စားသောက်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် မကြာခင်မှာပင် မှိုင်းညို့သွားတော့သည်။
စိတ်ထားနူးညံ့သည့် ကန်းယူရာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင်တစ်ယောက်သာ ထိုလေးလံနေသည့် အငွေ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက် စားသောက်နေသည်။
ယူဟွန်း ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ သူက စိတ်မပူရန် ပြောပြီး နှစ်သိမ့်ပေးချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ ငိုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒါက သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ၊ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။
သူကိုယ်တိုင်က အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူဖြစ်၍ ဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ သူများတွေထက် ပိုများနေခဲ့သည်။
"အော်... ငါ အခု အဆင်ပြေပါတယ်။ တကယ်ပါ။ မင်းကြောင့် ငါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ"
"ဒါပေမဲ့... အစ်ကို... အစ်ကို တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့မှာပဲ"
ကန်းယူရာသည် မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစ်ကို့အတွက် အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်"
"မဟုတ်ပါဘူး ယူရာရယ်။ ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မနေ့ကအထိတော့... အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ခက်ခဲခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုကောင်းလာပါပြီ။ တကယ်ပါ"
"ဟီး... ဒါဆို အစ်ကို အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ"
"ငါနဲ့ မတွေ့ရသေးတဲ့ လူတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရဦးမယ်။ ပြီးတော့ လမ်းခွဲခဲ့ရတဲ့ ငါ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတွေကိုလည်း ရှာရဦးမယ်... အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ သိသေးလား"
"ဘယ်သူ့ကိုလဲ"
"ဘယ်သူမဆို ရပါတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီထက်စာရင် ဆူမင်ကရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်း သူမနဲ့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"အာ... ဆူမင်က... အဲဒါက..."
ယူရာ ခဏလောက် တွေဝေနေပြီးမှ ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
သူမ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
"အဲဒါက... သူမမှာ အရေးတကြီး ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားတယ်"
"တစ်လလောက် ရှိပြီလား? ဒါဆို အဲဒီအချိန်အထိ မင်း သူမနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
"အဲဒီ အရေးတကြီးကိစ္စက ဘာလဲ"
"သူမက ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားပေးဖို့ မှာထားလို့ပါ"
"ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူးလား"
ယူဟွန်း၏ အမူအရာ တည်ကြည်နေသဖြင့် ကန်းယူရာ ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်လို့ မရတော့ပေ။
သူမသည် အစားစားနေဆဲဖြစ်သည့် ကန်းဟယ်ရင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက... ဟယ်ရင်အစ်မကို အဲဒီလို ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ကောင်ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ သွားတာတဲ့..."
ကန်းဟယ်ရင်ကို အဲဒီလို ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သူဟု ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ယူဟွန်း၏ ခေါင်းထဲ၌ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ပေါ်လာသည်။
မာရာ ပါပါယားစ်။
သူသည် မီးကမ္ဘာဖြစ်သည့် ငရဲပြည်၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ကန်းဟယ်ရင်ကို အကျင့်ပျက်ခြစားအောင် ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူက တကယ်တမ်းတွင်တော့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူပင်။ ဆူမင်က သူ့၏ တည်ရှိမှုကို စောစောစီးစီး သိရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်ရန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမက သင်ခန်းစာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဆူမင်၏ စရိုက်ကို ကြည့်လျှင် ပိုပြီး ပြင်းထန်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျသည့် စကားမျိုး ပြောခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။
"ဒါကတော့... ကိစ္စကြီးပဲ"
"ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်မက ဆူမင်ကို တားခဲ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆူမင်က အရမ်းကို ခေါင်းမာလွန်းလို့..."
"မဟုတ်ဘူး။ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"
"ဘာလို့လဲ? ပြိုင်ဘက်က ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနော်။ ပြီးတော့ ငရဲရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘုရင် မာရာ ပါပါယားစ်! ဆူမင် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ အဲဒီမှာ ရန်သူတွေက အများကြီး၊ စကြဝဠာကို ကျော်လွန်သူတွေတောင် ပါသေးတယ်..."
"ဒါကြောင့် ငါက အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောတာလေ"
ယူဟွန်းသည် ဂါရက်နှင့်အတူ ခရီးသွားစဉ်က ပြောပြခဲ့သည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
မာရာ ပါပါယားစ် ရှိနေသည့် ငရဲပြည်ထဲသို့ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ငရဲပြည်တွင်ရှိသည့် စကြဝဠာကို ကျော်လွန်သူ ဆယ်ယောက်ကျော်နှင့် ကောင်းကင်တပ်ဖွဲ့ကို သူမတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်သည်ဆိုသည့် အကြောင်းပင်။
သူက အဲဒီလောက် သန်မာသူမှာ ဘယ်သူလဲဟု တွေးမိခဲ့သော်လည်း ကန်းယူရာ၏ စကားကို ကြားလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပဲ အဲဒီကျူးကျော်သူမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိလိုက်ရသည်။
ဆူမင်။
သူမက စောစောကတည်းက စကြဝဠာကို ကျော်လွန်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်ပြီး ငါးနှစ်အတွင်းတွင် ဘယ်သူမှ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက သူသိသမျှအကြောင်းများကို ကန်းယူရာကို ပြောပြလိုက်သည်။
"တကယ်လား? ဆူမင်က တကယ်ပဲ သူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့တာလား"
"ဟုတ်တယ်။ မင်းက ဆူမင်နဲ့ ဒီလောက်ကြာအောင် အတူတူရှိနေခဲ့တာ သူမ ဘယ်လောက်သန်မာလဲဆိုတာ မသိဘူးလား? သူမရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း သိထားသင့်တာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ဆူမင်က သန်မာတယ်ဆိုရင်တောင် ပြိုင်ဘက်က ပိုသန်မာတဲ့ စကြဝဠာကို ကျော်လွန်သူ... စိတ်ပူမိတာကတော့ သဘာဝပါပဲ"
ကန်းယူရာက မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင် ဆူမင်၏ စွမ်းအားကို ဘယ်လောက်အထိ အထင်ကြီးကြောင်း ပြောပြရင်း ထိုသို့ဆိုသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဆူမင်၏ စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သခင်အဆင့် (Lord-level) ရှိပြီး သူတို့ထဲက အမှုဆောင် (Executor) များနှင့်တောင် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်သော်လည်း သူမက အဲဒီလို ရာထူးမျိုးကို မနှစ်သက်သဖြင့် သခင်တစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်မှာ နည်းသဖြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက လူနည်းစုလောက်သာ သူမ ဘယ်လောက်သန်မာလဲဆိုတာ သိကြပြီး သူတို့ကလည်း အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်သည်။
"ကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ သူမ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..."
မာရာ ပါပါယားစ်က ထွက်ပြေးသွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဆူမင် ပြန်လာမည်၊ မလာမည်ကတော့ မသေချာပေ။
သူမ၏ စရိုက်ကို ကြည့်လျှင် မာရာ ပါပါယားစ်ကို အဆုံးထိ လိုက်လံရှင်းလင်းပစ်ရန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"ဆူမင်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းမျိုး ရှိသေးလား"
"မရှိဘူး။ ကျွန်မဆီမှာ ဘာမှ မရှိဘူး..."
"ဟယ်ရင် အခု အဆင်ပြေနေပြီဆိုတာကို သူမကို ရှင်းပြပေးနိုင်ရင် လုံလောက်ပါပြီ"
ဆူမင် လှုပ်ရှားခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကန်းဟယ်ရင်ကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမကို အကျင့်ပျက်ခြစားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် မာရာ ပါပါယားစ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် ကန်းဟယ်ရင် ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ မာရာ ပါပါယားစ်ကို သူမ မရှင်းနိုင်ခင်မှာပင် ကန်းဟယ်ရင်က ယူဟွန်း၏ လက်နှင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ ကယ်တင်ခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ဒီအကြောင်းကို သူမကို ပြောပြချင်ပြီး ဆူမင် ချက်ချင်း ပြန်လာစေချင်သည်။
ပြဿနာမှာ ကမ္ဘာမြေတွင် သုံးသည့် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများက ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) တွင် ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်ခြင်းပင်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ဆူမင်ကို ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့... သူမ အသက်ရှင်ပြီး အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတာ သိရတာတင်ပဲ စိတ်သက်သာရာ ရပါပြီ"
သူမ ဘယ်လောက်သန်မာလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ နယ်မြေထဲသို့ တစ်ယောက်တည်းသွားပြီး အကုန်ဖျက်ဆီးနိုင်လျှင်တော့ သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားပုံမပေါ်ပေ။
အဲဒီလောက်ထိ လုပ်နိုင်လျှင်တော့ အရူးမဟုတ်လျှင် သူမကို ဘယ်သူမှ လာထိရဲမည် မဟုတ်ပေ။
ယူယောင်းမင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲတော့ မသိသော်လည်း သူလည်း အသက်ရှင်ပြီး အဆင်ပြေနေပုံရသည်။
"ဆောရျွန်းတို့၊ ဂျီအာတို့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားမိဘူးလား"
"အော်။ ကျွန်မ ဆောရျွန်းအစ်မအကြောင်း ပြောပြမလို့ပဲ။ သူမလည်း ဒီမြို့ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"
"တကယ်လား?"
"ဟုတ်တယ်။ သူမက ဒီမြို့မှာ စီမံခန့်ခွဲရေးအပိုင်းကို တာဝန်ယူထားတာ။ ဒီနေ့ သူမဆီ သွားလည်မလို့ စဉ်းစားထားတာ"
"ဂျီအာကရော? ဂျီအာ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလား"
"ကွမ်ဂျီအာအစ်မကတော့... ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်မဖော်ပြတတ်တဲ့ အမျိုးအစားလေ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ သိလိုက်ပါပြီ... မင်းလည်း ဂျီအာအကြောင်း မသိသေးတာပဲ"
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကံကောင်းသည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ဘတ်ဆောရျွန်းနှင့် ဆူမင်တို့၏ တည်နေရာကို သိလိုက်ရတာတင် အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။
သူမ ကွမ်ဂျီအာအတွက် စိတ်ပူမိသော်လည်း သူမက ဘယ်နေရာမှာမှ ပြဿနာတက်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
စားသောက်ပြီးသည့်နောက် ယူဟွန်း ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ဒုတိယထပ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး တွေးတောနေသည့် သူ့ဖခင် လှေကားကနေ ဆင်းလာပြီး ယူဟွန်းနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။
"သွားတော့မလို့လား"
"ဟုတ်ကဲ့..."
သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမည်ဆိုတာကိုတော့ မမေးခဲ့ပေ။ ယူဟွန်းလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါ။
သူတို့တွေ ပြောစရာမလိုဘဲ သိနေကြသည်။
ဒီနေ့ ထွက်သွားပြီးလျှင် ဘယ်တော့ ပြန်ဆုံကြမည်ကို သူတို့ အာမမခံနိုင်ကြပေ။
သူ့ဖခင်သည် ဘာပြောရမှန်းမသိသလို ခဏလောက် တွေဝေနေပြီးမှ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရကာ ယူဟွန်း၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။
"သတ္တိရှိရှိ နေပါ"
"..."
အဲဒီ အားပေးစကားတစ်ခွန်းထဲတွင် အများကြီး ပါဝင်နေသည်။
အရင်က သူ့ကို တွေ့တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အားပေးနေသည်။
အဲဒီ အပြောင်းအလဲလေးက ယူဟွန်းအတွက်တော့ အရမ်းကို ကြီးမားလှသည်။
"ဟဲဟဲ၊ ငါ ရှက်မိပါတယ်။ အသက်ကြီးလာတော့ စကားတွေ ပိုများလာသလိုပဲ"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ ကျွန်တော် အားရှိသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အဲဒီလိုလား? အဲဒီလို ကြားရတာ ငါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ။ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက သမီးနဲ့ပဲ အမြဲနေလာတာဆိုတော့ သားကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ"
"အတူတူပါပဲ"
"ဟင်?"
"အတူတူပါပဲ။ အရင်ကရော အခုပါပဲ"
ဟုတ်သည်။
သူ့ဖခင်သည် အရင်ကရော အခုပါ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိသားစုအပေါ် ထားရှိသည့် ဖခင်၏ သဘောထားမှာ အရင်ကရော အခုပါ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။
နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း ဒီအတိုင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
မိသားစုဆိုသည်မှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ကဲ့"
"မင်းပြောမှပဲ ငါလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့တယ်။ ကဲပါလေ... သတ္တိရှိရှိနဲ့ မင်းလိုချင်တာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ယူလိုက်ပါ။"
"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"
ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောပြီး အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသည်။
"မင်းအဖေက စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလား"
"မပြောပါဘူး။ နည်းနည်းလေးပါ"
"အေးပါလေ။ အမေလည်း စကားအများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ သတ္တိရှိရှိ နေနော်"
"…ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် ယူဟွန်းမှာ အနည်းငယ် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်နှင့်အတူ အိမ်ပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူ့ကို အရင်ဆုံး စောင့်မျှော်နေသည့် ကန်းယူရာက တောက်ပစွာ ပြုံးပြပြီး ယူဟွန်းကို ရှေ့ဆောင်ခေါ်သွားသည်။
"လာ၊ သွားကြမယ်။ Old Town ရဲ့ ဗဟိုစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးကို"
"အိုကေ"
ကန်းယူရာက ယူဟွန်းကို ရှေ့ဆောင်ခေါ်သွားပြီး ယူဟွန်းက ကန်းဟယ်ရင်ကို ခေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
Old Town သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်သည့်အတိုင်း သွားလာရေးအတွက် ရွေးချယ်စရာများစွာ ရှိနေပြီး သူ အရင်က Cosmo Market တွင် မြင်ဖူးခဲ့သည့် အံ့အားသင့်ဖွယ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးများကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်သည့် ကြွက်ကြီးများနှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနိုင်သည့် အတောင်ပံပါ ဒရဂုန်များပင်။
"မင်းမှာ စီးစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား"
"ကျွန်မလား? ရှိတာပေါ့"
သူမက ထိုမေးခွန်းကိုပင် စောင့်နေသည့်အတိုင်း မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ ကြွားဝါလိုက်သည်။
"နောက်မှ ပြောပြမလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်တောင် သိချင်နေမှတော့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ"
"ရှိရင် ဘာလို့ အခု မခေါ်လိုက်တာလဲ"
"ကျွန်မရဲ့အကောင်က အဲဒီလို ခေါ်လို့ရတဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး"
"အဲဒီလိုလား?"
"မင်းပဲ ကြည့်လိုက်ပါတော့"
ကန်းယူရာက ယူဟွန်းကို ရဟတ်ယာဉ်ဆင်းသက်သည့်နေရာနှင့် ဆင်တူသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။
"လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ကန်းယူရာပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အလုပ်များနေတာပဲ"
သူမက အဲဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေသူကို အသာအယာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘက်သို့ လက်ယာရွက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ လက်ဖဝါးနောက်ကျောမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားသည်။
ယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့က ထိုမြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ဆင်းသက်သည့်နေရာအထက်၌ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တောက်ပနေသည့် နေရောင်ကို နောက်ခံထားပြီး ပေါ်လာသည့် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲမှာ အတောင်ပံပါသည့် ငှက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
"ဟင်?"
ထိုငှက်ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးနေသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယူဟွန်း မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ယူဟွန်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကန်းယူရာက နှုတ်ခမ်းကို စုကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း သူမတွေ့တာ ကြာပြီမလား"
"ဘတ်ဟျို?"
"မှန်တယ်"
ပေါ်လာသည်မှာ အိမ်တစ်လုံးစာအရွယ်ရှိသည့် ဇီးကွက်ဖြူကြီး ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းသည် ထိုငှက်မှာ ဘတ်ဟျို ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
ငယ်ငယ်က အရွယ်အစားနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားလွန်းလှသော်လည်း သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။
ဆင်းသက်သည့်နေရာ၏ ဗဟိုတွင် ရောက်ရှိပြီးနောက် ဘတ်ဟျိုက ယူဟွန်းကို မှတ်မိသွားသဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ငါးနှစ်အကြာမှ ပြန်ရောက်လာသည့် သူ့သခင်ကို သူ မှတ်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
"ကြာပြီနော်၊ ဘတ်ဟျို"
ဟူး!
ဘတ်ဟျိုက အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ယူဟွန်းဆီသို့ တိုးကပ်လာသည်။
ငယ်ငယ်ကဆိုလျှင် သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ဝင်ဆံ့ခဲ့သော်လည်း အခုမူ ယူဟွန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဘတ်ဟျို၏ အတောင်ပံအောက်၌ ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်နေနိုင်ရလောက်အောင် အရွယ်အစား ကွာခြားသွားပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက သူ့ကို ခေါင်းတိုးလာသည့် ဘတ်ဟျို၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"ယူရာ၊ မင်း ဘတ်ဟျိုကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးထားတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်။ မင်း ပျောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းခဲ့လဲ သိလား? သူ ဘာမှလည်း မစားသလောက်ပဲ၊ ဒီအထိ ရောက်အောင် ကျွန်မ တော်တော်လေး ကြိုးစားပြီး ပြုစုခဲ့ရတာ"
"ဘတ်ဟျို မင်းနောက်ကို လိုက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်"
ဘတ်ဟျိုက ကန်းယူရာနောက်ကို လိုက်နေခြင်းမှာ ယူဟွန်းအတွက် ထူးဆန်းနေသည်ဟု မခံစားရပေ။
ဘတ်ဟျိုသည် မီနာဗာ၏ ဇီးကွက်မျိုးနွယ်ဟု ဆိုနိုင်သည့် နတ်သားရဲဖြစ်ရာ ကန်းယူရာဆီမှတစ်ဆင့် သူ့သခင်၏ အနံ့ကို အလိုအလျောက် ခံစားမိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သခင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၍ ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း ကန်းယူရာ၏ အကူအညီဖြင့် ဘတ်ဟျို ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အခုဆိုလျှင် ဘတ်ဟျိုသည် Old Town တွင် အကောင်းဆုံး နတ်သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး မည်သူနှင့်မျှ မယှဉ်နိုင်သော ပျံသန်းနှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ချွဲဒိုယွန်း စီးသည့် လင်းယုန်ကြီးပင် ဘတ်ဟျို၏ အမြန်နှုန်းကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
"လာ၊ သွားကြမယ်"
ကန်းယူရာက ဘတ်ဟျို၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘတ်ဟျိုကျောပေါ် တက်လိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင်မှာမူ အစပိုင်းတွင် ဘတ်ဟျိုကို သတိထားနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အမွေးများ၏ နူးညံ့မှုကို သဘောကျသွားကာ ကျောပေါ်တွင် လှဲနေလိုက်သည်။
ဘတ်ဟျိုက အတောင်ပံကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။
သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ တိုက်လေယာဉ်ထက်ပင် သာလွန်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ယူဟွန်းမှာ ဆွဲအား သို့မဟုတ် လေတိုးသည့်ဒဏ်ကို လုံးဝ မခံစားရပေ။
အမြင့်သို့ ရောက်သွားသောအခါ Old Town တစ်မြို့လုံး၏ မြင်ကွင်းကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ဘတ်ဟျို ဦးတည်သွားနေသည့်နေရာမှာ ဗဟိုရှိ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေပေါ်က ဘူရ်ဂျ်ခါလီဖာနှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး ထိုနေရာသည် Old Town ၏ ဗဟိုစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးဖြစ်သည်။
အဆောက်အအုံသည် အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အပြင်ဘက် လသာဆောင်နှင့် ဆင်တူသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဧရာမ နတ်သားရဲများ ဆင်းသက်နိုင်သည့် နေရာများ ရှိနေသည်။
ဘတ်ဟျိုသည် ဗဟိုနှင့် နီးကပ်သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"ရောက်ပြီ"
ကန်းယူရာမှာ ဆောရျွန်းကို အံ့အားသင့်စေရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုအချိန်တွင် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
အထဲမှ ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယူဟွန်းတို့အဖွဲ့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။