လင်ဒယ်မြို့၊ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်မိ၍ ပြဿနာရှာမိမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ဤသို့ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။
သူတစ်ယောက်တည်းသာဆိုပါက ပို၍ ရဲရဲတင်းတင်း လှုပ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကန်းဟယ်ရင် နှင့်အတူ ရှိနေရပေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ သတိကပ်လျက် မရှိပေ။
သူမသည် မှတ်ဉာဏ်နှင့် အသိတရားတို့ ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူနေသည်။
သူမကို ခဏတာမျှပင် အလွတ်ပေးလိုက်ရမည်ကို တွေးမိလျှင်ပင် ယူဟွန်းမှာ ရူးသွပ်သွားမတတ် ဖြစ်ရသည်။
‘သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို ငါခံစားမိတယ်။’
မြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် သူ့နောက်သို့ အကြည့်အချို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ရန်လိုပုံမရသော်လည်း ယူဟွန်း အဘယ်အရာ လုပ်ဆောင်မည်ကို သိလို၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
‘သူတို့ဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သတင်းပေးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါဟာ စာအုပ်သခင် (Lord of Books) ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ ကြားသိထားပြီး၊ ကောလာဟလသခင် (Lord of Rumors) ဆိုတဲ့လူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးချင်နေကြတာ ဖြစ်ရမယ်။’
သူတို့ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ကြမည်ကို ယူဟွန်း စဉ်းစားနေမိသည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်၏ နေရာတွင်သာ သူရှိနေပါက၊ ကောလာဟလသခင်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အထက်လူကြီးများထံ သတင်းပို့ပေလိမ့်မည်။
တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့်အလုပ်မျိုးကိုမူ သူတို့ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအခါ အထက်လူကြီးများက ဘာလုပ်ကြမည်နည်း။
‘မြို့အတွက် တာဝန်ယူနိုင်တဲ့သူဆီကို သတင်းရောက်သွားမှာ သေချာတယ်။ ဆိုလိုတာက ဒီနေရာရဲ့ မြို့စားက ငါရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိနေပြီပေါ့။’
လင်ဒယ်မြို့၏ မြို့စားကို အသေးငယ်ဆုံး မြို့စားဟု ခေါ်ဝေါ်ကြောင်း သူကြားဖူးသည်။
ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ သိပ်ပြီး ထူးချွန်လှသည်မဟုတ်ကြောင်းပင်။
သာလွန်သူများ (Transcenders) အကြားတွင် မြို့စားတစ်ဦးသည် ပြိုင်ဘက်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယူဟွန်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် လင်ဒယ်မြို့စားမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား လင်ဒယ်မြို့စားမှာ ယူဟွန်းကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေရဖွယ်သာ ရှိသည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ ပြဿနာရှာဖို့ ငါရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေသွားမှာပါ။’
သူတို့က သူ့ကို သတိထားနေကြမည်ဖြစ်ရာ စကားပြောရန်ပင် သူ အားထုတ်မနေတော့ပါ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုပ်ရပ်များဖြင့်သာ ပြသလိုသည်။
သူ ငြိမ်ငြိမ်နေလျှင် သူတို့လည်း သူ့ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံသို့ မည်သည့်သတင်းစကားမျှ ပေးပို့ရန်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အပေါင်းအသင်းဟောင်းများကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နယ်မြေအတွင်း သူရင်းနှီးသူများ ရှိနေလျှင် သွားရောက်တွေ့ဆုံမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) တစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရန် သူ စဉ်းစားထားသည်။
‘အားလုံးနဲ့ ပြန်တွေ့ရတာကတော့ တာဝန်တစ်ခုလိုပါပဲ။’
ထိုအကြောင်းကို မေးလာလျှင် သူဖြေစရာ အဖြေများစွာ ရှိသည်။
ရောနှောကမ္ဘာတစ်ခွင် ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများကို စုဆောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နေရာရာတွင် အသက်ရှင်နေနိုင်သည့် ဂျင်ချောင်ဝန်ကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါတင်မကသေးပေ။ သူ့အတွက် ကြာမြင့်စွာ စိုးရိမ်နေရှာမည့် အိုအေလို (Oelo) ကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း မှ သူငယ်ချင်းများနှင့်လည်း ကိစ္စများ ရှင်းလင်းရဦးမည်။
ပြီးလျှင် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ။
‘ဂျီအာ ပြောပြခဲ့တဲ့ တကယ့်အဆုံးသတ်။’
ကွမ်ဂျီအာ က ကမ္ဘာမြေပျက်စီးခြင်းမှာ ဘာမျှမဟုတ်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
သူမသည် ဤစကြဝဠာကြီး၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ကြယ်များ ကြွေကျကာ ပုံပြင်များအားလုံး အဆုံးသတ်သွားခြင်း… ၎င်းမှာ အရာအားလုံး၏ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာကို ဘာက ဖြစ်စေသနည်း၊ အပိုင်းအစများနှင့် မည်သို့ ပတ်သက်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ ရှာဖွေရမည်။
‘ဒါကိုလုပ်ဖို့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ သိရှိပုံရတဲ့သူကို အရင်ဆုံး ရှာရမယ်။’
ပထမဆုံး သံသယရှိသူမှာ သူ့ကို ငါးနှစ်အကြာ အနာဂတ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ဆော့ဂါမိုနီဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၍ တွေ့ဆုံချင်လျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆော့ဂါမိုနီ သက်ဆိုင်ရာ ပါရာဒိုက်လန်း (Paradise Land) ကကော ယူဟွန်းကို ကြိုဆိုကြပါ့မလား။
‘မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ် တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။’
အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ။
အေးခဲနေသော ဂြိုဟ်၏ အရှင်သခင် ဆာတန်။
ဆော့ဂါမိုနီ ငရဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချိန်တွင် သူသည်လည်း ကမ္ဘာမြေပြင်ပမှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပေါက်ကွဲမှုအတွင်းမှ ဘက်ရီယွန်ကို ပြန်လည်ရယူပေးခဲ့ပြီး၊ သူ ပြန်ရောက်ကြောင်း အတည်ပြုသောအခါ ယူဟွန်းထံသို့ ပြန်ပေးခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။
ဒါတင်မကသေးပေ။
သူသည် လာပလေ့စ် (Laplace) ၏ စွမ်းအားကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ပြီး အပိုင်းအစများ၏ တည်ရှိမှုကိုလည်း သိရှိထားသည်။
သူ ဘာတွေသိထားသနည်း၊ မည်မျှအထိ သိထားသနည်း။ ပြီးလျှင် ယူဟွန်းထံမှ ဘာကို လိုချင်နေသနည်း။
သူသည် ဆာတန်၏ နယ်မြေသို့ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်တော့ သွားရောက်ရပေမည်။
အိခနဲ။
ထိုစဉ် ကန်းဟယ်ရင် က သူ့လက်မောင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။
“ဟယ်ရင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“…”
ကန်းဟယ်ရင် က စကားမပြန်ဘဲ လမ်းဘေးဈေးသည်များ ပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းရောင်းချနေသည့် ဈေးတန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အရသာရှိသော အစားအသောက်များ၏ အနံ့မှာ လမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့လွင့်နေပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ၏ နှာခေါင်းကို ယားယံစေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိုအစားအသောက်များအပေါ် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမက ထိုအတွက် သူ့ကို ခေါ်ခြင်းဟုတ်မဟုတ် ယူဟွန်း မမေးမြန်းတော့ဘဲ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အင်း။ ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာပဲ။ သွားစားကြရအောင်။”
[အို... မင်းကတော့ အဖေတစ်ယောက်လိုပဲ။ အဖေတစ်ယောက်လိုပါပဲ။]
ယူဟွန်း၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း ဘက်ရီယွန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းမှာ ငြင်းချက်ထုတ်စရာ မရှိပေ။
သူ၏ အပြုအမူများမှာ ကန်းဟယ်ရင် အတွက် အဖေတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်မှာ အမှန်ပင်။
ငါ မင်းရဲ့စာသားကို အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ပြီး ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံ၊ ရှင်းလင်းမှုနဲ့ စီးဆင်းမှု ပိုကောင်းအောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။
သွားကြရအောင်။
ထိုသို့ဆိုကာ ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် သူသည် သူမကို အခြားအမြင်တစ်ခုဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။
-ဘာလို့၊ ဘာလို့လဲ!
သူမ သွေးသံရဲရဲဖြင့် သူ့ကို ငိုယိုတောင်းပန်နေချိန်တွင် သူက ရက်စက်စွာ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခဲ့သည့် ထိုအချိန်က အမှတ်တရများက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။
သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာသွားသည်။
သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ကို နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
သူသည် မည်သည့်နေရာကို ကြည့်ရမှန်းမသိဘဲ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။
[ယူဟွန်း? ဟေ့! ယူဟွန်း! သတိထားစမ်း!]
တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသော ဘက်ရီယွန်၏ အသံမှာ သူ့ဦးခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“အာ…”
သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးအေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။
[မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား? ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်တန့်သွားတာပဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား?]
‘မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီတိုင်း... မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု စိတ်ထဲပေါ်လာလို့ပါ။’
သူသည် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်သည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ နာကျင်ပြီး ထိတ်လန့်နေသည်ဟု ထင်ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ သူ လက်ကို ကိုင်လိုက်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမမှာ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံဖြင့် သူ့အနားသို့ ချက်ချင်း ကပ်တွယ်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် နှုတ်ခမ်းသာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အပြုံးမပါပေ။
သူမကို ဤသို့ မြင်ရတိုင်း သူမကို ဤအခြေအနေရောက်အောင် လုပ်မိသည့်အတွက် သူ နောင်တရမိသည်။
သူသည် ယခင်ဘဝက သူ့လက်ဖြင့်ပင် သူ့အတွက် အဖိုးတန်သူတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။
ရေတွက်ကြည့်လျှင် ဒါသည် ချစ်ရသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ဒုတိယအကြိမ် သစ္စာဖောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် ကန်းဟယ်ရင် မှာလည်း အသက်ရှင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း။
ထိုအချိန်က အမှတ်တရများမှာ မမှေးမိန်သွားပေ။ သူ မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားလေလေ၊ ပို၍ ထင်ရှားစွာ ပြန်ပေါ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
သူမက သူ့ကို ဘာကြောင့် ထားခဲ့ရသလဲဟု ငိုယိုမေးမြန်းနေစဉ် သူ၏ ဓားကို သုံးရမည့်အချိန်တွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် မိမိ၏ အားနည်းချက်ကြောင့် သူ အသက်ရှူကြပ်လာသည်။
ငါ သူမကို သတ်ခဲ့တာ။ ငါ့လက်နဲ့ ငါ သူမကို သတ်ခဲ့တာ။
သူမသည် သူမှတ်မိနေသော ကန်းဟယ်ရင် အစစ်အမှန် ဟုတ်ပါ့မလား? သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားသူကို အစားထိုးပြီး သူ၏ အမှတ်တရနှင့် သတင်းအချက်အလက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော အတုအယောင်များလား?
ထိုစိုးရိမ်စိတ်မှာ စိတ်ထဲပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ့၏ ပေါက်ပြဲနေသော နှုတ်ခမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ကောင်းသွားသည်။
‘ငါကတော့…’
သူ အဖြေရှာမရပေ။
အရာအားလုံးကို စဉ်းစားတွေးခေါ်လေ့ရှိသည့် သူ၏ အကျင့်မှာ သူ့အတွက် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။
သူသည် သူ့ရှေ့မှ လက်တွေ့ဘဝကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်သည့်အလား ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် နှင့်အတူ ဈေးဆိုင်တန်းများကြား လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ကြွပါခင်ဗျာ! ဘာများ ဝယ်ယူမလဲဗျ?”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမ စားချင်သည့် ဟင်းပွဲများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ ပုံမှန်ထက် ပိုများပြားသော ပမာဏကို မှာယူလိုက်သဖြင့် ဆိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ရုပ်ခန္ဓာ၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွန်မြောက်ထားသူဖြစ်သဖြင့် ဤရောနှောကမ္ဘာတွင် အစာစားရန် မလိုပေ။
သို့သော် ယူဟွန်း ဘာစားသည်ကို သိချင်စိတ်ပေါက်လာကာ သူနှင့်အတူ အစားအသောက်များကို စားသုံးဖြစ်လာပြီး ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ လျှာကို ကျေနပ်စေမည့် အမျိုးမျိုးသော အစားအစာများကို နှစ်သက်စွာ စားသုံးနေသည်။
“ဘယ်လောက်ကျလဲဗျ?”
“အော်... သူက ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူလား? စုစုပေါင်း ၄,၃၀၀ TP ကျပါမယ်။”
ရောနှောကမ္ဘာရှိ ငွေကြေးအားလုံးကို စာသားများဖြင့် အစားထိုးထားသည်။
ယူဟွန်းမှာ တယ်လာတစ်ဦးအနေဖြင့် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်၍ ငွေကြေးအပေါ် သိပ်ဂရုမစိုက်သလို၊ အသုံးစရိတ်အတွက်လည်း နှမြောတသခြင်းမရှိပေ။
ပြင်ပစားပွဲခုံမှာ ကန်းဟယ်ရင် မှာယူလိုက်သည့် အစားအစာများဖြင့် ခဏချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“ဟား!”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမမျက်လုံးများမှ လေဆာရောင်ခြည်များ ပစ်လွှတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ယူဟွန်းက သူမပါးစပ်နားရှိ တံတွေးများကို အမြန်သုတ်ပေးလိုက်သည်။ စားနေရင်း ဟိုသည်စွန်းထင်းမည်ကို စိုး၍ သူမအတွက် ပဝါတစ်ခုကိုလည်း တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
အစားအသောက် စားပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် စတင်သည်။
ပို၍ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကန်းဟယ်ရင် က အစားအစာ အမျိုးမျိုးကို အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ဖြစ်၍ ၎င်းကို အစာစားခြင်းဟု ခေါ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
ယူဟွန်းက ဘေးမှနေ၍ သူမကို ကြည့်ရင်း အသားတချို့ကို ရံဖန်ရံခါ စားလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။
ဈေးတန်း၏ အဝင်ဝဘက်မှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူရဲကောင်းအချို့ကို ဦးဆောင်ကာ ဤဘက်သို့ လာနေသည်။
“ဟင်? မြို့စားသခင်ပဲ။”
“ဒီကလေး မြို့စားသခင်က ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
‘မြို့စားသခင်?’
သူသည် ဈေးသည်များက သူမကို ကလေး သို့မဟုတ် သူငယ်မလေးဟု ခေါ်ဝေါ်နေခြင်းထက် ‘မြို့စားသခင်’ ဟူသော စကားလုံးကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
သူ သူမကို သေချာစေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာ တောက်ပသော အတောင်ပံများနှင့် ဆံပင်ဖြူများရှိသည့် သေးငယ်သော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်နေသော စာအုပ်မှာ တောက်ပသော သက်တန့်ရောင်ဖြစ်နေသည်။
အသွင်အပြင်မှာ ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းရည်ရှိသူဖြစ်သည်။
သူမကို မြို့စားသခင်ဟု ခေါ်ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။
ရင်ဒယ်မြို့၏ မြို့စားသခင်ဖြစ်သော ယူဒါရင်သည် ယူဟွန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် မြေပြင်မှ ၁၀ စင်တီမီတာခန့် အမြင့်တွင် လေပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။
“မင်းက စာအုပ်ပုံ မြို့စားသခင်လား?”
“ပြီးတော့ မင်းကကော?”
“ယူဒါရင်။ ဒီနေရာ၊ ရင်ဒယ်ရဲ့ မြို့စားသခင်ပဲ။”
“အသေးဆုံး မြို့စားသခင်ပေါ့လေ။”
ထိုစကားကြောင့် ယူဒါရင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသဖြင့် တွန့်လိမ်သွားသော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း သည်းခံစိတ်ဖြင့် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ကောလာဟလများတွင် ကြားရသည့် စာအုပ်ပုံ မြို့စားသခင်သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေပါက၊ သူမသည် သေပြီးပြန်ရှင်လာလျှင်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“မင်းဘေးက... အဲဒါ အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင် ကန်းဟယ်ရင် မဟုတ်လား?”
ယူဒါရင်သည် ဤဘက်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အစားအစာများကိုသာ ဆက်လက်စားနေသည့် ကန်းဟယ်ရင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမမှာ မိမိသိထားသည့် အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင်နှင့် တူသော်လည်း၊ သူမ၏ အပြုအမူများမှာ လုံးဝကွဲပြားနေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပြည်သူလူထု သိထားသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်တွေ့နှင့် အလွန်ကွာခြားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“မြို့စားသခင်နှစ်ဦးက ကျွန်မတို့ မဟာမိတ်နယ်မြေမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
ယူဟွန်းက ယူဒါရင်နှင့် သူမနောက်မှ သူရဲကောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ယခုလောလောဆယ် ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ဤဘက်သို့ ရန်လိုသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
စာအုပ်ပုံ မြို့စားသခင်မှာ တစ်မျိုးထားဦး၊ ကန်းဟယ်ရင် မှာ အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင်အနေဖြင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်၍ ၎င်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
သူမ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့အနေဖြင့် သူမကို လွယ်လွယ်နှင့် ယုံကြည်နိုင်မည်မဟုတ်သလို၊ ယူဟွန်းကိုယ်တိုင်လည်း သန့်ရှင်းသူတော့ မဟုတ်ပေ။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အထိ သူ လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီနည်း။
သူ့ကို စော်ကားသည်ဟု ခံစားရသည့် မည်သည့်မင်းမျိုးအနွယ်ဝင် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းကမဆို သူ့နောက်သို့ လုပ်ကြံသူများ လွှတ်လိုက်နိုင်သည်။ ထိုအခါ သူ တည်းခိုနေသည့် မြို့စားသခင်၏ နယ်မြေတွင် ပဋိပက္ခများ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
“ငါ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာပါ။”
ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ယူဟွန်းက သူတို့၏ မေးခွန်းကို နာခံစွာ ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။
“လူတစ်ယောက်? ဘယ်သူလဲ?”
“ငါပြောပြရင် မင်းတို့ သိနိုင်မလား?”
“ဒုက္ခမပေးဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
သူတို့မှာ ဤဘက်မှ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ သံသယကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ လူရှာတာကတော့ စိတ်ရင်းအမှန်ပါပဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ သတင်းအချက်အလက် ကောင်းတွေရှိတာမို့ ပျောက်သွားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့ပါ။”
“ပျောက်သွားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း? ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သတင်းအချက်အလက်အတွက် မှားတဲ့နေရာကို ရောက်လာတာပဲ။ ရင်ဒယ်ဆိုတာ လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်ရေးမြို့၊ အသေးငယ်ဆုံးမြို့ပဲလေ။ ဒီမှာ သတင်းအချက်အလက် မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင်?”
“ခင်ဗျား အတွင်းပိုင်းကို ပိုသွားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဝင်ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။”
“အဲ့ဒီလိုလား။ ဒါဆို ငါ ဒီမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။”
ထိုစကားကြောင့် ယူဒါရင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းက ရုတ်တရက် ရန်လိုလာပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်လာမည်ကို သူမ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
“ငါ စားပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားလိုက်ပါ့မယ်။”
“ဟင်?”
“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ငါ ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရှာရုံနဲ့ ကျေနပ်ပါတယ်။”
“အော်၊ အော်... တကယ်လား?”
တင်းမာမှုများ လျော့ကျသွားသဖြင့် ယူဒါရင်၏ လေသံမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ယူဟွန်း၏ အဖြေကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။
သူမ မျက်နှာအမူအရာကို အမြန် ပြင်လိုက်သည်။
စာအုပ်ပုံ မြို့စားသခင်က တစ်မျိုးထားဦး၊ သူ့ဘေးက အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင်ကကော?
“သူမကတော့...”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူမက အရင်က အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး။”
“ဘယ်လိုသေချာနိုင်မလဲ?”
ယူဒါရင်၏ နောက်မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
အနက်ရောင်လျှပ်စီး မြို့စားသခင်က ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်လိမ့်မည်ဟူသော သူ့စကားအတွက် သူ တာဝန်မယူနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း၏ စူးရှသော အကြည့်များမှာ စကားပြောလိုက်သည့် သူရဲကောင်းထံ ရောက်သွားသည်။
“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မဟုတ်လား?”
“အူး။”
ယူဟွန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသော သူရဲကောင်းမှာ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
အခြားသူရဲကောင်းများနှင့် ယူဒါရင်မှာလည်း သူ့ကို ကြည့်ရင်း အရေပြားပေါ်တွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ အာရုံကြောတွေက မကြာသေးခင်က အရမ်းတင်းမာနေလို့ပါ။ ငါ အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်လိုက်မိတယ် ထင်တယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အာရုံကြောတွေ တင်းမာနေရင် ဖြစ်တတ်တာပါပဲ။”
ယူဒါရင်က ယူဟွန်း၏ စကားကို အမြန် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူမ၏ လက်ထောက်က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူမ နားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“မြို့စားသခင်။ သူတို့က ဒီလောက် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က အعدဒဏ်ပေးသူကို ခေါ်ဖို့ လိုအပ်သေးလို့လား?”
“ငါက ဒါမျိုးဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့လို့လား? ဒါပေမဲ့ အعدဒဏ်ပေးသူက အခု ဘယ်မှာလဲ? သူ ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ ပြောသွားသေးလဲ?”
“အဲ၊ အဲဒီတော့...”
“ဘာလို့ တွေဝေနေတာလဲ? မြန်မြန် ပြောစမ်း။”
“...သူ သုံးမိနစ်အတွင်း ရောက်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
“...ဘာ?”
သူတို့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယူဟွန်းက ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကန်းဟယ်ရင် ရှေ့ရှိ အစားအစာအားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပန်းကန်အလွတ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် ဤနေရာ၏ မြို့စားသခင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်သလို၊ သူ၏ အစားအသောက်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ မြို့အတွင်းပိုင်းသို့ သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။”
“အဲ၊ အဲ။”
ယူဒါရင်သည် ယူဟွန်းကို ပြန်ခေါ်ရမည်လား သို့မဟုတ် လွှတ်ပေးလိုက်ရမည်လား တွေးတောနေမိသည်။
အعدဒဏ်ပေးသူက ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်၍ သူ့ကို မလွှတ်ပေးချင်သော်လည်း၊ သူ့၏ ရှိနေခြင်းကိုလည်း သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမမှာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ ပိုမိုအရသာရှိသော အစားအစာများကို လိုချင်သည့်အသွင်ဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်နေသော်လည်း၊ သူမ အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
သူတို့ မြို့၏ ကြီးမားသော တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ယူဟွန်းတို့သည် ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
[ယူဟွန်း။ ဘာလို့လဲ?]
‘တစ်ခုခု လာနေတယ်။’
[ဘာလဲ?]
သူတို့သည် ကောင်းကင်၏ တစ်ဖက်တွင် သေးငယ်သော အစက်အပြောက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့ သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ထိုအစက်အပြောက်မှာ ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ထိုအရာမှာ အရွယ်အစားအားဖြင့် ၅ မီတာကျော်ရှိသည့် ဧရာမ သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုသိမ်းငှက်၏ ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လိုက်ပါလာသည်။
ထိုလူသည် သိမ်းငှက်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ စာအုပ်ပုံ မြို့စားသခင် ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ မင်းလား?”
“ခင်ဗျားက…”
ယူဟွန်းသည် ထိုလူကို မှတ်မိသွားသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာပြီး လက်သီးများကို မသိစိတ်ကပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့ပစ်နိုင်ပါ့မလဲ။
ယခင်ဘဝက အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ထိုလူ၏ လျစ်လျူရှုတတ်သော၊ သို့သော်လည်း စူးရှသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည့် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါ။
သူ၊ ထိုလူသည် အတိတ်ကရော ယခုအချိန်မှာပါ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။
“ချွဲဒိုယွန်း။”
ယခင်ဘဝက သူ၏ ရန်သူတော်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ထိုလူနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခြင်း။
၎င်းမှာ အလွန် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။