“မင်းကတော့… တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့သူပဲ။”
“ရက်စက်တာက ငါလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလက်တွေ့ဘဝကြီးလား။”
ဖြစ်နိုင်သည်၊ နှစ်ခုစလုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုအတုအယောင်၏ စကားကို ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးဖြစ်ရာ နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့။
“…မင်း ဒီလောက်တောင် ပြတ်သားနေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။”
“မင်း ငါ့ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒီလိုကောင်တွေနဲ့ မင်းကို တားနိုင်မယ်လို့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားမနေပါဘူး။ မင်းအမိန့်ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆန့်ကျင်နေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုလုပ်လေ သူပုန်တွေက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားလာလေပဲ။”
“ဒါက ပညာရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။”
အတုအယောင်သည် ကန်းယူဟွန်းကို မီးတောက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကြိုးစားခဲ့တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်တော့ဘူး။”
“အဲဒါက မင်းရော ငါပါ သည်းခံရမယ့်အရာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
အတုအယောင်သည် ထိုအဖြစ်မှန်ကို သည်းခံရန် ခက်ခဲနေသည့်အလား လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
သူနှင့်သာ စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပါက ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာစရာ မလိုပေ။ သူသည် ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ဤသို့ပင်။
တိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။ ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကန်းဟယ်ရင်အတွက် စောင့်ကြိုနေသည်မှာ နာကျင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ငါက ဒိုပယ်ဂန်ဂါ (Doppelganger) တစ်ယောက်ပါ။”
သူသည် သူ့အကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်းမှာ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိဘဲ သူ့စကားကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နားထောင်နေသည်။
“အစတုန်းက ငါ့မှာ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိခဲ့ဘူး။ အမည်းရောင် အတုံးအခဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူ့က ငါ့ကို ကောက်ရခဲ့တာ၊ လက်ရှိ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်၊ မစ္စ ကန်းဟယ်ရင် ပေါ့။ သူက သူ့အဖော်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့က သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားတဲ့အခါ ငါပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လောက်လို့ပဲ သဘောထားခဲ့မှာပါ။ အချိန်ဖြုန်းစရာတစ်ခုပေါ့။ အဲဒါပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
“…”
“ပြီးတော့ မင်း ပေါ်လာတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဲ့တူတဲ့ အတုအယောင်တစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက အမှိုက်လို လူစားမျိုးပဲ။ တစ်နေရာရာကနေ ပုံပြင်တွေ နားထောင်လာပြီး မင်းရဲ့ ပုံစံကို အတုခိုးကာ သူ့ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ငါက ပုံသဏ္ဍာန်မရှိတော့ အကုန်လုံးကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။”
ဒိုပယ်ဂန်ဂါသည် ကန်းယူဟွန်း မသိလိုက်ရသည့် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း ကန်းဟယ်ရင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြောပြနေသည်။
“သူက ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး သူ့ဗိုက်ကို သူဖြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ပြဿနာက သူပဲ။ သူက သွားစရာနေရာ မရှိတော့သလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း အဆုံးစွန်အထိ ဖိအားပေးခံထားရတာ။ သူက အဲဒီအတုအယောင်ကို အစစ်လို့ ထင်မှတ်သွားတယ်။ သူ့ကို အင်မတန် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။”
ကန်းဟယ်ရင်အတွက် သူက အစစ်လား၊ အတုလားဆိုတာ အရေးမကြီးခဲ့။ ကန်းယူဟွန်းနှင့် ဆင်တူသူတစ်ယောက် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေခြင်းအတွက်သာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒိုပယ်ဂန်ဂါမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဘေးကနေ ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။
“အဲဒီ အမှိုက်က နောက်ဆုံးတော့ စည်းကျော်လာတယ်။ သူက ကန်းဟယ်ရင်ကို သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် အပြီးသတ် သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ဝင်ပါလိုက်တယ်။ ငါ မင်းရဲ့ပုံစံကို ပြောင်းပြီး အဲဒီအမှိုက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။”
ဒိုပယ်ဂန်ဂါသည် ထိုအချိန်က ကန်းဟယ်ရင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မေ့မရနိုင်ခဲ့။
သူမသည် အမှိုက်၏ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသည့် အလောင်းကို အကြည့်မဲ့စွာ ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူ့ကို မြင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ တောက်ပစွာ ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ဒိုပယ်ဂန်ဂါ ထိုအချိန်ကပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမသည် ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို။
အဲဒီကနေ စတင်ခဲ့တာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမအတွက် သူဟာ ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သူမ စိတ်မနှံ့တော့ဘဲ လူတွေကို သတ်နေခဲ့ပေမဲ့လည်း ငါ မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို မလုပ်ရင် သူမ စိတ်တည်ငြိမ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ တတ်နိုင်တာကို လုပ်ခဲ့တယ်။ အတုအယောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ အစားထိုးသူသက်သက်အနေနဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ဆက်ပြီး မနာကျင်စေရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။”
ဒိုပယ်ဂန်ဂါသည် ထိုသို့ပြောရင်း ကန်းယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်ရည်များက သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
သူသည် ပုံပြင်ထဲမှ ဖန်တီးထားသည့် အတုအယောင်၊ ကန်းယူဟွန်း၏ ပုံစံကို အတုခိုးထားသူသာ ဖြစ်သော်လည်း။
သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သူ့ခံစားချက်များမှာမူ အမြဲတမ်း စစ်မှန်ခဲ့သည်။
“ငါ မင်းကို မုန်းတယ်။ ငါသာ စိတ်ကြိုက်လုပ်ခွင့်ရှိရင် မင်းကို သေစေချင်မိမှာ။ မင်း ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပါစေနဲ့လို့ ငါ အသည်းအသန် ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီခံစားချက်က အခုထိ မပြောင်းလဲသေးဘူး။”
“…”
“သူမကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ သူမကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာအတွက် မင်းကို ငါ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ ငါ ဒီမှာပဲ သေရမယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့။”
“ငါက…”
ကန်းယူဟွန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားကို ပြန်မျိုသိပ်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရှင်းပြနိုင်စွမ်း သူ မရှိခဲ့။
သူတို့သည် ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ဆင်တူကြသော်လည်း မတူညီသော လမ်းကြောင်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြိုင်ပြေးနေကြသူများ ဖြစ်သည်။
သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်ပေးနိုင်ကောင်း နားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် အချင်းချင်း၏ လုပ်ရပ်များကိုမူ လက်ခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကန်းယူဟွန်းအတွက် ဤနေရာတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာမှာ တစ်ခုသာ ရှိသည်။
“သွားတော့။”
“…”
“သူမကို ပြောပြလိုက်ပါ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားသင့်သည့် အရာများ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။
ပုံပြင်ထဲတွင် နာကျင်နေရလျှင်ပင် သူတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းလမ်းစတစ်ခု ရှိနေမြဲပင်။
ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူသည် ထိုသို့သော အိုဝါဒထဲတွင်သာ အသက်ရှင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ငါ… သွားတော့မယ်။”
လောကကြီးတွင် ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ်များသာ အမြဲရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။
ဤလောကတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် နာကျင်ရပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်ရည်ကျရသည့် ပုံပြင်များလည်း ရှိနေသည်။
အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ နောက်ကျမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အဲဒါကလည်း သူ့ရဲ့ ပုံပြင်ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေနိုင်ပါလိမ့်မည်။
“မင်းကတော့…”
ဒိုပယ်ဂန်ဂါသည် ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ အခု ဘာလုပ်နေမိတာလဲဟု တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူ အတည်ပြုကြည့်ရန် သတ္တိ မရှိခဲ့။
“…ငါ နားလည်ပါပြီ။”
ဒိုပယ်ဂန်ဂါသည် ထိုစကားကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
စစ်သည်တော်အဖွဲ့၏ မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် သူတို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း တွေးမိတယ်။”
[…ဘာကိုလဲ။]
“ငါ့ကို ဒီအထိ ရောက်အောင် ဘာတွေက တွန်းပို့ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးသည့် မေးခွန်းလား။ သို့မဟုတ် သနားကြင်နာမှုကို တောင်းဆိုခြင်းလား။
ဘတ်ရယွန်း (Baekryeon) မသိပေ။
“ငါက ကြောက်မက်ဖွယ် ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ သေခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အသစ်ပြန်စရတဲ့ ကမ္ဘာမှာလည်း ငါ့ဘက်က အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အရာရာတိုင်းကို ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောင်တမရအောင် နေခဲ့တာပါ။ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ငါ ထိုက်တန်တာကို ရခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့၊ ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရတဲ့ ဒီအချိန်မှာ ငါ့ဆီမှာ ဒီလို မာနကြီးတဲ့ အတွေးတွေပဲ ရှိနေပြန်တယ်။”
[ယူဟွန်း…]
“နောက်ပြန်ဆုတ်လာခဲ့တာကလည်း ငါ့ဆန္ဒ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ သိချင်မိတယ်။ အားလုံးကို ဖန်တီးစီစဉ်ထားတဲ့သူက ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်အောင် စီစဉ်ထားတယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။ ငါ့ခရီးလမ်းမှာ အဆုံးသတ်ဆိုတာ ရှိခဲ့ရင် ဘာတွေက ငါ့ကို စောင့်ကြိုနေမလဲ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကိုယ့်ဘာသာ ပြောနေရင်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူရွေးချယ်ခဲ့သည့် ရွေးချယ်မှုများနှင့် ဖြစ်လာသည့် အကျိုးဆက်များအားလုံးသည် နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထိန်းကျောင်းမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
သို့သော် သူ သိချင်သည်ဟု ပြောသည့်အခါတွင်မူ စစ်မှန်နေခဲ့သည်။
သူ နောက်ပြန်ဆုတ်မလာခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သည့် ဤကမ္ဘာသစ်တွင်၊ သူ ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဖြစ်ရပ်များ၏ အဆုံးတွင် ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေမည်နည်း။
[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းကတော့ ရှေ့ဆက်သွားမှာ သေချာပါတယ်။]
“…အဲဒီလိုလား။”
သူသည် နှစ်သိမ့်စကား ပြောနေသော်လည်း ဘတ်ရယွန်းကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်မအေးနိုင်ပေ။
သူ အခု ယူဟွန်းကို ပြောလိုက်သည့် စကားများက ခဏတာ စိတ်သက်သာရာ ရစေရုံသာ ရှိပြီး အခြေခံကျသည့် ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ပေ။
လက်တွေ့ဘဝသည် စကားလုံးသက်သက်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။
***
သူ့ပုံစံကို ယူထားသည့် ဒိုပယ်ဂန်ဂါနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်း။
ကန်းယူဟွန်းသည် မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော် (Black Thunder Palace) သို့ သွားရာလမ်းတွင် မည်သူ့နှောင့်ယှက်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။
ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူသည် တတိယမြို့ကို ကျော်လွန်ပြီး မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော် တည်ရှိရာနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။
ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် မှင်ရည်များ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည့် တိမ်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တိမ်တိုက်များကြားတွင် အမည်းရောင် မိုးကြိုးများက တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းလျက် အမြီးတန်းများ ထားရစ်ကာ ကျရောက်နေသည်။
၎င်းသည် မည်းမှောင်သော ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသည့် နဂါးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
“အဲဒါ… မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ပဲ။”
ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုက ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။
အလွန်ဝေးကွာနေသော်လည်း မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
ကောင်းကင်သို့ မိုးပျံနေသည့် အနက်ရောင် သရဖူပုံစံမျှော်စင်များ။ ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက ဝန်းရံထားပြီး တံတိုင်းထိပ်တွင်မူ ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များ စိုက်ထူထားသည်။
ထိုဒီဇိုင်းကို အခြားသူများက ဝါသနာပါရာဟု ပြောကြလျှင် ထူးဆန်းနိုင်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်းအတွက်မူ လုံးဝမတူညီသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
‘ဒီတံတိုင်းက… ကွန်စတင်တီနိုပယ်ရဲ့ သုံးထပ်တံတိုင်းနဲ့ အတိအကျတူနေတာပဲ။’
အရာအားလုံးက ဒါတင်မကသေး။ တံတိုင်းပေါ်ရှိ ဆူးချွန်များသည် လှံများမဟုတ်ဘဲ ချွန်ထက်သော ဟာပွန်း (harpoon) များ ဖြစ်သည်။ အခြားသော အဆောက်အအုံပုံစံများမှာလည်း အသစ်အဆန်းများ မဟုတ်ဘဲ ကန်းယူဟွန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် အရာများသာ ဖြစ်နေသည်။
လူတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နေသည့် မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်သည် ကန်းယူဟွန်းအတွက် ကန်းဟယ်ရင်၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါတွေကို တကယ်ပဲ မှတ်ဉာဏ်လို့ ခေါ်နိုင်ပါ့မလား။ အိပ်မက်ဆိုးများနှင့် ရောထွေးနေသည့် ဤပုံစံသွင်ပြင်များသည် ကန်းဟယ်ရင် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ဖော်ပြနေသယောင် ရှိသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ကာ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူ လာနေသည်ကို သူတို့ သိရှိထားကြမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ တပ်မတော်ကြီးသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာမည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြပေ။ ထွက်လာခြင်းသည် အလကားသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားပုံရသည်။
ဝါးးးးးး!
ကန်းယူဟွန်းသည် မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်၏ ကြီးမားသည့် တံခါးပေါက်ရှေ့ တစ်ကီလိုမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိနောက်ဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည့် ကြီးမားသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“…သူပုန်တွေလား။”
အစပိုင်းတွင် သူသည် နောက်ဘက်မှ တပ်မတော်၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ပုံစံမကျသော အဝတ်အစားများနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးကို သိစေလိုသည့်အလား အော်ဟစ်ကာ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။
သူတို့သည် ကန်းယူဟွန်း ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် မြို့များမှ ထကြွလာသည့် သူပုန်များပင် ဖြစ်သည်။
“…ဒီလောက် မြန်မြန်နဲ့ ဒီလောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စုစည်းနိုင်ခဲ့တာလဲ။”
သူပုန်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ မွေးဖွားခြင်းတံခါး (Birth Gate) ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အနက်ရောင်ဓားဂိုဏ်း (Black Sword Sect) ကို အနိုင်ယူလိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ကန်းယူဟွန်း ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို သိရှိသည့်အတွက် တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရလျှင်ပင် အလုပ်ကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် သူပုန်များထက် ပိုမြန်အောင် မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီသို့ အရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူပုန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမြန်နေသည်။
“ကယ်တင်ရှင်က ငါတို့ရှေ့မှာ ရှိနေတယ်!”
“သူ့ဆီသွားပြီး ပူးပေါင်းကြစို့! မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်ကို သတ်ပစ်ကြစို့!”
သူတို့သည် ကန်းယူဟွန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရနှင့် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသည့် သူပုန်အရေအတွက်မှာ သုံးသောင်းကျော်ပင် ရှိသည်။
သူတို့၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ မူလသူပုန်တို့၏ ဝါဒဖြန့်မှုများကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ကန်းယူဟွန်းဆိုသည့် ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်သွားသည်။
‘မဟုတ်ဘူး။’
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်သည် မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမြင့်ဆုံးသို့ ထိုးထွက်နေသည့် ချွန်ထက်သော မျှော်စင်ထိပ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုသူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သေချာမကြည့်ရသေးခင်မှာပင် ထိုအရိပ်၏ ပုံစံသစ်မှာ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။
ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များမှ ကျရောက်လာသည့် အနက်ရောင် မိုးကြိုးများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
ဒုန်း!
မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်အထက်မှ ရွာကျလာသည့် တံတိုင်း၏ အင်အားမှာ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားလာသည်။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသူများထဲတွင် မည်သူမျှ ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို မသိသူမရှိပေ။
“အားလုံးပဲ၊ လမ်းဖယ်ကြ!”
ကန်းယူဟွန်း၏ အရေးပေါ် သတိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။
ကွဲအက်သံ! မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ပြက်ခနဲ!
ဘုန်း!
မျက်စိဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ကြားကို ဖြတ်သန်းသွားသည်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများ၊ အနက်ရောင် မိုးကြိုးများပင် ဖြစ်သည်။
မိုးကြိုးများမှာ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ကျရောက်လာပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် မိုးခြိမ်းသံများက တစ်ဟုန်ထိုး ရိုက်ခတ်လာသည်။
မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီသို့ အလောတကြီး ချီတက်လာသည့် သူပုန်များသည် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ လွင့်စင်သွားကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ဟစ်ခဲ့မိပေမည်။ သို့သော် သူတို့၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် လေထုကို စုတ်ဖြဲသွားသည့် အနက်ရောင် မိုးကြိုးသံများကြားတွင် မြုပ်သွားခဲ့သည်။
မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များနှင့် မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
မရပ်မနား ကျရောက်နေသည့် အနက်ရောင် မိုးကြိုးများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် နေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် မြေပြင်သာ ဖြစ်သည်။
လွင့်စင်သွားသူများသည် အလောင်းပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။”
“တစ်ချက်တည်းနဲ့… ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားရှိတာလား?”
သူပုန်များထဲမှ ကံကောင်း၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ထိုဘေးဒုက္ခကို မြင်ပြီး စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူပုန်သုံးသောင်းကျော်ထဲမှ တစ်သောင်းကျော်မှာ ခုနက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ဒဏ်ရာရသူများကိုပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ပါက ထိုအရေအတွက်မှာ ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူပုန်စုစုပေါင်း၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ထိခိုက်သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
လူတို့သည် ဤမယုံနိုင်စရာ လက်တွေ့ဘဝကို အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါတို့က… တုံးအခဲ့တာပဲ။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လူသုံးသောင်းနဲ့တင် သခင်ကို ဘာလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါတို့က ဘယ်လိုတွေးမိခဲ့တာလဲ။”
သူတို့သည် ဤအရေအတွက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု လုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
သာမန်လူများသာမက ထူးချွန်သည့်သူများလည်း ရောနှောပါဝင်နေသဖြင့် လုံလောက်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
ထိုယုံကြည်ချက်မှာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရေပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အထက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပိုးကောင်လေးတွေ အများကြီး စုမိနေကြတာပဲ။”
မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ၏ အက်ကြောင်းကြားမှ လူတစ်ယောက်သည် လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
သူမသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသော်လည်း သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ပုံဖော်ထားသည့် အပြုံးမှာမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပေါ်လွင်နေသည့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမပတ်လည်တွင် မြွေများကဲ့သို့ အနက်ရောင် မိုးကြိုးများက လူးလွန့်နေသည်။
သူမ၏ နောက်ကျောတွင် အီကာရပ်စ်၏ အတောင်ပံများကဲ့သို့ သွေးစွန်းနေသော အတောင်ပံများ ဖြန့်ကားထားသည်။
သူမကား ငရဲဘုံ၏ ဘုရင်မ ကန်းဟယ်ရင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် လွတ်မြောက်ရေးတပ်အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် သင်္ကေတ ဖြစ်သည့် သူမပတ်လည်ရှိ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုး စုရုံးလာရုံနဲ့ သခင်ကို ဘာလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ဟားဟားဟား!
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ သူမ၏ ရယ်မောသံများမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ဝဲတက်လာသည့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
“ချစ်စရာလေးတွေ။”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်သားများသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးမှတဆင့် သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လက်တွေ့ဘဝမှာ ယခုအချိန်အထိ သူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သူ သိထားသည့် သူမသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ဟင်?”
ကန်းဟယ်ရင်လည်း သူ့အကြည့်ကို ခံစားမိကာ ကန်းယူဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အို၊ မင်းကိုး။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကန်းယူဟွန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုးရွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်းကို အတုခိုးရဲတဲ့ အတုအယောင်လေး…”
ထိုစကားမှာ ကန်းယူဟွန်း မျှော်လင့်ထားသည့် အဖြေမဟုတ်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင်၏ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းထိပ်များက ကန်းယူဟွန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“သေလိုက်တော့။”
ဇီး!
အနက်ရောင် မိုးကြိုးတန်းတစ်ခုသည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်ကာ ကန်းယူဟွန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။