“ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ…”
အလယ်ကမ္ဘာမှ တယ်လာတစ်ဦးသည် အထက်ကမ္ဘာ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသူအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
တယ်လာတို့အနေဖြင့် ဇာတ်လမ်း၏ အفق (Horizon) သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ အများစုမှာ နတ်ဘုရားများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်သဘောတရားနှင့် သဘာဝကျသော ရွေးချယ်မှုပင်ဖြစ်သည်။ ပိုမိုမြင့်မြတ်သောသတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းကို မည်သူက ငြင်းပယ်မည်နည်း။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းမှာမူ ကြယ်တာရာတို့၏ပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ မိမိဆန္ဒအလျောက် လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အထက်ကမ္ဘာသို့လည်း မသွား၊ ထိုနေရာတွင်လည်း မနေဘဲ အောက်ကမ္ဘာ၏သတ္တဝါတစ်ဦးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို လျှော့ချပစ်လိုက်သည့် အလယ်ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
‘တကယ်တော့ ယူဟွန်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ထည့်တွက်ရင် သူက လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် နတ်ဘုရားအများစုထက် ပိုသန်မာနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူသားနဲ့ နတ်ဘုရားကြားက ကွာဟချက်ကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ။’
လူသားတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုပ်ဝတ္ထုလောက၏ချုပ်နှောင်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) သို့ အပြည့်အဝကူးပြောင်းလာသည့်တိုင် သူတို့သည် ဒဏ်ရာရလျှင် သွေးထွက်မည်၊ ဆာလောင်လျှင် အစာစားရမည်၊ ပင်ပန်းလျှင် အိပ်စက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဆန္ဒများ၏လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရပြီး အသိစိတ်လိုအပ်နေခြင်းမှာ ရောနှောကမ္ဘာတွင် မသန်စွမ်းမှုတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ရုပ်ဝတ္ထုလောကမှ ရောနှောကမ္ဘာသို့ ရောက်လာသူအများစုသည် ပိုမိုသန်မာလာစေရန်နှင့် ပိုမိုမြင့်မားသည့်နေရာသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ရောနှောကမ္ဘာထဲသို့ မှန်ကန်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်နိုင်ပါက စာသားများဖြင့် ဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်းကုသနိုင်မည်၊ အစာမစားဘဲ ရှင်သန်နိုင်မည်၊ အိပ်စက်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့၏ကမ္ဘာကို ရှုမြင်ပုံမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး အာရုံခံစားမှုများမှာလည်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။
လူသားလောက၏ဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် နတ်ဘုရားများမှာ မျိုးစိတ်တစ်ခု၏ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားသည့် နောက်ဆုံးဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုနှင့် တူသည်။ သို့သော် ယူဟွန်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ခြေဖြင့်ကန်ထုတ်ကာ မိမိဆန္ဒအလျောက် အောက်သို့ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာခဲ့သော ဂါရက်စ်အနေဖြင့် ၎င်းကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။
“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။”
“ဘာကိုလဲ။”
“ခင်ဗျား ကြယ်တာရာတွေရဲ့ပလ္လင်ကို ရနိုင်ခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားက အခုတင်ပဲ သန်မာနေတာ၊ အဲဒီအပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ပထမမျိုးဆက်နတ်ဘုရားတွေနဲ့ တန်းတူစွမ်းအားမျိုး ရလာမှာ သေချာတယ်။ တခြားစတုတ္ထမျိုးဆက်လို့ အထင်သေးခံရတဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘဲ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အခြားမျိုးဆက်သစ်တစ်ခုလို့ ခေါ်ဆိုခံရမှာပေါ့။”
ယူဟွန်းသာ နတ်ဘုရားတို့၏ပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပါက ဖြစ်လာမည့်အခြေအနေများကို တွေးမိကာ ဂါရက်စ် တုန်ရီသွားသည်။ ဤလူသည် တပ်မကြီးတစ်ခုစီ၏ခေါင်းဆောင်များဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့် ပထမမျိုးဆက်နတ်ဘုရားများထဲတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လာနိုင်သူပင်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူသည် မိမိကိုယ်ပိုင်တပ်မကြီးအသစ်ကိုပင် တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ နတ်ဘုရားအများစုသည် သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါကြမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လေးစားစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြပေလိမ့်မည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဦးညွှတ်စရာမလိုဘဲ မည်သည့်နယ်မြေတွင်မဆို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် စိုးမိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိလိုချင်သမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်နေရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယူဟွန်းကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို ကိုယ်တိုင်စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။
“နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့ရော ဘာဖြစ်လာမှာမို့လို့လဲ။”
“ဘာပြောလိုက်တယ်?”
“ဘာဖြစ်လာမှာလဲလို့ မေးနေတာ။ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာမယ်၊ ပြီးရင် ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားတွေ ရလာမယ်၊ အဲဒါက ဝမ်းသာစရာကိစ္စလား။”
“ဒါပေမဲ့ လူသားအဖြစ်ပဲ ဆက်နေတာကတော့ ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်။”
ဂါရက်စ်တွင်လည်း လူသားဟု ခေါ်ဆိုခံရသည့် အချိန်ကာလတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ခေတ်ကာလက လူသားများသည် ယခုခေတ်လူသားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသာလွန်ကြသည်။ ယခုခေတ်လူသားများသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်စွမ်းအားကိုပင် ကောင်းစွာမကိုင်တွယ်နိုင်ကြသော်လည်း ဂါရက်စ်တို့ခေတ်က လူသားများမှာမူ ထိုစွမ်းအားမျိုးကို မည်သူမဆို အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ သူတို့ကို လူသားဟုသာ အမျိုးအစားခွဲခြားထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော မျိုးစိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ လူသားတို့သည် အမြဲတမ်းလိုအပ်ချက်များ ရှိနေတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် စုစည်းညီညွတ်မှုမရှိပါက အားနည်းပြီး စွမ်းအားမဲ့ကြသည်။
“လူသားတွေက ကမ္ဘာကြီးအတွက် ဘာမှအကျိုးပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ခြွင်းချက်တချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားအများစုကတော့… ရုပ်ဝတ္ထုရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကို မကျော်လွန်နိုင်ကြဘူး။ သူတို့မှာ စွမ်းရည်နဲ့ အရည်အချင်း လိုအပ်နေတယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ဇာတ်လမ်းကိုလည်း မပြသနိုင်ကြဘူး။”
ဇာတ်လမ်း (Story) သည် ရောနှောကမ္ဘာတွင် အရေးပါသောတန်ဖိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိအရာအားလုံးသည် စာလုံးများဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထိုအရင်းအမြစ်များ ဖန်တီးသမျှမှာ စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်နှင့် တူသည်။ ထိုစာအုပ်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့်ဇာတ်လမ်းသည် စကြဝဠာ၏သမိုင်းကြောင်းနှင့် နောင်လာမည့်အနာဂတ် နှစ်ရပ်စလုံးကို ဆိုလိုသည်။ သတ္တဝါအမျိုးမျိုးတို့သည် ထိုဇာတ်လမ်းပေါ်တွင် မိမိတို့၏အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ စာမျက်နှာအများစုကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်သည့် ကြီးမြတ်သောသတ္တဝါများ ရှိသလို၊ စာလုံးတစ်လုံးမျှပင် မထွင်းထုနိုင်ဘဲ မေ့ပျောက်ခံလိုက်ရသူများလည်း ရှိသည်။ ပြီးတော့ ထိုသတ္တဝါအများစုမှာ လူသားများပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးမရှိလိုအပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သတ္တဝါများ။ ရောနှောကမ္ဘာ၏အောက်ဆုံးတွင် ပိတ်မိနေသည့် သနားစရာမျိုးနွယ်စုများ။
“ခင်ဗျားက ပိုကောင်းတဲ့ဇာတ်လမ်းကို ပြသနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားက တယ်လာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တုန်းကနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး၊ အဲဒီတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်လာရင် ပိုမိုအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ဇာတ်လမ်းကို ပြသနိုင်မှာ… ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကို ဒီရောနှောကမ္ဘာရဲ့ ကြီးမားတဲ့စီးဆင်းမှုထဲမှာ ထွင်းထုထားနိုင်မှာပါ။”
ထို့ကြောင့်ပင် သူ နားမလည်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်းဆိုသည့် ထိုလူသည် ဤအဆင့်တွင် ရပ်တန့်သွားမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပိုမိုအံ့ဩစရာကောင်းသောဇာတ်လမ်းကို ပြသနိုင်သူဖြစ်သည်။ ဂါရက်စ်သည် သူ၏ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းဆန်မှု (Novelization) ထဲမှ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို ခံစားမိသည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်လဲ။ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာရနိုင်သည့် အခွင့်အရေးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဇာတ်လမ်း၏ အفق (Horizon) တွင် သူက ဘာကြောင့် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ရတာလဲ။ ယူဟွန်း၏ဆန္ဒပင် ဖြစ်စေကာမူ ဂါရက်စ်သည် မိမိ၏စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ခင်ဗျား… ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝကို မလိုချင်ဘူးလား။”
“တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။”
တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သော ယူဟွန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။ ဂါရက်စ်မှာ အနည်းငယ်အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားသော်လည်း အဖြေကို ရှောင်လွှဲမသွားခဲ့ပေ။
“အဲဒါကတော့… နာမည်ကျော်ကြားမှုတွေကို တည်ဆောက်တာ၊ ကိုယ့်နာမည်ကို ဖြန့်ကျက်တာ၊ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာမှာ ကိုယ့်ရဲ့အမှတ်အသားကို ချန်ထားခဲ့တာပေါ့…”
“ဒါဆို အဲဒါတွေ လုပ်လိုက်လို့ ခင်ဗျား ဘာတွေရလာမှာလဲ။ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားရဲ့အတိတ်က အမှားတွေ ပျောက်သွားမယ်လို့ ထင်သလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိုအပ်ချက်ရှိနေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားမယ်လို့ ထင်သလား။”
“အဲဒါကတော့…”
ဂါရက်စ်သည် လိမ်ညာ၍ပင် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ နတ်ဘုရားတို့၏ပလ္လင်ဖြစ်သော ကြယ်တာရာပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လျှင်ပင် အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ဘုရင်ကပင် သက်သေပြနေသည်။ သူသည် ယခုတိုင် အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ခံစားနေရပြီး ဟောင်းနွမ်းသွားပြီဖြစ်သော ဂုဏ်ကျက်သရေကိုသာ ပြန်လည်အောက်မေ့ရင်း အသက်ရှင်နေရသည်။ ဘာမျှပြန်မပြောနိုင်တော့သော ဂါရက်စ်ကို ယူဟွန်းက ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဘာက မှန်ပြီး ဘာက မှားလဲ၊ ဘာက ပိုအံ့ဩဖို့ကောင်းလဲဆိုတာကိုတောင် ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းမငြင်းခုံနိုင်ဘူး။”
“…”
“အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျား ဘာပြောချင်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ခြုံငုံကြည့်ရင် နတ်ဘုရားတွေက ကြီးမြတ်တဲ့သတ္တဝါတွေ၊ အောက်ခြေကသတ္တဝါတွေကတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ သူတို့က အရည်အချင်းနည်းပါးတယ်၊ ပျင်းရိတယ်၊ စွမ်းဆောင်ရည်မလုံလောက်ဘူးလို့ ခင်ဗျားတို့ သတ်မှတ်ထားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အဲဒီလို အကဲဖြတ်ထားတဲ့ လူသားတွေကြားထဲမှာတောင် သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေကို လေးနက်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားတွေကရော အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ကြလို့လား။”
ယူဟွန်းသည် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ် (Mental Realm) ထဲတွင် သူတွေ့ခဲ့ရသူများကို ပြန်လည်အောက်မေ့လိုက်သည်။ ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း သူတို့သည် အမှန်တကယ်ရှင်သန်နေသော လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ မိမိလူမျိုးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အသက်ပေးသွားခဲ့သော နောက်ဆုံးဧကရာဇ် ရှိသည်။ ပင်လယ်ပြင်၏မနိုင်မနင်းနိုင်သော နတ်ဆိုးကို လက်စားချေရန် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ရဲရင့်သောသင်္ဘောသား ရှိသည်။ အိပ်မက်ကို လက်မလျှော့ဘဲ လက်တွေ့ဘဝတွင် အကြိတ်အနယ်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဆက်လက်ကြိုးစားခဲ့သော သူရဲကောင်း ရှိသည်။
“ကျွန်တော် သိတဲ့လူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အတားအဆီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ မခံမရပ်နိုင်တဲ့ ဝေဒနာတွေကို ခံစားရတဲ့အခါမှာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်မသွားခဲ့ကြဘူး။”
ယူဟွန်းသည် ထိုအချက်အတွက် သူတို့ကို လေးစားသည်။ သူသည်လည်း ထိုသူတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်ချင်သည်။ ပြည့်စုံခြင်းဆိုသည်မှာ မရှိပေ။ လူတိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မပြည့်စုံမှုများနှင့်အတူသာ ရှင်သန်ကြရသည်။ နတ်ဘုရားတို့ကမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု၏အဆုံးသတ်ဟု ကြွေးကြော်နေကြသည်။ သူတို့မှာ မျိုးနွယ်တစ်ခုအနေနဲ့ ပြည့်စုံမှုနဲ့ စင်ကြယ်မှုရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်ပဲ ဟုတ်လို့လား။
“မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ သာလွန်တဲ့သတ္တဝါတွေလို့ ကြွေးကြော်နေကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ၊ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ကရော ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲဒါကတော့…”
ဂါရက်စ်သည် သူကိုယ်တိုင် ပြန်မဖြေနိုင်တော့သည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏စိတ်ရင်းအမှန်မှာ ယူဟွန်း၏စကားကို လက်ခံနေမိသည်။ သူ ငြင်းခုံနိုင်ပါသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးနေသော နတ်ဘုရားများလည်း ရှိသည်သာ။ လူသားများထဲတွင်လည်း ကြီးမြတ်သူအနည်းငယ် ရှိသည်။ စာရင်းဇယားများ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေများ၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများ။ သူသည် ထိုအရာအားလုံးဖြင့် ယူဟွန်း၏စကားကို ငြင်းပယ်နိုင်သည်။ သို့သော်။
“ဒါပေါ့လေ…”
ဂါရက်စ်သည် အနှစ်မပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် ဤနေရာတွင် အမှားအမှန်ကို ငြင်းခုံနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာများကို လေးစားအားကျမိသောကြောင့် ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုအကြောင်းကို ဘာများပြောစရာ ရှိတော့မည်နည်း။ သို့သော် ဤလူ၏ဆန္ဒမှာ ပြိုလဲသွားမည်မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော် လူသားအဖြစ် ကျန်ရစ်ရတာကို မနောင်တရဘူး။ တချို့က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ရူးမိုက်တယ်လို့ ပြောချင်ပြောကြလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။”
“…”
“ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ပြီး ဆက်လျှောက်နေရဦးမယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကို ဝန်မခံနိုင်ဘဲ သူတစ်ပါးကို လက်ညှိုးထိုးနေသူတွေထက်တော့ အများကြီး ပိုသာပါတယ်။”
လူတိုင်းက နတ်ဘုရားတွေဟာ ကြီးမြတ်တဲ့သတ္တဝါတွေလို့ ထင်ကြပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ မြင်သည်။ သူတို့သည် သူတို့မျိုးနွယ်၏အဆုံးကို ရောက်ရှိပြီဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ဟုတ်ပါသလား။ ယူဟွန်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် နတ်ဘုရားများသည် ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်အတွက် လွတ်လပ်သောရောနှောကမ္ဘာထဲတွင်ပင် မတိုးတက်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန်အမင်းအားကောင်းသည့်သတ္တဝါများ ဖြစ်လာကြသော်လည်း အဲဒီလောက်ပါပဲ။ နတ်ဘုရားများသည် သူတို့၏အလားအလာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ကြသည်။ အလားအလာဆုံးရှုံးသွားသူများကို အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခေါ်လို့ရနိုင်ပါ့မလား။ သူတို့က တခြားသူတွေကို မပြည့်စုံဘူးလို့ နှိမ့်ချပြီး စော်ကားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း တကယ်ရှိလို့လား။ တကယ်တော့ သူတို့က တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး အပြစ်တင်ခံရသင့်သူတွေ ဖြစ်သည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ခင်ဗျားက အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်၊ ယူဟွန်း။”
ဂါရက်စ်သည် ပြုံးလျက် သူ၏စိတ်ရင်းကို ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားနဲ့ မတွေ့တာ ကြာတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ တောက်ပနေတဲ့စံပြပန်းတိုင်၊ မလျှော့သောဇွဲရှိတဲ့မျက်ဝန်းတွေ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပဲ။”
“…စကားတွေကတော့ လွန်လွန်းပါပြီ။”
“ဒါဆို အခုကနေ စပြီး ခင်ဗျား ဘာဆက်လုပ်မလဲ။”
“ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
“ကျွန်တော် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကူညီပေးချင်လို့ပါ။ ဒီဒေသရဲ့မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကြာကြာတော့ မလုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ခဏလောက်တော့ လမ်းပြပေးနိုင်ပါတယ်။”
“လမ်းပြပေးမယ်? ဝိုင်းတော်သားသူရဲကောင်းတစ်ယောက်က အဲဒီလိုပြောပေးတာကိုပဲ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူပါတယ်။”
“ဟေ့၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်အစ်ကိုရဲ့ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကျောပေါ်မှာ ထမ်းထားရတဲ့ အောက်ခြေလူတစ်ယောက်ပါပဲ။”
ဂါရက်စ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ပြုလုပ်သော်လည်း ယူဟွန်းသည် သူ ဘယ်လောက်အရည်အချင်းရှိကြောင်း သိသည်။ သူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ ဂါဝိန်၏ညီငယ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်စွမ်းရည်ဖြင့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်အတွက် မိမိ၏အမည်နှင့် အဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်ခက်ခဲသော အလုပ်ကိုမျှ ရှောင်ဖယ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် သစ္စာဖောက်သူရဲကောင်း လန်စလော့ကို အခြားသူတွေထက် ပိုပြီးလေးစားခဲ့သည်။ သူ့လက်ချက်ဖြင့်ပင် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် လန်စလော့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ချီးကျူးခဲ့သေးသည်။ သူသည် လူသားများကို နတ်ဘုရားများအဖြစ် နှိမ့်ချဆက်ဆံတတ်သည့် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားသည်။
“ခင်ဗျား အဲဒီလို ပြောရင်တော့လည်း…”
“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။”
“ကျွန်တော် လူတချို့ကို လိုက်ရှာမလို့။ တစ်စုံတစ်ရာ ကြားမိတာ ရှိသေးလား။”
“အော်၊ ဝှိုက်ဖလဝါ စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက လူတွေကို ပြောတာလား။”
ဘယ်သူတွေ ဘာပဲပြောပြော၊ ယူဟွန်း အရင်ဆုံးရှာရမည့်သူများမှာ သူ့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများ ဖြစ်သည်။ ယူယောင်းမင်း အဆင်ပြေနေလိမ့်မည်ဟု သူခန့်မှန်းမိသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်း၊ ဘတ်ဆောရယွန် သို့မဟုတ် ဆောင်းယူချန်းတို့နှင့် ပတ်သက်ပြီး သတင်းစကား တစ်စုံတစ်ရာ မကြားမိသေးပေ။
“အင်း။ ကျွန်တော်လည်း သိပ်တော့မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သံသယရှိတဲ့နေရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”
“ခင်ဗျား သံသယရှိတဲ့နေရာလား။”
“အင်း၊ သံသယရှိတယ်ဆိုတာထက်… ဖြစ်နိုင်ခြေမြင့်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ အရှင်သခင်တွေ စုဝေးပြီး သူတို့ရဲ့နယ်မြေကို တည်ဆောက်ထားကြတယ်။”
ယူဟွန်းသည် ထိုသို့သောနေရာမျိုးအကြောင်း အရင်က တစ်ခါမျှမကြားဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဂါရက်စ်သည် ယူဟွန်း၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် စကားဝိုင်းမျိုးကို ပြောခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားပြီး သူသိသမျှအရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။
“အရှင်သခင်တချို့က တခြားသူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် အားနည်းတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့က မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး ‘အရှင်သခင်တို့၏မဟာမိတ်’ လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ သူတို့ရဲ့ထူးခြားတဲ့အတွေးအခေါ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အားနည်းသူတွေကို ကာကွယ်ပေးပြီး လုယက်မှုတွေကို တားဆီးကြတယ်။”
“အဲဒီလို နေရာမျိုး ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။”
“အင်းလေ၊ တကယ်အားကောင်းတဲ့အရှင်သခင်တွေကတော့ အဲဒီမှာ မပါကြဘူး။ အဓိကအားဖြင့် လိုအပ်ချက်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရသူတွေ စုဝေးတဲ့နေရာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းနေရင်တောင် သူတို့က အရှင်သခင်တွေပဲ ဖြစ်နေတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရတဲ့အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ကမ္ဘာကနေ ရောက်လာတဲ့လူအများစုလည်း အဲဒီမဟာမိတ်နယ်မြေထဲမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။”
“အဲဒီနေရာက ကျွန်တော့်ရဲ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ရှာနေတဲ့သူကို မတွေ့ရင်တောင် တစ်ခုခုသိတဲ့သူနဲ့ တွေ့နိုင်တာပဲ။ အဲဒီတော့ သွားကြည့်တာ အကျိုးမယုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ဂါရက်စ်၏စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ အဲဒီကို သွားရတာ မဆိုးလှပေ။ ကွမ်ဂျီအာနဲ့ ဆောဆူမင်းတို့သည် အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဘယ်နေရာရောက်ရောက် အဆင်ပြေကြလိမ့်မည်။ မဟာမိတ်နယ်မြေထဲမှာ သူတို့အကြောင်းသတင်းတွေ ထွက်မလာစရာ အကြောင်းမရှိသဖြင့် သွားရကျိုးနပ်ပါသည်။ ယူဟွန်းသည် ထိုမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို နောက်ထပ်ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မြန်မြန်သွားရမယ်။”
“အင်း၊ ဒီနေရာနဲ့တော့ နည်းနည်းဝေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကတော့ ရှုပ်ထွေးတာ မဟုတ်တော့ မကြာခင်ရောက်နိုင်မှာပါ။”
“ဟုတ်လား။”
ယူဟွန်းက ထိုသို့ပြောပြီး နေရာမှထလိုက်သည်။ ဂါရက်စ်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေလို့။”
“ဧည့်သည်တွေ?”
ဂါရက်စ်သည် ဝေးလံသောနေရာမှ လာနေသည့်အငွေ့အသက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ လူအများကြီးပင်။ သူတို့သည် ရောက်လာစဉ်မှာပင် မိမိတို့၏စွမ်းအားကို ထုတ်ပြနေကြသည်။ စကားပြောဖို့ ရောက်လာဟန်မတူပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂါရက်စ်သည် မိမိထက်အရင်ဝင်ရောက်လာသူများကို သတိပြုမိလိုက်သည့် ယူဟွန်း၏အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အံ့ဩမိသည်။
‘သူက လူသားအစစ်ပါလေစ? အရင်ကထက် ပိုပြီးအားကောင်းနေသလိုပဲ။’
သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မည်းမှောင်သောအရိပ်များ ကောင်းကင်မှကျလာပြီး ယူဟွန်းနှင့် ဂါရက်စ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ သူတို့သည် လူသားများ မဟုတ်ကြ၊ ထူးကဲသော အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားသည့် ‘အိန်’ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။
“မင်းက စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်လား။”
ယူဟွန်းက ပြန်မဖြေပေ။ သူက အရေးမကြီးသည့်အလား မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည့် ကန်းဟယ်ရင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အနက်ရောင်မိုးကြိုးအရှင်သခင်။ မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ။ နားထောင်စမ်း၊ စာအုပ်ပုံအရှင်သခင်။ အဲဒီမိန်းကလေးကို ငါတို့ဆီ အခုချက်ချင်းပေးအပ်လိုက်။ ဒါဆိုရင် မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး လွှတ်ပေးမယ်။”
“…မင်းတို့ကတော့။”
ဂါရက်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ထရန်ပြင်သော်လည်း ယူဟွန်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။
“ယူဟွန်းခင်ဗျား?”
“ဒါ ကျွန်တော့်ကိစ္စပါ။”
သူ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူ့ကိုသာမက ကန်းဟယ်ရင်ကိုပါ သတ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ပတ်အတွင်းမှာလည်း ထိုသို့သောသူများ မရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။ ကန်းဟယ်ရင်ကို သတ်ရန် ရောက်လာသူများသည် ယူဟွန်း၏တည်ငြိမ်လွန်းသည့်သဘောထားကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့၏စွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။ ဂါရက်စ်သည် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်သည်။ သူတို့သည် အလွန်အားကောင်းကြသည်။ သူတို့မှာ ၁၀ ယောက်ခန့်ရှိပြီး အားလုံးမှာ ထူးကဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်မှာ ဒုတိယမျိုးဆက်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသည်။ ယူဟွန်းသည် သူတို့၏ဖိအားအောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း တစ်ချက်မျှတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
“တတိယမျိုးဆက်နတ်ဘုရား ငါးပါး။ အရှင်သခင်အဆင့်အောက် တစ်ဆင့်နိမ့်တဲ့ ထူးကဲသူ တစ်ယောက်။ အလယ်အလတ်ထူးကဲသူ ခုနစ်ယောက်။ အောက်ခြေထူးကဲသူ ၁၅ ယောက်။ ပြီးတော့ အဲဒီအောက်က နောက်ထပ် ၁၀၃ ယောက်။”
“မင်း ဘာတွေ ရေရွတ်နေတာလဲ။”
“မင်းတို့ မရောက်ခင်က ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့သူတွေရဲ့ အရေအတွက်ပဲ။”
ယူဟွန်းသည် အပိုရီယာ၏မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
“မကြာခင်မှာ နောက်ထပ် ၁၀ ယောက် ထပ်တိုးလာတော့မယ်။”