“ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အား!”
ယူဒယ်ရင်းသည် ကန်းယူဟွန်း ရောက်လာသည့်အတွက် လန့်သွားပြီး ကန်းဟယ်ရင် အနားမှ အမြန်ခွာလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က စိတ်ပျက်သည့်ပုံစံဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ ထူးဆန်းသည့်မြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်ကို ဆုံမိလိုက်သည့် ယူဒယ်ရင်းမှာ အေးခဲသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါ… ဒါကလေ… တိုက်ပွဲထဲမှာ ငါပါသွားရင် အန္တရာယ်များမှာစိုးလို့…”
“ဒါဆို မင်းသူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်တာပေါ့?”
“အင်း… အဲဒီလို ပြောလို့ရတာပေါ့။”
တကယ်တော့ ယူဒယ်ရင်းမှာ အစက ထိုသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်လူမှာ မည်းနက်သော မိုးကြိုးသခင်၊ ကန်းဟယ်ရင် ဖြစ်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင်တော့ မဟုတ်တော့သော်လည်း မကြာသေးမီကအထိ သူမသည် ရောယှက်ကမ္ဘာ၏ အစွန်အဖျားဒေသများကို အုပ်စိုးထားသည့် ငရဲခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သောသူအတွက် စိုးရိမ်ပေးနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဝေးလံသောနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နေသည့် ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူဒယ်ရင်းမှာ ငြိမ်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ကြည့်ရတာ သိပ်ကို သနားစရာကောင်းနေခဲ့သည်။
ဟုတ်သည်။ အားလုံးက သူမ၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုကြောင့်ပင်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ထိုအတိုင်းပင်။
ထို့ကြောင့်ပင် လင်ဒယ်မြို့တွင် သူမမှာ နာမည်ကောင်းရနေပြီး လူတွေက သူမကို ချစ်စနိုးဖြင့် ‘သခင်မလေး’ ဟု ခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဒယ်ရင်းကို သတိမထားပေ။
သူမ စိုးရိမ်တကြီး ရောက်လာသည့်အခါ အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖက်ထားပြီး ပွတ်သပ်ပေးသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒီလိုဖြစ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။
ယူဒယ်ရင်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချရင်း သူမ၏ ကလေးဆန်မှုကို သည်းခံလိုက်သည်။
အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ထိုအတိုင်းပင်။ သို့သော် စာအုပ်ပုံသခင်က တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရပြီး ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။
သူသေသွားပြီဟု ထက်ဝက်လောက် စိတ်လျှော့ထားခဲ့သော်လည်း ယူဒယ်ရင်း၏ စိုးရိမ်မှုမှာ လုံးဝမထင်မှတ်ထားသည့် အဖြေနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟယ်ရင်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့။”
“ဟင်? ဘာပြောလိုက်တယ်?”
ကန်းယူဟွန်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် ယူဒယ်ရင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ ပြန်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“အံ့သြသွားတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ… ကျေးဇူးတင်စကား ကြားချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏနေပါဦး။ အမှုဆောင်ကော? သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား!”
ဖြစ်ပျက်သွားသည့် တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် တစ်ဖက်လူ သေဆုံးမှသာ အဆုံးသတ်နိုင်မည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းမှာ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှမရဘဲ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် ယူဒယ်ရင်းမှာ အဆိုးဆုံးကိုသာ တွေးနေရသည်။
“ငါ သူ့ကို မသတ်ခဲ့ဘူး။”
“တကယ်လား?”
“ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ထံသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ယူဒယ်ရင်းထံမှ ခွာရန် ဝန်လေးနေသည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ကန်းယူဟွန်းထံသို့ အမြန်ပြေးလာပြီး သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်၊ ဟယ်ရင်။”
“ခဏလေး။ တကယ်ပဲ သွားတော့မလို့လား? ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။”
“အမှုဆောင် ချွဲဒိုယွန်း ဆီကို သွားဖို့ ငါသဘောတူထားတယ်။ သွားလိုက်ရင် ပိုအတွင်းပိုင်းကို ရောက်သွားမှာပေါ့။ လူတွေကို ရှာချင်ရင် Old Town ကို သွားဖို့ သူပြောတယ်။”
“Old Town လား? အင်း။ အဲဒါက ပြည်ထောင်စုထဲမှာ အကောင်းဆုံးမြို့တွေထဲက တစ်ခုဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့။”
“နေဦး!”
“ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ?”
“Old Town သွားမယ့်လမ်းက ဟိုဘက်မှာ။ အဲဒီလမ်းအတိုင်း တည့်တည့်သွားရင် မြို့တွေကို ပိုတွေ့ရလိမ့်မယ်။ Old Town ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီမြို့တွေကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို ယူသွားလိုက်။”
ယူဒယ်ရင်းက ပြောပြီး ကြွေပြားကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို ကန်းယူဟွန်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်းက အမိအရ ဖမ်းလိုက်သည်။
“အဲဒါက မြို့စားရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ပါတဲ့ ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ်ပဲ။ အဲဒါရှိရင် နောက်ပိုင်းသွားမယ့် မြို့တွေမှာ အခက်အခဲ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကတော့ စိုက်ကြည့်နေကြဦးမှာပေါ့။”
“…ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ လုပ်ပေးနေတာလဲ?”
“ဟင်? မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ… ဒီအတိုင်းပဲလေ။ အစက မင်းကို သံသယဝင်မိလို့၊ ပြီးတော့ အမှုဆောင်ကို ခေါ်ပြီး ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာဖြစ်အောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ယူဒယ်ရင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ချောင်းများကို ကစားနေသည်။
ကန်းယူဟွန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ မင်းက မင်းကာကွယ်ရမယ့် မြို့ရဲ့ သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။”
“ဒါပေမဲ့…”
“ပြီးတော့ ဟယ်ရင်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာနဲ့ ဒီလက်မှတ်ပေးတာကပဲ ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။ စိတ်ထဲ ဆက်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။”
“မင်းက… တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲနော်။”
ကန်းယူဟွန်း၏ ရက်ရောသည့် သဘောထားကြောင့် ယူဒယ်ရင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
သူသည် အမှုဆောင်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်သည့် မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မောက်မာခြင်းမရှိ၊ မြို့စားတစ်ယောက်၏ ကျယ်ပြန့်သော စိတ်ထားကိုလည်း မကြွားဝါပေ။
အဲဒါက သူမ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် စံပြသခင်၏ ပုံစံမျိုးပင်။
တကယ်တော့ ကန်းယူဟွန်းမှာ မည်သူ့ကိုမျှ အုပ်ချုပ်နေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် တကယ့်မြို့စား မဟုတ်သော်လည်း ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းစေသည်။
“ကံပါရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပြီ! သွားတော့! ရှာနေတဲ့သူကို တွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်!”
ယူဒယ်ရင်းသည် ကန်းယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော လက်ကလေးများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
***
“ခေါင်းဆောင်။ ဘာလို့ အဲဒီလူကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ?”
အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဂျာမီလာသည် ချွဲဒိုယွန်း ကို မေးမြန်းစမြဲ မေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ ချွဲဒိုယွန်း သာ ဆန္ဒရှိလျှင် ကန်းယူဟွန်းကို လင်ဒယ်မြို့မှ ထွက်မသွားအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် သူ့ကို အတူခေါ်သွားပြီး စောင့်ကြည့်နေရန် အတင်းအကျပ် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ချွဲဒိုယွန်း သည် ထိုရွေးချယ်စရာများကို မလုပ်ဘဲ ကန်းယူဟွန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
မည်သည့်အမှုဆောင်မျှ မလုပ်မည့် ရွေးချယ်မှုမျိုးဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် အမှုဆောင်များထဲတွင် အပြောင်းအလဲ အလုပ်ဆုံးဟု နာမည်ကြီးသည့် ချွဲဒိုယွန်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည့် ဂျာမီလာမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပဲလေ။ သူ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာ မရှာဘူး၊ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။”
ဂျာမီလာက သူဘယ်လိုသေချာနေတာလဲဟု မမေးရသေးခင်မှာပင် ဂူဆောယွန်းက စကားစလိုက်သည်။
“သိထားတာလား?”
“ဘာကို ပြောတာလဲ?”
“သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝအကြောင်း၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အိပ်မက်အကြောင်း…”
“အိပ်မက် ဟုတ်လား။”
အဲဒီလို ပြောတာလည်း မှားမယ်မထင်ပါဘူး။
တကယ်တော့ ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ အတိတ်ဘဝကို အပြည့်အဝ ပြန်မမှတ်မိပေ။
သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် အပိုင်းအစလေးများကို ဖတ်ရှုခဲ့ရသဖြင့် ကန်းယူဟွန်းကို အတိတ်ဘဝအကြောင်း စကားစပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် အတိတ်ကသူနှင့် ကွဲပြားစေသည့် အမှတ်တရများ ရှိနေသော်လည်း သူသည် ထိုသူနှင့် တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်အပိုင်းအစ ပြတ်တောက်နေသည်။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ အတိတ်ဘဝအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမေက သူ့ဆီက အကူအညီ ရခဲ့ဖူးတယ်။”
ဓားဖြင့်ထိုးလျှင်ပင် သွေးထွက်မည့်ပုံ မပေါက်သည့် ချွဲဒိုယွန်း တန်ဖိုးထားသည့် လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။
ရောယှက်ကမ္ဘာသို့ မရောက်ခင် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ချွဲဒိုယွန်း သည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏အမေကို ရှာခဲ့သည်။
အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ အငွေ့ပျံသွားသည့်နေ့မှစ၍ သူသည် မိသားစုကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပေ။
သူမရှိခိုက်တွင် သူတို့ဆီ၌ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး အမေဖြစ်သူကို သွားတွေ့သည့်အခါ သူမက သူပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည့်အလား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။
အရင်ခေတ်က အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးသည့် သရေစာဆိုင်လေးတွင်ပေါ့။
“အမေ… ဟုတ်တယ်မလား?”
“ဟုတ်တယ်။”
အမေဖြစ်သူက သူ့ကို ပုံပြင်များစွာ ပြောပြခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ဆိုသည့် နာမည်ကို အများဆုံး ပြောခဲ့သည်။
သူ့အကူအညီသာ မရှိလျှင် သားဖြစ်သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာလိမ့်မည်ဆိုသည့် ယုံကြည်ချက်ကို သူမ ဒီလောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြသည်။
သူတို့၏ အမှတ်တရများ ရှိနေသည့် ဆိုင်ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ကြောင်း သူမ ပြောပြခဲ့သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူပါ။”
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူနှင့် ကန်းယူဟွန်းမှာ အတိတ်ဘဝက အဆင်မပြေခဲ့ကြောင်း သိသည်။
သူ၏ အတိတ်ဘဝက သူသည် လူတို့၏ တန်ဖိုးကိုသာ အဓိကထားပြီး နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် အစကတည်းက စိတ်နှလုံး အေးစက်သူဖြစ်ပြီး အမေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ပို၍ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
သေချာသည်မှာ သူ့တွင် ရန်သူများစွာ ရှိပြီး ကန်းယူဟွန်းမှာလည်း တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်နိုင်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ့ကို လက်စားချေရန် အကြောင်းပြချက် လုံလောက်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် လက်စားချေနိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိပါလျက်နှင့်ပင် သူ့အမေကို ကူညီပေးခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမက သူ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြောင်း ပြောပြကာ သူမကို မျှော်လင့်ချက်များ ပေးခဲ့သေးသည်။
“ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။ ကိုယ်အမုန်းဆုံးလူရဲ့ မိသားစုကို ကူညီပေးနေတယ်ဆိုတာ။”
သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက သူ့အတွက်တော့ ကန်းယူဟွန်းဆိုတာ အနည်းငယ် အသုံးဝင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ထက်မြက်မှုနဲ့ အခြေအနေကို ချိန်ဆနိုင်စွမ်း၊ ပြီးတော့ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ကိုပဲ သူ တန်ဖိုးထားခဲ့တာပါ။
သူက တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သင့်တော်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ကန်းယူဟွန်းဆိုတာ အဲဒီလောက်ပဲလား။
အခု ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်တော့ ချွဲဒိုယွန်း တစ်ယောက် ကန်းယူဟွန်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝက တခြားတစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားလို့ တွေးမိသည်။
မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာတောင် ကန်းယူဟွန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်က ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းမသွားခဲ့ဘူးလေ။
“ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ ငါ သူ့ဆီမှာ အကြွေးတင်နေလို့။”
စာအုပ်သခင်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ချွဲဒိုယွန်း က ကန်းယူဟွန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိလိုက်သည်။
သူ့အမေ ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ ကျေးဇူးရှင်။
ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆက်နွှယ်ခဲ့ရတဲ့ လူတစ်ယောက်။
ဒါကြောင့် သူသည် သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝအတိုင်း ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။
သူသည် အပိုင်းအစ ဖြစ်နေသည့် မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် သူ့ကို ဆွပေးခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှုံးသွားပေမဲ့လေ။”
“တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုလို့လား? စကားပြောပြီး ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူးလား…”
“သူက အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိဘူးလေ။”
ချွဲဒိုယွန်း သည် အရာရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း၏ သုတ်သင်ခြင်း ခံရသည့် အခြေအနေမှသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ဓားနတ်ဘုရားဟု အခေါ်ခံရသည်အထိ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေး အရေအတွက်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မရေတွက်နိုင်ပေ။
ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကန်းယူဟွန်းဟာ ကွဲအက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်လုံးနဲ့ တူနေသည်။
တစ်ခုခုက သူ့ကို အသာအယာ ထိလိုက်ရုံနဲ့ သူသည် ဘာအားအင်မှ မရှိဘဲ ကြေမွသွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ကောင်းလာတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ချွဲဒိုယွန်း သည် ကန်းယူဟွန်းကို တမင်သက်သက် ဆွပေးခဲ့သည်။
သူသည် သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသချင်ခဲ့သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ထုတ်လွှတ်ချင်ခဲ့သည်။
“မင်း အကုန်လုံး ထုတ်ဖော်လိုက်ရင် အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားလိမ့်မယ်။”
သူ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ သေသွားမလားဆိုတာကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
သူ့ဆီမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းမဆို လုံလောက်မယ်လို့ သူ တွေးခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်းက သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။
သူ့နောက်မှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်ပေမဲ့လည်း ထိုလူသည် သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ချွဲဒိုယွန်း က ဒါဟာ မိုက်မဲတယ်လို့ မထင်ခဲ့ပေ။ ဘာမူကား ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးသည် ထိုလူ၏ ခွန်အားဖြစ်ကြောင်း သူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လက်ခံလိုက်သည်။
“မင်း တစ်ယောက်ယောက်အပေါ်မှာ ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်တာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ချွဲဒိုယွန်း။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
ချွဲဒိုယွန်း သည် ဂူဆောယွန်း၏ နောက်ပြောင်စကားကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ့အမေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူကို သူ ကျေးဇူးတင်သလို၊ အဲဒီထက်ပိုပြီးတော့လည်း အတိတ်ဘဝက သူ လုပ်ခဲ့မိတဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် နောင်တတရားကို ခံစားနေရသည်။
သူသည် အရင်က သူနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကွဲပြားနေပါစေ၊ သူ့အတွက်တော့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပါ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်ရော အတူတူပဲ မဟုတ်လား?”
“အဲ… အဲဒါက…”
ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ ထိုးဖောက်မေးမြန်းလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ဂူဆောယွန်း စကားရပ်သွားသည်။
တကယ်တော့ သူမလည်း အတိတ်ဘဝတုန်းက ကန်းယူဟွန်းနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသည်။
အဲဒါက သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝလား ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် အရာလားဆိုတာ သူမ မသိပေမဲ့… သူမ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား နာကျင်စေခဲ့မိကြောင်း သူမ သိထားသည်။
သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ တောင်းပန်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ အရင်ကနဲ့ မတူတော့တဲ့ သူ့ရဲ့ မှိုင်းညို့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့နေသလို ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြောခဲ့သမျှက ဆောဆူမင်နဲ့ ယူရာအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ငါလည်း တောင်းပန်သင့်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အခုတော့ ငါ နားလည်ပါပြီ။”
“မင်း နားလည်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား? မင်း ပြန်ကောင်းလာအောင် အာရုံစိုက်သင့်တယ်။”
“ငါ နားဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။”
ချွဲဒိုယွန်း က အဲဒီလို ပြောပြီး လင်ဒယ်မြို့ကို ပြန်သွားမယ့် ယူဒယ်ရင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ လင်ဒယ်မှာ ခဏလောက် ဆက်နေဦးမယ်။”
ယူဒယ်ရင်းသည် သူမ မကြားနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ပင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသလို တုန်ရီသွားသည်။
သူမ ရပ်တန့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ချွဲဒိုယွန်း ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် အငယ်ဆုံးမြို့စားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သူမကို အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။
***
ကန်းယူဟွန်းသည် ယူဒယ်ရင်း ပေးလိုက်သည့် ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ်ဖြင့် ပြည်ထောင်စု၏ အတွင်းပိုင်းဒေသဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
သူသည် မြို့ထဲတွင် ညအိပ်ရန် နေရာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူနှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့သည် မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး Old Town ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ညနေဆည်းဆာအချိန် နေမင်းကြီး နီရဲနေချိန်တွင် သူတို့ Old Town သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
Old Town ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ ကြီးမားလှသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
[ဝါး။ တကယ်ကို ကြီးတာပဲ။]
Old Town သည် သူတို့ အရင်က ရောက်ခဲ့ဖူးသည့် လင်ဒယ်နှင့် အခြားမြို့များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရပေ။
၎င်းသည် ပြည်ထောင်စု နယ်မြေထဲတွင် အကြီးဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။
ကမ္ဘာမြေတွင် သူ မြင်ဖူးခဲ့သည့် မိုးမျှော်တိုက်များကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
လူတွေ အများကြီး သွားလာနေကြတဲ့ ဒီနေရာမှာ သူ ရှာနေတဲ့သူကို တွေ့နိုင်ပါ့မလားဟု သူ တွေးမိသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် နေရာထိုင်ခင်းကို အရင်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ အဲဒီထက်ပိုပြီး ကန်းဟယ်ရင် က ဗိုက်ဆာနေတာကြောင့် သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲပြီး ပူဆာနေသည်။
ခေတ်မီ အဆောက်အအုံများနှင့် ကမ္ဘာအသီးသီးမှ အဆောက်အအုံများ ပေါင်းစပ်ထားသော Old Town တွင် သစ်သားရနံ့သင်းသည့် တည်းခိုခန်းများစွာ ရှိသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် သန့်ရှင်းပုံရသည့် နေရာတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာ။ အစားအစာ ရပါပြီ။ မအေးခင် စားလိုက်ကြပါ။”
မှာယူထားသည့် အစားအစာများက စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည့်အလား အစားအစာများကို စားသောက်နေသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ထိုမျှလောက် များပြားသော အစားအသောက် အလေ့အထသည် Old Town တွင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေကြသည့် ဧည့်သည်များသည် ကန်းယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင် ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ? ခရီးသွားတွေလား?”
“သူတို့ အစားစားတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အဲဒီလောက် စားနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ အစာစားခြင်း ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်တွင် အချို့မှာ အရက်သေစာ သောက်စားရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည်လည်း အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ စားသောက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ပုံမှန်ထက် ပိုစားမိသည်။
အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် အရာများကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ငြိမ်းချမ်းမှုလေးသည် မဆိုးလှပါဟု သူ တွေးမိသည်။ သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင်၊
ဘုန်း!
တည်းခိုခန်း တံခါးသည် ပြင်းထန်စွာ ပွင့်သွားပြီး လူအုပ်စုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဟင်? အစောင့်တွေ ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“ရာဇဝတ်သား တစ်ယောက်ယောက်များ ခိုးဝင်လာတာလား?”
ဝင်လာသူတို့မှာ Old Town ကို စောင့်ရှောက်သူများဟု ခေါ်ဆိုသည့် အစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။
ငွေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခိုင်ခံ့သော အမျိုးသားများကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စာအုပ်သခင် ဒီနေရာကို ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားပြီး သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်သည်။
သူသည် အကိုင်းအခက် များသည့် သစ်ပင်အတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရောက်နေသည်။
ယူဒယ်ရင်းတွင် ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ် ရှိနေပါစေဦးတော့၊ သခင်အဆင့်ရှိသူ နှစ်ယောက် ဤမျှ ကြီးမားသည့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါက မြို့တွင်း သတိထားနေရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုင်နေရာမှ ချက်ချင်း ထလိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ မျက်လုံးများအားလုံး သူ့ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။
“ဘာလိုချင်လို့လဲ?”
သူ ထိုသို့ ပြောပြီး ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်များကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“ဟင်?”
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ…”
အစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသည့် အမျိုးသမီးသည် ကန်းယူဟွန်းကို ခွဲခြားသိမြင်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ ကျွန်မ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”
“…ကန်းယူရာ?”
သူနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ တူညီသည့် ကန်းယူရာ။
သူမသည် ငါးနှစ်အတွင်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးပြင်းလာပြီး ကန်းယူဟွန်းကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။