["မင်းပုံစံကတော့ အတော်လေး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတာပဲ။"]
ဆွန်ဝူခုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း ဟာသနှောသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဆိုးဆုံးစနောက်သူဘဝမှ ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏အမူအရာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ မဆင်မခြင်နိုင်သော အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
["ဒါပေမဲ့ မင်းကိုပဲ အပြစ်တင်လို့တော့ မရပါဘူးလေ။ အိုလံပတ်စ်က ကောင်တွေက ဟာကျူလီကို ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမိမှာတဲ့လဲ။"]
ဆွန်ဝူခုန်းသည် ရောယှက်နယ်မြေ (Mixed Dimension) ထဲက ဟာကျူလီအကြောင်း ပုံပြင်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးသည်။
ဟာကျူလီဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ ကမ္ဘာတွင်ပင် ထူးခြားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားသွေးကို ဆက်ခံထားသော်လည်း မွေးဖွားကတည်းက နတ်ဘုရားအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ပိုင်း နတ်တစ်ပိုင်း (Demigod) အဖြစ်သာ ရှိနေသူဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ သူ မွေးဖွားလာချိန်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားသွေး ဆက်ခံထားမှန်းပင် မသိခဲ့ဘဲ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်သာ လူသိများခဲ့သည်။
အိုလံပတ်စ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သူရဲကောင်း အများအပြားရှိသည်ကို ထောက်လျှင် ဤသည်မှာ သိပ်ထူးခြားသည့်အရာတော့ မဟုတ်ပေ။
ရောယှက်နယ်မြေထဲတွင်လည်း ဟာကျူလီကဲ့သို့ သူရဲကောင်းများစွာ ရှိသည်။
နတ်ဘုရားသွေးကို ဆက်ခံပြီး သူရဲကောင်းဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် တတိယမျိုးဆက် နတ်ဘုရားများအဖြစ် နေရာယူသွားကြသည့် သတ္တဝါများပင်။
ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် ဟာကျူလီလည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အလားတူ ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့လိမ့်မည်ဟု လူအများက ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဟာကျူလီက ထိုမျှော်လင့်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက်ပင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သူ့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူရဲကောင်းဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရစဉ်ကတည်းက ဟာကျူလီသည် နတ်ဘုရားများကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီလူးများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခဲ့ပြီး အခြားနတ်ဘုရားများပင် ကြောက်ရွံ့သွားလောက်သည့် စွမ်းအားကို ပြသခဲ့သည်။
အိုလံပတ်စ်၏ အဓိကနတ်ဘုရားမ ဟီရာ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သော "လုပ်ငန်းတာဝန် ၁၂ ခု" ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် မိမိ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ နတ်ဘုရားဖြစ်တည်မှုကို ရယူပြီး အိုလံပတ်စ်၏ အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်တည်မှုအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
["ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့လိုမျိုး ဖန်တီးဖို့ စိတ်ကူးရတဲ့သူက ဘာတွေတွေးနေခဲ့တာလဲ မသိဘူး။"]
ဟာကျူလီသည် ရောယှက်နယ်မြေမှာပင် တစ်မူထူးခြားသော ဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်တည်မှုလည်း ဖြစ်သည်။
ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ သွေးကို ဆက်ခံထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော ဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရပြီး သူ၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အလွန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ခေတ်ကာလတစ်ခု၏ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပေါ့။
သူ့၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့ပြီး သူရဲကောင်းအဖြစ် ချီးကျူးကြသော်လည်း ဆွန်ဝူခုန်း၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုကောင်သည် ဇုစ်၏ ရည်မှန်းချက်များကြောင့် ပေါက်ဖွားလာသော ဘီလူးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။
ဟာကျူလီကြောင့်ပင် နတ်ဘုရားများ သားသမီးမယူရတော့ဟူသော ကန့်သတ်ချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။ ဤသည်က ဟာကျူလီဆိုသည့် နာမည်၏ အလေးချိန်ကို ပိုမိုသိသာထင်ရှားစေသည်။
"ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ လာတာလား။"
["မဟုတ်ရင် ဒီဘီလူးကို ငါက ဘာလို့ အရင်ဆုံး သွားထိုးရမှာလဲ။"]
ဆွန်ဝူခုန်းက လက်ချောင်းများကို တောက်ရင်း ယူဟွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယူဟွန်း၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းက သူ့ဆီ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြန်ဆက်သွားသည်။
ယူဟွန်းက ပြတ်တောက်သွားသည့် လက်မောင်းကို ပခုံးနှင့် ပြန်ထိကပ်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုက ခဏလေးသာ ရှိသော်လည်း လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်း ပြန်ဆက်သွားသည်။
ယူဟွန်းက ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်သည်။ ဒါဝင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အတွက် ဒဏ်ရာက ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း ဟာကျူလီဆီတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့် ထိတ်လန့်မှုကတော့ မပျောက်သေးပေ။
["အဲဒီဘီလူးအကြောင်း စိတ်မပူနဲ့။ သူ့ကိုတော့ ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"]
"ခင်ဗျား နိုင်ပါ့မလား။"
ယူဟွန်း၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းကြောင့် ဆွန်ဝူခုန်းက အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားသည်။
["အင်း... သူ့အကြောင်း ကောလာဟလတွေကို ကြားဖူးပေမဲ့ ငါ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့တော့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး။"]
သာမန် ကောင်းကင်ဘုံကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့သော စနောက်တတ်သည့် မျောက်တစ်ကောင်သာ ဆက်ဖြစ်နေလျှင် သူ အသေအချာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့မှာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟာကျူလီက နတ်ဘုရားအဖြစ် တက်လှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဆွန်ဝူခုန်းသည်လည်း ဆန်းဇန်နှင့်အတူ တျန်ကျူးသို့ ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားဖြစ်လာသော ဟာကျူလီနှင့် "အောင်နိုင်သူ တိုက်ခိုက်ရေးဗုဒ္ဓ" (Victorious Fighting Buddha) ဖြစ်လာသော ဆွန်ဝူခုန်း။
သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းများနှင့် ဖြစ်တည်မှုအဆင့်ကို ကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်တန်းစားတည်းရှိသည်ဟု ပြောလျှင် မမှားနိုင်ပေ။
"ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်မယ်..."
["အဲဒီအတွေးကိုတောင် မတွေးနဲ့။ မင်း ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီဆိုပေမဲ့ အခု မင်းရဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီကောင်ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ လမ်းမရှိဘူး။"]
"ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းအား မလုံလောက်လို့လား။"
ယူဟွန်း၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကြောင့် ဆွန်ဝူခုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
["အင်း၊ ကြည့်ပါဦး။ ခုနက ရှုံးသွားတာကို တကယ်ပဲ မကျေနပ်ဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။"]
"ကျွန်တော် မရှုံးသေးပါဘူး။"
["ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ယုတ္တိရှိရှိ တွေးကြည့်ရအောင်။ ငါ့အမြင်ကတော့ မပြောင်းလဲဘူး။ အခု မင်းရဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီဘီလူးကို မင်း အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက စွမ်းအားမလုံလောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင် သတိမထားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့ဆိုရင် မင်းက ငါမြင်ဖူးသမျှ ဘယ်နတ်ဘုရားထက်မဆို ပိုသန်မာနေတာ။"]
"ကျွန်တော်လား။"
["မင်း နားမလည်သေးဘူးပေါ့။ တကယ်ပြောရရင် ငါလည်း မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တုန်းက အဲဒီအတိုင်းပဲ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပြီး မင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ နားလည်လာတယ်။ မင်းမှာ အလားအလာရှိတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါတော့ မြင်နေရတယ်။"]
ဆွန်ဝူခုန်းက လက်ကိုမြှောက်ပြီး ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
["မင်းရဲ့ အတွင်းအား ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ အနိုင်ယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ အဲဒါတွေသက်သက်နဲ့ဆိုရင် မင်း အကြိမ်တစ်ရာ ပြန်ရှင်လာရင်တောင် အဲဒီဘီလူးကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို သုံးရလိမ့်မယ်။ မင်းမှာ အထူးတလည် ကျွမ်းကျင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိမနေဘူးလား။"]
"…ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။"
["အင်း၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ ဝေဝါးနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ်ပဲ။ ကျန်တာကတော့ မင်းဘာသာ စဉ်းစားရမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒါကို မှတ်ထားပါ၊ မင်းရဲ့ မျက်လုံးကို သုံးပါ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ။ အဲဒါကို ကောင်းကောင်း သုံးလိုက်ပါ။"]
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."
["ဒါကို မင်းအတွက် ကူညီပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးတစ်ခုလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။"]
ဆွန်ဝူခုန်း စကားအဆုံးတွင် ယူဟွန်းသည် မျက်လုံးထဲသို့ အပ်နှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်က မျက်လုံးအိမ်မှတစ်ဆင့် အာရုံကြောများဆီ ရောက်သွားပြီး ဦးနှောက်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ သူ့ကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်စေသည်။
သေခြင်းတရား၏ ဝေဒနာကို ကြုံဖူးသည့် ယူဟွန်းပင် ဤရုတ်တရက် နာကျင်မှုကြောင့် ယိုင်နဲ့သွားရသည်။ ဤသည်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော ကြီးမားသည့်အရာက သူ့၏ ဝိညာဉ်ထဲအထိ စွဲထင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"ခွတ်! ဒါ... ဒါက..."
["ဒါက ငါ သေခါနီးမှာ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ မျက်လုံးပဲ။ မင်းထက် ပိုကောင်းအောင် ဘယ်သူမှ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"]
ယူဟွန်းက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "အပိုရီးယား မျက်နှာဖုံး" (Mask of Aporia) အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ့မျက်လုံးများက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
"ခင်ဗျား... ကျွန်တော့်ကို 'မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အကြည့်' (Fiery Eyes Golden Gaze) ကို တကယ်ပဲ ပေးလိုက်တာလား။"
ဆွန်ဝူခုန်းက အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် မျက်လုံးများကို အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်နှင့် ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ယူဟွန်း တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။ ဆွန်ဝူခုန်းက သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ကူညီပေးနေတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ဆွန်ဝူခုန်း၏ အမူအရာက အေးစက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသော "ရူယိကျင်းဂူဘန်း" (Ruyi Jingu Bang) က ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာသည်။
ဆွန်ဝူခုန်းက လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရူယိဘန်းကို သူ့ရှေ့တွင်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။ သို့သော် ပစ်လိုက်သည့် အရှိန်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တုတ်တံ၏ အဖျားပိုင်းက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက သူတို့ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသည်။
ဆွန်ဝူခုန်းက တဟူးဟူးဖြင့် လေချွန်လိုက်သည်။
["ဟူး... ဒီလောက်လေးတဲ့အရာကို ဒီလောက် အရှိန်နဲ့ ပစ်နိုင်တာ။ သူ့ရဲ့ ဘီလူးလိုမျိုး စွမ်းအားအကြောင်း ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။"]
"ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး။"
ဟာကျူလီသည် ဆွန်ဝူခုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသည့်အတွက် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် တွန့်ချိုးနေသည်။
"မင်းက အိုလံပတ်စ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတယ်ပေါ့လေ? မင်းရဲ့ စိတ်က တကယ်ပဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီလား?"
["အဲဒီလိုများ ထင်နေရလို့လား?"]
"မင်း သေချင်နေတာလား?"
["နေပါဦး၊ ဘီလူးတွေကို သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ ဘီလူးကြီးရေ။ မင်းတစ်ခုခု လွဲမှားနေပြီ။"]
"မာနကြီးတဲ့ ကျောက်မျောက်ကောင်…."
["ငါက အခု 'ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး' မဟုတ်တော့ဘူး။ အင်း... တစ်ချိန်တုန်းကတော့ အဲဒီလို အခေါ်ခံခဲ့ရဖူးတာပေါ့။"]
"ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး" အဖြစ်နှင့် ဆွန်ဝူခုန်းသည် တစ်ချိန်က နတ်ဘုံဗိမာန်၏ ကောင်းကင်သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်တွင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူနှင့် တန်းတူရည်တူရှိသော မဟာပညာရှိကြီး ခုနစ်ပါးကို စုစည်းပြီး "ဘီလူးဘုရင်များ မဟာမိတ်အဖွဲ့" ကိုပင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိပင် ဘီလူးဘုရင်များ မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် သူ၏ ဆက်နွှယ်မှုမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် ကြီးမားသော ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဆွန်ဝူခုန်းသည် သိသာထင်ရှားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
["အခု ငါက 'အောင်နိုင်သူ တိုက်ခိုက်ရေးဗုဒ္ဓ' (Victorious Fighting Buddha) ဖြစ်နေပြီ။"]
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
စကားလုံးများ ထပ်မလိုတော့ပေ။ ဟာကျူလီက သူ၏ တုတ်တံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆွန်ဝူခုန်းကလည်း "ရူယိကျင်းဂူဘန်း" ကို ကိုင်တွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုသက်ရှိနှစ်ခုသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မကြာသော အချိန်အတွင်း အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးများဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ?"
"အားလုံးပဲ နောက်ဆုတ်ကြ!"
ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဘုရင်များကို ပြုစုပေးနေသည့် တရားလွန်သတ္တဝါများက စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မည်သို့မျှ အားနည်းသူများ မဟုတ်သော်လည်း ဟာကျူလီနှင့် ဆွန်ဝူခုန်းတို့၏ တိုက်ပွဲမှာမူ အခြားသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။
ယူဟွန်းသည် မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ပေါက်နေသည့် အပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် ဆင်းသက်သွားရင်း သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။
‘အခုချိန်မှာတော့ ငါ အရင်ဆုံး ဆောရီယွန်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။’
အောက်သို့ ဆင်းသွားရင်း ယူဟွန်းသည် ဆွန်ဝူခုန်း ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။
"မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်တာကို လုပ်ပါ။ ပြီးတော့ မင်း မြင်ရတာကို သုံးပါ။" ယူဟွန်းသည် ထိုစကားတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စတင်နားလည်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါ့မျက်လုံးနဲ့ မြင်ရတဲ့အရာ… တခြားသူတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို ငါ ဖတ်ရှုနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်။’
ပြီးတော့ သူတို့ကို ထိတွေ့နိုင်ပြီး သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်။
အဲဒီအပြင် ဆွန်ဝူခုန်း ပေးအပ်ခဲ့သည့် "မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အကြည့်" (Fiery Eyes Golden Gaze) ကြောင့် ယူဟွန်းသည် ယခင်ကထက် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမိုထူးခြားစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။
‘လူတွေမှာပဲ စာအုပ်တွေ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သက်မဲ့ အရာဝတ္ထုတွေ၊ သာမန် မြေပြင်မှာတောင် ဇာတ်လမ်းတွေ စီးဆင်းနေတာပဲ။’
သူ့မျက်လုံးဖြင့် မြင်ရသမျှသည် အားလုံးမဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးတွင် စာသားများ စီးဆင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် မြင်တွေ့နေရသော ကမ္ဘာကြီးသည် စတင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အကြည့်" ဖြင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ထားသော ယူဟွန်း၏ အကြည့်သည် ဘတ်ရီယွန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
တစ်ချိန်က ဖတ်မရနိုင်ခဲ့သော ဘတ်ရီယွန်၏ စာအုပ်သည် ယခုအခါတွင် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။
မှေးမှိန်ပြီး ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော စာသားများသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ လည်ပတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖတ်ရှုနိုင်လာသည်။ ဘတ်ရီယွန်၏ စာအုပ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယူဟွန်း၏ ရှုမြင်ပုံ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ မြေအောက်ခန်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ ဘတ်ဆောရီယွန်သည် အသက်ငင်နေပြီး ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်မောင်းများကြားတွင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဆောရီယွန်…”
ယူဟွန်းသည် ဘတ်ဆောရီယွန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူမ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများက သူ့ကို အာရုံစိုက်လာသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အသံထွက်မလာခဲ့ပေ။
ယူဟွန်းသည် လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ "မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အကြည့်" ကို သူ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဘတ်ဆောရီယွန်ကို မည်သို့ ကယ်တင်ရမည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။
သူ၏ "မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အကြည့်" ဖြင့် ဘတ်ဆောရီယွန်၏ ဒဏ်ရာမှ အသက်ဓာတ်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားနေသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ သို့သော် ၎င်းကို မည်သို့ တားဆီးရမည်နည်း။
သူသည် စွမ်းအားမဲ့နေသည်။ သူမကို မကာကွယ်နိုင်လောက်အောင်ပင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ထပ်မဆုံးရှုံးစေရဟု သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စကြဝဠာကြီးက သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်နေရာမှာ… အားလုံး မှားယွင်းသွားတာလဲ?”
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
သူ၏ လက်သည် ဘတ်ဆောရီယွန်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဘတ်ရီယွန်သည် သူမ၏ နှလုံးသား ကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရင်းနှီးသော်လည်း ဝေးကွာလှသော ဤမြင်ကွင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
[အာ။]
ထိုအခါမှသာ ဘတ်ရီယွန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။
မှတ်ဉာဏ်များစွာသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လှည့်ပတ်သွားသည်။
သူမ မမှတ်မိတော့သော ဝေးကွာလှသည့် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များ။ သူမကို တောင်းပန်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်။
သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် သူမသည် ထိုအချိန်အခါကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
'ဒီလူနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့အတွက် ငါ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့တာပဲ။'
ထိုရှည်လျားသော စောင့်ဆိုင်းခြင်း၏ အဆုံးသတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
[ယူဟွန်း၊ ငါ အကုန်လုံး မှတ်မိသွားပြီ။]
‘ဘာကိုလဲ?’
ယူဟွန်း မေးခွန်းမထုတ်မီမှာပင် ဘတ်ရီယွန်က ဆက်ပြောသည်။
[ဒီအချိန်အကြာကြီး ငါ ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီအချိန်အခါက ဘာလို့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုလို ခံစားနေရတာလဲဆိုတာကို ငါ မှတ်မိသွားပြီ။]
‘ဘတ်ရီယွန်၊ မင်း ရုတ်တရက် ဘာတွေ…’
[ငါ အချိန်အကြာကြီး တွေ့ဆုံချင်နေခဲ့တဲ့သူက မင်းပဲ။]
‘…….’
[ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲ။ ငါ အချိန်အကြာကြီး ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့သူက ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာပဲ။ ငါ ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ? ဘာလို့ အခုမှပဲ သဘောပေါက်ရတာလဲ?]
‘ဘတ်ရီယွန်၊ မင်း…’
[မဟုတ်ဘူး၊ ယူဟွန်း။ ငါက ဘတ်ရီယွန် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တကယ့်နာမည် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလည်း ဒါကို သိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား? ငါ့ရဲ့ တကယ့်နာမည်က ဘတ်ရီယွန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာလေ။ ငါ့ကို ငါ့ရဲ့ တကယ့်နာမည်နဲ့ ခေါ်ပါ။]
ယူဟွန်း၏ တုန်ရီနေသော အကြည့်သည် ဘတ်ရီယွန်မှ ဘတ်ဆောရီယွန်ဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။
ဘတ်ဆောရီယွန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော စာအုပ်သည် မှေးမှိန်နေရာမှ ယခုအခါတွင် ဘတ်ရီယွန်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ရှင်းလင်းလာသော စာအုပ်နှင့် တူညီသွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… မင်းက…?”
သူ မယုံကြည်ချင်ပေ။ ဘတ်ရီယွန်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့သော ဆာလီယိုအင်ပါယာ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်တစ်ခုမှ အတုအယောင် ဉာဏ်ရည်သာ ဖြစ်ရမည်။ သူမသည် လက်ရှိကာလတွင် မရှိသင့်ပေ။
သူမ မရှိသင့်တာ။
“ဆောရီယွန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…?”
[ယူဟွန်း။]
ဘတ်ရီယွန်—သို့မဟုတ် ဓားအတွင်းရှိ ဘတ်ဆောရီယွန်၏ ဝိညာဉ်သည် ပြုံးလိုက်သည်။
[ငါ ဒီအချိန်အခါကို စောင့်နေခဲ့တာ။ ဒီစကြဝဠာကြီး အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးပြီး ပြန်လည် စတင်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာထဲမှာ ဒီနောင်တရစရာ အခိုက်အတန့်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ငါ စောင့်နေခဲ့တာပါ။]
ယူဟွန်းသည် တူဖြင့် ထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စကြဝဠာကြီး၏ အဆုံးသတ်၊ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်ခြင်း? ဒီအချိန်အခါကို စောင့်နေခဲ့တာ? ဒါဆို သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ ဝိုးတဝါး မှတ်ဉာဏ်တွေက တကယ်တော့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် အနာဂတ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြစ်နေတာလား။
သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဘတ်ရီယွန်၏ စကားများသည် နားလည်ရခက်လွန်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းသည်။
[အဲဒီလောက်ပဲ ငါ မင်းကို ပြောပြနိုင်တော့မယ်။]
“ဘတ်ရီယွန်…”
[ဒါကြောင့် ငါ့စာအုပ်ကို သုံးလိုက်ပါ။]
“……”
[မင်း တစ်ချိန်က ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ဝိညာဉ်ကို ဒီဓားထဲကို အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းခဲ့သလိုပဲ၊ အခုတော့ ငါ ပိုင်ဆိုင်ရာဆီကို ပြန်သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။]
ယူဟွန်း၏ အကြည့်သည် တစ်ချိန်က မင်းသား ပက်ထရစ် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ ရှည်လျားသည့် ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒါဆို အဲဒါပဲပေါ့။”
နောက်ဆုံးတွင် အပိုင်းအစများအားလုံး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရသလဲ၊ ဘာကြောင့် ပျက်စီးသွားသော အင်ပါယာ၏ အကြွင်းအကျန်များက လက်ရှိကာလတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သလဲဆိုတာကိုပေါ့။
ပြန်လည်မွေးဖွားသူများ၏ တည်ရှိမှုနှင့် အဆုံးမရှိသော ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်မှုများ၊ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်တို့၏ ရောထွေးမှုများ။
ဟုတ်တယ်။
ဒီကမ္ဘာကြီးက…
သူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင်… ကြာခဲ့ပြီလဲ?”
မည်မျှပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။
သူမ တောင့်တခဲ့သော လူနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် စကြဝဠာကြီးသည် မည်မျှအကြိမ်များစွာ ပျက်စီးပြီး ပြန်လည် စတင်ခဲ့ရသနည်း။
ဘတ်ရီယွန်—
မဟုတ်ဘူး၊ ဘတ်ဆောရီယွန်—သူမသည် ဤအထီးကျန်သော ကမ္ဘာကြီးတွင် မည်မျှကြာအောင် လှည့်လည်ခဲ့ရပါသနည်း။
ယူဟွန်းသည် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ကြီးမားလှသော အမှန်တရားထက် ပိုမို၍ စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်မှာ ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးထဲတွင် သေးငယ်နူးညံ့လှသည့် သတ္တဝါလေးတစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်သော ဒုက္ခများကို တစ်ကိုယ်တည်း ခံစားခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီလောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလား…”
[ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။]
“……”
[ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲဆိုတာကို ငါ မပြောပြနိုင်ဘူး။]
ဘတ်ရီယွန်ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိပေ။ သူမ၏ သက်တမ်းရှည်ကြာမှုကို သက်သေပြသလိုပင် သူမသည် အချိန်အများစုကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူမ မမှတ်မိတော့သည့် အရာများက ပို၍ များပြားနေသည်။
[ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ငါ ဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်ခဲ့တာ ဒီအခိုက်အတန့်အတွက်ပဲ။ အကြာကြီး၊ တကယ်ကို အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် ယူဟွန်း၊ အခုက မင်းအခွင့်အရေးပဲ။ ငါ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး။]
“ငါက…”
[ဟိုတုန်းကဆိုရင် မင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သုံးပြီး ဘာမှ လုပ်နိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်း မရှိခဲ့ဘူးလေ။]
အတိတ်က၊ မျိုးဆက်များစွာ စောသည့် စကြဝဠာတစ်ခုတွင် ယူဟွန်းသည် ဘတ်ဆောရီယွန်ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးနှင့် အဆိုးဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ ရှည်လျားသည့် ဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမကို ကယ်တင်ချင်လွန်းသဖြင့် ထိုရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲဒါက ဘတ်ရီယွန် မှတ်မိနေသည့် မှတ်ဉာဏ်ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် ဟာကျူလီ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ယူဟွန်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ယူဟွန်းသည် သူမကို တောင်းပန်ရင်း ငိုကြွေးခဲ့ဖူးသည်။ သူမကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက်၊ ကိုယ်တိုင်က အလွန် အားနည်းခဲ့သည့်အတွက် တောင်းပန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမကို တောင်းပန်ရင်း ငိုကြွေးခဲ့သော ထိုလူသား၊ သူမ တောင့်တခဲ့သော လူသားသည် ယခုမူ သူမဘေးတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“ငါသာ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် မင်းကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ? မင်းဆီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ?”
[မသိဘူး။ ငါ အဲဒီလောက်ထိ မတွေးထားမိဘူး။]
“ငါ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သုံးလိုက်ရင်… မင်း သေသွားနိုင်တယ်။ မင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။”
[ဒါပေမဲ့ သူမ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်လား?]
ဘတ်ရီယွန်သည် သူမအတွက် ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ ပြုံးပြသည်။
[ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ အသက်ရှင်နေမလား?]
“ငါ…”
[ဒါ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်း၊ တစ်ခုတော့ ငါသေချာပြောနိုင်တယ်။ ငါ အသက်ရှင်နေခဲ့တာ ဒီအချိန်အခါအတွက်ပဲ။ ပြီးတော့ မင်း နောင်တမရမယ့် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကိုလည်း ငါ သိတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား၊ မင်းလည်း သိနေတာပဲလေ။]
“……”
ယူဟွန်း၏ အကြည့်တို့သည် ဘတ်ရီယွန်၏ စာအုပ်ဆီသို့၊ ထို့နောက် အသက်ငင်နေသော ဘတ်ဆောရီယွန်ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။
သူ ရွေးချယ်ရတော့မည်။
တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် နောက်တစ်ဦးကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည်။
“ဘာလို့လဲ…”
[…]
“ဘာလို့ ငါ ဒီလို ရွေးချယ်မှုမျိုးကို လုပ်ရမှာလဲ? ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် နောက်တစ်ယောက်က ပျောက်ကွယ်သွားရမှာလဲ?”
ဘတ်ရီယွန်နှင့် ဘတ်ဆောရီယွန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အစားထိုး၍ မရနိုင်သော အဖော်မွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ရွေးချယ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံနေရသည်။ ဘာကြောင့် သူ့ကိုမှ ဤသို့ ဖြစ်ပျက်နေရတာလဲ။
“ဘာလို့ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်နိုင်တဲ့ အဆုံးသတ်မျိုး မရှိရတာလဲ…?”
[တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ တောင်းပန်နိုင်တာပဲ ရှိတယ်။]
“မင်း…”
[ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ အဖြေကို သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရပ်မနေပါနဲ့၊ ရှေ့ဆက်သွားပါ။ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်း အဆုံးသတ်မှာ မင်း ရှာဖွေနေတဲ့ အဖြေကို မင်း တွေ့လိမ့်မယ်။]
ဘတ်ရီယွန်က ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေမည်ဆိုလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သူ မျက်ရည်ကျတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လူတိုင်း ပျော်ရွှင်နိုင်သည့် အဆုံးသတ်ဟူသည် မရှိပါ။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဒုက္ခရောက်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဤ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်က အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။
သူမ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်းကို အနည်းငယ် လျော့ပါးစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အခြေခံကျသော ရလဒ်ကိုမူ သူမ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း။
[အနည်းဆုံးတော့ ဒီ