"ဟူး... ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ပိုမိုဆိုးရွားမသွားအောင်တော့ တားဆီးနိုင်လိုက်ပြီ။"
ယူယောင်းမင်း သည် ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းအကွာအဝေးမှနေ၍ မိုးကြိုးဖျက်ဆီးရေးလုံး (Thunder Destruction Orb) ကို ပစ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မိုးကြိုးဖျက်ဆီးရေးလုံးသည် အချင်းဝက် မီတာ ၁၀၀ ကျော်ရှိသော်လည်း ဤမျှဝေးကွာသောနေရာမှ ကြည့်လျှင် သဲစေ့တစ်စေ့ထက်ပင် သေးငယ်နေပေလိမ့်မည်။
ထိုမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်၍ ယူယောင်းမင်း သည် မိုးကြိုးဖျက်ဆီးရေးလုံး၏ ဗဟိုချက်ကို အမှားအယွင်းမရှိ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
သူ့ကို 'ကြေးစားစစ်သည်တော်ဘုရင်' ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိစေခဲ့သည့် ဇာတိပါရမီ၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အရည်အချင်းတို့ကြောင့်သာလျှင် ဤမျှဝေးလံသောနေရာမှနေ၍ မိုးကြိုးဖျက်ဆီးရေးလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကို ထိန်းညှိပစ်ခတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိတာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယူယောင်းမင်း သည် သူထိုင်နေသည့်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဟျောင်း။ အခုတော့ ကျွန်တော် ဟျောင်းနဲ့ မတွေ့နိုင်သေးဘူး။"
ယူဟွန်းကို မတွေ့ချင်၍ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ မတွေ့ဆုံနိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီအထိ သူသည် ယူဟွန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် မဆိုထားနှင့်၊ မတော်တဆပင် ထိပ်တိုက်မတွေ့အောင် ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။
သူ ယခုကူညီပေးခဲ့သည်မှာ သူလုပ်ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ကိစ္စရပ်ကို ယူဟွန်း၏ လက်ထဲသို့သာ အပ်နှံထားရမည်။
"နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့။"
အရင်ကလိုမျိုး သူတို့အားလုံး ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မည့် နေ့ရက်ကို သူ မျှော်လင့်မိသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
***
'ယောင်းမင်းလား။ သူ အနီးအနားမှာ ရှိနေတာလား။'
ယူယောင်းမင်း ၏ ပစ်ခတ်မှုသည် မိမိ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သည့် အလွန်ဝေးလံသောနေရာမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယူဟွန်း သိလိုက်ရသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း ယူယောင်းမင်း သည် ကန်းဟယ်ရင် ကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချက်ပြီးနောက်တွင် နောက်ဆက်တွဲ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။ ဒါပဲလား။
ယူဟွန်းသည် ယူယောင်းမင်း ဘာတွေလုပ်နေခဲ့သလဲ၊ ဘယ်နေရာတွေမှာ ရောက်နေခဲ့သလဲဟု တွေးတောမိသော်လည်း ထိုအတွေးမတိုင်မီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားသည်။
'အခုပဲ အခွင့်အရေးပဲ။'
အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသည့် အချိန်တွင် အထောက်အကူပြုမည့် အကူအညီတစ်ခုကြောင့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ကြီးမားသည့် ဟာကွက်တစ်ခုကို ပြသမိသွားသည်။
သူမသည် အပြစ်မဲ့သူများကို ထပ်မံပစ်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။ သူသည် သူမကို အသက်ရှူချောင်မည့် အခွင့်အရေးပေးမထားဘဲ ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်ရမည်။
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်ဝန်းများသည် သူ့ကို စူးရဲစွာကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြတတ်သည့် သူမ၏ အရင်မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသယောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ငါသာ မထွက်သွားခဲ့ရင်။"
အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားမှာလား။
သူတို့သာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ရင်၊ ကန်းဟယ်ရင် သာ ပြိုကွဲမသွားခဲ့ရင်။
သူတို့သာ အရင်ကလိုမျိုး အတူတူရှိနေပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရင်။
ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်သည့် ဝေးကွာသော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်မူ အလွန်ထင်ရှားနေသည်။
ယူဟွန်းသည် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှု အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါလည်း မင်းကို အလျှော့ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကန်းဟယ်ရင် သည် မိုးကြိုးများကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းတို့ကို မလုပ်တော့ပေ။ ယူယောင်းမင်း က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးပမ်းပါက စွမ်းအင်များသာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ယင်းအစား သူမတစ်ကိုယ်လုံးတွင် လိမ်ယှက်နေသော မိုးကြိုးများအားလုံးသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဓားပုံသဏ္ဍာန် အချောင်းလိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ထိုဓားများထဲမှ တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမသည်လည်း ဓားမည်းတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယူဟွန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ဓားများမှာမူ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေကြသည်။
သူမကို 'မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်' (Black Thunder Lord) ဟု မခေါ်ဆိုမီက သူမသည် 'မိစ္ဆာကောင်းကင်ဧကရီ' (Demon Sky Empress) ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ 'မိစ္ဆာကောင်းကင်ဧကရီ' ဟု မခေါ်ဆိုမီက သူမသည် 'ဓားဧကရီ' (Sword Empress) ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှသည် ယခုအချိန်အထိ။
သူမ၏ အဓိကလက်နက်မှာ အမြဲတမ်း သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဓားသာ ဖြစ်သည်။
ဗုန်း!
ကန်းဟယ်ရင် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဗလာခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြင်းပြင်း နင်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ နင်းလိုက်သည့် မြေပြင်သည် ထိုအားကြောင့် ပြိုကျသွားသည်။ သူမ ဖန်တီးလိုက်သည့် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အားနှင့် အရှိန်အဟုန်တို့သည် သူမ၏ ဓားဖျားတွင် စုစည်းသွားပြီး ယူဟွန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ ဓားချက်ကို ကာကွယ်ရန် 'ဘဲ့ရျောန်' (Baekryeon) ကို စောင်းငဲ့လိုက်သည်။
ခလောက်!
သူ တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လှန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်သည် လှိုင်းလုံးများပမာ လှန်ကျသွားသည်။ မြေကြီးများ အက်ကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ တက်လာသည်။
အဆင့်မြင့်သူများကို ကျော်လွန်သွားသူများ၏ တိုက်ပွဲမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ဓားချင်းလဲလှယ်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်ခါစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ဆန္ဒနှင့် ဆန္ဒတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ကို တည်ငြိမ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သူတို့၏ ဓားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဓားချင်း ရိုက်ခတ်ကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လိမ်ယှက်တုန်ခါကြကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိုးစိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူလိုသည့် ဆန္ဒများသာ လေထုထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
'လေးလံလိုက်တာ။'
တစ်စက္ကန့်လျှင် အကြိမ်တစ်ရာကျော်မျှ တိုက်ခိုက်မှုများကို လဲလှယ်နေကြစဉ် ယူဟွန်းသည် သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များ ပုံမှန်လှုပ်ရှားနေသေးသလားပင် မသေချာတော့ပေ။
သူသည် 'ဒါဝင်' (Darwin) ၏ အမြင့်ဆုံးခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသံမြည်ကာ တုန်ခါနေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုမျှလောက်အထိ အားကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓားတစ်လက်။ သူသည် ဓားသခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမနှင့် ဓားရေးနည်းတစ်ပွဲသာ လဲလှယ်ခဲ့ရသေးသော်လည်း သူ၏ လက်မောင်းသည် တုန်ယင်နေပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း အားနည်းသွားသည်။
သူမသည် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမ၏ ဓားချက်ကို ခံရမည့်သူ ဖြစ်နေရသည့် အချက်ကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြေကွဲသွားရသည်။
သို့သော်လည်း။
'ငါ သူမကို ရင်ဆိုင်ရမယ်။'
သူမသည် သူသိကျွမ်းခဲ့သည့် လှပသောသူမဟုတ်ဘဲ သွေးဆောင်မှုနှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသူ ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် သူမဆီမှ အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။
သူသည် ထွက်မပြေးခဲ့သလို ကျောမပေးခဲ့ပေ။
သူသည် မိမိနေရာတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ပြီး သူမကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည်။
သူသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
ခလောက်!
ဓားမည်းနှင့် ဓားဖြူတို့သည် လိမ်ယှက်ကာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသည်။ သူတို့၏ ဓားများ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း မြေပြင်သည် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါစေသည့် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုများကြားမှ ယူဟွန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလိုက်သည်။
တစ်လှမ်း။
သူ တက်လှမ်းရမည့် ခြေလှမ်းများစွာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် ထိုအချက်ကြောင့် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်အတွက်မူ ဒါက လုံလောက်သည်။
ကွမ်! ကွမ်ဒက်!
ဆန္ဒနှင့် ဆန္ဒတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသည့်အခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကန်းဟယ်ရင် သည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။ သူမ၏ ပုံစံသစ်သည် ယူဟွန်းထံမှ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။
သူမသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်ထိန်းပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ နောက်သို့ လျှောကျသွားသဖြင့် သူမသည် နောက်ထပ် နောက်သို့ မလွင့်သွားစေရန် ဓားကို မြေပြင်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
"သေစမ်း!"
ကန်းဟယ်ရင် သည် မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားပြီး ယူဟွန်းဆီသို့ သူမ၏ ဗလာလက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ပတ်လည်တွင် တောက်လောင်နေသော အနက်ရောင်ဓား အမြောက်အမြားသည် ယူဟွန်းဆီသို့ မြားများကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံသွားသည်။
တစ်ခုချင်းစီသည် သူမ၏ ဒေါသကို အမြင့်ဆုံးအထိ ကျုံ့ညှစ်ထားသည့် သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်သားရဲများသည် ယူဟွန်းကို ရက်စက်သော လက်သည်းများဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။
အနက်ရောင် လိမ်မွေ့ဓား (Black Spiral Sword)။
သေခြင်းတရားသည် သူ၏ဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးပမာ လာရောက်ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူဟွန်း၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍အေးစက်သွားသည်။ 'အပိုရီယာ' (Aporia) ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းများသည် အနက်ရောင် လိမ်မွေ့ဓားကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
'သူ မြင်လိုက်ပြီ။'
နေရာအနှံ့ကို ဖုံးလွှမ်းပြီး သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည့် အနက်ရောင် လိမ်မွေ့ဓားသည် ရှောင်လွှဲရန် မဖြစ်နိုင်သယောင် ထင်ရသည်။ ၎င်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုပင် မကျန်ရစ်စေဘဲ ကြေမွသွားစေနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ပိတ်ဆို့လာသည့် ဟာကွက်ကို ထိုးဖောက်နိုင်မည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထိုလမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များသည် ထိုနေရာသို့ နင်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားသော မုန်တိုင်းကို ခုခံရင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ခါဂါဂါဂါဂါ့!
သူသည် အချို့ကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်၊ အချို့ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်၊ အချို့ကိုမူ အသာလေး ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။
သို့သော် ဓားများမှာ များပြားလွန်းသဖြင့် အားလုံးကို လမ်းကြောင်းလွှဲရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ အကယ်၍ မလွှဲနိုင်ပါက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်သာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် နေရာမဟုတ်သရွေ့ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
ချွတ်!
ဓားတစ်လက်သည် သူ၏ ဆန္ဒဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အကာအကွယ် စွမ်းအင်ကို ထိုးဖောက်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ဖြတ်သွားသည်။ အချို့ဓားများက သူ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး အချို့ကမူ သူ၏ ပေါင်ကို ရှသွားသည်။
ကွာဒက်!
သူ၏ မျက်နှာဖုံးမှ ချိုတစ်ချောင်းမှာ ဓားတစ်လက်ကြောင့် ပြတ်ထွက်သွားပြီး တစ်နေရာသို့ လွင့်စင်သွားသည်။
သူသည် မိမိ၏ ဗလာကိုယ်ဖြင့် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းကြားတွင် ယူဟွန်းသည် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းထားရုံမျှဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။
သူသာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အာရုံလွဲသွားပါက ဤဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီး၏ အောက်သို့ အလွယ်တကူ သုတ်သင်ခံလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။
တုန်လှုပ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူသည် မျက်လုံးများကို မပိတ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ပိတ်လိုက်ပါက အတိတ်၏ အမှတ်တရများကို မြင်ယောင်လာမည်ကို သိနေသည့်တိုင် သူသည် လက်တွေ့ကို မျက်ဝန်းအစုံဖွင့်၍ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။
"သေစမ်း! အခုချက်ချင်း သေသွားစမ်း!"
ကန်းဟယ်ရင် သည် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ဝက်ဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည့် ယူဟွန်းကို မြင်သောအခါ သူမ ကြောက်ရွံ့လာမိသည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဘာကြောင့် သူ မလဲကျတာလဲ။
အဲဒီ အမှိုက်တွေဆီမှာ ဘာများ သဘောကျစရာရှိလို့လဲ၊ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ရင်ဆိုင်ရအောင် သူတို့မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ။
ငါ့ကို ဖြေပေးပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြေပေးပါ။
"ယူဟွန်း!"
သူမသည် မိမိ၏ အလိုအလျောက် အသိစိတ်ကြောင့် ထိုသို့ ခေါ်မိလိုက်မှန်း နောက်ကျမှ သိလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
"ဟင်? ဘာလို့လဲ... ငါ ဘာလို့ ယူဟွန်းလို့ ခေါ်လိုက်မိတာလဲ... အတုအယောင်ကိုလေ..."
သူမ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဟာကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယူဟွန်းသည် ထိုလည်ပတ်နေသော လိမ်မွေ့ဓားတန်း၏ ဟာကွက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ကန်းဟယ်ရင် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ငါ၊ ငါ..."
"မင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်။"
ယူဟွန်းသည် သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်ကို အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက မမျှော်လင့်နိုင်တော့တဲ့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ပဲ အသနားခံနေဦးမှာလား။ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်။"
"…!"
ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူမ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"အားးး!! မဟုတ်ဘူး! မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းက အစစ်အမှန် ယူဟွန်း မဖြစ်နိုင်ဘူး!"
အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများစွာသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ယူဟွန်းသည် ၎င်းတို့ကို ရှောင်တိမ်းကာ ခုခံရင်း သူမနှင့် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
သူမသည် ပါးစပ်ဖြင့် လက်တွေ့ကို ငြင်းဆန်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်ဖြင့် လက်တွေ့ကို ဖြတ်တောက်ရန် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ယူဟွန်းထံမှ တစ်ချက်မျှ မခွာခဲ့ပေ။
သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အရှုံးမပေး၊ စိတ်မပျက်၊ မတုန်လှုပ်ဘဲ အမြဲတမ်း ရှေ့သို့သာ ရွေ့လျားနေသည်။
သူတို့သည် သူမ တောင့်တခဲ့ရပြီး လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသော ထိုလူနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။
"ငါ...!"
ယူဟွန်း၏ လက်သည် ဆန့်တန်းလာသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ရှောင်မသွားဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ခြေဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဟန်ချက်ထိန်းရင်း သူမ၏ မေးရိုးကို ပြန်ကန်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ငုံ့ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ဓားချင်း ရိုက်ခတ်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။ လက်သီးနှင့် လက်သီး၊ ခြေထောက်နှင့် ခြေထောက်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေကြသည်။
အနီးကပ် တိုက်ပွဲသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
"ငါက...!"
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်က မြင်ကွင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး 'စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်' (Mental Realm) ကို အတူတူ ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းများ။
သူမကို နောက်ပြောင်ပြီး ဆံပင်တွေကို ပြုံးရယ်ကာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများ။
သူမကို ပြုံးပြပြီး လက်ဆန့်တန်းပေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်း။
သူတို့သည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြိုလဲသွားကြသည်။
"ငါ ပျော်ရွှင်ချင်ခဲ့တာ!"
သူမတွင် အိပ်မက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေရသည့် အိပ်မက်။
ထိုအိပ်မက်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှသဖြင့်
သူမ နိုးထချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။
သူမ နိုးထလာရသည့် လက်တွေ့ဘဝမှာမူ အလွန်ပင် မှိုင်းညို့ပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသည်။
"အဲဒါ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ!"
"အနည်းဆုံးတော့ မင်း အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတွေကိုတော့ သတ်မပစ်ခဲ့သင့်ဘူး။"
ယူဟွန်း၏ အသံမှာ ရက်စက်လောက်အောင် အေးစက်နေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ငိုရမလို ရယ်ရမလို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူမ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကမူ အလွန်ပင် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပေးပို့နေသည်။
ယူဟွန်း၊ မင်း သိလား။
ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။
ယူဟွန်းသည် ထိုမေးခွန်းကို မဖြေခဲ့ပေ။ ကွဲအက်နေသော 'အပိုရီယာ' (Aporia) ၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ သူ၏ မတုန်လှုပ်သော မျက်ဝန်းတို့သည် ကန်းဟယ်ရင် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ မတုန်လှုပ်သော ဆန္ဒမှာ သူမ သိကျွမ်းခဲ့သည့် ထိုလူနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားဆီသို့ စွမ်းအားအားလုံးကို ပုံအောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ!!!"
သူမသည် မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မင်း ထွက်သွားပြီးပြီဆိုရင် ပြန်မလာခဲ့သင့်ဘူး။ ဘာလို့ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ စောစောက မလာခဲ့တာလဲ။
"ဘာလို့လဲလို့!!!"
မင်း ငါ့ကို ကြင်နာမပြခဲ့သင့်ဘူး။
မင်း ငါ့ဆီကို လက်ဆန့်မပေးခဲ့သင့်ဘူး။
မင်း ငါ့ကို ကတိမပေးခဲ့သင့်ဘူး။
- အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူး၊ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
မင်း အဲဒီတုန်းက ကတိပေးခဲ့တာလေ။ မင်း ငါ့ကို ထားမသွားဘူးလို့၊ ငါတို့ အတူတူ ရှိနေမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ ဘာလို့ မင်းဓားနဲ့ ငါ့ကို ခုတ်ပိုင်းနေတာလဲ။
တစ်ခုခု ပြောပါဦး။
အကြောင်းပြချက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောပြပါ။
"ကန်းယူဟွန်း!!!"
သူမနှင့် အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတိတ်နေ့ရက်များက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ဓားများကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
ဓားဖျားများမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ ဖိသိပ်မှု ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့သည် ဓားများကို ကောင်းကင်ဘက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ကြသည်။
အသက်နှင့် သေခြင်းတရား၏ တိုက်ပွဲ။
ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသော အချိန်ထဲတွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ယူဟွန်း၏ မျက်နှာကို အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။
ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာဖုံးများ ကွဲအက်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။
သူသည် အမြဲတမ်း ထိုအတိုင်းပင်။ အတိတ်မှာရော၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာရော၊ အနာဂတ်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ သူသည် ဘယ်သောအခါမျှ တုန်လှုပ်မည် မဟုတ်ပေ။
ဒါက သူမ အလွန်တောင့်တစွာ မြင်ချင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
ခလောက်!
သူတို့၏ ဓားများမှာ ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲမည့်အလား လိမ်ယှက်ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
ယူဟွန်း၏ ဓားချက်သည် ကန်းဟယ်ရင် ကို ထောင့်ဖြတ် ဖြတ်သွားသည်။
သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ဓားချက်မှာမူ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ယူဟွန်းကို လွဲချော်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းကိုသာ ဖြတ်သွားသည်။
ချောင်းဆိုးသံ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် လည်ချောင်းထဲမှ တက်လာသည့် သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှသည် ညာဘက်ခါးအထိ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ယိုင်ကျသွားသည်။
သူမသည် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများ အံ့သြစွာ ပြူးကျယ်သွားသည်ကို နောက်ကျမှ မြင်လိုက်ရသည်။
'အာ။'
သူမ ပြိုလဲသွားစဉ်တွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ အကြာကြီးက မေးခဲ့ဖူးသည့် မေးခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
- ရွေးချယ်ပါ။
- မင်းက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံမှာလား။
- ဒါမှမဟုတ် မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်တောက်မှာလား။
'ငါ...'
သူမသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်တောက်ပြီးပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။
သူမကို ဖိနှိပ်ထားသည့် အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သူမကို ဘာမျှ ထပ်မသတ်နိုင်တော့ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သူမသည် မိမိဘာသာ ရပ်တည်နိုင်စေရန်အတွက် ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ဖြစ်စေကာမူ ဖြတ်တောက်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။
'အဲဒါတွေ အားလုံးက... အမှားတွေပဲ။'
သူမသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကမ္ဘာဖြစ်သည့် ယူဟွန်းကို သူမ မဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
မင်း ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်တောက်မှာလား? သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံမှာလား?
ထိုလမ်းနှစ်သွယ်ထဲတွင် သူမ ရွေးချယ်နိုင်သည့်အရာမှာ တစ်ခုသာ ရှိသည်။
သူမသည် သူမ၏ ကမ္ဘာမှ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဒါကပဲ ရှိတော့သည်။
'ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံရတာ၊ ဒါက အလွန်ကို ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းပြီး အလွန်ကို လေးလံလှတယ်။'
အလွန် ဝေးကွာနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော ကမ္ဘာကြီးသည် လှိုင်းလုံးကြီးပမာ သူမဆီသို့ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် သူမ အထင်သေးခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးမှာ မည်မျှ ကျယ်ပြောပြီး တိတ်ဆိတ်ကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။
သူမကို ဝါးမြိုသွားသည့် ငိုက်မျဉ်းမှုထဲတွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နားလည်သွားလေသည်။