ယူဟွန်းသည် ထိုမျက်နှာကို မေ့မရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့စိတ်ထဲတွင် အားငယ်မှု၊ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်ရမှုတို့ကို အမြစ်တွယ်စေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုမုန်းတီးသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုလူ၏ အရည်အချင်းကို ဝန်ခံရသည်မှာ အမှန်ပင်။
ယခုမူ ထိုလူ၊ ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ့ရှေ့တည့်တည့်၌ ရပ်နေလေသည်။
ယူဟွန်းသည် ရုတ်တရက် ထကြွလာသော စိတ်ခံစားမှုတို့ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သတိပြန်ကပ်လိုက်သည်။
‘ဟုတ်သားပဲ။ ဒီနေရာမှာ သူ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး တွေ့လိုက်ရတာ ထူးဆန်းစရာမှ မဟုတ်တာ။’
ယခင်ဘဝက ချွဲဒိုယွန်း သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးသည်နှင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။
ယခုမူ ကမ္ဘာကြီးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ရာ သူ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း ချွဲဒိုယွန်း ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ယူဟွန်းသည် အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆန်းစစ်လိုက်သည်။
‘သူက ငါဟာ စာအုပ်ပုံသခင် (Book Pile Lord) ဖြစ်မှန်း သိလို့ လိုက်ရှာနေတာပဲ။ ငါ့ကို တည့်တည့်ကြီး ပစ်မှတ်ထားပြီး ပေါ်လာသလို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာလည်း တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေတယ်။ ဒါဆိုရင် ချွဲဒိုယွန်း ဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တရားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးသူ (Executor) တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။’
မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၊ ပြန်ဖြန့်လိုက် လုပ်နေမိသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ ထိုလူကို သဘောကျသလားဟု မေးလာပါက သူသည် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း ဖြေဆိုမည်မှာ သေချာသည်။
ထိုမျက်နှာ အရှက်မဲ့လှသောလူကို လက်တွေ့ဘဝတွင် ထပ်မံတွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ တွေးထင်ထားမိပါ့မလဲ။
သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချွဲဒိုယွန်း အပေါ် ဒေါသထွက်နေရန်မှာမူ အချိန်မတန်သေးပေ။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါသိတဲ့ ချွဲဒိုယွန်း မှ မဟုတ်တာ။’
ယခင်ဘဝက ချွဲဒိုယွန်း နှင့် ယခု ချွဲဒိုယွန်း တို့မှာ မတူညီကြပေ။
နာမည်နှင့် ရုပ်သွင်ချင်း တူညီနေပါစေဦး၊ သူတို့သည် မှတ်ဉာဏ်များနှင့် အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှထားခြင်း မရှိကြချေ။
ထိုအချက်ကို သူ လက်ခံလိုက်သည့်အခါ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်အစဉ်သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူသည် စာအုပ်ပုံသခင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာစအချိန်တွင် ထိုအချိန်က ခံစားချက်များကို မရှင်းလင်းနိုင်သေးဘဲ ချွဲဒိုယွန်း ဘယ်မှာရှိသနည်းဟု လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ဖူးသည်။
သူ့မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောခဲ့ခြင်းကပင် ၎င်း၏သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က ယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း နှင့် တွေ့ဆုံလျှင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုးနှက်သင့်သလော၊ သို့မဟုတ် လွှတ်ပေးထားလိုက်ရမည်လော။ သူ မည်သည့်အဖြေကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် စည်းတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ သူသည် ယခင်ဘဝနှင့် ပတ်သက်နေပါက လက်သီးတစ်ချက် ပေးလိုက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မပတ်သက်ပါက လျစ်လျူရှုထားလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် ယခု ချွဲဒိုယွန်း သည် ထိုစဉ်က သူသိခဲ့သော ချွဲဒိုယွန်း မဟုတ်သည့်အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဟုသာ သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ဂျမီလာ၊ ဂူဆယွန်းနှင့် ဟွမ်ဆယ်အွန်းတို့အတွက်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် သူသိခဲ့သောသူများ မဟုတ်ကြတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုစဉ်က ခံစားချက်များသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီဖြစ်ပြီး သူသာ ဒေါသကို ပုံချနေပါက မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သကဲ့သို့ ယူဟွန်းသည် ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
“တရားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးသူ (Executor) ဟုတ်လား။ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
“ငါ သတင်းရထားတယ်။ စာအုပ်ပုံသခင်နဲ့ မိုးကြိုးမည်းသခင်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတယ်ဆိုလို့ အခြေအနေကြည့်ဖို့ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့တာ။ မင်းတို့လို အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတွေကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
“ငါတို့ ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး။ ငါသိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
“မင်းတို့ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။”
မကြာမီပင် မြို့တွင်းရှိ သူရဲကောင်းများနှင့် သခင်ယူဒါရင်တို့ပါမကျန် ဤမသက်မသာအခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာကြသည်။
ယူဟွန်းသည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။
သူသည် ယခင်ဘဝက သူသိခဲ့သောသူနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော သတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ယခင်ကအတိုင်း အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ တူညီနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
“မင်း ဘာတွေကို စိုးရိမ်နေမှန်း ငါတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကို ရောက်ကတည်းက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေနေတာပါ။ အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား။”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါတို့ကို ပေါ့ဆအောင် လုပ်ပြီးမှ မင်းတို့ရဲ့ မူလသဘာဝကို ထုတ်ပြလာမလားဆိုတာ။”
‘အထူးသဖြင့်’ ဟုဆိုကာ ချွဲဒိုယွန်း သည် ယူဟွန်းဘေးတွင် ကပ်နေသော ကန်းဟယ်ရင် ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“ရောပြွမ်းနေတဲ့ကမ္ဘာမှာတောင် နာမည်ပျက်ရှိခဲ့တဲ့ သူလိုမိန်းမမျိုးဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးတာပဲ။”
“အဲဒါကတော့…”
ယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ လေသံထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖတ်လိုက်မိသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် ကန်းဟယ်ရင် မိုးကြိုးမည်းသခင် (Black Thunder Lord) ဖြစ်နေစဉ်က တွေ့ဆုံဖူးခဲ့ပုံရသည်။
မဟုတ်ပါက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုမျှလောက်သော ရန်လိုမှုမျိုး ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ယူဟွန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး သူ၏စကားကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
“သူက အခု မိုးကြိုးမည်းသခင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ့အပေါ် မှီခိုနေရတာ။ အရင်က မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း သိပ်မရှိတော့သလို စွမ်းအားတွေလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း ဘယ်လိုသေချာပြောနိုင်မှာလဲ။”
“ဒါဆို ငါ့ကို ပြန်မေးပါရစေ။ မင်း ယုံကြည်လာအောင် ငါ ဘာပြောရမလဲ။ မင်း သူမကို မိုးကြိုးမည်းသခင် ဖြစ်နေတုန်းက တွေ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ သူမဟာ မင်းသိတဲ့သူနဲ့ အတူတူပဲလို့ တကယ်ပဲ သေချာပြောနိုင်လို့လား။”
“အင်း။”
ထိုအချက်က ချွဲဒိုယွန်း ကိုလည်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပုံရပြီး သူ၏လေသံမှာ ပိုမိုလေးလံသွားသည်။
တကယ်ပင် သူ၏ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့်ပင် ကန်းဟယ်ရင် သည် ယခင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသောသူနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေကြောင်း မြင်နေရသည်။
ထိုစဉ်က မိုးကြိုးမည်းသခင်မှာ မိမိကိုယ်ပိုင်လောကထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ရူးသွပ်နေသည့် စုန်းမတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ သို့သော် ယခုသူမမှာမူ ဘာမှမသိနားမလည်သည့် အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
သူမကို ကြောက်ရွံ့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ယူဟွန်းဘေးမှ မခွာခြင်းကပင် ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။
“မဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေနေတာပေါ့။”
“မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။”
“လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတာ။”
“လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။”
ချွဲဒိုယွန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကို လုံးဝနားမလည်နိုင်သည့်အလား စူးရဲစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူ၏အကြည့်မှာ ထိုစကားသည် အမှန်ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးနေသည့်အလားပင်။
မဟုတ်ပေ၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ်ညာမှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု (Skill) ကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းလဲ။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏စွမ်းအင်ကို အနည်းငယ်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လိမ်ညာမှုများကို ထောက်လှမ်းသည့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သံသယဝင်ဝင် ငါ့စိတ်ကို ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ငါ ဒေါသထွက်မိမှာပဲ။”
“…မင်း ငါ ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေသလိုပဲ။”
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ လိမ်ညာမှုကို ခွဲခြားနိုင်တာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ထင်နေတာလား။”
သူသည် ယခင်ဘဝကလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်ဘဲ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် အမှန်တရားကို ဆုံးဖြတ်သည်။ အကယ်၍ လိမ်ညာနေကြောင်း သိရပါက မည်သူ့ကိုမျှ မညှာမတာ သတ်ဖြတ်ပစ်တတ်သည်။
ယခင်ကသူနှင့် ယခုသူတို့၏ တူညီမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူဟွန်းသည် သဘာဝအတိုင်းပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။
“ယဉ်ကျေးမှုမရှိလိုက်တာ။ မင်းက အစကတည်းက ငါတို့ကို စိန်ခေါ်နေတာပဲ၊ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တရားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးသူတွေအားလုံးက ဒီလိုပဲလား။”
“အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို သတိထားရမှာက မှန်ကန်တဲ့အလုပ်ပဲ။ မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက သခင်အဆင့်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကပ်တွယ်နေကြတာလေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသတိထားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။”
ယူဟွန်း၏ အမြင်တွင် ချွဲဒိုယွန်း မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း ချွဲဒိုယွန်း ၏ အမြင်တွင်မူ ယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့မှာ လမ်းလျှောက်နေသည့် အချိန်ကိုက်ဗုံးများနှင့် တူနေသည်။
သူတို့သည် ယခု တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နယ်မြေတွင် ပြဿနာရှာမလာနိုင်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။
အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့၏ မှတ်တမ်းများကပင် ချွဲဒိုယွန်း ကို ပိုမိုသတိရှိစေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မကြာသေးမီအချိန်အထိ ရောပြွမ်းနေသောကမ္ဘာကို အုပ်စိုးခဲ့သည့် မိုးကြိုးမည်းသခင်ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ စာအုပ်ပုံသခင်ကရော။ မိုးကြိုးမည်းသခင်ကို အနိုင်ယူပြီးသည့်နောက် သူသည် သူ့ကို စုဆောင်းရန် လာရောက်သူများနှင့် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူတို့ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်သူမှာ နည်းပါးသည်။
တရားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးသူတစ်ယောက်၏ အမြင်အရ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားခြင်းမှာ တာဝန်မဲ့ရာကျသည်။
သို့သော် သူတို့ကို အလွန်အမင်း စိန်ခေါ်ရန်လည်း မကောင်းသည့်အတွက် ချွဲဒိုယွန်း မှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
‘သူ အခြေအနေကို ချိန်ဆနေတာပဲ။ ဟုတ်တယ်။ သူ အရင်တုန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။’
ယူဟွန်းသည် ဤအတိုင်းဆိုလျှင် စကားပြောဆိုမှု အဆင်ပြေတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူသည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ အနေအထားကို နားလည်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်၏ ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။
ကန်းဟယ်ရင် ကို သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့ရသည့် အချိန်ကတည်းက သူသည် စိတ်ဒဏ်ရာ (PTSD) တစ်မျိုးကို ခံစားနေခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုတင်းမာလာခဲ့ပြီး ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ယခင်ရန်သူဟောင်းနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားလာခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
“…ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းကပဲ ငါ့ကို မယုံကြည်တာပဲ၊ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။”
အကယ်၍ သူသည် ဤအတိုင်း စကားဆက်ပြောနေပါက သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုများ ပျက်ပြားသွားလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့်အတူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလိုသည်။
သူသည် သူတို့နှင့် ထပ်မံပတ်သက်မနေလိုတော့ပေ။ အမြန်ဆုံး သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများကို လိုက်ရှာရမည့်အချိန်တွင် ဤနေရာ၌ အချိန်ဖြုန်းနေရန် အချိန်မရှိချေ။
“မင်း ဒီအတိုင်း ထွက်သွားမလို့လား။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးမလို့လား။”
ယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း ကို သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုမျက်နှာကို ထပ်မံမမြင်လိုတော့ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟွန်း၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို အလိုလိုရိပ်မိသွားပြီး စိုးရိမ်သောမျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
‘ရပါတယ်၊ ဟယ်ရင်။’
ယူဟွန်းသည် သူမကို ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လမ်းဆက်လျှောက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
‘ဒီနေရာကနေ ဝေးဝေးထွက်သွားကြရအောင်။ သူ့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့မယ့် နေရာအဝေးကြီးကို သွားကြမယ်။’
သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့ရင်း ထိုသို့ တွေးတောနေမိသည်။
“အဲဒီလိုလား။”
ထိုစကားမှာ ချွဲဒိုယွန်း ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားသံဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းနည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲလား။”
“…”
တပ်ခနဲ။
ယူဟွန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
[ဟင်?]
အခြေအနေကို ကြည့်နေသော ဘက်ရန်း (Baekryeon) မှာ မသိလိုက်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
အခြေအနေများမှာ ထူးဆန်းလာတော့သည်။
ယူဟွန်းသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ရပ်နေရင်း ချွဲဒိုယွန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“…အရင်ကလား။ အခုလား။ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“မင်း တကယ်ပဲ မသိလို့ မေးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။”
“ဒါဆို…”
“မင်းက အရင်ကထက် ကျွမ်းကျင်မှုတွေ တိုးတက်ကောင်း တိုးတက်လာနိုင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းရဲ့တန်ဖိုးက အဲဒီလောက်ပါပဲ။”
တန်ဖိုး။
ထိုစကားလုံးက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အချိန်၌ ယူဟွန်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားသည်။
သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ လေးလံစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဘက်ရန်းအတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
“ဟယ်ရင်။ ခဏလောက် နောက်ဆုတ်နေပေး။”
“အာ၊ အို…”
“မြန်မြန်လုပ်။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူ၏စကားကို ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် ဝေးဝေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယူဟွန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ကျယ်လောင်စွာ ချလိုက်သည်။
သူ၏ သက်ပြင်းထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။
ထို့နောက် သူကိုယ်သူ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည့်အချိန်၌။
ယူဟွန်းထံမှ စီးဆင်းလာသော အော်ရာမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပြင်းထန်လာသည်။
“မင်း ဘာမှမသိဘူးဆိုရင် ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မှာပါ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ဒီနေရာမှာ ငါ့အတွက် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးလို့ပါ။”
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ ရန်သူဟောင်း ဖြစ်လင့်ကစား အတိတ်အကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မလိုဟု သူတွေးခဲ့သည်။
အဲဒီလိုနေတာက ပိုကောင်းသည်။
မလိုအပ်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို သုံးစွဲနေဖို့ မလိုဘူးဟု သူတွေးမိသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မပတ်သက်ဘဲ သူစိမ်းတွေလိုပဲ ဖြတ်သန်းသွားချင်ခဲ့သည်။
အဲဒီလိုနေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့၊ မင်းက အတိတ်ကို သိနေတယ်ဆိုရင်တော့…”
အဲဒီအခါမှာတော့ အကြောင်းအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီ။
သူသည် ထိုသို့ပြောရင်း ချွဲဒိုယွန်း ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြဖူးသည့် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် ယခင်ဘဝကို မည်သို့မှတ်မိနေသည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။
သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ ယခင်က ရန်သူနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည့်အချိန်၌။
ယူဟွန်း ပြုလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရှိတော့သည်။
“မင်းရဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့လက်ချက်နဲ့ အခုချက်ချင်း သေရလိမ့်မယ်။”
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းမှာ သင့်တော်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီပဲ။”
သူသည် ယခင်ဘဝက အင်အားအကြီးဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူအဖြစ် မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်သည့် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အရင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်၊ အားနည်းသွားခြင်း မရှိချေ။
သူသည် ဒုတိယမျိုးဆက် နတ်ဘုရားများပင် မစိန်ခေါ်ရဲသော သတ်ဖြတ်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ပြီ။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ခါးတွင်ရှိသော အိမ်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဓားမှာ အိမ်မှ ထွက်လာစဉ် ကြည်လင်သော အသံမြည်ဟည်းသွားပြီး နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။
“ဟင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
အဝေးမှ အခြေအနေကို ကြည့်နေသော ယူဒါရင်မှာ လမ်းခွဲတော့မည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဓားချင်းချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ။ သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်ကြတော့မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။”
သူမသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို မကြားရသဖြင့် အခြေအနေများ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။
မဟုတ်ပေ၊ အကယ်၍ သူမသည် စကားသံကို သေချာကြားခဲ့ရလျှင်ပင် နားလည်နိုင်မည် သို့မဟုတ် လိုက်လျောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“သခင်မ။ သူတို့ကို တားသင့်မလား။”
“ငါလား။ ငါ့ကို ပြောတာလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားရမှာလဲ။”
ယူဒါရင်သည် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သား၏ စကားကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။
သူမသည် သူတို့၏ တားဆီးချင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဓားကို အချိန်မရွေး ဆွဲထုတ်တော့မည့် သတ်ဖြတ်သူနှင့် စာအုပ်ပုံသခင်ကြားတွင် မည်သို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည်နည်း။
သူတို့၏ အော်ရာများ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်ရုံနှင့်ပင် သူမ အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားနေရသည်။ သူမသာ သူတို့ကြားထဲ ဝင်ရပ်မိပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။
အဲဒါကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူမ ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယူဟွန်းနှင့် ချွဲဒိုယွန်း တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝင်တိုက်မိသွားသည်။
သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေး၏ အလယ်တွင် ပြန်ပေါ်လာကာ ဓားချင်း လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။
ခွမ်!
နေရာလပ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုက ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။
ယူဒါရင်သည် အရေးပေါ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟေ့! မြို့သူမြို့သားတွေကို သတိပေးချက် ပို့လိုက်! သူတို့ အိမ်ထဲမှာပဲ နေခိုင်းပြီး ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်လာဖို့ ပြောလိုက်!”
အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုတိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်မိပါက တန်းတူအဆင့်ရှိသော သခင်များ ဖြစ်ကြလင့်ကစား အောင်မြင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ယူဒါရင်သည် ထိုအချက်ကို သေချာပေါက် သိနေသည်။
***
ခရီးသွားတစ်ဦးသည် လူသူကင်းမဲ့သော သဲကန္တာရထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။
ထိုခရီးသွားသည် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော စုတ်ပြတ်နေသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာမမြင်ရဘဲ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ မရေမရာ သိရှိနိုင်သည်။
သူမသည် ပူပြင်းသည့် နေရောင်ခြည်ဖြင့် ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေသော သဲများပေါ်တွင် အဆုံးမရှိ လျှောက်လှမ်းနေသည်။
သူမသည် သူ့ကို ရှာတွေ့ရမည်။ သူ၏ အရိပ်အယောင်များကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှာတွေ့ရမည်။
ထိုစိတ်စွဲလမ်းမှုဖြင့် သူမသည် တစ်နေရာတည်းတွင် မနေဘဲ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။
သူသည် မသေဆုံးသေးဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမအား ပေးအပ်ထားသော စွမ်းအားအပိုင်းအစမှာ ယခုတိုင် ကျန်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
[ကွမ်ဂျီအာ ကွမ်ဂျီအာ မင်းသမီး။]
ခရီးသွား၏ နောက်ကွယ်တွင် အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။
“လာပလပ်စ်။ ဘာကိစ္စလဲ။”
[အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခဏကပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။]
“အရိပ်အယောင်လား။ ဘာအရိပ်အယောင်လဲ။”
[မိုးကြိုးမည်းနန်းတော်မှာ နေထိုင်နေတဲ့ ဒက်စ်ကာ့တ် (Descartes) ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ငါ မခံစားရတော့ဘူး။]
“ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဘာဖြစ်သွားတယ်လို့လဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဒက်စ်ကာ့တ်မှာ ကန်းဟယ်ရင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအားဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း ချန်ရစ်ခဲ့သော နတ်ဆိုးများသည် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ လူသိများသော အချက်ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ဒက်စ်ကာ့တ်၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ရှားပါးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အပိုင်းအစများကို အပြီးသတ် စုဆောင်းလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါကပေါ့။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ လုပ်လိုက်တာလဲ။”
[အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါမသိဘူး။ ဒက်စ်ကာ့တ်ကို ဘယ်သူယူသွားလဲဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် မင်းသမီးဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာတော့ သေချာတယ်။]
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာမှာ လာပလပ်စ်ထံမှ ကန်းဟယ်ရင် ၏ အမည် ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ မှောင်မိုက်သွားသည်။
သူမသည် သူမကို မိုးကြိုးမည်းသခင်ဟု ခေါ်တွင်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူမသည်လည်း သူမ မည်သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်ကို ခံစားချက်ဖြင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။
သို့သော် သူမ မည်သို့ပင်လုပ်လုပ် ကန်းဟယ်ရင် ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်းကို ပိုမိုပြင်းပြစွာ ရှာဖွေခဲ့သည်။
သို့သော်၊ ကန်းဟယ်ရင် ဆီတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို သတ်လိုက်တာလား။”
[ဒါကိုတော့ သေချာမပြောနိုင်ဘူး။ ဒက်စ်ကာ့တ်ရဲ့ စွမ်းအင်က တစ်စုံတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာက ထူးဆန်းနေတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက…]
“…သူ ပြန်ရောက်လာတာလား။”
[ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။]
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
[အင်း၊ မသိဘူး။ အနာဂတ်အားလုံးကိုတော့ ငါ အကုန်မမြင်နိုင်ဘူးလေ။]
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့… မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ဦးတည်ရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားကြမယ်။ မိုးကြိုးမည်းနန်းတော်ဆီကို။”