန်ဝူခုံ၏ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။
ဆွန်ဝူခုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုပမာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွား၏။
ဟာကျူလီသည် ကျည်ဆန်တစ်စင်းပမာ လေထဲတွင် ရွေ့လျားကာ ဆွန်ဝူခုံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
သူသည် ဆွန်ဝူခုံကို အမီလိုက်မိပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အပေါ်မှ အောက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်သည်။
သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို ပြန်မထနိုင်အောင် လုပ်ရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိုးချက်တိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားသည်။
ဘုန်း!
သူ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း နေရာလပ်များ လိမ်ကောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
[အို။ မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ၊ ဟုတ်လား?]
သို့သော် ဘေးနားမှ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟာကျူလီသည် သူသတ်ရန် ကြိုးစားနေသော ပစ်မှတ်မှာ အရုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူသည် တုံ့ပြန်မှုအရ အသံလာရာဆီသို့ လက်သီးကို လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ လေထုမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နေရာလပ်များ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
ရိုးရိုးလက်သီးချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုမျှလောက်သော အစွမ်းမျိုး ဖြစ်သည်။
စကားပြောနေသော ဆွန်ဝူခုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် လွင့်ပျံ့သွားသည်မှာ ဆွန်ဝူခုံ၏ ဆံပင်များသာ ဖြစ်သည်။
အဲဒါတောင်မှ အရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေတာကြောင့် ဟာကျူလီ စိတ်တိုသွားသည်။
ဟာကျူလီသည် ဆွန်ဝူခုံ၏ အရုပ်များစွာဖြင့် ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
“ငါးစိမ်းကောင်”
[ဘယ်လိုလဲ? အားလုံးကို သတ်နိုင်ပါ့မလား?]
“ငါ့ကို အထင်မသေးနဲ့”
အရုပ်အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ကျော်သည်။
အရုပ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် မဟာပညာရှိတစ်ဦး၏ အထူးတပ်သားများထက် ပိုမိုသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။
သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးထားလိုက်လျှင် အန္တရာယ်ရှိသည်။
ဟာကျူလီသည် သူ၏ လေးကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
နာမည်မရှိဘဲ ‘နတ်ဆိုးသတ်သမား’ (Monster Killer) ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြသော ဤလက်နက်ကို သူ အသုံးပြုလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဟာကျူလီသည် မြားတစ်စင်းကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဆက်တည်း ဆယ်စင်းခန့် ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါသည် အရုပ်တစ်ထောင်ကျော်အတွက် လုံလောက်သည်။
မြားများသည် လေထဲတွင် ဇစ်ဇက်ပုံစံ ရွေ့လျားသွားပြီး အရုပ်များကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အရုပ်ငါးရာကျော်မှာ ထိမှန်သွားသည်။ ဆွန်ဝူခုံကလည်း ငြိမ်နေသည်မဟုတ်။
အရုပ်များသည် ဟာကျူလီဆီသို့ မိုးရေပမာ ရွာကျလာသည်။
မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်တစ်ခုနှင့် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဟာကျူလီသည် ပေါက်ကွဲမှုအလယ်မှ ထွက်လာပြီး သူ၏ တုတ်ကို ဆွန်ဝူခုံ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဆွန်ဝူခုံသည် သူ၏ ရူယိဂျင်ဂူဘန်း (Ruyi Jingu Bang) ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ခုခံလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
ခရက်!
ဖိအားကို မခံနိုင်သော ကမ္ဘာမြေမှာ လိမ်ကောက်သွားပြီး အော်ဟစ်မြည်တွန်နေသည်။
ဟာကျူလီ၏ ခွန်အားက ပိုသာသည်။
ဆွန်ဝူခုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။
သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်မသွားတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
‘သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသွားတာလား?’
ဆွန်ဝူခုံ၏ အရွယ်အစားမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါတင်မကသေး။
သူ့မျက်နှာတွင် ခေါင်းသုံးလုံးရှိပြီး လက်မောင်းခြောက်ချောင်း ဖြစ်လာသည်။ ဟာကျူလီသည် ဆွန်ဝူခုံကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေရာမှ ယခုအခါတွင် သူ့ကို မော့ကြည့်နေရသည်။
ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်း။
လက်ခြောက်ချောင်းစီတိုင်းတွင် ရူယိဂျင်ဂူဘန်း တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ထားပြီး ဟာကျူလီကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်သည်။
ဟာကျူလီသည်လည်း ရိုးရိုးလက်ပမ်းလုံးခြင်းထက် ကျော်လွန်ကာ သူ၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းကို စတင်ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ထွက်လာခဲ့”
သူ့အမိန့်နှင့်အတူ ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲနှစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
ဤသားရဲနှစ်ကောင်မှာ သူ စမ်းသပ်မှုများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိထားသော စွမ်းရည်များ ဖြစ်သည်။
ကာလီဒိုနီယန် ဝက်ရိုင်း (Calydonian Boar) နှင့် ခရီတန် နွားလား (Cretan Bull) တို့သည် သူတို့၏ အစွယ်များ၊ ဦးချိုများနှင့်အတူ ဆွန်ဝူခုံထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟာကျူလီလည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်းဖြင့် ကြီးမားလာသော ဆွန်ဝူခုံမှာ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။
‘သူက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ’
အီရန်ဂျင်ဂွန် (Irangjin-gun) နှင့် အူမာဝမ် (Uma-wang) တို့ပြီးနောက် သူ့ကို ဤမျှအထိ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ နာတာဂါ (Nataga) ရှိသေးလား? သို့သော် သူတောင် အလှည့်ပေါင်း ၃၀ ကျော် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ဟာကျူလီမှာမူ ကွဲပြားသည်။ အကယ်၍ သူသာ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားလျှင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်။
“ကြီးထွားစမ်း၊ ရူယိ”
သူ့လက်ထဲမှ ရူယိဂျင်ဂူဘန်းမှာ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်မတတ် မြင့်တက်သွားသည်။ ရူယိဂျင်ဂူဘန်း ခြောက်ချောင်းသည် ကြီးမားသော တိုင်ကြီးများ ဖြစ်လာပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ မဟုတ်ပါ၊ သူတို့ကို တိုင်ကြီးများဟု ခေါ်ခြင်းမှာ မှားသည်။ ရူယိဂျင်ဂူဘန်းသည် မူလက နဂါးနန်းတော်ကို ထောက်ပံ့ထားသော တိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကာလီဒိုနီယန် ဝက်ရိုင်းနှင့် ခရီတန် နွားလားတို့သည် ရူယိဂျင်ဂူဘန်း တစ်ချောင်းစီအောက်တွင် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဟာကျူလီသည် ပြုတ်ကျလာသော ရူယိဂျင်ဂူဘန်းကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ရှိရင်းအတိုင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ရူယိဂျင်ဂူဘန်းအားလုံးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ပြိုကျသွားသော အတုအယောင် ရူယိဂျင်ဂူဘန်းများ၏ အပိုင်းအစများကြားမှ ရွှေရောင်မီးတောက်တစ်ခုသည် ဟာကျူလီဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
ဟာကျူလီသည် ဆွန်ဝူခုံကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“ဒါပဲလား မင်းမှာ ရှိတာ?”
[အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့]
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း လေထဲတွင် ထိတွေ့သွားသည်။
သူတို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းကို ပြန်လည်စတင်တော့မည့်အချိန်တွင် ဟာကျူလီ မြေအောက်စခန်းကို ဖောက်ဝင်လာစဉ်က ဖန်တီးခဲ့သော ကြီးမားသည့် အပေါက်ကြီးထဲမှ အရိပ်ဖြူတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟာကျူလီသည် ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ သတ်လိုက်ပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော ဘက်ဆောရယွန် (Baek Seo-ryeon) သည် ကန်းဟယ်ရင် (ကန်းဟယ်ရင်) ဆိုသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တင်ဆောင်ကာ ဧရာမဇီးကွက်တစ်ကောင်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေသည်။
‘ဘယ်လိုလုပ်?’
သူသည် ကုသဆေးရည်ကို အသေအချာ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
ကုသဆေးရည် ရှိနေလျှင်တောင် သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။
သူသည် ဘက်ဆောရယွန်ကို ဒဏ်ရာရစေစဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆိပ်ထည့်ထားခဲ့သည်။ ဟိုက်ဒရာ၏ အဆိပ်လောက် မပြင်းထန်သော်လည်း အသွင်ကူးပြောင်းသူ (transcendent) တောင် မဟုတ်သည့် ဘက်ဆောရယွန်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်သည်။
‘စာအုပ်ပုံသခင်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာပဲ’
ဟာကျူလီသည် ကန်းယူဟွန်း (ကန်းယူဟွန်း) တစ်ခုခု လုပ်လိုက်မှန်း မကြာမီ ရိပ်မိသွားသည်။ သူက လျှို့ဝှက်အကွက်တစ်ခုခု ရှိနေတာလား? ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။ သူ သေပြီဟု အတည်ပြုထားသော ပစ်မှတ်ကို ပြန်ပြီး သတ်ရတော့မည်။
[အခု ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ? ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?]
“…ငါ မင်းကို အခုပဲ သတ်ပစ်ရတော့မယ်”
[ဟာ! မင်း ကြိုးစားကြည့်ပါလား?]
ဟာကျူလီသည် သူ၏ စွမ်းအားကို စုစည်းတော့မည့်အချိန်တွင် ခြေထောက်များ အားနည်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးသို့ ယိုင်သွားသည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ?’
မာနကြီးခြင်းနှင့် ခံစားချက်မဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ဟာကျူလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဆွန်ဝူခုံနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း စုပုံလာသော ဒဏ်ရာများက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခြင်းလား?
မဟုတ်ပေ၊ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို သူ အကောင်းဆုံး သိသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများ ယိုစီးကျသွားသည့် ခံစားချက်မှာ ဆွန်ဝူခုံကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ဟာကျူလီ၏ အကြည့်သည် ဤအခြေအနေ၏ တရားခံဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်း။
စာအုပ်ပုံသခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော ထိုလူသည် သူ့ဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်နေသည်။
ထိုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ…”
ထိုအခါ ဟာကျူလီ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဇာတ်လမ်း (Story) များသည် ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသည်။