ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းသည် အလွန်အမင်း ရုတ်တရက်ဆန်လှသလို လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ထံသို့ ပြောပြချင်သည့် စကားများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမကို "မိုးကြိုးနက်အရှင်သခင်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း သူမ၏ အသိတရားမှာ အနည်းငယ်မျှ ကျန်ရှိနေဦးမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် သူ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။
သူမ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူပေါင်း ၁၅,၀၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူမသည် မျက်နှာပျက်ယွင်းလျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မိုးကြိုးများဖြင့် ပစ်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် စကားပြော၍ ရနိုင်မည့်သူ မဟုတ်တော့ကြောင်း ယူဟွန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမသည် အသိတရားတို့၏ အထက်သို့ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခွါရုန်း!
ဧရာမ မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းနှင့် တိုးမိသွားသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ တုန်ခါသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။ သူမကို အရှင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ အလကားမဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့် ငါးနှစ်အတွင်း သူမသည် စိတ်စွမ်းအားများကို ကျော်လွန်ကာ စိတ်ကူးယဉ်မရနိုင်လောက်သည့် အဆင့်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။ ရူးမတတ်ပင် သန်မာလာခဲ့သည်။
သူမအတွက် သူ ဝမ်းသာပေးသင့်သော်လည်း မဝမ်းသာနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤရက်စက်လှသည့် အဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
"ဟယ်ရင်။"
သူ သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်မိသည်။
အရင်ကလိုပင် သူမ ပြုံးပြရင်း သူ့ကို ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။
သို့သော် အဖြစ်မှန်က သူ့မျှော်လင့်ချက်များကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကြေမွသွားစေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် လူသတ်ချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!!!"
သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်လျှင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ယောင်နေနိုင်သော သူမ၏ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
မိုးကြိုးနက်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လိမ်ယှက်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် စုဝေးရောက်ရှိလာသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့… မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့!!! အဲဒီမျက်နှာနဲ့ ငါ့ကို မခေါ်နဲ့၊ သူ့မျက်နှာနဲ့ မခေါ်နဲ့!!!"
သူမသည် သူမ၏ ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မိုးကြိုးများကို ယူဟွန်းထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသည့် မုန်းတီးမှုနှင့် ဒေါသကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်များပါ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ခွါရုရုန်း! မိုးကြိုးနက်များသည် ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဘက်ရယွန်သာ အလျင်အမြန်ပင် အကာအကွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ကို မကာကွယ်ပေးခဲ့ပါက သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
[ယူဟွန်း! သတိထား! မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!]
"…အေးပါ။"
သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူ အလိုလိုပင် ရယ်မောမိသည်။ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူ မရယ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်ပါ့မလဲ။
"ဒါပေမဲ့လည်း… ငါ မျှော်လင့်ချက်လေးတော့ ရှိနေသေးတာပဲ။"
သူ သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်လျှင် အရင်ကလိုပင် သူမ ပြုံးပြရင်း သူ့ကို ကြိုဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။
သူတို့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည့် ရှေးဟောင်းရက်များကအတိုင်း။
"ငါက ဘာတွေကို မျှော်လင့်ပြီး ဘာတွေကို တောင့်တနေခဲ့တာလဲ။"
လူများစွာသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
သတိပေးခြင်း သို့မဟုတ် စကားပြောခြင်းမျိုး မရှိဘဲ သူမသည် သူမ၏ အကြမ်းပတမ်းစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ထုတ်လွှတ်ကာ အသက်ပေါင်းများစွာကို နုတ်ယူခဲ့သည်။
ထိုသို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေသူမှာ သူ အလွန်တောင့်တပြီး မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်နေသည့် အဖြစ်မှန်သည် ယူဟွန်း၏ နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ဘာလဲ? မင်းက သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား? အဲဒီအတုအယောင် မျက်နှာကို ယုံကြည်ရလောက်အောင် မင်းက တောင့်ခံနိုင်သားပဲ။"
ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟွန်း ပြန်ထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လျှာထုတ်ကာ စက်ဆုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖြစ်လာတော့မည်ကို ကြိုတင်သိမြင်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဘက်ရယွန်သည် ဓားပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး ယူဟွန်းက ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဟယ်ရင်!"
"ပါးစပ်ပိတ်!"
"…!"
"မင်းက အဲဒီမျက်လုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား? ဘယ်လိုလုပ်ရက်နိုင်ရတာလဲ၊ မင်းက အတုအယောင်ပဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ? မဖြစ်ဘူး! မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ခွင့် ငါ မပေးနိုင်ဘူး!"
ကန်းဟယ်ရင် သည် အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသည့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ဆူပွက်လာပြီး မိုးကြိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအရာကို မတားဆီးနိုင်သလို ထွက်ပြေးလည်း မပြေးနိုင်ကြပေ။ မိုးကြိုးနက်နဂါးက သူတို့ကို ကိုက်ဝါးလိုက်မည့်အချိန်သည် သူတို့အတွက် သေဆုံးရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် မြေပြင်ကို ကန်၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိုးကြိုးနဂါးကို နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
"ဝင်မပါနဲ့!!!"
ခါးန်း!
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ယူဟွန်းထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် ဘက်ရယွန်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
စကားလုံးများဖြင့် ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ယူဟွန်းသည် ချက်ချင်းပင် အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။
မျက်လုံးလေးလုံးပါသည့် နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် သည် နောက်တစ်ကြိမ် အရူးအမူး ဖြစ်သွားပြန်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ရက်နိုင်တာလဲ! ဘယ်လိုလုပ်ရက်နိုင်တာလဲ!!! ငါ့ရှေ့မှာ မင်းက ယူဟွန်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ?!"
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေရန် သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရမလဲဟု မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူမသည် ခုတ်၊ ခုတ်၊ ခုတ်နေမိသည်။ သူမ၏ ဓားချက်တိုင်း၊ အဆိပ်သင့်နေသည့် မိုးကြိုးများနှင့်အတူ လေထုကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တိုင်း မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး မိုးကြိုးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ကာကွယ်နေရသည်။ သူ အနားယူရန် အချိန်မရှိပေ။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ပြီးခဲ့သည့် ငါးနှစ်အတွင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာခဲ့ပြီး သူ အနည်းငယ်မျှ လျော့တွက်လိုက်လျှင်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။
သူ့တွင်ရှိသမျှ စွမ်းအားအကုန်သုံးမှသာ ရမည်ကို သိသဖြင့် ယူဟွန်းသည် အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ကာ သူမကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ခုခံသည့်အနေအထားမှ တိုက်ခိုက်သည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ဓားကို လမ်းလွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ မိုးကြိုးကို တားဆီးကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ခလင်!
ကန်းဟယ်ရင် သည် အလျင်အမြန်ပင် ဓားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ခုခံသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓားများ ထိခိုက်မိရာမှ ဧရာမ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
"အား! ပြေးကြစမ်း!"
"ကျွန်တော်တို့ အကုန်လုံး အဲဒီထဲမှာ မိသွားရင် သေကြရလိမ့်မယ်!"
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများသည် ပြေးလွှားသွားကြပြီး မိုးကြိုးနက်နန်းတော်မှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ယူဟွန်းတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ထိုမျှလောက်ထိ ပြင်းထန်လှသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် အရိပ်အယောင်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်အထိ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အာကာသများ ပေါက်ကွဲကာ လေထုများ ပေါက်ပြဲသွားပြီး မုန်တိုင်းများ ထန်လာသည်။
"သေစမ်း! သေစမ်း! သေလိုက်ကြစမ်း!!!"
ဇစ်!
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ဆန္ဒကို ဆက်ခံထားသည့် မိုးကြိုးများသည် အကိုင်းအခက်များသဖွယ် ဖြာထွက်ကာ ယူဟွန်းကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ တိုက်ခိုက်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ ခုခံစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။
နတ်ဆိုးခုနစ်ပါး မိုးကြိုးနက် ဘုရားသိုင်း – မှင်ရောင်စိန်မှန်။
မိုးကြိုးနက်ဂိုဏ်း၏ စွမ်းအားကို ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်သည့် မှင်ရောင်မှန်သည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ မှင်ရောင်မိုးကြိုးနှင့် တိုးမိသွားသည်။ စွမ်းအားနှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ခုလုံး ပျက်သုဉ်းသွားသည်။ ကန်းဟယ်ရင် ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် မှင်ရောင်စိန်မှန်ကို မဖောက်ထွက်နိုင်သလို မှင်ရောင်စိန်မှန်သည်လည်း ကန်းဟယ်ရင် ၏ မိုးကြိုးကို ပြန်မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယူဟွန်းသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူ သူမကို အနည်းငယ်မျှ အခွင့်အရေးပေးလိုက်လျှင် ကန်းဟယ်ရင် သည် မထွက်ပြေးရသေးသည့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်သွားလိမ့်မည်။
သူသည် ထိုအရာကို တားဆီးရမည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် ကောင်းကင်တွင် တိုးမိသွားပြီး စွမ်းအားပြိုင်ဆိုင်မှုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယူဟွန်းကို သူမ၏ ဓားနောက်မှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမထံမှ သူမ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးသည့် အစိမ်းသက်သက် ရန်လိုမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် မကျေနပ်မှုထက် ပိုမိုသော ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"
တောင်းပန်သည့် စကားလုံးများမှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ အလိုလို ထွက်ကျလာသည်။ သူမ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျက်ယွင်းသွားစေသည်။
"ဘာလဲ? မင်းက ဘာအတွက်နဲ့ တောင်းပန်နေတာလဲ!"
"ဒီအတိုင်းပဲ… အရာအားလုံးအတွက်… ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"
ယူဟွန်း၏ အသံသည် စိုစွတ်နေသည်။ သူ ငိုနေသည်။ သူ မျက်ရည်မကျသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
၎င်းကို သက်သေပြသကဲ့သို့ပင်။
တစ်စက်။
အပိုရီယာ၏ နီရဲနေသည့် မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
မျက်လုံးလေးလုံးမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေသည့် နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးသည် ထူးဆန်းရုပ်ဆိုးနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းနေသည်။
ယူဟွန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိရှိထားသည်။ သူမနှင့် ဓားချင်းယှဉ်လိုက်သည်နှင့် သူ ထိုအရာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားစေရန် ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ တစ်ဦးဦး သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူ မြိုသိပ်ထားခဲ့သည့် စကားလုံးများကို အလိုလို ခံစားမိလိုက်သလား။
သူမသည် ယူဟွန်းကို ခနဲ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ခါးဟားဟား။ ငါ့ကို ရယ်မောအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ မသေဘူး။ ငါ အဆုံးထိ အသက်ရှင်နေမှာ။ မင်းတို့တွေက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရုံနဲ့ ငါ သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ ဇစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မိုးကြိုးရောင်များဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ရွှန်းစိုလာသည်။
“ငါ စိတ်ကုန်လှပြီ။ ငါ အသက်ရှင်မယ်။ ဒီလောကကြီးထဲက အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ စောင့်မယ်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ စောင့်နေမှာ။ မစ္စတာ ယူဟွန်း။ သူကတော့ သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းအတွက် ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့… ဒီမှာရှိတဲ့ အတားအဆီးတွေကို ငါ အကုန်ရှင်းပစ်မယ်။”
တစ်ဖက်သတ် ကြေညာချက်နှင့် ဆင်တူသော ထိုစကားများ ပြောအပြီးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးကြိုးများ၏ တိုက်စားခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသည်။
အရေပြားမှသည် ကြွက်သားများအထိ၊ ဆံပင်တစ်မျှင်ချင်းစီအထိပင်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် စင်စစ်အားဖြင့် မိုးကြိုးကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မိုးကြိုးနက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထိုအရာထဲတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသာ အဖြူရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
မိုးကြိုးနက်ဘုရား (黑雷之神)။
သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယူဟွန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်မတ်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
‘မြန်လိုက်တာ။’
အလွန်ပင် မြန်ဆန်သည်။
အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် ယူဟွန်းပင်လျှင် သူမ၏ အရှိန်ကို လိုက်မမီနိုင်ပေ။
ခဏချင်းမှာပင် မိုးကြိုးနက်များက ယူဟွန်းပတ်လည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကန်းဟယ်ရင် ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အရိပ်များသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
နတ်ဆိုးမိုးကြိုး မှင်ရောင်စိန် (魔天墨雷)။
ဧရာမ မိုးကြိုးကြီးသည် ယူဟွန်းပတ်လည်တွင် ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် မိုးကြိုးသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် ‘ဆန္ဒ’ လည်း ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူမ မိုးကြိုးကို သုံးနိုင်လျှင် သူလည်း သုံးနိုင်သည်ပင်။
သူသည် နတ်ဆိုးခုနစ်ပါး မိုးကြိုးနက် ဘုရားသိုင်း – မကောင်းဆိုးဝါး မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူမက ပိုမြန်သော်လည်း သူ့တွင် သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိသည်။
ခါးန်း! မိုးကြိုးနက်များ လေထုထဲတွင် တိုးမိသွားသည်။ သို့သော် အားနည်းနေသည်။ အစပိုင်းတွင် တူညီနေသည့် စွမ်းအားမျှခြေသည် တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားသည်။ ကန်းဟယ်ရင် ၏ မိုးကြိုးနက်သည် ယူဟွန်း၏ မိုးကြိုးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
မိုးကြိုးနက်ပုံစံတွင် သူမက ပို၍ သန်မာနေသည်။ ထိုအခါ သူသည် အရေအတွက်ကို တိုးမြှင့်ရတော့မည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်မှုများကို အစဉ်လိုက် အမြန်ဆုံး အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူသည် နတ်ဆိုးခုနစ်ပါး မိုးကြိုးနက် ဘုရားသိုင်း – မိုးကြိုးပျက်သုဉ်းခြင်း နှင့် မိုးကြိုးနက် ဘုရင်တို့ကို သုံးလိုက်သည်။
မိုးကြိုးပျက်သုဉ်းခြင်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကန်းဟယ်ရင် ၏ မိုးကြိုးကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်းသည် မိုးကြိုးနက် ဘုရင်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်ပါရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဝန်းရံလိုက်သည်။
အနက်ရောင် အရိပ်နှစ်ခုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားပြီး လေထဲတွင် တိုးမိကြသည်။ ထိုကြားထဲတွင် အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင် အလင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ခါးန်း! ဘန်း!
မျက်စိနှင့် နားကို ထုံကျင်သွားစေသည့် မြင်ကွင်းတွင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အဆုံးထိ စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်ပြီးရင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့၏ မိုးကြိုးများ တိုးမိတိုင်း ကောင်းကင်ကြီး ဟိန်းထွက်လာပြီး မြေပြင်မှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။
မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ၊ ငလျင်လှုပ်ခြင်းများနှင့် နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများ။
ဝေးလံသည့် နေရာမှပင်လျှင် သူတို့သည် ထိုတိုက်ပွဲ၏ အကျိုးဆက်ကို အရေပြားပေါ်တွင် ခံစားနေကြရသည်။
“ပြေးကြစမ်း! အဲဒီထဲမှာ မိသွားရင် သေကြရလိမ့်မယ်!”
“ဒါ လူတစ်ကိုယ်ချင်း တိုက်ပွဲပဲလား?”
“ဒီလောက် မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားမျိုး… သူတို့က တကယ်ပဲ လူသားတွေလား?”
မြေပြင်များ ကွဲအက်ပြီး ကောင်းကင်မှာ ပြဲအက်ကုန်သည်။ မိုးကြိုးနက်နန်းတော်တွင် ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကွယ်သည့် မိုးတိမ်များ၏ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ မမြင်ခဲ့ရသည့် နေရောင်ခြည်သည် တစ်ခဏချင်း ထွက်ပေါ်လိုက် ပျောက်ကွယ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
မိုးကြိုးနက်နန်းတော်၏ နံရံပေါ်တွင် ယူဟွန်း၏ ပုံတူရုပ်သည် တိုက်ပွဲကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။
‘သူ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမနဲ့ ဒီလောက်အထိ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
ကန်းဟယ်ရင် သည် အရှင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အရှင်သခင်ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော သတ္တဝါမျိုးနည်း။ ရောယှက်နေသည့် လောကတွင် အရှင်သခင်များသာ တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် နယ်မြေများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။ သူတို့ကို အရှင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အရည်အချင်းကို ပေးအပ်ထားခြင်း ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအရည်အချင်းမှာ ထူးခြားသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
စွမ်းအားဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သာမန် နတ်ဘုရားများထက် သာလွန်သည့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ထို့ကြောင့်ပင် အရှင်သခင်များ ဖြစ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှင်သခင်ဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးပင်။ သူတို့တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားနှင့် ဇာတ်လမ်းများ ရှိကြသည်။
သူသည် ယူဟွန်းကို သာမန်ထက် အနည်းငယ် သန်မာသည့် သာလွန်သူတစ်ဦးဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သာလွန်သူများသည် အဆင့်မြင့်မားခြင်း မရှိပါက အရှင်သခင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဒါက ဘာလဲ။ ထိုသူနှစ်ဦး၏ ကျွမ်းကျင်မှုများသည် တန်းတူပင် ဖြစ်နေသည်။
တစ်ဖက်သတ် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ အနိုင်ရသူ ရှိလျှင်ပင် သူသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ကြည့်နေနိုင်ရုံပဲ ရှိတယ်။’
သူသည် ယူဟွန်း၏ ပုံစံကို ကူးယူထားသည့် အတုအယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းအားမှာ သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ နေမင်းကြီးရှေ့တွင် ပိုးစုန်းကြူးမျှသာဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေမိသည်။ သူသာ အစစ်အမှန်ဖြစ်လျှင်၊ သူသာ စွမ်းအားရှိခဲ့လျှင် ကန်းဟယ်ရင် ကို ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်အောင် ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
အရာအားလုံးသည် ရက်စက်လှသည်။ သူမ နာကျင်ပြီး ကျိုးပဲ့နေပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ပေးအပ်သည့် ဤအဖြစ်မှန်သည် ရက်စက်လွန်းလှသည်။
ဂြွမ်း!
ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ယူဟွန်းတို့ တိုးမိပြီး ပြိုလဲသွားသည့် အရှိန်အဟုန်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ သူတို့သည် အသုံးပြုနိုင်သမျှ ကျွမ်းကျင်မှု အားလုံးကို ထုတ်သုံးပြနေကြသည်။
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများ လည်ပတ်နေသည်။ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သည့် လပ်ပလေ့စ်သည် သူ၏ သေခြင်းတရားကို အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။
သူ့တွင် ဤစွမ်းအားသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း မက်စ်ဝဲလ်၏ စွမ်းအားကို သုံးကာ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လမ်းလွှဲရန် သို့မဟုတ် ပျက်စီးစေရန် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေသည်။
သူမတွင် သူထက် ပိုမိုကြီးမားသည့် စွမ်းအားစစ်စစ် ရှိနေသည်။ သူသည် သူမကို သူ၏ အမျိုးမျိုးသော စွမ်းရည်များဖြင့် ဆွဲငင်ကာ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“သေစမ်း!!!”
မိုးကြိုးနဂါးကိုးကောင်သည် ယူဟွန်းကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဝါးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူသည် ခြောက်ကောင်ကို ခုတ်ပိုင်း သို့မဟုတ် တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သုံးကောင်မှာ သူ့ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဝေးလံသည့် နေရာရှိ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ဦးတည်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် လက်ကို အမြန်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ စွမ်းအင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ လွှတ်ပေးလိုက်သည့် မိုးကြိုးနဂါးသုံးကောင်သည် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
“ဒီလို အခြေအနေမှာတောင် အဲဒီအမှိုက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒါကို တားကြည့်စမ်း။”
ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူမပတ်လည်တွင် စုစည်းလာပြီး မကြာမီ ဧရာမ လုံးဝန်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်း။
၎င်းသည် နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံး၏ စွမ်းအားရှိသည့် ဧရာမ မိုးကြိုးလုံးကြီး သုံးလုံး ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားပြီး ဒေါသများ တောက်လောင်လာသည်။
“မစ္စဟယ်ရင်!!!”
သူမသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ရှိသည့် သူ့ကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝေးလံသည့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအတိုင်းဆိုလျှင် တိုက်ပွဲသည် ဘယ်ကိုမှ ရောက်မည် မဟုတ်သဖြင့် အခြားသော အနှောင့်အယှက်များကို အရင်ရှင်းထုတ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ပြောင်းလဲသွားသည့် အသွင်အပြင်ကို လက်ခံရန် ရုန်းကန်နေရသည်။
သူမသည် ဟိုဘက်တွင်ရှိသည့် လူအားလုံးကို သတ်ပစ်တော့မည်တဲ့လား? သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံမျှဖြင့်လား?
“မင်း ဘယ်လောက်အထိ ကျဆုံးသွားမှာလဲ!”
“ငါ ကျဆုံးနေတာ မဟုတ်ဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟွန်းကို ခနဲ့လိုက်သည်။
“ကျဆုံးနေတာ မင်းတို့တွေပဲ။”
သူမသည် မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်းများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်လုံးလျှင် အချင်း ၁၀၀ မီတာကျော်ရှိသည့် ဧရာမ လုံးဝန်းကြီးသုံးလုံးသည် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ယူဟွန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို မြှင့်တင်ကာ မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်းတစ်လုံးကို တားဆီးလိုက်သော်လည်း ကျန်နှစ်လုံးမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ့ကို ကျော်လွန်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟွန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူမသည် ယူဟွန်းကို လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ကယ်တင်ခွင့် မပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ယူဟွန်းထံသို့ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ? အဲဒီမှာပဲ နေပြီး ကြည့်နေစမ်း။ မင်း ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အရာတွေ အချည်းနှီး ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်နေလိုက်။ ပြီးတော့ ခံစားကြည့်။ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုကိုပေါ့။”
ယူဟွန်းသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။
သူမသည် သူမ၏ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ အစားတွင် ကိုက်ခဲဆွဲငင်နေသည်။
“ကယ်ကြပါ!”
“ပြေးကြစမ်း!”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားတို့သည် သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်းနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုက်မိ၊ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကာ ပြိုလဲကျကုန်ကြသည်။ လေထုတစ်ခုလုံးသည် အသက်လုနေကြသည့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
မဖြစ်ဘူး။
ယူဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လက်ကို အသည်းအသန် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
လူတို့သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးနေကြသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်နေသူမှာလည်း အခြားသူမဟုတ်၊ သူ အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်သည့် ကန်းဟယ်ရင် ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင်။
မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီ တစ်စက္ကန့်အလို၌။
‘ဟင်?’
ဝေးလံသည့် အရပ်မှ ပျံသန်းလာသော အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ယူဟွန်း မြင်လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ထိုအလင်းတန်းများသည် မိုးကြိုးဖျက်ဆီးခြင်း လုံးဝန်းများနှင့် တိုက်မိသွားပြီး လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲကာ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
‘အကူအညီပေးတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုလား? ဘယ်သူလဲ?’
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို မှတ်မိသွားသည့်အခါ အေးစက်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းတန်းများ လာရာလမ်းကြောင်းဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
“ယူယောင်းမင်း…!”
သူမသည် သူ၏နာမည်ကို မုန်းတီးခြင်းများဖြင့် တံတွေးနှင့်အတူ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။