“ဘတ်ဆောရယွန်…?”
ယူဟွန်းတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်ကို တုန်ရီနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမရဲ့ ဗိုက်ကနေ သွေးတွေက မရပ်မနား စီးကျနေသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။
ယူဟွန်း အမြန်ဆုံး သူမဆီကို ပြေးသွားလိုက်သည်။
ဘတ်ဆောရယွန်ကတော့ အသက်ရှူနေဆဲပင်။ ဒဏ်ရာက နက်လွန်းပေမဲ့ အချိန်မီ ကုသပေးနိုင်ရင်တော့ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ။
ယူဟွန်း ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာက ပြန်ကောင်းလာဖို့ အလွန်နှေးကွေးနေသည်။
ဒဏ်ရာနေရာမှာ စွဲကပ်နေတဲ့ စွမ်းအင်တစ်မျိုးက ကုသခြင်းကို ဟန့်တားနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်းကို သုံးရမှာပဲ။
ယူဟွန်း သူ့လက်ထဲက ‘တီရာရာ ကြေးဝါရေမွှေးဆီ’ ကို ထုတ်လိုက်သည်။
အဲလိဇာဆေးရည်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ ဒီရေမွှေးဆီက ဘတ်ဆောရယွန်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်မှာပါ…
ခလောက်!
ယူဟွန်း ရေမွှေးပုလင်းကို ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ဟာကျူလီက သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီး ယူဟွန်းလက်ထဲက ရေမွှေးပုလင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။
ဟာကျူလီက မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မပင်ပန်းပါနဲ့။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဆက်ဆွဲဆန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါပဲ။”
“…”
ယူဟွန်း ဟာကျူလီရဲ့ စကားကို ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။
သူ့ရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကွဲကြေနေတဲ့ ရေမွှေးပုလင်းအပိုင်းအစတွေဆီမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဟာကျူလီဆီကို ပြန်လှည့်လာသည်။
“ငါ့ကို အဲဒီလို မျက်လုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေရုံနဲ့ ဘာဖြစ်လာမှာမို့လို့လဲ…”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၊ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတောင် မကြာလိုက်ဘူး၊ ယူဟွန်းတစ်ယောက် နတ်ဆိုးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟာကျူလီဆီကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးဝင်သွားသည်။
အဲဒီနောက်ချက်ချင်းပဲ။
ယူဟွန်း မြေကြီးထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြုပ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
‘ဘာ… လဲ။’
ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
သူ ဟာကျူလီဆီကို ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်တာကို သူ မှတ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဗိုက်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ့အမြင်အာရုံတွေ လည်ထွက်သွားကာ နောက်ထပ် ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတစ်ခုက သူ့ကျောကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်။
ဟာကျူလီက လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တာဖြစ်ပြီး ယူဟွန်းကတော့ အဲဒီအရှိန်နဲ့ လွင့်စင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
သူက နံရံကို ဖောက်ထွက်သွားရုံတင်မကဘဲ မြေကြီးထဲအထိ တိုးဝင်ပြီး စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ မမြင်လိုက်ရဘူး။’
ဒါ ဘာလဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ခွန်အားကြီးနေရတာလဲ။
သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက မြန်ဆန်တယ်ဆိုတာ သူ သေချာပေါက် သိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဟာကျူလီ ပြသသွားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုကတော့ ယုံတောင်မယုံနိုင်စရာပင်။
အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်တဲ့ သူ့မျက်လုံးကတောင် ဘာအန္တရာယ်မှ ကြိုမသတိပေးခဲ့ဘူး။ ဟာကျူလီရဲ့ လက်သီးချက်ဆိုတာ လပ်ပလေ့စ်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့တောင် မမြင်နိုင်၊ ရှောင်တိမ်းလို့မရတဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ခွန်အားမျိုးလဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယူဟွန်း သွေးတွေအိုင်နေတဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်ကို သတိရသွားသည်။
“…!!!”
ယူဟွန်း အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပုံတွေကြားထဲကနေ ထရပ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ လွင့်စင်သွားတုန်းကထက် ပိုမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ဟာကျူလီဆီကို ပြန်ပြေးသွားသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဟာကျူလီက ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို လက်ဆန့်တန်းနေသည်။
“မင်းက တော်တော်သန်မာတဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါ့ဘေးနားမှာ အဖော်လုပ်ဖို့တော့ သင့်တော်တယ်။”
“ငါ့ကို ရယ်မောအောင် မလုပ်နဲ့!”
ယူဟွန်း တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားပြီး ဟာကျူလီရဲ့ ခေါင်းကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ကြီးမားတဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဟာကျူလီက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယူဟွန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ တားဆီးလိုက်သည်။
ယူဟွန်း သဘာဝအတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသာ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ရင် ဒီနေရာက လူတိုင်း သေကြလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ သူသာ ဟာကျူလီကို အမြန်ဆုံး မချေမှုန်းနိုင်ရင် ဘတ်ဆောရယွန်လည်း သေသွားလိမ့်မည်။
ဒါဆိုရင်တော့ သူ ကျန်ရှိသမျှ ခွန်အားအားလုံးကို သုံးပြီး ဟာကျူလီကို အနိုင်ယူရတော့မည်။
မီး! ‘ခုနစ်ပါးသော နတ်ဆိုးတို့၏ မည်းမှောင်သော ကောင်းကင်စွမ်းအား’ က ယူဟွန်းရဲ့ ပတ်လည်မှာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
အဲဒါက လက်သီးပုံစံ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကင်ယံဆီ မြှောက်တင်လိုက်သည်။
ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမိုးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ပေါ်ကို ပျံတက်သွားသည်။ ယူဟွန်း သူ့ကျောကနေ အနက်ရောင် အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ဟာကျူလီကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်သည်။
‘သေလိုက်တော့!’
သူ့မှာ ဘာမှပြောနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါ။ သူ့ဓားက တောက်ပသွားပြီး ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ဟာကျူလီက ကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောနေရင်း ယူဟွန်းရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို တစ်ကိုယ်လုံးနဲ့ ခံယူနေသည်။
တစ်စက္ကန့်ကို အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။
အသက်ရှူမဝတော့တဲ့ ယူဟွန်းက ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်သော ခြစ်ရာလေးတွေလွဲပြီး ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက နီမီးယန်းခြင်္သေ့သားရေ မရှိတဲ့ နေရာတွေကိုပဲ အဓိကထား တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သံမဏိထက် ပိုမာကျောတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရယ်လို့ မရှိခဲ့ပါ။
“ဒါပဲလား။”
“…!”
ယူဟွန်း ဘာမှမပြောလိုက်ရခင်မှာပဲ ဟာကျူလီရဲ့ ရက်စက်တဲ့ လက်တစ်ဖက်က ယူဟွန်းရဲ့ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“စိတ်ပျက်စရာပဲ။”
ပြီးနောက် ယူဟွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဖုန်မှုန့်တွေကြားထဲမှာ ယူဟွန်း ထဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ဟာကျူလီရဲ့ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ့ဘေးနားကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ကျလာသည်။
သူ အနေအထား မပြင်ရသေးခင်မှာပဲ ဟာကျူလီက သူ့ရဲ့ တုတ်နဲ့ ယူဟွန်းရဲ့ ဓားကို ရွယ်ပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။
ခလောက်! ဟာကျူလီက လက်နှစ်ဖက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ ဓားကို ကာကွယ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရသည်။
ဟာကျူလီရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ…”
ဟာကျူလီက ချွဲဒိုယွန်း ကို မေးလိုက်ပေမဲ့ ချွဲဒိုယွန်း ကတော့ ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။
သူက ဒါဟာ အိုလံပတ်စ်ရဲ့ ဟာကျူလီဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
ဓားတွေက လေထဲမှာ စုစည်းလာပြီး ဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချွဲဒိုယွန်း ချက်ချင်းပဲ အဲဒီဓားနဲ့ ဟာကျူလီရဲ့ နဖူးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဧရာမဓားကြီးက ကြယ်တံခွန်တစ်ခုလို ပြုတ်ကျလာသည်။
“အင်း။ ဒါတော့ နည်းနည်း အန္တရာယ်ရှိသားပဲ။”
ဟာကျူလီက ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ လေသံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ညာလက်ထဲက လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
ကြည့်ရတာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ဒါဟာ ဟာကျူလီရဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ သူ အမြဲသုံးလေ့ရှိတဲ့ တုတ်ကြီးပင်။
ဟာကျူလီ တုတ်ကိုထုတ်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ ဓားကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဟာကျူလီက ၃ မီတာရှိတဲ့ ဧရာမလူသားဖြစ်ပြီး သူ့တုတ်ကလည်း သူ့အရွယ်အစားနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် ကြီးမားပေမဲ့ ဓားကြီးကတော့ ၁ ကီလိုမီတာကျော် ရှည်လျားတဲ့ ဧရာမဓားကြီး ဖြစ်သည်။
နှိုင်းယှဉ်လို့မရပေမဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတာက ဟာကျူလီရဲ့ တုတ်က ဓားကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သူ့ဓားကို ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဓားကြီးရဲ့ အပိုင်းအစတွေက ငါးမန်းအုပ်လိုမျိုး ဟာကျူလီကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
ဟာကျူလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ညာခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
────!!!
ဧရာမ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုက ဓားတွေကို အကုန် လွင့်စင်သွားစေသည်။
အဲဒါနဲ့တင် မကျေနပ်သေးဘဲ သူက ချွဲဒိုယွန်း ကိုပါ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဟာကျူလီက ချွဲဒိုယွန်း ကို တုတ်နဲ့ရိုက်ဖို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်မှာပဲ ကြိုးမျှင်တွေ အများအပြား ပျံသန်းလာပြီး ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းရဲ့ ‘အနက်ရောင်လျှပ်စီး’ တွေက ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ဟာကျူလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ တဒုန်း၊ တဒုန်း။
စိန်ကိုတောင် တို့ဖူးလိုမျိုး လှီးဖြတ်နိုင်တဲ့ အနက်ရောင်လျှပ်စီးတွေက ဟာကျူလီရဲ့ ခွန်အားကို မခံနိုင်ဘဲ အားနည်းစွာနဲ့ ပြတ်တောက်သွားသည်။
“ဟုတ်ပြီ။ မင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။”
“ငါလည်း ဒီမှာ ရှိတယ်။”
ဟာကျူလီက ပြောလိုက်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း က သူ့ရဲ့ အချက်အချာနေရာကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဟာကျူလီက ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ ဓားကို ကာကွယ်ဖို့ တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်မှာပဲ အနေအထား ပြန်ပြင်ထားတဲ့ ငရဲထိန်း ဝီလ်ဖို့ဒ်က ဟာကျူလီရဲ့ ကျောဘက်ကနေ ဓားနဲ့ ခုတ်ချလိုက်သည်။
ခလောက်!
“…ဘာ!”
ဝီလ်ဖို့ဒ် သူ့ဓားက ခြင်္သေ့သားရေကို ထိပြီး ပြန်လွင့်ထွက်သွားတာကို မယုံနိုင်စွာနဲ့ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ဟာကျူလီက ချွဲဒိုယွန်း ကို သူ့ခွန်အားနဲ့ အမြန်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဝီလ်ဖို့ဒ်ဆီကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်!”
အခြေအနေတွေ ဆိုးဝါးလာတာကို ကြည့်နေတဲ့ နောက်ထပ် ငရဲထိန်းတစ်ဦးဖြစ်သူ နီမာတာ ဝင်ရောက်လာသည်။
သူက လှံဖျားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေထဲမှာ အရိပ်ပေါင်းရာချီ ဖန်တီးကာ ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဟာကျူလီက မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်တဲ့ သူ့လက်တွေနဲ့ လှံဖျားအားလုံးကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
နီမာတာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်တစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါ။ သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဒီကောင်က ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ သူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ သဘာဝအတိုင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
‘ဒီကောင် ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ…!’
သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတောင် စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိလောက်အောင် သူ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ့ဗီဇကတော့ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပေးလိုက်သည်။
သူ လှံကို လည်အောင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခွန်အားရှိသမျှကို လှံဖျားဆီ စုစည်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဆာလီယိုအင်ပါယာရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ မှော်လှံကြီးက တုန်ခါသွားပြီး စွမ်းအင်တွေကို တစ်နေရာတည်းမှာ အသည်းအသန် စုစည်းလိုက်သည်။
ချိန်ရွယ်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လှံက လေထုကို ထိုးခွဲသွားသည်။
လေထဲမှာ မြင်နိုင်ရုံမျှသာရှိတဲ့ အလင်းတန်းပါးပါးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟာကျူလီရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို စုပ်ယူသွားသည်။
“နာလိုက်တာ။”
သို့သော် ထိုလှံက ဟာကျူလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်မသွားခဲ့ပါ။ လက်တစ်ဆစ်စာလောက်သာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
နီမာတာရဲ့ မျက်လုံးတွေက မယုံနိုင်စရာအဖြစ်နဲ့ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ဟာကျူလီက နာတယ်လို့ ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားလုံးက နီမာတာကို အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ ဆွဲချသွားသည်။
သူ နောက်ဆုံးတော့ ဟာကျူလီက ဘယ်လိုပုံစံလဲ၊ တကယ်တမ်း သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“မ-မင်းက…”
ခေါင်းပေါ်မှာ ခြင်္သေ့သားရေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဒီဧရာမလူသားကို ဒီလောကမှာ ဘယ်သူကများ မသိဘဲ ရှိပါ့မလား။
သူက သူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရင်တောင် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဟာကျူလီ။
အိုလံပတ်စ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် လက်နက်လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်သူ။
သူရဲကောင်းအားလုံးထဲမှာ အძლიန်ဆုံးသူ။
မဟုတ်သေးပါ။ သူက သူရဲကောင်းတွေကို ကျော်လွန်ရုံတင်မကဘဲ အိုလံပတ်စ်ကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲမှာ အိုလံပတ်စ်ဘက်ကနေ အနိုင်ရအောင် ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ ဟာကျူလီက ရိုးရိုးသူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါ။
သူက နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် ကြောက်ရွံ့စေတဲ့ နတ်ဘုရား၊ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်ပွဲရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်၊ လပ်ပလေ့စ်ရဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို တုတ်နဲ့ ထုခွဲပြီး မြှားတွေနဲ့ ထိုးဖောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အိုလံပတ်စ်ရဲ့ အငြင်းပွားစရာမလိုတဲ့ အძლიန်ဆုံးသူ။
လူတိုင်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေချိန်မှာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ဟာကျူလီကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ဓားလမ်းစဉ်၊ အနန္တဓားတပ်မတော်။
ခုနစ်ပါးသော နတ်ဆိုးတို့၏ မည်းမှောင်သော ကောင်းကင်စွမ်းအား၊ အိုမာအသွင်ပြောင်း၊ အနက်ရောင်လမင်း၏ အဆုံးမဲ့ချီတက်ခြင်း။
ချွဲဒိုယွန်း နှင့် ကန်းယူဟွန်း တို့က ဟာကျူလီကို နှစ်ဖက်ညှပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ဟာကျူလီကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့စွမ်းအားတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ခွပ်! ဂါ့!
ငရဲထိန်းတွေကို ကျော်လွန်တဲ့ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ဟာကျူလီရဲ့ ခွန်အားကြောင့် နောက်ပြန်တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတဲ့ အရှင်သခင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပါ။
ဟာကျူလီ။
အိုလံပတ်စ်ရဲ့ နတ်ဆိုးက ဒီနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။
သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ကောလာဟလတွေအရ ကြားဖူးပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ရတဲ့အခါမှာတော့ လုံးဝကို ကွာခြားနေသည်။
ဟာကျူလီက စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့မရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။
စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဧရာမ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်။
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားဆီကို ဆွဲငင်ခံနေရသလိုပင်။
ဟာကျူလီကို တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့ပဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ နံရံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အရင်က မိုဘီဒီခ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းကလည်း ဒီလောက်ထိ စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းခဲ့သလို၊ ဆောဆူမင်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သားရဲနဲ့ တွေ့တုန်းကလည်း ဒီလိုမျိုး မခံစားခဲ့ရပါ။
‘ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။’
ဒါပေမဲ့ သူ ရပ်တန့်လို့ မရပါ။
သူသာ ဟာကျူလီကို မသတ်နိုင်ရင် ဘတ်ဆောရယွန်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
မဟုတ်သေးဘူး၊ သူမကို ကယ်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီလား။
သူမကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ဒီလို ဒဏ်ရာမျိုးနဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်က ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။
သွေးတွေ စီးကျနေတဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်ကို တွေးမိတော့ သူ့နှလုံးသားက ပူလောင်လာသည်။
တစ်ခါပြန်ပြီးတော့။
သူ အားနည်းလွန်းတာကြောင့် သူမကို ထပ်ပြီး မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြန်ဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် ပြီးတော့ အခု ဘတ်ဆောရယွန်ပါပဲ။
‘ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီကောင်ကြောင့်!!!’
ဟာကျူလီအပေါ် ထားရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
သူ့လက်တွေက လေထဲမှာ ရမ်းခါနေသည်။
ဆောဆူမင်ဆီက သင်ယူခဲ့သမျှ နည်းစနစ်အားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အသွင်ပြောင်းနည်းတွေကိုပါ ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။
ခုနစ်ပါးသော နတ်ဆိုးတို့၏ မည်းမှောင်သော ကောင်းကင်စွမ်းအား။
ဘေးဒုက္ခပန်း၊ ပန်းကြွေပုံစံ၊ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးသော ပျံ့နှံ့ခြင်း၊ ပန်းဖောက်ခြင်း။
သူ့ခွန်အားတွေက ဒီရေကျသလို ကုန်ဆုံးသွားပေမဲ့ သူ့ဆန္ဒနဲ့အတူ မီးမွှေးပြီး ပိုမိုထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သွေးကြောတွေ ပေါက်ထွက်ပြီး မျက်လုံးတွေကနေ သွေးတွေ စီးကျလာပေမဲ့ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
နတ်ဆိုးနဂါး ကောင်းကင်လှည့်၊ ကောင်းကင်ဖိအား မင်လှိုင်း၊ စုစည်းဆိုးဝါး လျှပ်စီးဟိန်းသံ၊ အနက်ရောင်လျှပ်စီးဘုရင်၊
ပျံ့နှံ့ဖျက်ဆီး လျှပ်စီး၊ ရှစ်ပေကျောက်စိမ်းအလင်း။
သူ့မှာ ရှိသမျှ၊ သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ့ကို သတ်ဖို့အတွက် အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
ဘတ်ဆောရယွန်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူကို သတ်ပစ်ဖို့အတွက်။
သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဒီကမ္ဘာကနေ အစအနမကျန်အောင် သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
သရဲတစ္ဆေ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ သွေးကောင်ကင် ရှုပ်ထွေးခြင်း၊ သွေးတောင်ပံဘုရင်၊ သွေးနယ်မြေ စိုးမိုးခြင်း။
ခုနစ်ပါးသော နတ်ဆိုးတို့၏ မည်းမှောင်သော ကောင်းကင်စွမ်းအားရဲ့ ပထမအဆင့်ကနေ ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိ အကုန်လုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
အာကာသကိုတောင် ပုံပျက်သွားစေနိုင်တဲ့ အဲဒီဧရာမ စွမ်းအားက ဟာကျူလီကို ဝါးမြိုသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
“သေစမ်း!!!”
ယူဟွန်းရဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်လို့လား။
ဟာကျူလီ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသလိုမျိုး သူ့ဆီကနေ အသံအုပ်အုပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။
ပြီးနောက် ယူဟွန်းဆီကို အမြောက်ဆံတစ်ခုလို ဧရာမ အလင်းတန်းတစ်ခုက ပစ်ခတ်လာသည်။
သူ ထုတ်သုံးခဲ့တဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပျံသန်းလာတာက ဧရာမ မြှားတစ်စင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီမြှားက ယူဟွန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို လွင့်စင်သွားစေပြီး ကောင်းကင်ယံဆီ မြင့်တက်သွားသည်။
နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေတဲ့ အချိန်ကာလထဲမှာ။
လေးကို ဆွဲတင်နေတဲ့ ဟာကျူလီရဲ့ ပုံရိပ်က ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ပေါ်လာသည်။
လူအများစုက ဟာကျူလီကို တုတ်နဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ထုနှက်တဲ့သူလို့ ထင်ကြပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါ။ သူ့ရဲ့ အძლიန်ဆုံး လက်နက်က သူ့ရဲ့ လေး ဖြစ်သည်။
ဧရာမစစ်ပွဲ (Gigantomachia) ကို အဆုံးသတ်ပေးခဲ့တာက ဒီလေးပါပဲ။
“အာ။”
ယူဟွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်ကို အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ဟာကျူလီက ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အခါ ချွဲဒိုယွန်း၊ ဝီလ်ဖို့ဒ်နဲ့ နီမာတာတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ဟာကျူလီ သူ့လေးကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူတို့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုက မလွဲမသွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အဝေးပစ် လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပေမဲ့ ဟာကျူလီက မယုံနိုင်စရာ အမြန်နှုန်းနဲ့ လေးကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
သုံးချက်။ သူတို့က လေထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ငရဲထိန်း သုံးဦးရဲ့ အသက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သူတို့ တစ်ဦးစီက မြှားတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မလုံလောက်ခဲ့ပါ။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက လွင့်စင်သွားပြီး ကောင်းကင်စွန်းမှာ အစက်အပြောက်လေးတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဟာကျူလီက သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသေသေးဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒါဆို ဒါကို ငရဲထိန်းတွေလို့ ခေါ်တာပေါ့။
စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းပေမဲ့ သူ့မှာ မြှားတွေက အများကြီး ကျန်ပါသေးသည်။
ဟာကျူလီက ငရဲထိန်းတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ လေးကို ထပ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ အရှင်သခင်တွေက ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“သူ့ကို တားလိုက်! ငရဲထိန်းတွေကို ကာကွယ်!”
ဧရာမ ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဂနွမ်းစစ်သည်တစ်ဦး၊ ဒြပ်စင်မှော်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဲလ်ဗ်တစ်ဦး၊ ကမ္ဘာကြီးကို မီးတောက်တွေနဲ့ ဝါးမြိုတဲ့ မှော်ဆရာတစ်ဦး၊ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို ထုတ်သုံးတဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး။
ဟာကျူလီက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ယင်ကောင်တွေကို ရိုက်သတ်သလိုမျိုး သူ့တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းတိုင်း အရှင်သခင်တွေရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းစီ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းအား ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ၊ သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်ခံ့ပါစေ၊ အားလုံးက တူညီစွာပဲ လဲကျသွားကြသည်။
မြို့တစ်မြို့ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ အရှင်သခင်တစ်ဦးတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေဆုံးသွားသည်။
ဟာကျူလီရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ဝီမိုဟျော့ တစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူ့ရဲ့ ဧရာမ ဒိုင်းလွှားကြီးက အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သွေးအန်ကာ ဝေးရာကို လွင့်စင်သွားသည်။
ဟာကျူလီရဲ့ အသံကတော့ ကောင်းကောင်း တိုက်ပွဲတစ်ခု မဆင်နွှဲရတဲ့အတွက် ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါတို့ရဲ့ အိုလံပတ်စ် တပ်မတော်ကြီးကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မင်းတို့မှာ ဒါပဲ ရှိတာလား။”
ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်။
အရှင်သခင်တွေနဲ့ ငရဲထိန်းတွေဆိုတာ ဘာလဲ။ တခြားသူတွေက ချီးကျူးနေကြရင်တောင် သူတို့က ဒီလောက်အထိပဲ ရှိတာပါ။
ဟာကျူလီရဲ့ အကြည့်တွေက သူနေရာမှာ ဒူးထောက်ကျသွားတဲ့ ယူဟွန်းဆီကို ရောက်လာသည်။
စာအုပ်များရဲ့ အရှင်သခင်။ အိုလံပတ်စ်က အဓိက နတ်ဘုရားတချို့က အဲဒီလူကို သဘောကျပုံရပေမဲ့ ဟာကျူလီကတော့ အဲဒါကို စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိပါ။
“ဒီနေရာမှာ အတော်လေး စွမ်းဆောင်ရည် ပြနိုင်တဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
ဟာကျူလီက ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုံးရှုံးပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲကျနေတဲ့ ယူဟွန်းဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ သူ ဝင်ရောက်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက ဒါက သေချာနေတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သည်။
သူတို့ အုပ်ချုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အိုလံပတ်စ်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိနေလိမ့်မည်။
ဟာကျူလီရဲ့ အရိပ်က ယူဟွန်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
‘ဒါက အဆုံးသတ်လား။’
ယူဟွန်း ဒီအခြေအနေကို မယုံနိုင်ပါ။ ဟာကျူလီက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းသည်။
သူ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အရှင်သခင်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ငရဲထိန်းများကိုပင် သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းအားဖြင့် ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် အိုလံပတ်စ်၏ အძლიန်ဆုံးသူဟု ခေါ်ဆိုရလောက်အောင် တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှသည်။
ပထမမျိုးဆက် ဝိညာဉ်များသည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို မျိုးဆက်သစ်စနစ် (Genesis System) ဖြင့် မွေးဖွားခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်ခဲ့သနည်း။
ပထမနှင့် ဒုတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်များသည် တတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တမင်တကာ တားဆီးခဲ့ကြသနည်း။
ယင်းအတွက် အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
အဲဒါကတော့ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တည်နေသည့် ဟာကျူလီကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုက မျိုးဆက်သစ်စနစ် (Genesis) ကိုပင် စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။
“ငါ မြန်မြန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်။”
ငါ့ကို မရယ်စေနဲ့။
ယူဟွန်းသည် သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူ၏နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော်လည်း နောက်မှ ပြန်ကုသနိုင်သေးသည်။
“ငါလေ…”
“…”
“ငါ ဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်ဖို့အတွက် ဒီလောက်အဝေးကြီးထိ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
သူသည် ဟာကျူလီကို တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဟာကျူလီကလည်း သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ပြန်ကြည့်နေသည်။
သူ အနိုင်ယူခဲ့သမျှ ‘သားကောင်’ အများစုမှာ သေခြင်းတရားရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ပြိုလဲကျသွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဤလူကမူ ကွဲပြားသည်။ သူသည် သားကောင်တစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။
သူသည် စစ်သည်တော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟုတ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ရင်ဆိုင်သင့်တာ။
“မင်းရဲ့ စစ်တိုက်လိုစိတ်ကိုတော့ ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားချင်း ကွာဟချက်ကတော့ အလွန်ရှင်းလင်းနေတာပဲ။”
ဟာကျူလီသည် သူ၏တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယူဟွန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်။
[ဟူး။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုကောင်တွေနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း ပတ်သက်နေရတာလဲ။]
တောက်ပသွားသည်။
ဝေးလံသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသွားသည်။
အရာတစ်ခုသည် လျှပ်စီးပမာ ဟာကျူလီဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။
“…!”
ဟာကျူလီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် သူ၏တုတ်ကို ရင်ဘတ်ဆီ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခုခံကာကွယ်သည့်အနေအထားကို ယူလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေရောင်တုတ်တံသည် သူ၏တုတ်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားသည်။
────!!!
ဟာကျူလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
သူသည် မြေပြင်မှ ကျောက်လွှာများကို ခွဲထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေပြီး နောက်သို့ လျှောတိုက်ပါသွားသည်။
အရှင်သခင် အမြောက်အမြား၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် လက်မတုန်ဘဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း တစ်ချက်တည်းသော ရိုက်ချက်ဖြင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
‘အဲဒီ ရွှေရောင်တုတ်တံက…’
ယူဟွန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေရောင်ဆံနွယ်တစ်မျှင်သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
မကြာမီမှာပင် ရွှေရောင်ဆံပင်သည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုက နေရာယူလိုက်သည်။
[ငါ့ဆံပင်တစ်မျှင်ကို မင်းဆီ ငါချေးပေးထားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ၊ အခုကတည်းက ဒီကောင်တွေနဲ့ တိုက်