တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ကန်းယူဟွန်းသည် အသက်မရှိတော့သလို လဲကျနေသည့် ကန်းဟယ်ရင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အကြည့်တို့ မတည်ငြိမ်တော့သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်နေသော သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များ လှိုက်တက်လာသည်။
သူမဘေးတွင် သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်က အားနည်းသော အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“အို... ယူဟွန်း။ ပြန်လာပြီပေါ့။”
“…”
“ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့ကိုတွေ့လို့ မပျော်ဘူးလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ယူဟွန်းသည် တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းတို့ကို အနိုင်နိုင်လှုပ်ရှားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ပျော်ပါတယ်။ အများကြီးကို ပျော်တာပါ။”
“ဟုတ်လား။”
ကန်းဟယ်ရင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ ယူဟွန်း၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ယူဟွန်းကလည်း သူ၏ညာလက်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ အရေပြားမှ အပူဓာတ်တို့ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံး သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည့် ခံစားချက်တို့သည် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် ဆည်ဖျက်သလို ရုန်းကန်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဟယ်ရင်။ ငါလေ…”
“ရှူး…”
ယူဟွန်း၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေသည့် ကန်းဟယ်ရင်၏ လက်ချောင်းထိပ်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ဖိထားလိုက်သည်။
“ဘာမှ မပြောပါနဲ့တော့။ အခုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေပေးပါ။”
သူမ၏ စောင်းနေသော ဒဏ်ရာမှ စီးကျလာသည်မှာ သွေးများမဟုတ်ဘဲ စာသားများသာ ဖြစ်သည်။ တယ်လာ၏ စာသားများကဲ့သို့ပင် ကန်းဟယ်ရင်၏ ဒဏ်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စာသားတို့သည် လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားကြသည်။
သူမသည် ရူးသွပ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ သူမ၏ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
သို့သော် သူမ၏ အသက်အရွယ်မှာ မကျန်တော့ပေ။
ယူဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ကန်းဟယ်ရင်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မငိုပါနဲ့ ယူဟွန်း။”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါက…”
“ယူဟွန်း၊ မင်းဘက်ကနေ ကြည့်ရင် မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်။ အမှားလုပ်ခဲ့တာက… ငါပါ။”
သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဝေးကွာလှသော မြေပြင်တစ်ဖက်ရှိ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက လက်တွေ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ရူးသွပ်မှုတွေနဲ့ လူတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကပဲ ငါ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်のかもしတယ်။ ဓားသခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆိုးယုတ်တဲ့မိဖုရား၊ အဓမ္မတရားရဲ့ မိဖုရားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး သေဆုံးသွားတာပေါ့။”
“…”
ယူဟွန်းသည် သူမကို ပြန်လည်ချေပရန် သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်ပေးရန် စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အပြစ်များကို သူ အသိဆုံးဖြစ်ပြီး၊ သူမကို ဓားဖြင့်ခုတ်ကာ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်သည်။
သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူမနှင့် အမြဲတမ်း အတူရှိနေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုကတိကို အရင်ဆုံး ချိုးဖောက်ခဲ့သူမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။
သေချင်သူဟူ၍ လောကတွင် မည်သူရှိမည်နည်း။ သူမသည် သန်မာဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးနေလျှင်ပင် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မည်မျှ ခံစားနေရမည်ကို သူသိသည်။
သူ မျက်ရည်များကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ နောက်ထပ် မငိုတော့ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော်လည်း ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
“မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်နိုင်ပါတယ်။”
အားလုံးသည် သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်။
သူသာ ပို၍ သတိထားမိခဲ့လျှင်၊ ပို၍ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်ခဲ့လျှင်။ သို့မဟုတ် ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားခဲ့လျှင်။
ထိုအခါမျိုးတွင် ဤအဆုံးသတ်သည် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ကောင်းပါရဲ့။
“အားလုံး ငါ့ကြောင့်ပါ။ ငါ့အမှားတွေပါ။ မင်းမှာ ဘာအမှားမှ မရှိပါဘူး ဟယ်ရင်။”
သူပြောနိုင်သည်မှာ ဒါလောက်ပင် ရှိတော့သည်။
သူ့ကို စောင့်မျှော်ရင်း အကျင့်ပျက်ခြစားမှုထဲသို့ နစ်မွန်းသွားခဲ့ရသည့် သူမအတွက် သူပေးနိုင်သည့် နှစ်သိမ့်စကားမှာ ရိုးရှင်းလွန်းပြီး အားမရစရာ ကောင်းလှသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပျက်ပြီး ဒေါသထွက်မိသည်။
သူမသည် သူ့၏ ဂရုစိုက်မှုကို ကောင်းစွာသိရှိသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး ယူဟွန်း။”
“ဒါပေမဲ့…”
“ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလိုမျိုး ပြန်တွေ့ကြပြီလေ။”
ကန်းဟယ်ရင်၏ အသက်ရှူသံများ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ အလွန်အစွမ်းထက်သည့် သာမန်မဟုတ်သူတစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအင်သည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“ယူဟွန်း၊ ငါ့ကို ခဏလောက် ထိုင်ခိုင်းပေးနိုင်မလား။”
“…”
“ကျေးဇူးပြုပြီးတော့။”
ယူဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ ကျောကို ထိန်းပေးရင်း ထိုင်စေလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာလက်ဖြင့် သူမ၏ ကျောကို ထိန်းရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသလိုမျိုး ပျော်ရွှင်နေသည်။
“ငါ ပျော်တယ်။ ဒီအခိုက်အတန့်ကို အရမ်းစောင့်ခဲ့ရတာ။ မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာတယ် ယူဟွန်း။”
“ငါလည်း… မင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဟယ်ရင်။”
ယူဟွန်းသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်းပင် ကန်းဟယ်ရင်ကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ငါက ရယ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ အခုထိ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ပျော်နေရတယ်ဆိုတာလေ။ ငါက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ငါ မပြုံးသင့်ဘူး။ ငါ မပျော်သင့်ဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ဟယ်ရင်… မင်း မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆပ်ပြီးသွားပါပြီ။”
“အဲဒီလို ပြောပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“…”
“ယူဟွန်း။”
“ပြောပါကွယ်။”
“မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ခဏလောက် ငါ့ဆီ နီးနီးလေး တိုးပေးနိုင်မလား။”
“…”
သူတို့၏ မျက်နှာချင်း နီးကပ်သွားကာ တစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ယောက် ခံစားမိသည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယူဟွန်း၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။
“ယူဟွန်း။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ယူဟွန်း၏ မျက်ဝန်းများ အံ့ဩတကြီး ပြူးကျယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လှပစွာ ပွင့်လန်းလာသည့် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။”
***
ကောင်းကင်ရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ ကွဲလွင့်သွားသည်။
အနက်ရောင် မိုးကြိုးနန်းတော်၏ မှော်စွမ်းအားကြောင့် ဖုံးကွယ်နေသည့် နေရောင်ခြည်များမှာ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာသည်။
အချို့သော ရောင်ခြည်များမှာ ကန်းဟယ်ရင်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် ယူဟွန်းထံသို့ ကျရောက်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ ယူဟွန်းသည် ခေါင်းကိုငိုက်စိုက်ချရင်း သူမ၏ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။
တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီဟု ဝေးလံသောနေရာမှ အတည်ပြုလိုက်သည့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
အနက်ရောင် မိုးကြိုးနန်းတော် အပြင်ဘက်မှ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း စတင် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူတို့၏ စစ်ပွဲမှာမူ ပြီးဆုံးခြင်း မရှိသေးပေ။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ကြ၊ လက်စားချေကြ၊ မိသားစုအတွက် လက်စားချေကြ၊ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သတ်ဖြတ်ကြ။
“ရပ်လိုက်ကြတော့။”
ယူဟွန်းသည် မည်သူမျှ မကြားနိုင်သည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ကြတော့။”
သို့သော် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်တို့သည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရန်လိုမှုကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ကြပေ။ အနက်ရောင် မိုးကြိုးသခင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မိဖုရား ကန်းဟယ်ရင် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင်… ဤရှေးဟောင်း ပဋိပက္ခမှာ ပြေလည်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။
တိုက်ပွဲများ ထပ်မံဖြစ်ပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး လူများ သေဆုံးကြဦးမည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်ဖက်က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသရွေ့ ဤပဋိပက္ခကို လောကကြီးထဲမှ ဖျောက်ဖျက်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။
“ရပ်လိုက်ကြစမ်း───!!!”
ယူဟွန်း အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ လှိုင်းထသွားသည်။
အနက်ရောင် မိုးကြိုးနန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် ဆူပွက်နေသည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် နန်းတော်ဆီသို့ အလုအယက် ပြေးလာနေသည့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့တို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ယူဟွန်းသည် သူတို့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။
“သူမနဲ့ ငါ့ကို ထပ်ပြီးတော့ မစော်ကားကြပါနဲ့တော့။”
ထိုစကားနှင့်အတူ သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား ကန်းဟယ်ရင်၏ အလောင်းကို ပွေ့ဖက်လျက် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
လူတိုင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြစဉ် ကောင်းကင်ဘုံမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
[အို... မလုပ်ပါနဲ့၊ အဲဒီလို မလုပ်ရဘူးလေ။]
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိမ်တိုက်များမှတစ်ဆင့် ကျရောက်လာသော နေရောင်ခြည်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
[ငါက ဒီဇာတ်ခုံကို စီစဉ်ဖို့ အတော်လေး အပင်ပန်းခံထားရတာ၊ မင်းတို့က ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရင် ဘယ်ပျော်စရာကောင်းတော့မလဲ။]
ယူဟွန်းသည် ထိုအသံကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စွဲလမ်းနေသည့်အလား မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ကန်းဟယ်ရင်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအခြေအနေမှာ ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ဒဏ်ရာမှစ၍ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စာသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျယ်သွားနေသည်။
[ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာလား။ အို... ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အေးစက်တဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။]
“…”
[ဒါမှမဟုတ် သေနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုကို ဖက်ထားရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းပဲ သူမကို သတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူမက ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပေမဲ့ မင်းကတော့ မလွှတ်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူးလား။]
အသံသည် သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသလို သူ့ရင်ထဲသို့လည်း နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ယူဟွန်းသည် သူ၏ စိတ်တို့သည် ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းရာသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
[မင်း မခံစားရဘူးလား။ မင်း မနာကျင်ဘူးလား။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။]
“…”
[မင်း အဲဒီ နာကျင်မှုတွေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မေ့ပစ်ပြီး မင်း လိုချင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရယူနိုင်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ မင်း ဘယ်သူ့အနှောင့်အယှက်မှ မပါဘဲ မင်းရဲ့ စံပြကမ္ဘာကို ပျော်မွေ့နိုင်တယ်။]
အသံနှင့်အတူ အနက်ရောင် တဲတကယ်လ် (tentacle) ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုသည် မရှင်းလင်းသေးသော တိမ်တိုက်အက်ကြောင်းများကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
[ငါ့ဆီကို လာခဲ့ပါ။ ဒါဆိုရင် မင်း ဒီဆင်းရဲဒုက္ခတွေအားလုံးကနေ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်။]
ဝိညာဉ်ကိုသာမက အနှစ်သာရကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် သွေးဆောင်မှုမျိုးပင်။
ယူဟွန်းသည် ထိုစကားများကို ပြန်လည်ချေပခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူ မာရာပါပါယာစ် (Mara Papayas) ကမူ သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို သဘောတူညီချက်အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူကာ သူ၏ တဲတကယ်လ်များကို ယူဟွန်းဆီသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာလောကကို ဖျက်ဆီးနေသည့် ထိုနှောင့်ယှက်သူသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ဓားဧကရာဇ် (Sword Emperor) ကို အနက်ရောင် မိုးကြိုးဧကရာဇ် (Demon Sky Emperor) အဖြစ်သို့ ဖျက်ဆီးပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး သူမကို ရူးသွပ်စေကာ ဤလူသား ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း ဇာတ်ခုံကို စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤလောကတွင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ မရှိတော့ချေ။
သူ မဖျက်ဆီးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သတ္တဝါ။ သူ၏ အားနည်းချက်နှင့် ရန်သူတော်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ မာရာပါပါယာစ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဒေါသကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ယူဟွန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အလင်းပေးရှင် (Enlightened One) သေဆုံးခါနီးအထိ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ထိုသူကို မိမိပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ကာ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသည်။
[အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။]
[ဘယ်သူက ပြောလဲ။]
[ဘာ။]
ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ရွှေရောင်တိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘုန်း!
တောက်ပနေသော တိုင်ကြီးသည် မာရာပါပါယာစ် ဆန့်ထုတ်ထားသည့် တဲတကယ်လ်များအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
၎င်းမှာ ရွှေရောင်လင်းလက်နေသည့် တုတ်တံကြီးဖြစ်သည်။ ထိုလက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မာရာပါပါယာစ် သိသည်။
[မဟာပညာရှိ!!!]
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေရောင်တုတ်တံကြီး (Golden Cudgel) ဘေးသို့ ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာကြီးတစ်ခု ခုန်ချလာသည်။
မျက်လုံးမြှောင်မြှောင်နှင့် ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်မျောက်တစ်ကောင်။
မဟာပညာရှိ ဆွန်ဝူခေါင်း (Sun Wukong) သည် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် မာရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားများဖြဲကာ ပြုံးလိုက်သည်။
[မင်းကတော့ တော်တော်လေး ရမ်းကားနေပါလား၊ ခြောက်နားပါသော နှောင့်ယှက်သူရယ်။]
[ဆွန်ဝူခေါင်း။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဝင်နှောင့်ယှက်နေတာလဲ။]
[ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား။ မင်း မသိလို့ မေးနေတာလား။ မင်းက အလင်းပေးရှင်ကို စော်ကားဖို့အတွက် ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းရဲ့ ရဲတင်းမှုအတွက်တော့ ငါ ပြောစရာစကားတောင် မရှိတော့ဘူး။]
[အခု သေသွားတဲ့ အဲဒီကောင်ကို မင်း မမုန်းခဲ့ဘူးလား။ ငါးမျိုးစုံတောင် (Mount Five Elements) အောက်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို မေ့သွားပြီလား။]
[ဟေ့။ အဲဒီနောက်ပိုင်းက ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေကို မေ့သွားပြီလား။]
ဆွန်ဝူခေါင်း၏ အမွှေးများမှာ လေထဲတွင် တောက်လောင်နေသည့် မီးတောက်များကဲ့သို့ ထောင်မတ်လာသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောင်ကြီးတစ်ခုပမာ ကြီးမားလာပြီး မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေသည့် ကြီးမားသော ရွှေရောင်တုတ်တံကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများအလယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာသည်။
[ငါက တြိပိဋကတ် (Tripitaka) နဲ့အတူ ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အောင်နိုင်သူ တိုက်ခိုက်ရေးဗုဒ္ဓ (Victorious Fighting Buddha) ဖြစ်လာခဲ့တာ။]
မဟာပညာရှိ။
မဟုတ်သေး၊ အောင်နိုင်သူ တိုက်ခိုက်ရေးဗုဒ္ဓ ဆွန်ဝူခေါင်းသည် သူ၏ တုတ်တံကို မာရာပါပါယာစ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
[သူ့နာမည်ကို မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ပါးစပ်နဲ့ လာမခေါ်နဲ့၊ ပြီးတော့ ထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို ရိုက်နှက်ပစ်မယ်။]
[မင်း ဒါကို ထိန်းနိုင်ပါ့မလား။]
[ငါ မထိန်းနိုင်ရင် အစကတည်းက ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မေ့သွားပြီလား။ ငါက ကျောက်မျောက်တစ်ကောင်။ မင်းကို နှောင့်ယှက်သူလို့ ခေါ်ကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သုံးသောင်းခြောက်ထောင်သော ကမ္ဘာတွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် စိုးမိုးခဲ့တဲ့ မဟာသတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။]
[ပြီးတော့ အခု မင်းက သေသွားတဲ့ ရှာကျမုနိ (Sakyamuni) ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေတာပေါ့လေ!]
[ပါးစပ်ကို သတိထား။ ငါ အမိန့်ကို နာခံနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေတာ။]
ဟုတ်သည်၊ ၎င်းမှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဆွန်ဝူခေါင်းသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။
သူ့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အလင်းပေးရှင်။
ဧရာမ ဆွန်ဝူခေါင်းသည် ယူဟွန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
[မာရာပါပါယာစ်။ မင်း ဒီကောင်ကို ဘယ်တော့မှ ထိလို့မရဘူး။]
[…မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်။]
မာရာပါပါယာစ်သည် သတိပေးစကားကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်တွင် အလင်းရောင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့တို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။
ဤမျှ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်ကို သူတို့၏ စိတ်ဖြင့် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
[ငါ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ကောင်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ၊ ကျန်တာကတော့…]
မဟာပညာရှိသည် ယူဟွန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ လျှာသပ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင်၏ အလောင်းကို ဖက်တွယ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
[ကောင်လေး။ မင်း သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖက်ထားဖက်ထား၊ သေသွားတဲ့သူက ပြန်ရှင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ထူးခြားသူ (transcendent) ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အတူတူပဲ။ သူမရဲ့ အလောင်းက ချက်ချင်း ပျောက်မသွားတာက သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကြီးမားလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါတွေက မှေးမှိန်လာနေပြီ၊ မင်း ဒါကို ပြန်ကောက်လို့ မရတော့ဘူး။]
“…”
[တောက်။ သူ သေခါနီးမှာတောင် ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ သူ သူ့ဆီမှာ ဘာကို မြင်ခဲ့လို့လဲဆိုတာ ငါ အခုထိ နားမလည်နိုင်ဘူး။]
“…”
[ဟေ့။ ငါပြောတာ ကြားလား။]
ဆွန်ဝူခေါင်းက ယူဟွန်းကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေသော်လည်း ယူဟွန်းမှာမူ သူ၏ အသံထက် အခြားအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ကန်းဟယ်ရင်ကို မိမိလက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ထိုအချိန်မှာပင် ကမ္ဘာကြီးက ယူဟွန်းကို အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းတစ်ခု ထပ်မံပေးအပ်ခဲ့သည်။
နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော အနက်ရောင် မိုးကြိုးသခင်ကို အနိုင်ယူပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသော လူများကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သည့် ကယ်တင်ရှင်။
ထိုဇာတ်လမ်းသည် ယူဟွန်း၏ ကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးခြားသူများ၏ အဆင့်ကို အနည်းငယ်မျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ယူဟွန်းသည် နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အရာအားလုံးသည် အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော စာလုံးများပါသည့် စာအုပ်ကြီးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။
သူ၏ ယခင်ဘဝက မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်း။ ဇာတ်လမ်း၏ အفق (horizon) သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ယူဟွန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
[မင်းက ဘာလဲ။]
ထိုအသံ။
၎င်းသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူသည် ယခင်ဘဝက ဖန်တီးခံခဲ့ရသည့် သနားစရာကောင်းသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ၊ သူသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ကာ နံရံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် သူ ပြောသည့် စကားအပေါ် မူတည်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူ လိုချင်သည်များကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူ ပြန်လည်ရယူနိုင်မည့် ကြယ်တာရာနေရာထိုင်ခင်းကို ရှေ့တွင် ထားရှိလျက်။
ယူဟွန်းသည် နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါက လူသားတစ်ယောက်ပါ။”
လူသား ကန်းယူဟွန်း။
သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ထိုသို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် နာကျင်ခဲ့ရသည်၊ ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ကိုသာ အမြဲ မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။
[မင်း စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာလား။]
“ဟုတ်တယ်။”
သူ၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကို အမြဲ ချိန်ရွယ်ထားသည်။
သူသည် ဤလက်ဖြင့် ကြယ်များကို ဆန့်တန်း၍ ဖမ်းယူချင်သည်ဟု တွေးမိသည်။
ဟုတ်သည်။
သူသည် ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်မလာချင်ပါ။
သူသည် လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ လူတိုင်း၏ အထင်သေးခံရသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်အနေဖြင့် ကြယ်များနှင့်အတူ ခေါင်းမော့ရပ်တည်ကာ ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ထိုအသံသည် နောက်ထပ် ဘာကိုမျှ မမေးမြန်းတော့ပေ။
ယခင်ကအတိုင်းပင် သူ၏ အဖြေကို ကြားရသည်မှာ လုံလောက်ပြီဟု ပြောဆိုကာ ယူဟွန်းကို မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏ အမြင်အာရုံများ လင်းလက်လာပြီး လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ဇာတ်လမ်း၏ အفقမှ ပြန်ရောက်လာသည့် ယူဟွန်းသည် စာလုံးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပျယ်သွားနေသော ကန်းဟယ်ရင်၏ အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်သည် မကြာမီ ကန်းဟယ်ရင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ဖျက်ဆီးခံထားရပြီး အနက်ရောင်စွန်းထင်းနေသော စာအုပ်သည် သူ၏ မူလအလင်းရောင်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ ရွှေရောင်မဟုတ်ဘဲ တောက်ပသော သက်တန့်ရောင်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုအလင်းရောင်ပင် မှေးမှိန်လျက်ရှိသည်။
သေခြင်းတရားကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ သို့သော် တကယ်ပင် ထိုသို့ လော။
“ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး။”
သူသည် လက်မလျှော့ရန် ကတိပြုလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် အိုအီလို (Oelo) ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။
သူသည် အပိုင်းအစ၏ စွမ်းအားကို ယခုထိ ကောင်းမွန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်သေးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ကိုဒက်စ် (Codex) သည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်ပြီး ကိုဒက်စ်၏ အပိုင်းအစသည် နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် ကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နှင့် အခြားသူများ၏ စာအုပ်များကိုသာ မြင်နိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏ အတွေးအခေါ်များ လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ကွဲပြားသွားပြီ။
ယူဟွန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကန်းဟယ်ရင်၏ စာအုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် စာအုပ်၏ ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကို ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။
‘တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဆိုရင်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို သေချာ နာခံပေးပါ။’
သူ့ကို တုံ့ပြန်သည့်အလား သူ၏လက်ထဲရှိ ကန်းဟယ်ရင်၏စာအုပ်သည် တောက်ပလာသည်။
မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသည့်၊ ယူဟွန်းတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သော ထိုစာအုပ်သည် အခြားသူများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပလာခဲ့သည်။
“အဲဒါ… စာအုပ်လား။”
“ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ။”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
မဟာပညာရှိမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
အလင်းရောင်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည့် စာအုပ်သည် မကြာမီမှာပင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းတို့သည် ဖုန်မှုန့်များ မဟုတ်ကြပေ။
ကန်းဟယ်ရင်၏ စာအုပ်ကို ဖွဲ့စည်းထားသည်မှာ စာသားများဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် သူမ ယခုအချိန်ထိ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ သမိုင်းကြောင်းများပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ကန်းဟယ်ရင်၏ ဒဏ်ရာများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
ဆွန်ဝူခေါင်းသည် ထိုယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
‘သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်ကင်းနေတာလား။’
သူ၏ မီးတောက်မျက်လုံး ရွှေရောင်အမြင်ဖြင့်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာ (mixed world) တွင် သေဆုံးသွားသော သူတစ်ဦးကို စာသားများ ကပ်တွယ်ရုံဖြင့် ပြန်လည်အသက်သွင်း၍ မရနိုင်ပါ။ ၎င်းမှာ လူတိုင်း သိထားသည့် အမှန်တရားဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု သူမြင်နေရသည့်အရာ၊ ယူဟွန်း ပြသနေသည့် ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းသည် ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာ၏ သာမန်သဘောတရားများကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။
မဟာပညာရှိသည် ရှကျမုနိက သူ့ကို ယူဟွန်းအား သေချာကြည့်ခိုင်းခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နားလည်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် ကွဲပြားသည်။
သူသည် သူတွေ့ဖူးသမျှသူများထက် ပို၍ ထူးခြားနေသည်။
အမြဲတမ်း တရားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသော ရှကျမုနိသည် ဤအရာကို ကြိုတင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့… ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး။’
ကန်းဟယ်ရင်၏ ဒဏ်ရာများ အတော်အတန် ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးပေ။
စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းဖြင့် ထူးခြားသူများကို ကျော်လွန်သွားသည့် အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန်မှာ အလွန်ပင် မလုံလောက်ပေ။
ယူဟွန်းလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေရသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး နည်းလမ်းရှာရန် ကြိုးစားသည်။
‘ငါ့ကို စာအုပ်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေ ပိုလိုတယ်။’
ပြီးတော့ မည်သည့်ဇာတ်လမ်းမဆို မဟုတ်၊ ကန်းဟယ်ရင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်ရမည်။
သို့သော် သူတို့ကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ။ ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် စာအုပ်များကို သူ ဘယ်ကနေ ရနိုင်မည်နည်း။
ထိုအချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တောက်ပနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဒါက ဘာလဲ။’
သူ ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်မှာ ပရောဖက် (seer) တစ်ဦးက တစ်ချိန်က လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် ကြာပန်းငယ်လေး ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေခဲ့သနည်း။
ယူဟွန်း၏ လက်ထဲရှိ ကြာပန်းသည် ပွင့်လန်းသွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ညှိုးနွမ်းသွားကာ ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များက ကန်းဟယ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အလင်းတံခါးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
ကောင်းချီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည့် အလင်းတန်းများကြားမှ တစ်စုံတစ်ခု စတင် ကျဆင်းလာသည်။
၎င်းမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်လင်းနေသည့် ရင်းနှီးသော ခေါင်းစဉ်ပါသော စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ…
[ဓားသခင်၏ မှတ်တမ်းများ]
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
၎င်းမှာ ကန်းဟယ်ရင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် တယ်လာ (teller) တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ဖန်တီးခဲ့သည့် ပထမဆုံး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။
‘အာ၊ ဟုတ်ပြီ။’
ယူဟွန်းသည် ဤအလင်းတန်းက ဘာလဲ၊ ယခု ကျဆင်းလာနေသည့် စာအုပ်များက ဘာတွေလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။
၎င်းတို့သည် သူ ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့သည့် သူ၏ စာကြည့်တိုက် ဖြစ်သည်။
“ဟယ်ရင်… မင်းဆီမှာ ငါ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက် ရှိနေတာပဲ။”
ပရောဖက် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ကြာပန်းသည် ယူဟွန်း၏ ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကို တုံ့ပြန်ကာ သူမ ထိန်းသိမ်းထားသည့် စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်၏ ပွင့်နေသော တံခါးများကြားမှ ကျဆင်းလာသည့် စာအုပ်များသည် ယူဟွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့ ယခုအချိန်ထိ ဝေမျှခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုစာအုပ်များ အမှတ်ရသွားသည်နှင့်အမျှ ကန်းဟယ်ရင်နှင့် အတူရှိခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ขนမဝယ်စားလို့ ဆူခံရချိန်က သူမ၏ မျက်နှာ။
နိမိတ်ပုံ (phantasm) ကို ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး အောင်ပွဲခံခဲ့ချိန်က သူမ၏ မျက်နှာ။
သူမလုပ်နိုင်ခဲ့သလားဟု တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် သူ့ဆီ လာမေးခဲ့ချိန်က သူမ၏ မျက်နှာ။
ထိုအမှတ်တရများ အားလုံး။
ထိုလှပသော အမှတ်တရများ။
၎င်းတို့သည် နှင်းများ၊ ပွင့်ချပ်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာကြသည်။
“အာ။”
ယူဟွန်းသည် သူတို့ဆီမှ အကြည့်မခွာနိုင်ပေ။
ကျဆင်းလာသည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော စာအုပ်များသည် စာသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကန်းဟယ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
လူများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။
ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှပလွန်းသော မြင်ကွင်း။
ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည့် ရွှေရောင်စာအုပ်ပေါင်းများစွာကြားတွင် ကန်းဟယ်ရင်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် ယူဟွန်း၏ မြင်ကွင်းတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုနေ့။
အနက်ရောင် မိုးကြိုးသခင်၏ အုပ်စိုးမှု အဆုံးသတ်ပြီး သူမ၏ ဖိနှိပ်မှုများမှာ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ထိုနေ့တွင်၊ ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာ၌ အုပ်စိုးရှင်သစ်တစ်ပါး မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အမည်တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေးမိလိုက်ကြသည်။
[စာအုပ်ပုံများ၏ အုပ်စိုးရှင်]… အပြောင်းအလဲသစ်တစ်ခု၏ အမည်။