ယူဟျွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ရှိနေသည့်နေရာသို့ မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် ရှိနေသည်ဟု ယူဆရသော အခန်းဝတွင်မူ အနက်ရောင်သံချပ်ကာနှင့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်များက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။
"ရပ်စမ်း။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။"
"ဖယ်ပေးစမ်း။"
ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် စစ်သည်များသည် အဆင့်မြင့် ကောက်ခံသူများ (Collectors) သာ ဖြစ်သည်။ အဆင့်အရဆိုလျှင် အမြင့်ဆုံးမှ ၈၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိမည်။
ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သောသူများသည် အထူးချွန်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး နိုင်ငံတိုင်းတွင် ရှားပါးသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဤရောနှောနေသောကမ္ဘာ (mixed world) တွင်မူ သူတို့သည် ထူးခြားသည့်သူများ မဟုတ်ကြပေ။
"မင်း... မင်းလို အတင့်ရဲတဲ့ကောင်!"
စော်ကားခံရသည်ဟု ယူဆသော စစ်သည်က သူ့လှံကို မညွှန်ပြမီမှာပင် ယူဟျွန်း၏လက်က သူ့မေးစေ့ကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်။ စစ်သည်၏ မျက်လုံးများ အာရုံစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အုတ်ခဲပုံပမာ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ ကြည့်နေသည့် အခြားစစ်သည်တစ်ယောက်ကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။
ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် စစ်သည်နှစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူပြီးနောက် ယူဟျွန်းသည် တံခါးကို အားပါးတရ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ကျယ်ဝန်းလှသော အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဘက်ခ်ဟျို (Baek-hyo) က သူ့အမွေးအတောင်များကို ဖောင်းကြွနေအောင် လုပ်ထားပြီး ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။
ဘက်ခ်ဟျိုကို ဝန်းရံထားသည်မှာ ဆာလီယိုအင်ပါယာ (Salio Empire) မှ စစ်သည်များ ဖြစ်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ လက်လှမ်းရန် ပြင်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူဟျွန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအမျက်များ တောက်လောင်လာသည်။
"ဟမ်၊ ဟမ်? မင်းက ဘယ်သူလဲ?"
"အပြင်က ကောင်တွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"
ယူဟျွန်း ဝင်လာသည်ကို နောက်ကျမှ သတိပြုမိသော စစ်သည်များက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် လက်လှမ်းလိုက်ကြသော်လည်း သူ၏ ကော်လာကိုပင် မထိတွေ့နိုင်ကြပေ။
လေတိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး ယူဟျွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ကို ထိကိုင်ရန် ပြင်နေသည့် အမျိုးသား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
"ဟမ်? ဘာ-?"
"သူ့ကို ကိုင်ထားတဲ့ မင်းလက်ကို ဖယ်လိုက်။"
နားထောင်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိသည့် ယူဟျွန်းသည် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ ထိုအမျိုးသားသည် ယူဟျွန်းမှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။
"ဂရ်၊ ဂစ်!"
သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း ယူဟျွန်း၏ လက်တစ်ဖက်တည်း၏ ခွန်အားကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။
'ဒ-ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ?'
ဒီလူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိရုံတင်မကဘဲ သူ့ခွန်အားကလည်း မယုံနိုင်စရာပင်။ ဤအဆင့်မျိုးသည် အရှင်သခင်အဆင့် (lord-class) ရှိသူများသာ ရနိုင်သည့် ခွန်အားဖြစ်သည်။
"ဒ-ဒီကောင်က ပါထရစ် (Patrick) အရှင်သခင်ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်!"
"မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့လက်ကို ဖယ်လိုက်စမ်း!"
ယူဟျွန်း၏ အစောပိုင်းလုပ်ရပ်ကို မမြင်လိုက်ရသည့် စစ်သည်များက လက်နက်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြစဉ် ယူဟျွန်းက ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ စစ်သည်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ ဒူးထောက်ကြ။"
"ဘာ...?"
ဒုတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံးရှိသူက မေးခွန်းထုတ်ရန်ပင် မပြီးသေးခင်မှာပင် သူတို့အပေါ်သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်။
ဘုန်း!
ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ဆာလီယိုအင်ပါယာမှ စစ်သည်များအားလုံးသည် ဖားများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားချပ်သွားအောင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပါထရစ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူခေါ်လာသည့် အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်များမှာ အမိန့်တစ်ခုတည်းဖြင့် အနိုင်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"မ-မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ...?"
"မင်းက မေးခွန်းထုတ်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဟယ်ရင်ကို လက်ရောက်အောင်လုပ်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ?"
"ဘာ?"
"အဲ့ဒီမေးခွန်းက မင်းအတွက် ခက်နေလို့လား?"
ကရက်!
ယူဟျွန်းက လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖိအားပိုပေးလိုက်သည့်အခါ ပါထရစ်၏ တင်းထားသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ အော်သံထွက်လာသည်။
"အား! ရပ်! ရပ်ပေးပါ!"
"ရပ်ရမလား? အခြေအနေကို နားမလည်ဘူးလား? ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေတာလား?"
သံချေးတက်သံကဲ့သို့ အသံမြည်လာသည်။ ပါထရစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိသော သံလက်အိတ်မှာ ကြိတ်ချေခံရသကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ ကြေမွသွားသော သတ္တုများက ပါထရစ်၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားသည်။
ပါထရစ်သည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ခ-ခွင့်လွှတ်ပါ! လွှတ်ပေးပါ!"
"မေးခွန်းကို ဖြေ။"
"င-ငါ့ကို အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို ခေါ်လာဖို့... အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို..."
"အဲ့ဒါကို အဖြေလို့ ခေါ်တာလား...?"
"တော်တော့။"
ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသံတစ်ခုက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ယူဟျွန်းသည် အသံပိုင်ရှင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုသူမှာ အသံမပြုခင်အထိ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရဘဲ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
'အသံမကြားရခင်အထိ ဘယ်သူမှ ရှိနေမှန်း မသိလိုက်ရဘူး။'
ဆိုလိုသည်မှာ ဤသူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် အနည်းဆုံး အရှင်သခင်အဆင့် ရှိသည်။ မဟုတ်သေးပါ၊ ဤမျှ လျှို့ဝှက်နိုင်စွမ်းရှိလျှင် သူသည် အနည်းငယ်သာရှိသော တရားစီရင်သူ (Executors) များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ?"
ယူဟျွန်းသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး ဆံပင်အနက်ရောင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပတ်တီးစည်းထားသည်။ သူမသည် အရပ် ၁၈၀ စင်တီမီတာကျော် မြင့်သည်။
အရာအားလုံးထက် သူမထုတ်လွှတ်နေသည့် အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများနှင့် လုံးဝမတူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။
"ကျွန်မက ပီရန် (Piren)၊ မင်းလက်ထဲမှာ အခု ဖမ်းဆုပ်ထားတဲ့ ပထမမင်းသား ပါထရစ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပါ။"
"ပထမမင်းသား? ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်ကလား?"
ပါထရစ်က မင်းသားဆိုသည့် ကြီးကျယ်သော ဘွဲ့ကို ရထားလိမ့်မည်ဟု ယူဟျွန်း လုံးဝ မတွေးထားခဲ့ပေ။
ပီရန်ကို မိမိ၏ ကယ်တင်ရှင်ဟု ယူဆလိုက်သော ပါထရစ်က သူမအား အသည်းအသန် အော်ပြောလိုက်သည်။
"ပီရန်! ကူညီပါ! ဒီအတင့်ရဲတဲ့ကောင်ကို သတ်လိုက်!"
"ဟာ... မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေပေးပါ။ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေမှန်းရော သိရဲ့လား?"
"သူက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးကျယ်လို့လဲ!"
"ဒီလူက ကျွန်မတို့ ရှာနေတဲ့ စာအုပ်ပုံအရှင်သခင် (Book Pile Lord) ပါ။"
"ဘာ?"
ပါထရစ်သည် ယူဟျွန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဘာမှန်းမသိတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ မသိနားမလည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ ယူဟျွန်းသည် ဤလူမှာ တကယ်ပဲ ပထမမင်းသား ဟုတ်ပါ့မလားဟု သံသယဝင်မိသည်။
ထို့နောက် ယူဟျွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ ဘက်ခ်ဟျိုသာ သူမကို မကာကွယ်ပေးခဲ့လျှင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်မည်မှန်း မသိနိုင်ပေ...
ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် ယူဟျွန်း၏ ရင်ထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။ ယူဟျွန်း၏ လူသတ်လိုသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ပါထရစ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော့သွားပြီး ပီရန်သည်လည်း အလိုအလျောက် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ရပ်။"
"..."
"အဲ့ဒီဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင် မင်းတို့အားလုံး ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရလိမ့်မယ်။"
"...မင်းကတော့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ပဲ။"
ယူဟျွန်းသည် ပီရန်ကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။
"စမ်းကြည့်ချင်သေးလား?"
'ဒီလို အကြည့်မျိုးက...'
ပီရန်သည် ယူဟျွန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသည့်အခါ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပိုးမွှားများ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးသည်။ ဤနေရာသို့ မလာခင်ကပင် သူသည် တရားစီရင်သူ ဓားအရှင်သခင် ချွဲဒိုယွန်း ကို တိုက်ခိုက် အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ပီရန် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူမ အသိအမှတ်ပြုထားသော စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တရားစီရင်သူများဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း ချွဲဒိုယွန်း ၏ ဓားပညာကို သူမ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ပီရန် နာကျင်စွာ သိရှိထားသည်။
သို့သော် စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်က သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဆိုခြင်းမှာ... သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ဤလူသည် ချွဲဒိုယွန်း ထက်၊ တရားစီရင်သူတစ်ဦးထက် ပို၍ သာလွန်သော စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
'အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'
သူက ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ဦးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ?
ပီရန် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ သူမ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဤမာနကြီးသောလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ရမလား?
သာမန်ဆိုလျှင် သူမ တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
'တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပဲ။'
ယခု ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ၏ အာရုံက သတိပေးနေသည်။
ဤသမဂ္ဂတွင် တရားစီရင်သူ (Executors) အနည်းငယ်သာရှိသည့်အထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမသည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤရာထူးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ အတွေ့အကြုံအားလုံးက ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် သတိပေးချက်ကို ပေးပို့နေသည်။
ပီရန်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဓားရိုးကို လွှတ်ချလိုက်ရမည်လားဟု ဝေခွဲမရသည့် အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ဘက်ခ်ဆောရွန်းနှင့် ကန်းယူရာတို့သည် ပွင့်နေသောတံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ယူဟျွန်း!”
ဘက်ခ်ဆောရွန်း၏ အော်ခေါ်သံကြောင့် ယူဟျွန်းသည် လူသတ်လိုစိတ်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပါထရစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ပါထရစ်သည် လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း နောက်သို့ပင် မဆုတ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားသည်။ ယူဟျွန်း၏ ဖိနှိပ်ပြင်းထန်လှသော လူသတ်လိုစိတ်အောက်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက ဆာလီယိုအင်ပါယာရဲ့ တရားဝင် ပထမမင်းသား… ကျော်လွန်မှုတွေကို ရရှိထားသူ… ငါက သူ့ရဲ့ လူသတ်လိုစိတ်နဲ့တင် ဒီလောက်ထိ အခြေအနေဆိုးရွားသွားရတာလား?’
ထိုအဖြစ်မှန်ကို တွေးမိ၍ ဒေါသဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ထားသော်လည်း ယူဟျွန်းကို မော့ကြည့်ရဲသည့် သတ္တိမျိုး သူ မမွေးမြူနိုင်ခဲ့ပေ။
ဝန်မခံချင်သော်လည်း ယူဟျွန်းအပေါ်၌ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို သူ၏ အရိုးစွဲသည်အထိ စွဲမှတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ပါထရစ် အကူအညီမဲ့စွာ လဲကျနေစဉ် ပီရန်က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ့ကို ပွေ့ထူလိုက်သည်။
အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော ဘက်ခ်ဆောရွန်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပီရန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆာလီယိုအင်ပါယာရဲ့ တရားစီရင်သူက ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
“အလယ်ပိုင်းစီမံခန့်ခွဲရေးဌာနမှာ အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလို့ပါ။ အနီးနားက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ပဲ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။”
အလိမ်အညာဖြစ်သည်။
ဤမျှ အချိန်ကိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချကာ တခြားတစ်ခုခုကို ကြံစည်ထားကြသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
“မင်းတို့ စာအုပ်ပုံအရှင်သခင် (Book Pile Lord) ကို တွေ့ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား?”
“တွေ့ဖို့ စဉ်းစားထားတာတော့ ရှိပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်။”
“ကံမကောင်းလိုက်တာ။ မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုက အဆိုးရွားဆုံး အမှတ်တရ ဖြစ်သွားပုံပဲ။”
“…”
ပီရန်သည် တိတ်ဆိတ်နေလျက် ဘက်ခ်ဆောရွန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူအများစုမှာ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အကြည့်လွှဲတတ်ကြသော်လည်း ဘက်ခ်ဆောရွန်းကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပီရန်ကသာ အရင် အကြည့်လွှဲသွားသည်။
“ကံမကောင်းပါဘူး။”
“အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်နဲ့ စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုဖို့ အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားတာကို ပြောတာလား?”
“ခင်ဗျားက ကျွန်မတို့ကို အမြင်မကြည်တဲ့ပုံပဲ။ ကျွန်မမှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ပါထရစ်မင်းသားမှာတော့ တခြားအတွေးတွေ ရှိနေမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။”
ပီရန်သည် ဘက်ခ်ဆောရွန်း၏ ထိရှသွားစေသည့် စကားလုံးများကို အတည်ပြုခြင်းလည်း မလုပ်၊ ငြင်းဆိုခြင်းလည်း မလုပ်ဘဲ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပေးလိုက်သည်။ “ထင်ချင်ရာ ထင်ပါလေ” ဟု ပြောနေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။
ဘက်ခ်ဆောရွန်းက သူမ၏ လျစ်လျူရှုသည့် သဘောထားကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီကိုလာရတဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?”
“ပြောပြီးပြီလေ။ အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ရောက်လာတာပါ။”
“ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးက အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အခုမှ လာရတာလဲ?”
“ဌာနခွဲအကြီးအကဲရဲ့ ရုံးခန်းကို ပစ်မှတ်ထားတာကတော့ ကိစ္စကို ပိုပြီး ထူးခြားသွားစေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှ မဖြစ်သွားတာကိုတော့ မြင်ရပါတယ်။”
ဘက်ခ်ဆောရွန်းက ထိုစကားကို ကြားပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ဖမ်းခေါ်သွားသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား? ဒီမတိုင်ခင်ကလည်း အကြမ်းဖက်ဖို့ ကြိုးစားမှုတွေ အကြိမ်ကြိမ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ သောက်မယ့် လက်ဖက်ရည်ထဲမှာ အဆိပ်ခတ်ခံရတာတောင် တစ်ခါထက်မက ရှိခဲ့တယ်။”
“ကြားရတာ ကြောက်စရာပဲ။”
“ဒါပေါ့၊ သူတို့ရဲ့ မျက်စိစပါးမွေးစူးစရာ ဖြစ်နေတဲ့သူက အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးတာကို မြင်ပြီး စိတ်ပျက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ လာတာက တခြားတစ်ခုခုအတွက် အကြောင်းပြချက်သက်သက် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား?”
“တရားခံကို ဖမ်းမိသွားပြီလား?”
ဘက်ခ်ဆောရွန်းသည် ပီရန်၏ ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မဖမ်းမိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ခန့်မှန်းလို့ ရနေပါပြီ။ အတွင်းပိုင်းကနေ လှုပ်ရှားဖို့အတွက် ပြင်ပက အင်အားကြီး တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ ခွန်အားကို ချေးငှားထားတဲ့သူတွေ ဖြစ်ဖို့များပါတယ်။”
“ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ခံရသယောင် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ စီစဉ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။”
“ခင်ဗျားကတော့ အတော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိနေပါလား။ ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ စီစဉ်ထားသလို မဖြစ်သွားလို့လား?”
“ဟွန်း။ ထင်ချင်ရာ ထင်ပါ။ သွားကြရအောင်၊ မင်းသား။”
“ငါ၊ ငါ…”
ပါထရစ်သည် ပြန်သွားရန် တွန့်ဆုတ်နေပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်။
သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားရုံတင်မကဘဲ စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရမည့် တာဝန်ကလည်း ရှိနေသေးသည်။
အကယ်၍ အဲ့ဒါ မအောင်မြင်လျှင်လည်း အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရသည်…
ပီရန်က ပါထရစ်၏ တွန့်ဆုတ်နေမှုကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အခုလို အချိန်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ ပြောဖို့ တကယ် စဉ်းစားနေတာလား?”
“ဗျာ?”
“အခြေအနေကို ကြည့်ပါ။ အစီအစဉ်က ပျက်သွားပြီ။ ဘုရင့်မိသားစုကို နောက်ထပ် ဘယ်လောက် အရှက်ရအောင် လုပ်ဦးမလို့လဲ?”
“…”
ပါထရစ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသော်လည်း ပီရန်ကို ပြန်လည်ချေပနိုင်မည့် စကားလုံးမျိုး မရှိပေ။
အပြင်ပန်းတွင် ပါထရစ်က အာဏာရှိသူလို ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ပီရန်ကသာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပါထရစ်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဆန့်ကျင်မှုကို စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ချုပ်တည်းလိုက်ပြီးနောက် ပီရန်သည် ယူဟျွန်းအား ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဟယ်ရင် အဆင်ပြေရဲ့လား? ပြီးတော့ ယူဟျွန်း၊ မင်းကော?”
“မင်းတို့ စိုးရိမ်သင့်တာက ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ စစ်သည်တွေလို ထွက်သွားတဲ့ သူတွေအတွက်ပါ။”
“ကျွန်မက သူတို့အတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိုးရိမ်စရာလည်း မလိုလို့ပါ။”
“ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဟယ်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။”
ဘက်ခ်ဟျို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟျွန်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ဘက်ခ်ဆောရွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“သူမ အဆင်ပြေပါ့မလား?”
“ဟယ်ရင်က သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အကုန်လုံး ပြန်မရသေးဘူး။ သူမ သေခါနီးအထိ ဖြစ်ခဲ့တာကို ငါ အနိုင်နိုင် ပြန်ဆွဲထုတ်လာခဲ့ရတာ။ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရဖို့အတွက် တခြား ရဲဘော်တွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“…မင်းက ဒီအရာအားလုံးကို ဟယ်ရင်အတွက် လုပ်ပေးနေတာလား?”
“ဟယ်ရင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ သူမကို အရင်ကလိုမျိုး ပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးဖို့က ငါ့တာဝန်ပဲ။”
ယူဟျွန်းသည် သူမ၏ အပြစ်များအားလုံးကို ထမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူမကို ဓားဘုရင်မ (Sword Queen) ကန်းဟယ်ရင် အဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်စေခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းကပင် သူသည် မိမိပြုလုပ်ခဲ့သည့် အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ယူဟျွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသော လေးနက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘက်ခ်ဆောရွန်းမှာ ဆက်လက်ငြင်းခုံရန် ခက်ခဲသွားသည်။
“ဟာ။ ဘာမှလည်း လုပ်မရတော့ပါဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ သတိထားကြရမယ်။ ပီရန်လို တရားစီရင်သူမျိုးတောင် ဒီကို ရောက်လာတယ်ဆိုတော့… သူတို့ နောက်ထပ် ပိုပြီး ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လှုပ်ရှားလာဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့မယ်လို့ ထင်တယ်။”
“အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ရတယ်။ ဒီလို အချိန်ကိုက်တဲ့အချိန်မှာ တရားစီရင်သူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရအောင်… ပြီးတော့ အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ဆာလီယိုအင်ပါယာရဲ့ ပထမမင်းသားကိုယ်တိုင် ပါလာသေးတယ်။”
“မင်း မြင်လိုက်ရတာက သူတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေထဲက အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်။ ပင်မတပ်ဖွဲ့က တခြားနေရာမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်။”
“ပင်မတပ်ဖွဲ့လို့ ပြောလိုက်တာက…”
“ဟုတ်တယ်။ ဆာလီယိုအင်ပါယာရဲ့ အထက်တန်းစား တပ်ဖွဲ့တွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆင့်တွေထဲမှာ အရှင်သခင်တွေ ပိုပြီး ပါဝင်နေလိမ့်မယ်။”
ဘက်ခ်ဆောရွန်းသည် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များ ထိုနေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည့်အလား မြို့ပြင်ဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်လိုက်သည်။
* * *
“အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ?”
အလယ်ပိုင်းစီမံခန့်ခွဲရေးဌာနမှ ထွက်လာသည်နှင့် ပီရန်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက သူမအား စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မူလ အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။”
“စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်ကို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားတာကို လက်လျှော့လိုက်တော့မလို့လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ပထမခြေလှမ်းကတည်းက ငါတို့ မှားယွင်းခဲ့ပြီ။ မင်းလည်း ခံစားမိမှာပါ။ စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်က ငါတို့နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီကနေ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။”
“ဒ-ဒါက…”
အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လက်အောက်ငယ်သားမှာ ပြန်လည်ချေပနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်သည် ကြီးမားလှသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တရားစီရင်သူ ချွဲဒိုယွန်း ကိုပင် အနိုင်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလှသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အနက်ရောင်လျှပ်စီးအရှင်သခင်ကို ဖမ်းဆီးသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမသည် သူတို့သိထားသည့် လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။
“အဲ့ဒီ စောက်ကျိုးနည်းတဲ့ ဌာနခွဲအကြီးအကဲက အရင်လှုပ်ရှားလိုက်တာပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားတဲ့ အာဏာချိန်ခွင်လျှာက မကြာခင်မှာပဲ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင်… ဖြစ်နိုင်တာက?”
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ နောက်တစ်ဆင့်ကို ရွှေ့မယ်။”
“အခုချက်ချင်း လုပ်မှာလား?”
“အခုမလုပ်ရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကမ္ဘာမြေမှ တရားစီရင်သူ ချွဲဒိုယွန်း သည် လင်ဒယ်မြို့တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေဆဲဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်အရှိဆုံး အင်အားစုဖြစ်သည့် ဆောဆူမင်ကိုလည်း ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။
ယူဟျွန်း၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုက မျှော်လင့်မထားသည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း, ယခုအချိန်သည် သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပင်။
“ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်။”
“ကျွန်တော် ဒါကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ လူတွေကိုလည်း စုစည်းထားပြီးပါပြီ။”
သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သား စကားကြောင့် ပီရန် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ငါ သူတို့ကို ခေါ်ထားတာ။ သူတို့ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။”
ပီရန်၏ အကြည့်တို့သည် အဝေးရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ဝတ်ရုံဝတ် လူစုတစ်စုထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အကယ်၍ အတွင်းပိုင်းရှိ အာဏာချိန်ခွင်လျှာကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့လျှင် အဖြေက ဘာဖြစ်မလဲ?
အဖြေမှာ အပြင်ဘက်မှ အခြားအင်အားစုတစ်ခုကို ခေါ်သွင်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားသလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အလုပ်ပြီးမြောက်အောင်သာ လုပ်ခဲ့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပီရန်သည် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
“စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်ကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုင်တွယ်တော့မယ်။”