ပါထရစ်နှင့် ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ စစ်သည်များ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ဘတ်ဆောရယွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားခြင်းမရှိပေ။
သူမသည် စိတ်အေးလက်အေးမနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဆာလီယိုဘက်မှ လူများက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးသွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဘတ်ဆောရယွန်းသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ကောင်းကောင်းသိသည်။
ခုခံမှုမရှိဘဲ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းသည် နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်ထားကြောင်း သက်သေပြနေသလိုပင်။
“ယူရာ၊ မင်း အိမ်ကို အခုပြန်သင့်ပြီ။”
“ဘာလဲ၊ အစ်မက ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်းပြန်ခိုင်းတာလား။ အစ်ကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ယူဟွန်းက ငါနဲ့အတူ ရှိနေမှာ။ ကန်းဟယ်ရင်လည်း အတူတူပဲ။ အခု အဆင်ပြေသွားပြီမို့ မြန်မြန်သာ ပြန်တော့။”
“ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားခိုင်းနေတာလဲ။ အစ်မ၊ အမှန်အတိုင်းပြောပါ။ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာမလား။”
“……မဟုတ်ပါဘူး။”
“လိမ်မနေပါနဲ့။ ခုနကတည်းက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာ။ အစ်ကို့ကို ပြစ်မှုကျူးလွန်သူလို စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ဆာလီယိုအင်ပါယာက စစ်သည်တွေ ပေါ်လာလိုက်နဲ့။ အစ်မ၊ ကျွန်မက လူမိုက်မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီလိုပုံစံပေါက်နေပေမဲ့ ကျွန်မက အစောင့်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာတော့ သိတာပေါ့။”
“……အန္တရာယ်များလို့ နောက်ဆုတ်နေဖို့ ပြောနေတာပါ။”
“ဘာက အန္တရာယ်များတာလဲ။ ပြီးတော့ အစ်မရော၊ အစ်မကကော တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် ပိုပြီးအန္တရာယ်မရှိဘူးလား။”
ကန်းယူရာ၏ ထက်မြက်သော စူးစမ်းမေးမြန်းမှုကြောင့် ဘတ်ဆောရယွန်းမှာ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်းတင်းစေ့ထားမိပြီး သင့်လျော်သော အဖြေကို မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကြည့်မနေနိုင်တော့သည့်အဆုံး ယူဟွန်းက ကြားဝင်ပြောလိုက်ရသည်။
“သူက မင်းကို စိုးရိမ်လို့ ပြောနေတာပါ၊ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ ဆောရယွန်းပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကို…!”
“မကြာခင်မှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်။ လူအများကြီး ပါဝင်ပတ်သက်လာနိုင်တယ်။ ငါ ဆောရယွန်းကို ကာကွယ်ပေးထားမှာမို့ မင်း အဖေနဲ့အမေကိုပဲ သွားကြည့်ပေးပါ။”
“ကျွန်မ အကူအညီပေးရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့…”
“ရပါတယ်။”
ယူဟွန်းက ပြုံး၍ ယူရာ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနိုင်သည့် အရပ်အနေအထားဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်အတွင်း သူမ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုမူ ထိုသို့လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သို့တိုင် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကန်းယူရာသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူ့အတွက်မူ သူမသည် သူကိုယ်တိုင် အကောင်အထည်မဖော်နိုင်ခဲ့သည့် အလားအလာများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိမိ၏ နောက်ထပ်ပုံစံတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
ကန်းယူရာသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူမ ဆက်လက်ရှေ့ဆက်ရမည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ကန့်သတ်ထားရမည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
“ကျန်တာတွေကို ငါ့လက်ထဲ အပ်ထားလိုက်ပါ။”
“အစ်ကို… အစ်ကိုက အဲဒီလို ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲတွေကိုပဲ ထပ်တိုက်နေဦးမှာလား…”
“ဒါက အစကတည်းက ငါ့အလုပ်ပဲလေ။”
ယူဟွန်းတစ်ယောက် အတိတ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ ဤအရာကို မရေမရာ ခံစားမိခဲ့သည်။
အခြားသူတစ်ယောက်၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်မှုကို ပံ့ပိုးပေးရသည့် ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်နေရာမှ ရုန်းထွက်ပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုကို ရှင်သန်ရန် ကတိပြုထားသော်လည်း…
အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ သူလျှောက်လှမ်းခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြားသူများအပေါ် မြှုပ်နှံပေးဆပ်ခြင်းများဖြင့်သာ ပုံဖော်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့လိုသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ထိုအဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့လိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် မိမိအတွက်သာ ဖြစ်ပါ့မလား။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည် ဤအရာအတွက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပေလော။
“ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။”
“……ဟုတ်ကဲ့။”
ကန်းယူရာသည် ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ယူဟွန်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မိဘနှစ်ပါး၏ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမသည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“နောက်မှ အိမ်ကို သေချာလာလည်ဦးနော်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မလွဲမသွေ လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ကတိပေးရန် မှာကြားခဲ့သည့် စကားများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ကန်းယူရာသည် နောက်လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
ယခုအခါတွင် ဘတ်ဟျို၊ ကန်းဟယ်ရင်၊ ယူဟွန်းနှင့် ဘတ်ဆောရယွန်းတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“ယူဟွန်း၊ ကျွန်မတို့လည်း အခု ရွေ့လျားသင့်ပြီ။”
“ဆာလီယိုအင်ပါယာက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာမယ်လို့ ထင်သလား။”
“မသိဘူး။ တစ်ဦးချင်းအမြင်အရတော့ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ လုံခြုံမယ်လို့ ထင်တယ်။ အလုပ်အမှုဆောင်တစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်တာကတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာပေမဲ့… ဒီလောက်အထိ လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့တော့…”
ဘတ်ဆောရယွန်းသည် စကားကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ကွာန်း──!!!
ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ ပထမထပ်မှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ဘတ်ဆောရယွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတစ်ခုမှာ ယခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ…!”
“ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရူးမိုက်နေကြပုံပဲ။”
“ဘယ်လောက်ပဲ ရူးမိုက်နေပါစေ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီလိုလုပ်ရက်စရာလား!”
ဘတ်ဆောရယွန်းမှာ ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ယူဟွန်းမှာမူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို မရေမရာ ခန့်မှန်းမိနေသည်။
ပါထရစ်ကို ခေါ်ထုတ်သွားချိန်က ပီရန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားပမာ အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းကို စည်းရုံးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အလွန်လွယ်ကူစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
သူတို့သည် ဤအစီအစဉ် ပျက်ကွက်နိုင်ခြေကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီး နောက်ထပ် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်မြန်မြန် လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်လို့တော့…’
သူတို့က ဤမျှ ထင်ရှားပေါ်လွင်စွာ လှုပ်ရှားနေခြင်းမှာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။
“ဆောရယွန်း၊ ဒီလိုမြို့မျိုးမှာ အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ တုံ့ပြန်လာမယ့် စစ်သည်တွေက ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လဲ။”
“ဟင်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အစောင့်တပ်ခေါင်းဆောင်ပေါ့၊ အဆင့်နိမ့်နဲ့ အဆင့်မြင့်အကြားမှာရှိတဲ့ ထရန်ဆန်းဒန့်တစ်ယောက်ပေါ့။”
“ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစု မရှိဘူးလား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မြို့ကြီးမှာ မြို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက် ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အစောင့်တပ်ချုပ် ရှိပါတယ်။ သူက အဆင့်နိမ့် အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ပါ။ သူ့အပြင် မြို့ရဲ့ တကယ့်အုပ်ချုပ်သူကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်အမှုဆောင်တစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ အိုးလ်တောင်းရဲ့ အလုပ်အမှုဆောင်ကတော့ မူလက…”
ဘတ်ဆောရယွန်း စကားရပ်သွားသည်။ ယူဟွန်း အကြောင်းရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။
“ချွဲဒိုယွန်း။”
“……ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။”
အိုးလ်တောင်း၏ အုပ်ချုပ်သူမှာ ဓားသခင် ချွဲဒိုယွန်း ဖြစ်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း ဘယ်ရောက်နေသလဲ၊ အခု ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာကို မေးမြန်းစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
အခြေအနေများမှာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ချွဲဒိုယွန်းသည် ဒဏ်ရာများ သက်သာလာသည်နှင့် ပြန်ရောက်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် အချိန်ဘယ်လောက် လိုအပ်ဦးမလဲ။
နောက်ဆုံးတွင် လက်ရှိရနိုင်သည့် အင်အားစုမှာ အစောင့်တပ်များနှင့် အစောင့်တပ်ချုပ်သာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့အပြင်…
“ငါပဲ ရှိတော့တယ်။”
ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် ဘတ်ဆောရယွန်း မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူမကို ခါးသက်သက် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဒီကောင်တွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး တံခါးပေါက်ကနေ တည့်တည့်ဝင်လာပြီး လှုပ်ရှားလာတာ။ သူတို့က အစကတည်းက ဒီအချိန်ကို စောင့်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ အခုထိ လုပ်ခဲ့သမျှကို ကြည့်ရင် ဒါကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းဖို့ လမ်းစမရှိတော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့… ယူဟွန်း၊ အစ်ကိုရှိနေတာတောင် သူတို့က ဒီလောက်ထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲပါ့မလား…”
“သူတို့မှာ ယုံကြည်ချက်မရှိရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဆောရယွန်း၊ မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ ဖြစ်ဖို့များတယ်။”
ထိုရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စေရန်အတွက် သူတို့သည် ယူဟွန်းဆိုသည့် တံတိုင်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မည်။
သို့သော် ယူဟွန်းကဲ့သို့ အလုပ်အမှုဆောင်အဆင့် ခွန်အားပိုင်ဆိုင်ထားသူကို ရင်ဆိုင်ရန် ရန်သူများက သာမန်အင်အားစုကို စုစည်းလာမည်ဟု မဖြစ်နိုင်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် တူညီသော ခွန်အားရှိသည့်သူတစ်ယောက် လိုအပ်လိမ့်မည်။
ဆိုလိုသည်မှာ…
‘ပီရန်။’
ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ အလုပ်အမှုဆောင်။ ထိုမိန်းမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
* * *
ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ ဝင်ပေါက်သည် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကြောင့် မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ရှုပ်ထွေးနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည့် လူအများမှာ အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြသည်။ ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရိပ်အချို့မှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။
သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်ပြီး တိကျလှသည်။
နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဝတ်ရုံများသည်—မှော်ပညာဖြင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်—သူတို့၏ ရုပ်ရည်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ပစ်မှတ်ကို ရှင်းထုတ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရမယ်။”
အကြမ်းဖက်သမားအုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူ ပီရန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ‘အကြမ်းဖက်သမားများ’ ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့သည် မဟာတပ်မတော်၏ အားပေးကူညီမှုဖြင့် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော တပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်ကြသည်။
အိုလံပတ်နှင့် အက်စ်ဂတ်တို့ပင်လျှင် ဤမျှကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမျိုးကို ဖန်တီးတော့မည်ဆိုပါက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်စေရန် ကြိုတင်သဘောတူညီထားကြသည်။
‘အိုလံပတ်ရဲ့ နဂါးစီးသူရဲကောင်းတွေနဲ့ အက်စ်ဂတ်ရဲ့ အိုင်းဟန်ဂျာ (Einherjar) တွေ ရှိနေသရွေ့ အိုးလ်တောင်းရဲ့ အစောင့်တပ်တွေ ဝင်လာရင်တောင် ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။’
ပီရန်ကမူ ယူဟွန်းကို အာရုံလွှဲပေးထားရုံဖြင့် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ အခွင့်အရေးသာ ရပါက ‘စာအုပ်ပုံသခင်’ ကိုပါ သတ်ပစ်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။
ထိုလူသည် ဆာလီယိုအင်ပါယာကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စုဆောင်းရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ စာအုပ်ပုံသခင်သည် ကမ္ဘာမြေမှ လာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က ‘တယ်လာ’ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအချက်အလက်မှာ အရေးမကြီးပေ။
ပီရန် မှတ်သားထားရမည့်အချက်မှာ ထိုလူသည် ယခုအခါ ရန်သူဖြစ်နေပြီဆိုသည်မှာသာ ဖြစ်သည်။
“ရန်သူ! သူတို့ကို တားကြ!”
“နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို လာတိုက်ရဲရတာ မင်းတို့ ရူးနေကြတာလား!”
စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစောင့်တပ်သားများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
ဂျုံချွန်းအဖွဲ့ချုပ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၊ မစ်ဒ်လန်းမှ စစ်သည်များနှင့် နိုင်ငံခြားသားမျိုးနွယ်စုမှ သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်။
ရှပ်!
“အား! အား!”
သူတို့၏ အဆင့်မှာ ကော်လက်တာ အလယ်အဆင့်မှ အထက်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။
ထရန်ဆန်းဒန့် (Transcendence) အဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်နေပြီးဖြစ်သော အစွမ်းထက် သူရဲကောင်းများရှေ့တွင် သူတို့သည် တစ်ချက်တည်းပင် မခံနိုင်ကြပေ။
စင်္ကြံလမ်းများသည် သွေးများနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နဂါးစီးသူရဲကောင်းများနှင့် အိုင်းဟန်ဂျာများသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြပြီး အလုပ်အမှုဆောင် ပီရန်ကလည်း ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသည်။
‘သူတို့ ထွက်မပြေးရသေးဘူး။ သူတို့ မပြေးနိုင်ခင် အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရမယ်။’
ပစ်မှတ်ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ ပီရန်သည် တံခါးကို အားပြင်းစွာ ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“ရောက်လာပြီလား။”
သူမကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ တခြားသူမဟုတ်၊ တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေသော ယူဟွန်းပင် ဖြစ်သည်။
“……ကျန်တဲ့သူတွေက ဘယ်မှာလဲ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ အရေးကြီးတာက မင်း ဘာလို့ မပြေးတာလဲ။”
အနီးအနားတွင် ရှိနေသင့်သော ကန်းဟယ်ရင်နှင့် ဘတ်ဆောရယွန်းတို့ကို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ အထူးသဖြင့် ဧရာမဇီးကွက်ဖြူကြီးမှာလည်း မြူခိုးပမာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုခဏတာအတွင်းမှာပင် သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းလား။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိခဲ့ပေ။
“မင်း ဘာတွေကို အဲ့လောက်တောင် တွေးနေတာလဲ။”
အခန်းအလယ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ယူဟွန်းက ပီရန်နှင့် သူမနောက်မှ အကြမ်းဖက်သမားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းကို သတ်ဖို့ လာတာမဟုတ်လား။”
“……မင်း သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ခုသော နည်းလမ်းနဲ့ ဖွက်ထားတာပဲ။”
မှန်သည်။
ယူဟွန်းသည် မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ဒက်ကာ့တ် (Descartes) ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤအရာကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ဘတ်ဆောရယွန်းနှင့် ဘတ်ဟျိုတို့အားလုံး သူဖန်တီးထားသော လှည့်လည်ကမ္ဘာ (Wandering World) ထဲတွင် ရှိနေကြသည်။
ယူဟွန်းက သူတို့ကို ပြန်မထုတ်ပေးသရွေ့ ပီရန်ဘက်မှ ဘတ်ဆောရယွန်းကို ရှာတွေ့ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။
“မင်းတို့ သူတို့ကို ရှာချင်ရင်တော့ ငါ့ကို အရင်သတ်ရလိမ့်မယ်။”
“ငါလည်း အဲ့လိုပဲ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ရန်သူရှေ့မှာ အကုန်လုံးကို ဝန်ခံနေတာတော့ မင်း တကယ် ရူးနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ပီရန်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယူဟွန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ပထမမင်းသားက သူမကို မဆင်မခြင် မလုပ်မိစေရန် တားဆီးထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆာလီယိုအင်ပါယာ၏ မှော်အင်ဂျင်နီယာပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော အထူးဝတ်ရုံဖြစ်ရာ သူမ၏ အထောက်အထားမှာ လွယ်လွယ်ဖြင့် ပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
“သခင်လို့ ခေါ်ဆိုခြင်းခံရတဲ့သူက ဒီလို မောက်မာမှုနဲ့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
ပီရန်သည် ယူဟွန်း၏ မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။
မူလက သူမသည် တစ်ဦးချင်း ရင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယူဟွန်း၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူသည် သူမနှင့်အတူ မဟာတပ်မတော်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည် သုံးဆယ်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အသက်စွန့်မစ်ရှင်တစ်ခု မဟုတ်ပါက အဘယ်အရာ ဖြစ်မည်နည်း။
“မင်း ပြေးသွားသင့်တာ။ ဒီမှာ အချိန်ဆွဲနေရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း မတွေးမိဘူးလား။”
ယူဟွန်းက ပီရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ပီရန်သည် ယူဟွန်းပတ်လည်တွင် အမှောင်ထုများ ကျရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ငါ မမြင်ရဘူးလား။’
မဟုတ်ပေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘မျက်လုံးလေးလုံးပါတဲ့ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး။ သတင်းပေးချက်အတိုင်းပဲ။ အဲ့ဒါကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားက အဆမတန် တိုးလာတယ်လို့ ပြောကြတယ်။’
မျက်နှာဖုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အရှိန်အဝါမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူမသာ မသိလိုက်ဘဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့မိပါက အရေပြားများပင် ထူပူသွားလောက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အင်အားစု အနည်းငယ်ဖြင့် လာခဲ့မိပါက ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်ရာ ပီရန်မှာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိပေ။
“အဲ့ဒီစကားတွေက…”
အပိုရီယာ (Aporia) မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများက ပီရန်ကို ကြည့်ကာ တောက်ပလာသည်။
မျက်နှာဖုံးအထက်တွင် အလင်းတန်းလေးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖိအားပေးသည့် အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
“ငါ မင်းတို့ဆီကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။”
ယူဟွန်းက ခါးကြားမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အဖြူရောင်ဓားနှင့် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံး။ ပီရန်က ဤသည်မှာ ထူးဆန်းစွာ လိုက်ဖက်မှုမရှိသည့် ပေါင်းစပ်မှုဟု တွေးမိသည်။
သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါမှာမူ စစ်မှန်လှသည်။
“အားလုံးပဲ၊ တိုက်ကြ!”
ပီရန်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဝတ်ရုံခြုံထားသော မဟာတပ်မတော်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များသည် ယူဟွန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြသည်။
* * *
“အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ မြို့ပဲ။”
တိမ်တိုက်များအထက်မှ အိုးလ်တောင်းမြို့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သတ္တဝါတစ်ကောင်က မြို့၏အလှကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
အောက်ခြေလူတန်းစားများ ပေါင်းစု၍ ‘သခင်များ မဟာမိတ်အဖွဲ့’ ဟု ခေါ်သော အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဆိုသည့် စကားမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းလိုက်သနည်း။
သို့သော် ထိုသတ္တဝါများ ဖန်တီးထားသည့် ဤမျှလှပသော မြို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့တွင် အသုံးဝင်သည့် အချက်အချို့ ရှိနေသေးကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။
“ဒီမြို့ကိုသာ ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ခံတပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ဆောက်ဖို့အတွက် အလုပ်သမားကောင်းတွေ ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကြီးသည် မိမိစကားကို သဘောကျကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ရယ်မောနေခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ အကြည့်များသည် အိုးလ်တောင်း၏ ဗဟိုချက်၊ ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အဆောက်အအုံ၏ အသည်းနှလုံးအတွင်း၌ ဖြစ်ပွားနေသော စွမ်းအားများ၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကို သူ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။
‘အင်း။ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေက ငါမျှော်လင့်ထားသလောက်တော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူးပဲ။’
အကောင်းဆုံးသူများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်သေးပုံရသည်။
အိုလံပတ်မှ နဂါးစီးသူရဲကောင်းများကိုပင် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း အတွင်း၌ရှိသော စစ်သည်များမှာ အခက်တွေ့နေကြသည်။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသူက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေသနည်း။
“ဒီလို အောက်ခြေသတ္တဝါတွေထဲမှာလည်း အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ရှိနေတာပဲ။”
သူ့အတွက်မူ လူသားများနှင့် အောက်ကမ္ဘာတွင် နေထိုင်သူအားလုံးမှာ ပိုးမွှားများသာ ဖြစ်သည်။
ဖိချေလိုက်လျှင် တစ်စက်ကလေးမျှ အသံမထွက်ဘဲ သေဆုံးသွားမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အချို့တွင် အကိုက်ခံရလျှင် နာကျင်စေမည့် အဆိပ်ရှိသော ဆူးချွန်များ သို့မဟုတ် သွားများ ရှိကောင်းရှိမည်၊ သို့သော် အဲ့ဒါက အကုန်ပင်။
နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားများနေရာ၌ ရပ်တည်နေသူများအတွက် အောက်ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများသည် အုပ်ချုပ်ရန်နှင့် ဖိနှိပ်ရန်သာ ရှိသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ အလားအလာကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ ပြောနေကြတဲ့သူတွေကတော့ အိပ်မက်မက်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
သူသည် လက်မောင်းများကို လှည့်ပတ်ကာ ပုခုံးကြွက်သားများကို ဖြေလျော့ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ဤသို့ လုပ်စရာမလိုသော်လည်း တိုက်ပွဲမဝင်မီ အလေ့အကျင့်တစ်ခုအနေဖြင့် သူ မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ သူသည် စောင့်ကြည့်ရန်သာ စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားခဲ့လျှင်မူ…
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရမှာပေါ့။”
ဆာလီယိုအင်ပါယာကို အိုင်းဟန်ဂျာများနှင့် ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟုသာ ကတိပြုထားခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော အောက်ခြေသတ္တဝါများနှင့် ချုပ်ဆိုထားသည့် စာချုပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။
ဤမျှ ထောက်ပံ့ပေးထားလျက်과ပင် သူတို့သာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ သူတို့၏ အပြစ်သာဖြစ်ပြီး စာချုပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် သူ့အပြစ် မဟုတ်ချေ။
ထိုလူသည် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တူကြီးကို ညာလက်ဖြင့် ဆွဲယူရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုတူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းနိုင်မည့် အချိန်အခါမျိုး ရောက်လာစေရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။
ဖျတ်ခနဲ။
လျှပ်စီးကြောင်း အားပျော့ပျော့လေးတစ်ခုသည် တူကြီးတစ်လျှောက် တဖြည်းဖြည်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။