ပန်းပွင့်ကြာပွင့်အတွင်း အပိတ်ခံထားရရာမှ ကန်းယူဟွန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ…
သူပိုင်ဆိုင်သည့်အရာများစွာ ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း သူချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူ့တွင်ရှိနေသည့် စွမ်းအားများနှင့် ပွိုင့်များမှလွဲ၍ ကျန်ပစ္စည်းအများစုမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူနှင့် ချိတ်ဆက်ထားရမည့် စာကြည့်တိုက်နှင့် အဆက်အသွယ်ကို မခံစားရတော့သလို၊ မိစ္ဆာလေးကောင်ကလည်း သူ့ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။
ထိုအထဲတွင် ဘတ်ခ်ရယွန်းမှာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်မှာ အငြင်းပွားစရာမရှိပေ။
‘သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။’
သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာခြင်းဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးက ဘတ်ခ်ရယွန်းကို သူ့ထံ ပစ်ချပေးခဲ့ခြင်းမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ယခုအချိန်ထိ သိမ်းဆည်းထားပြီးမှ ကန်းယူဟွန်း ထံ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ရမည်။
သို့သော် မည်သူဖြစ်မည်ကို သူ လုံးဝမသိနိုင်ပေ။
ဆန်တာကလော့စ်ထံမှ လက်ဆောင်တစ်ခု ရလိုက်သလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် မီးတောင်ဝ (Crater) အလယ်တွင် စိုက်ဝင်နေသည့် ဘတ်ခ်ရယွန်းထံ လျှောက်သွားကာ လက်ကိုင်ရိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
[ဝိုး ဝိုး ဝိုး ဝိုး!!]
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘတ်ခ်ရယွန်း၏ ကျယ်လောင်သည့်အသံက ကန်းယူဟွန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
[နောက်ဆုံးတော့ ငါ လွတ်မြောက်ပြီဟေ့!!!]
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”
[နင်… ကန်းယူဟွန်း လား?! နင်…?!]
“ငါ့နာမည်က ဂျာယူဟွန်းမဟုတ်ဘူး၊ ကန်းယူဟွန်း။ ငါးနှစ်လောက်ကြာသွားတော့ ငါ့ကိုတောင် မေ့သွားပြီလား? အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော် စိတ်ပျက်စရာကောင်းမှာပဲ။”
[နင်၊ နင်နင်နင်နင်!! နင် အသက်ရှင်နေတာပဲ! နင် အသက်ရှင်နေတာပဲ!]
ဘတ်ခ်ရယွန်းသည် ကန်းယူဟွန်း အသက်ရှင်နေသည်ကို သိလိုက်ရ၍ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေသည်။ ကန်းယူဟွန်း မှာမူ ဘတ်ခ်ရယွန်း၏ အသံကို ကြားရသောအခါ လွမ်းဆွတ်သလို ခံစားရပြီး တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဖြစ်လာတာပါ။ ငါ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ငါးနှစ်တောင် ကုန်သွားပြီ။”
[ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?! ဒီငါးနှစ်အတွင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?!]
“အဲ့ဒါကိုပဲ ငါက နင့်ကို မေးချင်နေတာ။ ဘတ်ခ်ရယွန်း၊ နောက်ဆုံးပေါက်ကွဲမှုမဖြစ်ခင်ထိ နင် ငါ့နားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်မလား?”
[ဟုတ်တယ်။ ငါ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေါက်ကွဲမှုမဖြစ်ခင်လေးမှာပဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကနေ ကျလာပြီး နင့်ကို ပတ်ပတ်လည် ရစ်ပတ်သွားတယ်။ နင် အလင်းတန်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ငါက အပြင်ဘက်ကို လွင့်ထွက်သွားခဲ့တာ။]
ဘတ်ခ်ရယွန်းသည် ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့ရင်း ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်များကို ကန်းယူဟွန်း အား ပြောပြလေသည်။
[ငါ အပြင်ဘက်ကို လွင့်ထွက်သွားတယ်၊ နင်က နေရာမှာတင် ပျောက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ နေရာအနှံ့မှာ အလင်းရောင်တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲသံတွေပဲ။ တကယ့်ကို ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။]
“အဲ့ဒီနောက်မှာ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ?”
[တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကောက်ရသွားတယ်။]
“ဘယ်သူလဲ? ဝှိုက်ဖလားဝါး စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ (White Flower Management) ကလူလား?”
[ဆာတန်။]
“ဘာ။”
ငါ ကြားတာ မှားသွားသလား။
ဘတ်ခ်ရယွန်း၏ အဖြေက ကန်းယူဟွန်း ကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်သည်။
“ခဏစောင့်ဦး။ ဆာတန်? မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက ပိုတောင် ထူးဆန်းနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကမ္ဘာမြေက ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) နဲ့ အပြည့်အဝ မပေါင်းစပ်ရသေးဘူးလေ။ ဆာတန်က နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရနိုင်မှာလဲ…?”
[ငါလည်း မသိဘူး။ သူက ငါ့ကို စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုးပဲ ချက်ချင်း ကောက်ယူသွားတာ။ တကယ်ပါ။]
ဗုဒ္ဓက သူ့ကို မကယ်တင်ခင် စကြာဝဠာအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောခဲ့သည်ကို ကန်းယူဟွန်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
ဆာတန်က အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှိနေခဲ့တာများလား။ သူက ငါ့ကို တိုက်ရိုက် စကားပြောခဲ့တယ်ဆိုရင် ဆာတန်က ကမ္ဘာမြေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဗုဒ္ဓသာ မဝင်ရောက်ခဲ့ရင် ဆာတန်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကို တားဆီးလိုက်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
“…နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ?”
[ငါ့ကိုယူသွားတဲ့ ဆာတန်က ငါ့ကို သူ့ဂြိုဟ်မှာ အကြာကြီး ထားထားတယ်။ သူက ငါ့ကို စကားတောင် နားမလည်ဘူး၊ ငါပြောတာကိုလည်း တစ်ခွင်မှ နားမထောင်ဘူး။ နင် သိလား? ငါးနှစ်လုံးလုံး အဲ့ဒီရေခဲပြင်ဂြိုဟ်ပေါ်မှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့ရတာ!]
“…အာ၊ အွန်း။ နင် တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?”
[သူ ငါ့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာ။]
“ဘာ။”
[သူ ငါ့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာ။ သူ တစ်ခုခုကို တွေ့သွားသလိုမျိုး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အမြီးကြီးနဲ့ ငါ့လက်ကိုင်ကို ရစ်ပတ်ကာ အဝေးကြီးကို ပစ်လွှင့်လိုက်တာ။ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဒီကို လွင့်စဉ်ရောက်လာတာပဲ။]
ဘတ်ခ်ရယွန်း ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက ဆာတန်က သူ့စွမ်းအားနဲ့ ပစ်လွှတ်လိုက်လို့ ဖြစ်နိုင်သည်။
ပြီးတော့ သူ ပစ်လိုက်တဲ့ ပစ်မှတ်က တိကျလွန်းတာကို ကြည့်ရင် ဆာတန်က ကန်းယူဟွန်း ပြန်ရောက်လာမည့်အကြောင်း သိနေပုံရသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို လာမတွေ့တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် စာတမန်တစ်ယောက်လောက်ရော ဘာလို့ မလွှတ်လိုက်တာလဲ? သူ့ရဲ့ ပုံမှန်စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် ချက်ချင်း ရောက်လာမှာကို။’
ယခုအချိန်မှာ လာတွေ့ဖို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေသလိုမျိုး။
“ဆာတန်ရဲ့ အခြေအနေက… ဘယ်လိုလဲ?”
[ဘာကိုလဲ?]
“ဒီအတိုင်းပဲ။ သူ့ရဲ့ အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေပေါ့။ အဲ့လိုမျိုးတွေ။”
[အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူက ထူးဆန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ငါ မြင်ခဲ့ရပေမဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ။ သူ့အကြေးခွံတွေက နေရာအနှံ့မှာ ပြဲစုတ်နေခဲ့တယ်။]
“ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ် ဟုတ်လား? ဟွန်း။”
ဆာတန်လို တန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက တခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပင်။
အဲ့ဒီအချက်က ကြီးမားသောပေါက်ကွဲမှုဖြစ်တဲ့နေ့မှာ ဗုဒ္ဓ (Sakyamuni) က အောက်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ပျက်စီးသွားချိန်မှာ ဆာတန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဂျီနီစစ်စနစ် (Genesis System) ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တာကို ပြသနေသည်။
ဗုဒ္ဓလိုမျိုး သူက တိုက်ရိုက်ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နေအဖွဲ့အစည်းအနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ဆာတန်က ဘတ်ခ်ရယွန်းကို ပေါက်ကွဲမှုထဲမှ ဆယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘတ်ခ်ရယွန်း ပြောပြချက်အရ သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်က လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ သူ့စွမ်းအားမှ ခွဲထွက်လာသည့် အခြားကိုယ်ပွားတစ်ခုက လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ အဲ့ဒါက သူ အောက်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သက်သေပြနေဆဲဖြစ်သည်။
[သူက တော်တော်လေး နွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ငါးနှစ်လုံးလုံး သူ့နယ်မြေမှာပဲ နေပြီး ပြန်လည်ကုစားဖို့ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ။]
“သူ တခြား ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလား?”
[ငါကတော့ ရောနှောကမ္ဘာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ။ ငါက အဲ့ဒီအနားမှာပဲ ရှိနေတော့ မြင်ရတယ်။ ကမ္ဘာမြေက ရောနှောကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်သွားတယ်၊ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ လူတွေလည်း ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ ငါကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ အများကြီး မြင်ခဲ့ရတယ်။]
ဘတ်ခ်ရယွန်းက စကားတွေ ဆက်တိုက်ပြောနေရင်းမှ ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်းသည့်လေသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
ကန်းဟယ်ရင် ကတော့… ဘာတွေဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး။]
“…”
[ယူဟွန်း။ နင်ရော သိလား?]
“…ငါ သိတယ်။ ဟယ်ရင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ။ အခု လူတိုင်း သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ကြလဲဆိုတာလည်း သိတယ်။]
သူမသည် မိစ္ဆာကောင်းကင်ဧကရီ (Demon Sky Empress) ဖြစ်လာပြီးနောက် ဓားဧကရီ (Sword Empress) ဟု အမည်တွင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရှင်သခင်တစ်ပါး၏ ပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး အနက်ရောင်မိုးကြိုးအရှင်သခင် (Black Thunder Lord) ဟူသော အမည်ကို ရရှိခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူမသည် ထိုရာထူးကို ရောက်ရှိရန်အတွက် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
[…နင် အဆင်ပြေရဲ့လား?]
ဘတ်ခ်ရယွန်းက ကန်းယူဟွန်း ၏ အခြေအနေကို မေးလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း မှာ ငါးနှစ်ကြာ အပိတ်ခံထားရသူပီပီ ထိုကာလအတွင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိပေ။
ဘတ်ခ်ရယွန်းလည်း အကုန်လုံးကို မသိသော်လည်း ဆာတန် ကြည့်နေသည့်အရာများကို လိုက်ကြည့်ရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားသည်။
ကန်းယူဟွန်း အနေဖြင့် လက်တွေ့အခြေအနေကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ဘတ်ခ်ရယွန်း ထင်သည်။ ဘာပဲပြောပြော ကန်းဟယ်ရင် ဆိုသည်မှာ သူ အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပထမဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။
“ငါ အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောရင်တော့ လိမ်ရာကျလိမ့်မယ်။”
ဘတ်ခ်ရယွန်း မရောက်လာခင်အချိန်ထိ သူသည် အရာရာကို တွေးတောပူပန်နေခဲ့သည်။
သူမ ဒီလိုဖြစ်သွားရခြင်းအတွက် သူ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဒီလောက်ထိ အသုံးမကျဖြစ်နေရသည့်အတွက် ခံပြင်းနေမိသည်။
“ဒါပေမဲ့… ငါ သူမကို တွေ့ရမယ်။”
[နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ?]
“ငါ သူမနဲ့ စကားပြောမယ်။ သူမ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာကို ငါ မမေးဘူး။ ငါ သူမဆီ လက်ကမ်းပေးပြီး အရင်တုန်းကလို ပြန်ဖြစ်ဖို့ တောင်းဆိုမယ်။ အတူတူ ပြန်ခရီးဆက်ဖို့၊ ပြီးတော့ ကွဲကွာသွားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ပြန်ရှာဖို့ပေါ့။ ပြီးတော့… အဲ့ဒီကို ရောက်မှပဲ နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားတော့မယ်။]
[…တကယ်လို့ ကန်းဟယ်ရင် က နင့်စကားကို နားမထောင်ရင်ကော၊ အဲ့အခါကျရင် နင် ဘာလုပ်မှာလဲ?]
“အဲ့အခါကျရင်တော့…”
ကန်းယူဟွန်း စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မဆုံးဖြတ်နိုင်လို့ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ ရှင်းလင်းလွန်းနေသည့်အတွက် အဲ့ဒီစကားကို ထုတ်ပြောလိုက်လျှင် အနာဂတ်မှာ တကယ်ဖြစ်လာတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“…စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းကြရအောင်။ တခြားလူတွေကော ဘယ်လိုနေကြလဲ?”
[ငါ သိပ်မသိဘူး။ သူတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး လမ်းခွဲသွားကြတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိတယ်။]
“အဲ့ဒီနောက်မှာကော? တိတိကျကျ သိတာမျိုး တစ်ခုခုရှိသေးလား?”
ကွမ်ဂျီအာ ကတော့… ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတယ်။ သူ နင့်ကို လိုက်ရှာနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။]
“ဆူမင်း၊ ယောင်းမင်း၊ ဆောရွန်းနဲ့ ယုချန်းတို့ကကော?”
[ဆောဆူမင်းအကြောင်းတော့ ငါ မသိဘူး။ ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ အတွင်းပိုင်းဆီကို အရင်ဆုံး ဦးတည်သွားတဲ့သူလို့ပဲ ကြားလိုက်မိတယ်။ ယူယောင်းမင်း ကတော့… သူက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်လိုက်ပေမဲ့ သူက စစ်သည်ငှားအဖွဲ့တစ်ခုကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။]
“စစ်သည်ငှားအဖွဲ့ ဟုတ်လား?”
[နယ်ရှင်တွေနဲ့ မဟာနယ်ရှင်တွေက သူတို့ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူတွေ လိုအပ်ကြတယ်။ စစ်သည်ငှားတွေဆိုတာ သူတို့အတွက် အဲ့ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို လုပ်ပေးတဲ့ ကြယ်တာရာတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေလိုပဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ရွာမှာပဲ နေနေကြမယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီလို လူတွေ စုဝေးနေတဲ့ မြို့တွေ ဒါမှမဟုတ် ရွာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။]
“အင်း၊ နားလည်ပြီ။”
[ဒါနဲ့… နင် တကယ်ပဲ သွားတော့မှာလား?]
သူ ဘယ်ကို သွားမှာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမေးခဲ့ပေမဲ့ ယူဟွန်းက သူ သိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက်အထိ ရောက်လာမှတော့ ငါ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး။ အဲ့ဒါကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်… တကယ်ပဲ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
[ဟူး၊ နင်ကတော့ ငါးနှစ်ကရော အခုရော အတူတူပဲ။ ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။]
“ငါက ငါးနှစ်လုံးလုံး အိပ်ပျော်နေခဲ့တာဆိုတော့ ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးမှ မရှိခဲ့တာ။ တခြားသူတွေကတော့… အများကြီး ပြောင်းလဲသွားကြပုံရတယ်။]
[ဟုတ်တယ်။ သူတို့အားလုံး ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ ကမ္ဘာကြီးကလည်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ။ ဒါကြောင့်လည်း တစ်ဖက်မှာတော့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နင်က ငါသိတဲ့ ကန်းယူဟွန်း အတိုင်း ရှိနေသေးတာကိုး။]
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆာတန်က ဘာလို့ နင့်ကို ပြန်ခေါ်သွားတာလဲ? စနစ်ရဲ့ အမိန့်ကိုတောင် ဆန့်ကျင်ပြီးတော့လေ။]
[ငါလည်း မသိဘူး။ ငါလည်း တော်တော် အံ့သြခဲ့ရတာ။ သူ နင် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေပုံရပေမဲ့ အဲ့ဒါကလည်း ထူးဆန်းနေတယ်။]
“ငါ မေးရင်တောင် သူက ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဆာတန်က ယူဟွန်းကို တစ်နေရာရာကနေ စောင့်ကြည့်နေတာ သေချာသည်။ မဟုတ်ရင် သူက ဘတ်ခ်ရယွန်းကို ဒီလောက် အချိန်ကိုက် လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။
သူက ယူဟွန်းကို ကယ်တင်ဖို့ ဗုဒ္ဓနဲ့အတူ အောက်ကမ္ဘာကို ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့တောင် အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့တာ။
ဘာကြောင့်လဲ? သူ ဘာကို သိထားတာလဲ?
‘ငါ ဆာတန်ကို နောက်မှ တွေ့မှ ဖြစ်မယ်။’
သူက အနိုင်အရှုံး စိန်ခေါ်ဖို့ မဟုတ်ပေမဲ့၊ အခုတော့ အဲ့ဒီလို လုပ်စရာလည်း မလိုတော့ပါ။ သူက အခု ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေပြီမို့ ဆာတန် နေထိုင်သည့် နယ်မြေကို သူ ရောက်နိုင်သရွေ့ နင်းလျှောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဆာတန်က သူ့ကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ရင်တောင် သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်သော်လည်း၊ မဝေးတော့သည့် အနာဂတ်မှာ ဆာတန်နဲ့ ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ယူဟွန်း ယုံကြည်နေသည်။
“ဒါနဲ့၊ ငါ နင့်ကို စနစ်တကျ နှုတ်မဆက်ရသေးဘူး။ ပြန်တွေ့ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာတယ်။ ဘတ်ခ်ရယွန်း။”
[ငါလည်း တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်၊ ယူဟွန်း။]
ယူဟွန်းက ညဘက်ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ဒီညတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မနေတော့ဘူးဟု တွေးမိသည်။
“နေဦး! အခုချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းတာက ရူးမိုက်ရာကျလိမ့်မယ်!”
ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်နေသော နာဆန်တံခါး (Naseng Gate) ရှေ့တွင် ကိတ်က လွတ်မြောက်ရေးတပ်ကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် လွတ်မြောက်ရေးတပ်မှ ရဲဘော်များသည် သူမစကားကို နားမထောင်ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို စုစည်းပြီး နာဆန်တံခါးအတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်လိုကြသည်။
“ကိတ်။ နင် ဘယ်လောက်ပဲ တားတား၊ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စကို ငါတို့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။”
“ဆုံးဖြတ်ပြီးသား? အခု နင်တို့ ဝင်သွားရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ နင်တို့ သိကြရဲ့လား?”
“နာဆန်တံခါး ပွင့်နေပြီ။ ငါတို့ တောင့်တခဲ့တဲ့၊ အနက်ရောင်မိုးကြိုးနန်းတော် (Black Thunder Palace) ဆီကို ပို့ဆောင်ပေးမယ့် တံခါးလေ။ နင်လည်း သိတာပဲ။ ဒါဟာ သူမကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။”
“အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့။ နင်တို့က ကယ်တင်ရှင်ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
နယ်မြေတပ်မှူးနှင့် လွတ်မြောက်ရေးတပ်၏ ခေါင်းဆောင်တို့က ကိတ်၏ စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက အရင် သွားနှင့်ပြီဆိုတော့ ငါတို့လည်း အမြန် လိုက်သွားမှ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“သူက နင်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။”
“အဲ့ဒါကတော့ ငြင်းခုန်စရာပဲ။”
“သူက အလွန်အဆင့်မြင့်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလေ။ နယ်ရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေရင်တောင် ငါတို့က ဝင်ပါနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ နင်တို့က သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဝေစုခွဲယူချင်နေတာ မဟုတ်လား။”
ခေါင်းဆောင်က ကိတ်၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်ကို သတိထား။ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရဲဘော်တွေကို မစော်ကားနဲ့။”
“ငါက အဖြစ်မှန်ကို ပြောနေတာပါ။ အသုံးဝင်မလား မသိတဲ့ လူတွေကို ခေါ်သွားတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့က ဆက်သွားချင်နေတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကယ်တင်ရှင်က အနက်ရောင်မိုးကြိုးအရှင်သခင်ကို အနိုင်ယူလိုက်တဲ့အခါ ငါတို့လည်း တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလေ။”
“ကိတ်…”
“အကြောင်းပြချက်တွေ မပေးနဲ့။ နာဆန်တံခါးအနီးက တခြားမြို့တွေကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပြီး လွတ်လပ်ရေးဆိုတဲ့ နာမည်အောက်မှာ အုပ်ချုပ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ငါ မသိဘူးများ ထင်နေလား?”
“…ကြည့်စမ်း၊ ကိတ်။ အခြေအနေကို ကြည့်။ နာဆန်တံခါး ပွင့်နေပြီ။ အဲ့ဒါကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ဟွတ်ဂွမ်ဒန် (Heukgeomdan) တွေလည်း သေကုန်ပြီ။ သတင်းက တခြားမြို့တွေဆီကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ။ အစွမ်းထက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က အနက်ရောင်မိုးကြိုးအရှင်သခင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ယူဖို့ သွားနေပြီ။”
“နင်တို့ပဲ အဲ့ဒီသတင်းကို ဖြန့်ခဲ့တာလေ။”
ကိတ် သိသည်။ ယူဟွန်းနှင့် အနက်ရောင်မိုးကြိုးအရှင်သခင်တို့ကြားတွင် အတိတ်က ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်ကို။
သို့သော် လွတ်မြောက်ရေးတပ်က သူ့၏ လုပ်ရပ်ကို လိမ်လည်ဖန်တီးပြီး ယူဟွန်းက သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသယောင် ဝါဒဖြန့်ခဲ့သည်။
“သူ အဲ့ဒီကို သွားတုန်းက သူ ဘာတွေးနေမလဲဆိုတာ နင် သိလား?”
“ငါ သိဖို့ လိုလို့လား? သူတို့ကို ကြည့်လိုက်။ လူတွေက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ငါတို့ကို ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့က အလုအယက် ခံရတာတွေ၊ ဖိနှိပ်ခံရတာတွေနဲ့ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ကြတာ၊ အခုတော့ သူတို့ မျှော်လင့်ချက် စတင် ထားရှိနေကြပြီ။”
“အဲ့ဒီမျှော်လင့်ချက်က လိမ်ညာမှုပေါ်မှာ အခြေခံထားတယ်ဆိုရင်ကော?”
“အဲ့ဒီအချက်ကို အမှန်တရား ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။”
ကိတ်သည် ခေါင်းဆောင်အပေါ်ထားရှိသည့် သူမ၏ မုန်းတီးမှုကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။
“ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ သူတစ်ပါးရဲ့ စေတနာကို ကိုယ့်သဘောအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ကောက်ပြီး အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။”
“လမ်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ နာဆန်တံခါး ပွင့်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ နင်က ပြောရက်လေခြင်း။”
“အနည်းဆုံးတော့ ငါက…!”
ကိတ် စကားရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ယူဟွန်းကို သူမ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ဆွဲခေါ်ခဲ့မိခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ၊ ပြောခဲ့လျှင်လည်း ဤလူက ယုံမည်မဟုတ်။
ခေါင်းဆောင်က ကိတ်၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကိတ်။ လက်တွေ့ကို ကြည့်စမ်း။ သတင်းက မြို့အနှံ့ ပျံ့သွားပြီ၊ လွတ်မြောက်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွေလည်း ဖြစ်ပေါ်နေပြီ။ ရွာပေါင်းစုံက လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက ဒီမြို့ကို ဦးတည်ပြီး စုဝေးနေကြတယ်။ မကြုံစဖူး တပ်မကြီးတစ်ခု စုဝေးနေတာ။ နင်က ငါတို့ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေခိုင်းမလို့လား? တပ်ဖွဲ့တွေ ဘယ်တော့ ပြန်ပေါ်လာမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူးလေ။”
“ဒါဆို နင်တို့က လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး အနက်ရောင်မိုးကြိုးနန်းတော်ဆီကို အခုချက်ချင်း သွားမလို့ပေါ့? ကောင်းပြီ။ သွားကြ။ ငါ မတားဘူး။”
“ခုနက ဆန့်ကျင်နေပြီးတော့ အခုကျမှ လွယ်လွယ်လေး သဘောတူလိုက်တာလား။”
“နင်တို့က ငါပြောတာ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခုတော့ မှတ်ထား။ သူတစ်ပါးရဲ့ စေတနာကို ကိုယ့်သဘောအတိုင်း အသုံးချဖို့ ကြိုးစားတဲ့ နင်တို့ဟာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ အဆုံးသတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အဲ့ဒါကိုတော့ စိတ်ထဲ ထားလိုက်ပါ့မယ်။”
သူက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။
ကိတ်သည် တံခါးမှတစ်ဆင့် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်။ အပြင်တွင် စောင့်နေသော ဂျင်မီသည် သူ့အစ်မကို မြင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ဒေါသထွက်နေတာလား?”
“…အင်း။”
“သူတို့က အစ်မကို ဘာတွေ ပြောလိုက်လို့လဲ?”
“အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ ဒါက… ငါ ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်လို့… အဲ့ဒါကြောင့် ဒေါသထွက်နေတာ။”
သူ မထွက်ခွာမီက ယူဟွန်းက သူမအား သေးငယ်သော စေတနာလေးပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
သို့သော် ကိတ်က ထိုအရာသည် တကယ်ပဲ လွယ်ကူသော ကိစ္စ ဟုတ်ပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မှ အစွန်းရောက်သမားများသည် ယူဟွန်းကို ကယ်တင်ရှင်နှင့် ဝါဒဖြန့်လက်နက်အဖြစ် အသုံးချနေကြသည်။ ကိတ်သည် သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
“ငါ အခု ယူဟွန်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ မရဲတော့ဘူး။”
“အစ်မ အခုလေးတင် ယူဟွန်းလို့ ပြောလိုက်တာလား?”
ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းစွပ်ဝတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက်က ကိတ်ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။
ကိတ်သည် ဂျင်မီကို သူမနောက်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ ထိုလူကို သတိထား၍ ခုခံလိုက်သည်။
“အို၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ရင်းနှီးတဲ့ နာမည်တစ်ခု ကြားလိုက်ရလို့ပါ။”
“…မင်းက ဘယ်သူလဲ?”
“အဲ့ဒီမတိုင်ခင် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်… မင်းတို့ ပြောနေတဲ့ ယူဟွန်း။ သူ့နာမည်က ကန်းယူဟွန်း လား?”
“မင်း ဘယ်လို…”
ကိတ် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ အမှားလုပ်မိမှန်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် ခေါင်းစွပ်ဝတ်ထားသည့် လူက သူမ၏ စကားကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ! ငါ သိသားပဲ!”
“…မင်းက သူ့ကို သိတာလား?”
“သိတာပေါ့။ ငါတို့က ရှေးဟောင်း ရဲဘော်တွေလေ။”
ထိုလူက ပြောရင်း ခေါင်းစွပ်ကို လှန်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပါးစပ်ပေါ်ရှိ လင်းယုန်ပုံစံ Mask ကိုလည်း ချွတ်လိုက်လေသည်။
ကိတ်သည် ထိုသူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွတ်မြောက်ရေးတပ်၏ ထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်စဉ်က အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသည့်သူမှန်း ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။
“ရှင်က… ကြေးစားဘုရင် ရိုင်ဟတ် အက်ဒလာလား?”
ဟုတ်သည်။ သူသည် ထိုနာမည်ဖြင့် လူသိများသူဖြစ်သည်။ သူသည် သာမန်လူသားတို့ထက် ကျော်လွန်သည့် အစွမ်းသတ္တိရှိသူဖြစ်ပြီး ဇာတ်လမ်းပေါင်းစုံမှ စုဖွဲ့ထားသည့် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်မစ်ရှင်ကိုမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးသလို နိုင်ငံတော်အများအပြားနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်ရှိသူဖြစ်သည်။ လူအများစုက သူ့ကို ‘ကြေးစားဘုရင်’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
“အဲ့ဒါက ကုဒ်နာမည်ပါ။”
ယခုအခါ ရင့်ကျက်တည်ကြည်သည့် ယောက်ျားပီသသော ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည့် ထိုသူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးထူထပ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို ယူယောင်းမင်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ။”