ကန်းယူရာကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့အချိန်ကစပြီး သူမဟာ မှတ်မိနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူတို့နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က ယူရာဟာ အကယ်ဒမီကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။
ဒါကြောင့် သူမအများကြီးပြောင်းလဲသွားတာဟာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတော့မဟုတ်ပေ။
အခုတော့ ကန်းယူရာဟာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ အရွယ်ရောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။
လမ်းမှာ တစ်ချက်ကလေး ဖြတ်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဘယ်သူမဆို သတိမထားမိလိုက်ဘဲ လှည့်ကြည့်မိသွားစေမယ့် အလှပဂေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
ယူရာဟာ အိုးလ်တောင်း (Old Town) မှာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကားတွေ ကြားထားရပေမဲ့ သူမ သူ့ရှေ့ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ယူဟွန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ယူရာက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယူဟွန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ဟီးဟီး။ ညီမကို ဘယ်လိုမြင်လဲ? အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်မလား?”
“အင်းလေ… ‘အများကြီး’ ဆိုတာက နည်းတောင်နေသေးတယ်။ ကိုယ်တောင် မင်းကို မမှတ်မိလုနီးပါးပဲ။”
“ညီမက အရင်လို ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ဘူးလေ။”
ယူဟွန်းက အံ့သြနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယူရာဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေတဲ့ သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက သတိထားပြီး ဝင်ပြောလာသည်။
“တပ်မှူး၊ ခင်ဗျားတို့က အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းနေကြတာလား?”
“ဟင်? အော်၊ မပြောရသေးဘူးလား? သူက ညီမအတွက်တော့ အစ်ကိုတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အင်း၊ လူသားတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ တယ်လာ (တယ်လာ) တစ်ယောက်ပါ။”
“အခုတော့ လူသားဖြစ်သွားပြီ။”
“ဟင်?”
ယူဟွန်းရဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ စကားကြောင့် ယူရာရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ကိုယ်လည်း အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပါ။ နောက်မှ ရှင်းပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက ယူရာ၊ မင်း အခု တပ်မှူးဖြစ်နေတာလား? အိုးလ်တောင်းမှာ ဘာရာထူးယူထားတာလဲ?”
“ဟုတ်တယ်၊ ညီမ အခု လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတာ။”
“အဲဒါက ရာထူးကြီးတဲ့ နေရာလား?”
“ကြီးတာပေါ့။ အိုးလ်တောင်းရဲ့ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ သာမန်အရည်အချင်းလောက်နဲ့ မရဘူး။ အရင်က လောကမှာဆိုရင်တောင် အတွေ့အကြုံရင့် ကျောက်မျက်စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက်တောင် လွယ်လွယ်နဲ့ မရနိုင်တဲ့ ရာထူးမျိုးပါ။”
“အဲဒီလောက်တောင်လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ညီမ မကြာခင် အရာရှိချုပ်ဖြစ်သွားရင်တောင် မအံ့သြပါနဲ့။”
‘လုံခြုံရေးတပ်မှူး’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က သာမန်အားဖြင့်တော့ သိပ်ပြီး ထူးခြားပုံမပေါက်ပေမဲ့ အိုးလ်တောင်းမှာတော့ ဂုဏ်ရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အရှင်သခင် (Lords) တွေကြားမှာတောင် ကြိုးကွပ်သူ (Executioner) တွေရဲ့ အာဏာနဲ့ ယှဉ်နိုင်သူက လက်ချိုးရေလို့ရသည်။
တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကန်းယူရာဟာ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ တခြားကိစ္စတွေမှာ ကြိုးကွပ်သူတွေကို ကူညီပေးရတဲ့ လက်ထောက်တွေနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ လက်ရှိ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ဟာ သာမန် အလွန်အကဲ (Transcendent) တစ်ယောက်ထက်တောင် သာလွန်နေသည်။
သူမ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လာသလဲဆိုတာကို တွေးမိပြီး ယူဟွန်း အံ့သြရသည်။
အကယ်ဒမီကျောင်းသူဘဝကတည်းက သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် ငါးနှစ်အတွင်းမှာပဲ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာဟာ မထူးဆန်းတော့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ ပိုအံ့သြဖို့ကောင်းတာက…” စားပွဲတစ်ဖက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင်ကို မျက်စိကစားရင်း ယူရာက မေးလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ ‘စာအုပ်ပုံ အရှင်သခင်’ (Book Pile Lord) က ငါးနှစ်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ ညီမရဲ့ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်နေတာပဲ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”
“ပြီးတော့ ဟယ်ရင် အစ်မကလည်း…”
“အရင်ဆုံး စကားပြောလို့ကောင်းမယ့် နေရာတစ်ခုကို သွားရအောင်။”
“အော်! ဒါဆို အိမ်ပြန်ကြရအောင်! ဖေဖေနဲ့ မေမေက အစ်ကို့ကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ ရူးမတတ်ပဲ။”
“မိဘတွေက အသက်ရှင်သေးတယ်ပေါ့?”
ဒါ တကယ်ပဲလား?
ဒီမယုံနိုင်စရာ သတင်းစကားကြောင့် ယူဟွန်း ခဏတာ ရင်ခုန်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ယူရာက သူ့ကို လိမ်မှာမဟုတ်တာကြောင့် သူမစကားတွေက အမှန်ဖြစ်ရမည်။
ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ လှိုင်းထန်လာသည်။
“သူတို့ အသက်ရှင်နေကြတယ်…”
သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းကတော့ အခြေအနေတွေက လုံးဝခြားနားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်ကတည်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကလည်း ကပ်ဘေးအတွင်းမှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က သူဟာ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အားနည်းလွန်းခဲ့သည်။ သူသာ ပိုပြီးသန်မာခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး မြန်ဆန်ခဲ့ရင် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူ့မိဘတွေက ကပ်ဘေးတွေကြားမှာတောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အခု သူတို့နဲ့ သွေးသားတော်စပ်မှု မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် သွေးစည်းမှုရဲ့ ခံစားချက်က သူ့ရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ကတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကို တိုးထွက်လာသည်။
“တပ်မှူး၊ တကယ်ပဲ အထောက်အထားမရှိတဲ့သူကို အိမ်ခေါ်သွားမလို့လား?”
“ပြောပြီးပြီလေ။ ယူဟွန်းအစ်ကိုနဲ့ ညီမက အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းတာကြာပြီလို့။ ပြီးတော့ အထောက်အထားမရှိတဲ့ကိစ္စက…”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဒဏ္ဍာရီလာ ‘စာအုပ်ပုံ အရှင်သခင်’ လေ။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက တစ်ယောက်ကလည်း…”
လက်အောက်ငယ်သားက ‘အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင်’ (Black Thunder Lord) အကြောင်းကို တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ အမူအရာက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။
“မင်း…”
ယူရာက သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယူဟွန်းရဲ့ ညိုမှောင်လာတဲ့ မျက်နှာကို သတိထားမိသွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို။ သူက ဘာမှနားမလည်လို့ပါ။ နားလည်ပေးပါနော်။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဟယ်ရင်ကို တခြားသူတွေ ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာ ကိုယ်ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။”
ဟယ်ရင် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ကိစ္စမှာ ယူဟွန်းမှာလည်း တာဝန်ရှိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က ခံစားချက်နဲ့ ဟယ်ရင် သူ့ကို ပြုံးပြခဲ့တဲ့ အပြုံးကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။
ယူဟွန်းရဲ့ လေးနက်လာတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ယူရာရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်မရှည်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဒီလိုတော့ မဖြစ်ဘူး။ အစ်ကို၊ အိမ်ပြန်ရအောင်။”
“တပ်မှူး!”
“တော်ကြတော့! ဒီနေ့က ညီမရဲ့ အားလပ်ရက်ပါ။ ဒီလောက်တောင် ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ တွေ့ရတာ။ အားလုံး ပြန်ပြီး နားကြတော့။”
“ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး!”
ယူရာနဲ့ ရွယ်တူလို့ ထင်ရတဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်က ပြန်လည်ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ သူက ယူဟွန်းကို ရန်သူတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တာကြောင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေထုက တင်းမာသွားသည်။
ယူရာကတော့ သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို အပြစ်တင်ဖို့ထက် ယူဟွန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုသာ ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို။ သူက လူသစ်လေးမို့လို့ ဘာမှမသိသေးတာပါ…”
သူမရဲ့ လုပ်ရပ်က ထိုလူသစ်ရဲ့ ဒေါသကို ပိုပြီး ထိုးဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
သူက ယူဟွန်းကို နားထောင်စေချင်နေပုံရသည်။
“စာအုပ်ပုံ အရှင်သခင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် မယုံဘူး။ ခင်ဗျားတို့လို အန္တရာယ်များတဲ့သူတွေကို အိုးလ်တောင်းထဲမှာ ထားထားတာကို အစောင့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်မခံနိုင်ဘူး။”
“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?”
“ဘာ?”
အစောင့်လူသစ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ယူဟွန်း ရယ်တောင်မရယ်နိုင်တော့ပေ။ သူက တာဝန်ကျေတဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ ကန်းယူရာကို ခိုးကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေအရ သူ့မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်။
သူက ယူရာကို အရင်က ကူညီပေးခဲ့တာကို မကျေနပ်လို့ ယူဟွန်းကို လက်တုံ့ပြန်ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ အကုန်မြင်နေသည်။
“မင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရင် အစောင့်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်မနေဘဲ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်သင့်တာပေါ့။”
“ဘာ? မင်းလို အိုးလ်တောင်းရဲ့ အစောင့်အောက်ခြေလူတန်းစားက ငါ့ကို ဘယ်လိုပြောရဲတာလဲ—”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်တာ။”
အစောင့်လူသစ်က ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ ဓားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ယူရာက တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမ စကားမပြောခင်မှာပဲ ယူဟွန်းက သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ဓားကို မဆင်မခြင် ဆွဲထုတ်တာဟာ ကောင်းတဲ့အကျိုးမပေးဘူး။”
ကျွမ်းကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့ ယူဟွန်းက တစ်ဝက်လောက် ထွက်နေတဲ့ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။ အစောင့်လူသစ်က ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ပေ။
“သာမန်ဆိုရင် မင်း အခုထိ သေနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကိုယ် စိတ်ကြည်လင်နေလို့ပါ။”
“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မရှိစေနဲ့တော့။”
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို မထုတ်ပြခဲ့သလို အစွမ်းတွေကိုလည်း မသုံးခဲ့ပေ။ သူက အကြံပေးရုံသက်သက်နဲ့ အစောင့်လူသစ်ရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
အစောင့်လူသစ်က ဘာမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ယူဟွန်းက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ယူရာက စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ ဒီရလဒ်ကို ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ။
အင်း (Inn) ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ယူရာက ယူဟွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုလို ခံစားမိလိုက်သည်။
သူက အင်အားကြီးမားလွန်းသည်။
အလွန်အကဲ (Transcendent) ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ ယူရာတောင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားရှေ့မှာတော့ သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ငါးနှစ်တုန်းက ယူဟွန်းဟာ တယ်လာတစ်ယောက်အတွက်တော့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။
အဲဒီတုန်းက သူ စိတ်ကမ္ဘာ (Mental realm) ဘယ်နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလဲ? ဖန်တီးမှုအရိပ် (Phantasm) တွေကို ဘယ်လောက်အထိ နှိမ်နင်းခဲ့တာလဲ?
အခုတော့ ယူဟွန်းဟာ အရှင်သခင်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျော်ကြားနေသည်။
အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ စာအုပ်ပုံ အရှင်သခင်ဆိုတာ သူပဲ ဖြစ်နေသည်။
ဒီအခြေအနေတွေကို ကြည့်ရင် အစောင့်လူသစ်ရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေတာဟာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကံကောင်းနေတာပဲ ဖြစ်သည်။
ဒီလောကကြီးမှာ ယူဟွန်းကို စိန်ခေါ်ပြီးမှ သေဆုံးသွားရရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရပေ။
“သွားကြရအောင် ယူရာ။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် တခြားဧည့်သည်တွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“ဟယ်ရင်၊ စားပြီးပြီဆိုရင် သွားကြရအောင်။”
ဟယ်ရင်က ယူဟွန်းရဲ့ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားပြီး ယူရာကတော့ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်မိသွားသည်။ ဟယ်ရင်က တကယ်ပဲ သူ့ညီမ ဟုတ်ရဲ့လား? သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းတူနေကြတာကိုး။
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက တယ်လာ (တယ်လာ) တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာလေ။”
သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျန်ခဲ့တဲ့ အစောင့်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ကြပြီး အခုထိ မျက်နှာပျက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အစောင့်လူသစ်ကို တွဲခေါ်သွားကြသည်။ ဒီညတော့ သူ အရက်ပြင်းပြင်း တစ်ခွက်လောက် လိုအပ်လိမ့်ဦးမယ်။
***
“တာ့ဒါး! ဒါက ကျွန်မတို့အိမ်ပဲ။”
ယူရာက မျက်နှာလေး တောက်ပလျက် ယူဟွန်းကို ဒရာမာဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ မြင်ရလေ့ရှိတဲ့ နှစ်ထပ်အိမ်လေးဆီ ခေါ်သွားသည်။
အစောင့်တပ်မှူးဆိုတဲ့ ရာထူးက သာမန်လို ထင်ရပေမဲ့ ယူရာရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ယူရာကိုယ်တိုင်ရဲ့ စရိုက်တွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့နဲ့ တော်တော်လေး လိုက်ဖက်နေသည်။
“ဝင်ခဲ့ပါဦး။” ယူရာက တံခါးကို ဖွင့်ပေးရင်း ပြောသည်။
“…ခွင့်ပြုပါဦး။”
အိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အခါ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုက ယူဟွန်းကို ကြိုဆိုနေသည်။
“ယူရာ၊ သမီးပြန်လာပြီလား?”
“မေမေ! သမီး ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာတယ် ထင်လဲ?”
“ဒီကလေးမလေးကတော့ ဘာတွေလုပ်ပြန်ပြီလဲကွယ်။”
ယူရာရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ရှန်အွန်းဆွတ် မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာပြီး ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
မိဘတွေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို အတည်ပြုလိုက်ရတဲ့အခါ ယူဟွန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီသွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကြာ… ကြာခဲ့ပြီနော်။”
“ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်။”
ယူရာရဲ့ မိခင်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။ ယူဟွန်း ဘယ်တွေရောက်နေခဲ့တာလဲဆိုတာကို သူမ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။
“ဖေဖေက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားတွေ့နေလို့ ခဏနေရင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။”
“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယူဟွန်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
အိမ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းက သူအရင်က နေခဲ့တဲ့အိမ်နဲ့ သိပ်မထူးခြားလှပေ။
ပရိဘောဂတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အပြင်အဆင်တွေကလည်း ရွေ့လျားသွားပေမဲ့ အိမ်ရဲ့ အလုံးစုံသော လေထုကတော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။
အိမ်တစ်လုံးလုံးကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဒီလိုမျိုး ခံစားချက်မျိုးက ဆက်ရှိနေနိုင်သေးတာလား?
အဆန်းတကြယ် ဖြစ်တာထက်စာရင် ယူဟွန်းက ရေရှည်ခွဲခွာပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ နှိပ်စက်ခံထားရတဲ့ နှလုံးသားက ပျော်ကျသွားပြီး စိတ်ဖိစီးမှုတွေလည်း ပြေလျော့သွားသည်။ ဒါက အေးစက်ပြီး အသက်ရှုကြပ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်တွေက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မိသားစုဓာတ်ပုံဆီ ရောက်သွားသည်။
မကြာသေးခင်ကမှ ရိုက်ထားတဲ့ပုံဖြစ်ပြီး ယူရာ၊ သူ့မိဘတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ အပြုံးတွေကို ဖမ်းယူထားသည်။
“ကျွန်တော်…”
သူ့ခရီးလမ်းက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လက်လျှော့လိုက်ချင်တဲ့၊ ရပ်တန့်ပြီး အနားယူလိုက်ချင်တဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့၊ မိသားစုရှိတဲ့ နေရာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ယူဟွန်းက သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ ဒီအခိုက်အတန့်အတွက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာလို့ တွေးမိသည်။
“ငါ မှန်ခဲ့တာပဲ။”
သေးငယ်ပေမဲ့ သေချာတဲ့ အဖြေတစ်ခုက သူ့ရင်ထဲကို လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ရိုက်ခတ်လာသည်။ အဲဒီအဖြေက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ တကယ်ပဲ စိတ်အေးချမ်းသွားသည်။
“မေမေ။”
“အင်း? အစ်ကို နိုးလာပြီလား?”
ယူရာက ယူဟွန်းကို နှိုးဖို့ ပခုံးကို လှုပ်ခါလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မိခင်က တားလိုက်သည်။
“သူ့ဘာသာ သူ အနားယူပါစေ။”
“ဘာလို့လဲ?”
မိခင်ဖြစ်သူက ယူဟွန်းကို ကြင်နာစွာ ပြုံးကြည့်သည်။
“လူတစ်ယောက် အလွန်အမင်း မောပန်းနေတဲ့အခါ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။”
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း၊ နေရောင်ခြည် တက်လာတဲ့အခါ ယူဟွန်း နိုးလာသည်။
သူ အိပ်ပျော်သွားမှန်း သိလိုက်ရတော့ လန့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကနေ ထိုင်လိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးဖိုချောင်သုံး ခါးစည်းကို ဝတ်ထားတဲ့ ရှန်အွန်းဆွတ် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။
“နိုးပြီလား?”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ အာ၊ ဟုတ်ကဲ့? မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကလေ…”
ယူဟွန်း စကားတွေ ထစ်အသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ ရှန်အွန်းဆွတ်ကတော့ ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါကွယ်။”
“တော်တော်လေး မောပန်းနေပုံပဲ။ ဗိုက်ဆာနေလား? လာ၊ ထမင်းစားရအောင်။”
“အော်၊ ပြောရဦးမယ်၊ ဟယ်ရင်ကရော?”
“သူက ထမင်းစားပွဲမှာ ရောက်နှင့်နေပြီ။”
…အံ့သြစရာပဲ။
ယူဟွန်းက ယူရာနောက်ကို လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်ကို သွားလိုက်သည်။
ထမင်းစားပွဲမှာ ယူရာ၊ သူ့ဖခင်၊ မိခင်နဲ့ ဟယ်ရင်တို့ ထိုင်နေကြသည်။
‘အားလုံး စုံနေကြတာပဲ။’
အမှန်တော့ အားလုံးတော့ မဟုတ်သေးပါ။ သူနဲ့ မတွေ့ရသေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါသေးသည်။
သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယူဟွန်းက တခြားသူတွေသာ ရှိနေရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲလို့ တွေးမိသည်။
သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်တွေအားလုံး ပြီးဆုံးပြီး စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရရှိတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး အောင်ပွဲခံဖို့ စုဝေးကြလိမ့်မည်။
တိုက်ပွဲတွေ ထပ်မရှိတော့ဘဲ ရယ်မောသံတွေ၊ အတိတ်က အမှတ်တရတွေနဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေပဲ ရှိတော့မယ့် အချိန်။
အဲဒီအိပ်မက်။
“ကောင်းကောင်း အနားယူရရဲ့လား? လောကကြီးကိုတောင် မေ့သွားတဲ့အထိ အိပ်ပျော်နေတာပဲ။”
ယူရာက ယူဟွန်းကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ ရယ်မောပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“မင်းတို့ကြောင့်ပဲ ကြာကြာလေး အနားယူလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။”
အခု မိသားစုနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး အားလုံးကို စုစုစည်းစည်း မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယူဟွန်းက ပြန်လည်ရွေးနှုတ်ခံရသလို ခံစားရသည်။
ဒါက လုံလောက်ပါတယ်—ဒါက သူ လိုအပ်သမျှ အားလုံးပါပဲ။
သူ ဒီမြင်ကွင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ချင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုတော့ ဒါက သူ့ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းဖို့ သတ္တိတွေ ပေးနေသည်။
သူ့ရဲ့ သတ္တိတွေ ပြန်ရလာပြီ။
ဒီမိသားစု စုဝေးမှုမှာ ယူဟွန်းက သူ ကယ်တင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။
ဟုတ်တယ်, ဒါ လုံလောက်ပြီ။ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်။
သူ ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုတော့ပါ။
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်းကို ရှိနေတဲ့သူအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြပေးသည်။
“ကျွန်တော် နိုးလာတာ မကြာသေးပါဘူး။”
သူက ငါးနှစ်တုန်းက ဖြစ်ရပ်တွေကစပြီး အားလုံးကို ပြောပြသည်။ ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှု၊ အဲဒီနောက်မှာ နိုးထလာခြင်း၊ လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်နဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း၊ တပ်ဖွဲ့နဲ့ အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း၊ အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရခြင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ချိန်က အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကန်းဟယ်ရင်ကို ဓားနဲ့ ထောက်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအထိ။
သူဟာ သူချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သူ့လက်နဲ့သူ သတ်ခဲ့ရပြီး ဇာတ်လမ်းရဲ့ အစွန်းမှာ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူ ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့သူကို ရှာဖို့ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
“ပြီးတော့ အခု၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရောက်နေပြီ။”
ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ နားထောင်နေကြသည်။ သူတို့က နှစ်သိမ့်ပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အားပေးစကား ဆိုရမလား?
ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းက ဘာမှ မလိုအပ်တော့ပါ။ သူ ရရှိခဲ့ပြီးတဲ့ အကူအညီတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်လျက် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။
သူ ကယ်တင်ခံခဲ့ရပြီ။
ဒီစုဝေးမှုမှာ သူ ပြန်လည်ရွေးနှုတ်ခံရသလို ခံစားရသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား?” တစ်ယောက်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ယူဟွန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့်အရာပါ။”
ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးလမ်းက မပြီးဆုံးသေးပါ။
အဲဒီလမ်းက ဘယ်ကို ဦးတည်မလဲ၊ ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမလဲဆိုတာ သူ မသိပါ။ ဒါပေမဲ့ သူရှေ့မှာ လမ်းတစ်ခုတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သူ ဆက်လျှောက်သွားလိမ့်မည်။ သူ မလျှောက်နိုင်တော့တဲ့အထိ။
ဒီလောကကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့။
ဒီလောကကြီးရဲ့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့။
ဒါက သူ့ဝိညာဉ်ထဲမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဘဝသစ်တစ်ခုမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေါ့။