အခမ်းအနားကျင်းပရာ ခန်းမကြီးအတွင်း ကန်းယူဟွန်း၏ ဗုံးပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့သော စကားကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းမျိုး လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
သူပြောလိုက်သည့်စကားကို လူအများစုမှာ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
အကြောင်းမှာ ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်း (White Sword Sect) သည် ဗဟိုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဓိကအမာခံဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသောသမိုင်းကြောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို တန်ဖိုးထားသည်ဟု နာမည်ကြီးသည့်ဂိုဏ်းက ယခုကဲ့သို့ အစည်းအဝေးတွင် ရုတ်တရက် ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ လွယ်လွယ်နှင့် ယုံကြည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းကို သိကျွမ်းသည့် မြေကမ္ဘာမှလာသော သခင်အချို့မှာမူ မကြာမီဖြစ်လာတော့မည့် တိုက်ပွဲအတွက် မိမိတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်ရင်း အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ကန်းယူဟွန်း၏ ပုံစံကို သိထားကြသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာပင်ဖြစ်စေကာမူ လိမ်ညာပြောဆိုမည့်သူမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ကိုယ်တိုင် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများမှတစ်ဆင့် သင်ခန်းစာရထားပြီးဖြစ်သည်။
‘သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေရတာလဲ...?’
လူတိုင်းက ကန်းယူဟွန်းနှင့် ဝီဝေါလ်ဆောင်တို့ကြား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြစဉ် ဝီဝေါလ်ဆောင်မှာမူ အတွင်းစိတ်တွင် မယုံနိုင်စရာများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ တည်ငြိမ်အောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။
သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာကို သူတစ်ပါးအား တစ်ခါမျှ ပြောပြခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် သတင်းအချက်အလက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး အခြား မည်သည့်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ အသိပေးထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
မည်သူမျှ မသိအောင် သူ အကောင်းဆုံး စီမံထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ရုတ်တရက်ကြီး စာအုပ်ပုံများစွာနှင့်အတူ သခင်ဖြစ်သူက သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏စိတ်ဖြင့် လက်ခံနိုင်စရာမရှိသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကန်းယူဟွန်းသည် သူ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်ထားကြောင်း သိရှိနေခဲ့သည်။
ဝီဝေါလ်ဆောင်မှာ အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရတော့မည်ဖြစ်သည်။
‘ငါ ငြင်းဆိုပြီး သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရမလား?’
ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် သူသည် သံသယဖြစ်ခံရသည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် ထိုသို့လုပ်၍မရကြောင်း မကြာမီပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာလား၊ တိုက်ဆိုင်မှုလား သူ မသိသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းသည် သူ ပုန်ကန်မှုကို စတင်တော့မည့် အချိန်အတိအကျတွင် စကားပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ နောက်ဆုတ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပါက ဤရွှေရောင်အခွင့်အရေးမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ရတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။
‘ငါ့ဘက်က အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ အခုချိန်မှာ ရပ်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ အခုမှမဟုတ်ရင် ငါ ပုန်ကန်ဖို့ အခွင့်အရေးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှိလာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။’
ထိုအချက်ကို တွေးကြည့်လျှင် ကန်းယူဟွန်း၏ အချိန်ကိုက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။
ပြိုင်ပွဲစတင်မည့်နေရာတွင် ပြေးထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ရုတ်တရက် ခြေခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘တိုက်ဆိုင်တာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာလား?’
ဝီဝေါလ်ဆောင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်နေသည်။
သူ ပုန်ကန်ရမည်။
ဒါက အမှန်တရားဖြစ်သည်။
သူ နောက်ဆုတ်၍မရသလို ရှောင်လွှဲ၍လည်း မရပေ။
ဒါက သူ့အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး ယခုမဟုတ်လျှင် သူ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ထွင်းဖောက်မြင်နေသည်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ? သူ မသိပေ။
ကန်းယူဟွန်းတွင် သူ၏ဇာတ်လမ်းများပါဝင်သည့် စာအုပ်များကို ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိကြောင်း ဝီဝေါလ်ဆောင် မသိချေ။
‘ငါ ဆက်လုပ်မယ်။ သူ ဘာမှ သေချာမသိသေးဘူး။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက သူ ဒီအတိုင်း စကားပစ်ပြောလိုက်တာပဲ ဖြစ်မယ်။’
ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။”
သူသည် မိမိ၏ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အခြေအနေမှာ အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအား အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြရန် ပေးလိုက်သည့် အချက်ပြဖြစ်သည်။
ဝီဝေါလ်ဆောင်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည့် ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်းမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ထိုအချက်ပြမှုကို လွတ်မသွားခဲ့ပေ။
“အော် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တာပေါ့။ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်ကကြားလာမှန်းတောင် မသိဘူး...”
ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောတူလိုက်ရင်း မျက်လုံးဖြင့် အခွင့်အရေးကို ရှာနေသည်။
အခြားသခင်များနှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ထားခဲ့သည့် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ အလကားဖြစ်သွားလေသလားဟု သူ တွေးမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အများစုမှာ သူ့ကို ယုံကြည်သည့်အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အသုံးမကျတဲ့သူတွေ။
သူတို့က လမ်းကြောင်းကို မဖတ်တတ်ကြဘဲ အသေးအဖွဲ စိတ်ခံစားချက်များဖြင့်သာ လူးလွန့်နေကြသည်။
သူသည် သခင်များစွာနှင့် အရက်သောက်ခဲ့ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝီဝေါလ်ဆောင်မှာ သူတို့အတွက် သနားစိတ် သို့မဟုတ် စာနာစိတ် တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။
‘ဒီလောကမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အတွက်ပဲ အသက်ရှင်ကြတာ။’
ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုလား?
အဲဒါတွေက နာမည်ကောင်းလေးတစ်ခုနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတုအယောင်တွေသက်သက်ပဲ။
လူတွေ သူ့နောက်ကို ပိုလိုက်လာအောင် သူက သန့်ရှင်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားရုံပဲ။
ဒီလောကမှာ အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတာ ဘာရှိသေးလဲ?
နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်ခြင်းကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် ဘာမဆို စွန့်လွှတ်ရဲရမယ်။
ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ဓားဆီသို့ သဘာဝကျကျ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ သတိထားရမည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ကန်းယူဟွန်းဖြစ်သည်။
သူ့လက်က ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း ဝီဝေါလ်ဆောင်၏ မျက်လုံးများမှာမူ ကန်းယူဟွန်းထံမှ တစ်ချက်မျှပင် ခွာမသွားပေ။
‘ငါသာ ဓားကို အရင်ဆွဲထုတ်နိုင်ရင် ငါနိုင်ပြီ။’
သူတို့နှစ်ဦး အင်အားချင်း တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မိပါက သူ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ကို ယခင်က အတွေ့အကြုံများအရ နာကျင်စွာ ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
သူ ဝန်ခံပါသည်။
စုစုပေါင်းစွမ်းအားအရ ကန်းယူဟွန်းသည် သူထက် များစွာ သာလွန်သည်။
သို့သော် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသက်ကို ရည်ရွယ်သည့် စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲတွင်မူ အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။
တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနှင့် ဆုံးဖြတ်သည်မဟုတ်ပေ။
သူသာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်ပါက ထိုဓား၏သခင် ချွဲဒိုယွန်းပင် ဖြစ်နေပါစေ၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
‘အခုချိန်မှာ အရှိန်အဟုန်ကို ဦးဆောင်နေတဲ့ အဲဒီကောင်ကိုသာ ငါသတ်လိုက်နိုင်ရင် တော်လှန်ရေးက အောင်မြင်သွားမှာပဲ။’
သူက သူ၏ ပုန်ကန်မှု သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်မှုကို တော်လှန်ရေးဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏လုပ်ရပ်များအတွက် ဆင်ခြေပေးခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးတွင် ရင်းနှီးနေကျ ခံစားမှုတစ်ခုကို ရလိုက်သဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် ပို၍နက်ရှိုင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူ အရွယ်ရောက်လာကတည်းက တစ်ခါမျှ လက်မလွှတ်ခဲ့ဖူးသော သူ၏ ချစ်လှစွာသောဓား။
သူသည် ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ရောယှက်နေသော လောကကြီးတွင် သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထိုဓားရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဟုတ်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားရှိနေသရွေ့ သူ ကြောက်ရွံ့စရာ ဘာမှမရှိပေ။
လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အသက်သေဆုံးနိုင်သော တိုက်ပွဲတွင် သူ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။
‘ငါ ဒီမှာရှိတဲ့ သူတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်ရမယ်!’
ပထမဆုံး သတ်ရမည့်သူမှာ သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည့် စာအုပ်များ၏ သခင် ကန်းယူဟွန်းဖြစ်သည်။
သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း၏ လည်ပင်းကို ရည်ရွယ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်အထိ ထိုကောင်က သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။
သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည့်ပုံပင် ပေါက်နေသည်။
‘မောက်မာတဲ့ကောင်! မင်းရဲ့ မောက်မာမှုကြောင့်ပဲ မင်း သေရလိမ့်မယ်!’
ရှူး!
ဓားဖျားတစ်လျှောက် ခံစားလိုက်ရသည့် ရင်းနှီးသော ခံစားမှု။
သူသည် ကန်းယူဟွန်း၏ လည်ပင်းကို သေချာစွာ ဖြတ်လိုက်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ခေါင်းပြတ်သွားပြီး အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားသည့် ကန်းယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား! ဘယ်လိုလဲ!”
လူတွေရှေ့မှာ ငါ့ကို အရှက်ခွဲရဲတယ်ပေါ့လေ? မင်းမှာ စွမ်းအားတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတာ အဲဒါတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး။
သူသည် မူးယစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပရိသတ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးမှာမူ သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်သဘောထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ လူမိုက်တွေ။”
ဒီအခြေအနေကိုတောင် ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲနဲ့ သူတို့ကိုယ်တတို့ သခင်တွေလို့ ခေါ်နေကြသေးတယ်။
ဒီနေရာမှာ တရားစီရင်သူ (Executor) တစ်ဦးတောင် ရှိနေသေးပေမဲ့ သူလည်း ဘာမှ လှုပ်ရှားမလာဘူး။
သူတို့အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဓားပေါ်မှ သွေးစက်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ?’
ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော မသင့်လျော်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု။
သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ တော်လှန်ရေးကို စတင်ကာ ဆာလီယိုအင်ပါယာ (Salio Empire) နှင့် သဘောတူညီချက်ကို ရယူရန်သာဖြစ်သည်။
သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် တစစ်စစ်ခံစားနေရသော ဤခံစားချက်မှာ ဘာလဲ?
‘ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ ဘာကို လွဲချော်သွားတာလဲ?’
သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ကျသွားသောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
မဟုတ်သေးပါ၊ ဒါကို အမှန်တရားဟု ခေါ်နိုင်ပါမည်လော?
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
သခင်များသည် သူတို့၏ အသွင်အပြင်ကိုသာ လိုက်လုပ်နေသည့် အရုပ်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘ဒါက ဘာလဲ?’
ကန်းယူဟွန်း၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်ရသည့် ထိုခံစားချက်။
သူ လွဲချော်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အခုချိန်ထိ သူ ရပ်နေသည့် ဤညီလာခံခန်းမကြီးမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
လေထု၏ အနံ့၊ အရေပြားပေါ်သို့ ထိတွေ့လာသည့် လေအေး၊ သူ မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသည့် အရာအားလုံး။
သူ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံးက ဤနေရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဟု ဆိုနေသည်။
သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်။
သူ၏ အာရုံငါးပါးမဟုတ်ဘဲ သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ရရှိထားသည့် အခြားသော အာရုံတစ်ခုက ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။
သူ၏ ဦးနှောက်က ၎င်းကို အမှန်တရားဟု လက်ခံထားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကမူ လုံးဝခြားနားသော အဖြေကို အော်ဟစ်နေသည်။
ဘာကြောင့်လဲ?
“ဒါ… ဒါက…”
သူသည် ကန်းယူဟွန်း၏ အလောင်းထံသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သေချာပေါက် သူ သေသွားပြီ။
ဟုတ်တယ်။ သူ သေသင့်တာ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကန်းယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့နေရာမှ ရုတ်တရက် ထလာသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ!”
ကန်းယူဟွန်း၏ အလောင်းက လှုပ်ရှားနေသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ အလောင်းဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် လှုပ်ရှားနိုင်မှာလဲ?
ဤထူးဆန်းသည့် မှော်ပညာမှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
ဒါ အမှန်တရား မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ၏ အာရုံအားလုံးက ဒါကို ခံစားနေရသည်။
ဒါက စိတ်ကယောင်ချောက်ချား (Illusion) ဖြစ်နေတာလား? ဒါပေမဲ့ စိတ်ကယောင်ချောက်ချားလို့ ပြောဖို့အတွက်ကလည်း အလွန်အမင်း လက်တွေ့ဆန်လွန်းနေသည်။
ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ?
“ဒါမှမဟုတ်… ဒါတွေအားလုံးက… အိပ်မက်တစ်ခုလား?”
အဲဒါ အဖြေမှန်လား?
သူ၏ ရေရွတ်သံကို တုံ့ပြန်သည့်အလား သူ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် မှန်ကွဲစများကဲ့သို့ အက်ကွဲကာ ကြေမွသွားသည်။
ထို့နောက် ပေါ်လာသည့် စစ်မှန်သော အဖြစ်မှန်တွင်၊
“အာ။”
သူသည် ပုန်ကန်မှုကြောင့် နှိမ်နင်းခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားသော ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်း၏ အလောင်းများကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။
ကြမ်းပြင်ကို ထိထားသည့် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ လတ်ဆတ်သော သွေးနွေးနွေးတို့၏ အထိအတွေ့ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး နောက်မှလိုက်ခဲ့ကြသည့် ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်းမှ စစ်သည်များ၏ သွေးများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရရန် ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်။
ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းခဲ့သည့် သခင်များသည် သူ့ကို အငြိုးအတေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ ထွက်ပြေးမည်စိုး၍ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။
ထိုသူတို့အားလုံး၏ အလယ်တွင်မူ အရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှဟု ယူဆရသည့် ကန်းယူဟွန်းက သူ့ကို ကြည့်၍ ပြုံးနေသည်။
“အိပ်မက်ထဲမှာ ပျော်ခဲ့ရဲ့လား?”
သူ့စကားကြောင့်၊
ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် မျက်နှာကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကူဟူဟူ။ ဟုတ်ပါပြီ။ အဲဒီလိုကိုး။ ငါက အစကတည်းက မင်းလက်ဖဝါးထဲမှာ ကစားနေတာပဲကိုး။”
“ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း အံ့သြမိပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ကန်းယူဟွန်းက ရိုးသားစွာပင် အမှန်တရားကို ပြောပြသည်။
“သခင်တစ်ယောက်က ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ စိတ်ကယောင်ချောက်ချားမှုထဲ ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီစွမ်းရည်က စိတ်စွမ်းအား မြင့်မားပြီး အာရုံခံစားမှု ထက်မြက်တဲ့ သခင်တွေဆီမှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့… အရမ်းကို လွယ်လွန်းနေတော့ သနားဖို့တောင် ကောင်းနေတယ်ဗျာ။”
ကန်းယူဟွန်း၏ စကားများသည် ရိုးရှင်းလှသည်။
မင်းက အရမ်းအားနည်းလွန်းလို့ ဒီလို စိတ်ကယောင်ချောက်ချားမှုမျိုးကိုတောင် အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ငါတောင် အံ့သြမိတယ်တဲ့။
သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော မာနကို နင်းခြေပစ်လိုက်သည့် ထိုရက်စက်သော အမှန်တရားကြောင့် ဝီဝေါလ်ဆောင်သည် အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ညီလာခံခန်းမထဲမှ မည်သူမျှ ဝီဝေါလ်ဆောင်ကို သနားကြင်နာခြင်း မရှိကြပေ။
ကန်းယူဟွန်းသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့အားလုံး ဝီဝေါလ်ဆောင်၏ သစ္စာဖောက်မှုအောက်မှာ အလစ်ဝင်တိုက်ခံရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ငါက…”
ဂလု။
တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ ဆင်ခြေပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ? ခင်ဗျား သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါကြောင့် သေသင့်တာပေါ့။”
ဝီဝေါလ်ဆောင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝီဝေါလ်ဆောင်၏ လဲကျသွားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မကြာမီ စာသားအပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝှိုက်စွန်းဂိုဏ်းမှ စစ်သည်များ၏ အလောင်းများလည်း ခဏအကြာတွင် စာသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ထူးခြားသူများ (Transcendents) ထက် သာလွန်သူများသည် ရောယှက်နေသော လောကကြီးတွင် သေဆုံးသည့်အခါ အလောင်းပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။
“ကဲ၊ အခုတော့။”
ကန်းယူဟွန်းသည် အခြားသခင်များ၏ အကြည့်များကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ငြင်းခုံရန် သို့မဟုတ် ထိပါးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
ကန်းယူဟွန်းသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရှိ သခင်အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ၏ စွမ်းအားကို သက်သေပြလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ဆာလီယိုအင်ပါယာကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ကြမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြရအောင်။”
ခဏလေးကအထိ ဆာလီယိုအင်ပါယာနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုလားခဲ့ကြသည့် သခင်များသည် ဝီဝေါလ်ဆောင်၏ သစ္စာဖောက်မှုအပြီးတွင် အမြင်ပြောင်းလဲသွားကြရတော့သည်။
တိုက်မတိုက် ဆုံးဖြတ်မည့် အစည်းအဝေးမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
သူတို့အတွက် ကျန်ရှိနေသည်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
***
အစည်းအဝေးသည် အမြန်ပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ကြာရှည်စွာ ဆွဲထားရမည့် ကိစ္စလည်း မဟုတ်သလို သခင်အားလုံးမှာလည်း အမြင်တူညီနေကြသောကြောင့် သဘာဝကျသော ရလဒ်ပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဆာလီယိုအင်ပါယာကို တိုက်ခိုက်ရန် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် စိုးရိမ်စရာ အချက်တစ်ခုတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သူတို့ထဲတွင် ဝီဝေါလ်ဆောင်မှလွဲ၍ အခြား သစ္စာဖောက်များ ရှိနေသေးပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
ဒါပေမဲ့ ထိုအပိုင်းအတွက် သူတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ ကန်းယူဟွန်းသည် သခင်အများစု၏ စာအုပ်များကို စစ်ဆေးပြီးဖြစ်ကာ သူတို့သည် တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက်များ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။
‘ဒီအချိန်မှာ ဝီဝေါလ်ဆောင်က တစ်ယောက်တည်း သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။’
သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသော်လည်း သခင်အများကြီးကြားထဲမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ?
မာနတရားကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားသည့်အခါ လူတစ်ယောက် မည်မျှအထိ နိမ့်ကျသွားနိုင်သည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။
‘ဆာလီယိုအင်ပါယာက ဝီဝေါလ်ဆောင်ကို ဘယ်လိုမှ အောင်မြင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က အောင်မြင်မှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သလို၊ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ကြားထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာအောင်နဲ့ ကွဲပြားမှုတွေ ဖြစ်လာအောင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ စနစ်တကျ မပူးပေါင်းနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ရင် အလွယ်တကူ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ သူတို့ တွက်ဆခဲ့ကြတာ။’
သို့သော် သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ တစ်ဝက်လောက်သာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ဘူး၊ ပျက်စီးသွားသည်ဟု ဆိုရမည်က ပိုမှန်လိမ့်မည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်ကာကွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသူများသည် ဆာလီယိုဆန့်ကျင်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။
မြို့ဟောင်းတွင် ကြာရှည်စွာ ဆက်နေခြင်းက ရန်သူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။ မြို့ကို ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေရန်အတွက် တိုက်ခိုက်လိုသူများ အနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
“ဒီလောက် စွမ်းအားတွေ စုစည်းထားတာကို မြင်ရတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။”
ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့အစည်းများမှ သခင်အားလုံး စုဝေးရောက်ရှိလာသောအခါ ဘက်ဆောလျန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပခုံးများကို လျော့ချလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြေလျော့မသွားသေးပေ။ ဒါက တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်သည့် အဆင့်လောက်သာ ရှိသေးပြီး ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါက… မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါလား?”
“ပုပ်သိုးနေတဲ့ အကျိတ်ကို မခွဲထုတ်ရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။”
ကန်းယူဟွန်း၏ စကားမှာ မှန်သော်လည်း ဘက်ဆောလျန်း၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမသည် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဘက်ဆောလျန်းတွင် သူတစ်ပါးအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်မည့် စွမ်းအား မရှိခဲ့။ သူမသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ယခုလောက်အထိ မုန်းတီးဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သို့သော်။
“စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ယူဟွန်း…”
“ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခွင့် မပေးဘူး။”
သူသာ ဤတိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက ကန်းယူဟွန်းသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
သူသည် တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို တစ်ကြိမ် ခံစားဖူးပြီးဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခါ၊ ဘယ်တော့မှ နောက်တစ်ခါ ထိုကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကို မခံစားရစေရ… ကန်းယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင်ကို ကယ်တင်စဉ်ကတည်းက ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီး ကျိန်ဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်လာသည့်အခါ သူရှိသမျှ စွမ်းအားအားလုံးကို သုံးကာ ရန်သူကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်မည်။
[ယူဟွန်း။]
ထိုအခိုက်တွင် ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် ဘက်လျန်းက စကားစလိုက်သည်။
‘ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘက်လျန်း?’
[ကျွန်မ… ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကို တစ်စုံတစ်ခု ပြန်ရောက်လာသလိုပဲ။]
‘ဘာလဲ?’
ကန်းယူဟွန်းသည် ဘက်လျန်း၏ အခြေအနေကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။
ဘက်လျန်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသည်။
လက်နက်တစ်ခုတွင် ဉာဏ်ရည်တု ရှိသည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုသို့သော စာအုပ်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဘက်လျန်းကို ပထမဆုံး နိုးထစေခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့သည့်အရာ ဖြစ်သည်။
အတိတ်ကို ကောင်းကောင်း မမှတ်မိသည့် ဘက်လျန်း၏ စာအုပ်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး စာလုံးများလည်း ပျက်စီးနေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ စနစ်တကျ ဖတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုစာအုပ်မှာ ယခုအခါတွင်မူ အလင်းရောင် အမှိန်ကလေးနှင့်အတူ ပိုမို သပ်ရပ်လာကာ ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။