အခန်း ၃၆၀
ယူဟွန်းသည် သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အသွင်ပြောင်းသူ နှစ်ဦးကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မ (Black Thunder Lord) က လွှတ်လိုက်တာလား။”
အသားအရေ မည်းနက်သော နတ်ဆိုးက ပခုံးတွန့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့က အဲဒီလိုလူတွေနဲ့ တူနေလို့လား။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမနဲ့ လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး။”
“လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိဘူး မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့စကားပြောပုံက ကိုယ့်ကိစ္စမဟုတ်သလိုပဲနော်။”
“ငါတို့က သူမရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိပေမဲ့ သူမကို အစေခံနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို လာပိတ်ဆို့နေတာလဲ။”
ယူဟွန်း မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အဖြေကို လျင်မြန်စွာ ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်သည်။
“မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မနဲ့ ငါတွေ့ဆုံမှာကို မလိုလားတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာပေါ့။ မင်းတို့ အမှန်တကယ် အစေခံနေရတဲ့သူက ဒီလိုလုပ်ခိုင်းလိုက်တာလား။”
ထိုအခါ အသားအရေ မည်းနက်သော နတ်ဆိုးက ပိုက်ထားသည့်လက်များကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ နားလည်ရင်လည်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့။”
“ငါ မသွားဘူးဆိုရင်ကော။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခုနကလို နှုတ်ဆက်တဲ့အဆင့်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဘေးနားရှိ ဆံပင်နီနှင့်လူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာလား။ မင်းက အသွင်ပြောင်းသူ (Transcender) ဆိုတာ ငါတို့ သိလို့ ဒီကို ထွက်လာခဲ့တာ။ ငါတို့လည်း အသွင်ပြောင်းသူတွေပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာတွေမှာဆိုရင် နတ်ဆိုးဘုရင်တွေလို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဆင့်တူချင်းဆိုရင်တော့ နှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ငါတို့က ပိုသာနေမှာပဲ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ၊ တိုက်ပွဲ စတင်တာနဲ့ မင်း သေရမှာပဲ။”
ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအသွင်ပြောင်းသူ နှစ်ဦးက ယူဟွန်းရှေ့တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ အရေအတွက်ပေါ်တွင် မူတည်လေ့မရှိသော်လည်း အစွမ်းအစချင်း တူညီနေပါက ၂ 対 ၁ ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ဖိအားများလှသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။
သူက အသွင်ပြောင်းသူ ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။ မဟုတ်သေးဘူး၊ သူက အသွင်ပြောင်းသူ ဖြစ်နေလို့ပင် ပိုဆိုးသည်။
ဆံပင်နီနှင့်လူက ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မာနကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ငါတို့ကို တိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ တကယ်တော့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ဒီအသွင်ပြောင်းသူသစ်က ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းသလဲဆိုတာ ငါတို့ စိတ်ဝင်စားနေတာ။ တိုက်ခိုက်လိုက်ရရင် ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိမှာပါ။”
“ငါ့ကို အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းတိုက်မယ့်သူက စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပါလား။”
“ငါတို့က တိုက်ရတာကို နှစ်သက်ပေမဲ့ ရှုံးမှာတော့ မကြိုက်ဘူး။ ဘာလဲ၊ မင်းက တရားမျှတတဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲကို လိုချင်နေတာလား။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း အတင်းတောင်းဆိုရင်တော့ ငါတို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား မင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ မာနမရှိဘူးဆိုပြီးတော့လည်း မညည်းညူနဲ့။ ငါတို့က အမိန့်ကို နာခံတာပဲ ရှိတာ။”
အသွင်ပြောင်းသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကများ အမိန့်ပေးနိုင်မှာလဲ။
သူတို့က သခင်မ၏ လက်အောက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမကို အစေခံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ အမှန်တကယ် အစေခံနေရသူသည် ထိုသခင်မထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် အနည်းဆုံး ဒုတိယမျိုးဆက် နတ်ဘုရား (Divine Spirit) သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုမြင့်သော အဆင့် ဖြစ်ရမည်။
ယူဟွန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ နတ်ဆိုးနှင့် ဆံပင်နီနှင့်လူတို့သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
“ဟေ့။ မင်း ငါတို့ဆီက ဘာတွေ ကြားလိုက်ရလို့လဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ တကယ် တိုက်ခိုက်တော့မှာမို့လို့ ကြောက်သွားတာလား။ မင်းတို့ လိုချင်တာ ဒါမဟုတ်ဘူးလား။”
အသားအရေ မည်းနက်သော နတ်ဆိုးက မျက်နှာကို တင်းထားသော်လည်း ဆံပင်နီနှင့်လူကမူ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ နာခံတတ်သော နတ်ဆိုးနှင့် မတူဘဲ သူကမူ အသွင်ပြောင်းသူသစ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
“ပြီးတော့ ငါလည်း သိချင်တာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။”
ယူဟွန်းသည် အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ ဒီမျက်နှာဖုံးကို ဒီလောက်အထိ တပ်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း လိုအပ်သည်။ သူ့ရှေ့က ရန်သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေသည်။
“မင်းတို့ အစေခံနေရတဲ့သူအကြောင်း သိသမျှ အကုန်လုံး ထုတ်ပြောလိုက်တာ ကောင်းမယ်။”
ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ သိနိုင်မည့် ဒီအခွင့်အရေးကို သူ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
နတ်ဆိုးနှင့် ဆံပင်နီနှင့်လူတို့သည် အပိုရီယာ၏ မျက်လုံးလေးလုံးကို ကြည့်၍ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူတို့သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို မြှင့်တင်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်ကမ္ဘာတွင် နတ်ဆိုးဘုရင်များဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ခံခဲ့ရသူများဖြစ်ရာ အသွင်ပြောင်းသူ တစ်ဦးတည်းကို ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။
အဆင့်တူ အသွင်ပြောင်းသူ ဖြစ်နေပါကလည်း နှစ်ယောက်ရှိနေသည့်အတွက် ရလဒ်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
“မင်းကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ။”
“မင်း သေသွားရင် ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာပဲ။”
“မင်းတို့ ဒီကို မလာခင် ပါးစပ်ကို အဆီပြန်အောင် သုတ်လာကြတာလား။ စကားတွေ အများကြီး မပြောခင် ဘယ်လိုတိုက်ရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားကြစမ်းပါ။”
ယူဟွန်းက လှောင်ပြောင်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့ တစ်ခု မသိတာ ရှိတယ်။ အသွင်ပြောင်းသူတွေကြားမှာ အဆင့်အတန်းဆိုတာ ရှိတယ်။”
သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်က နိုးထလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ့စွမ်းအား အပြည့်ကို တစ်ခါမျှ မထုတ်သုံးခဲ့ရသေးပေ။
အခုအချိန်အထိလည်း ထုတ်သုံးရန် မလိုသေးဟု သူ ခံစားရသည်။
“နှစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ ရလဒ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသားလို့ ထင်နေတာလား။ ငါက နောက်ဆုတ်ပေးရမှာလား။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။”
ယူဟွန်းသည် ဒေါသထွက်လွယ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင်နှင့် သွားတွေ့မည့်လမ်းကို ဤသို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နှောင့်ယှက်နေသည့်အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။
“ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး လူတစ်ဆယ်လောက် ထပ်ခေါ်လာခဲ့သင့်တာ။”
ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့အား အနည်းငယ် ပြသပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို။
မြေပြင်တွင် ကြယ်တံခွန်များ ကျရောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တက်လာသည့် ဖုန်မှုန့်တိမ်တန်းများမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိဘဲ စွမ်းအားများ ထိတိုက်မှုကြောင့် မခံနိုင်သည့် ကျောက်လွှာများမှာ ထူးဆန်းစွာ ပက်လက်လန်သွားကာ လွင်ပြင်တွင် တောင်ကုန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်ပိုင်း အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်။
“အဟွတ်! ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
နတ်ဆိုးသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်နေရာရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဘေးဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် သူ၏ စစ်မြင်းသည် ပြိုကျပြီး လိမ်ဖဲ့နေသော မြေပြင်အက်ကြောင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။
ထိုတိရစ္ဆာန်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ ဦးချိုမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များမှာလည်း မရှိတော့ပေ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကောင်းမွန်သည့် အစိတ်အပိုင်းဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ပုံပျက်နေသော မျက်နှာက သူ မည်မျှနာကျင်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။
သူ့တွင် အဖော်အပေါင်းအပေါ် ခံစားချက်မရှိသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းတရားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါစေ၊ မည်သူမဆို ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးသည် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည့် လူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကို အသွင်ပြောင်းသူလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ မင်းက ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲ။”
ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိခိုက်မှု မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ နေရာအနှံ့ စုတ်ပြဲနေပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာများလည်း ရထားသည်။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ကောင်းလာပြီး ကုန်ခမ်းသွားသော စွမ်းအားများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။
သူ့တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဟူ၍ မရှိပေ။ ရှိခဲ့လျှင်ပင် မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ရလဒ်ကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့အတွက် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်မှု ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသည် သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုသာ ထင်မိသည်။
“ငါ ပြောခဲ့တယ်မလား။ အသွင်ပြောင်းသူတွေကြားမှာတောင် အဆင့်အတန်းချင်း မတူဘူးလို့။”
သူတို့က အသွင်ပြောင်းသူများကို နိမ့်၊ အလယ်၊ မြင့်ဟူ၍ အဆင့်ခွဲထားခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ ယူဟွန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ထိုနှစ်ဦးမှာ အသွင်ပြောင်းသူများအဖြစ် နိမ့်အဆင့်မှ အလယ်အဆင့်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကူးပြောင်းနေသူများသာ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းသည်။ အရေအတွက်မှာ အရေးမကြီးပေ။
အသွင်ပြောင်းသူများကြားတွင်ပင် ဤမျှ စွမ်းအားကွာခြားချက် ရှိနေပါက ထိုကွာဟချက်ကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။
“ကဲ။ ပြောစမ်း။”
ယူဟွန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည့် နတ်ဆိုး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ မင်းတို့ အစေခံနေရတဲ့သူက မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိလား။”
“ငါ ပြောမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
နတ်ဆိုးသည် သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း လှောင်ပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသည့် ယူဟွန်းသည်လည်း သူ့ကို ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အင်း၊ မင်း ဒီလိုပဲ ပြောမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။”
ယူဟွန်းသည် နတ်ဆိုး၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေဖြင့် ချက်ချင်း နင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်က အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုး၏ ပါးစပ်မှာ ဟသွားပြီး သွေးများ ပိုမိုစီးကျလာသည်။
“ဂလု! မင်း ငါ့ကို နှိပ်စက်သည်ဖြစ်စေ၊ သတ်ပစ်လိုက်သည်ဖြစ်စေ။ ငါ ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“သစ္စာရှိလိုက်တာ။ အင်းလေ၊ အသွင်ပြောင်းသူတစ်ဦးက နှိပ်စက်မှုကို အရှုံးပေးလိုက်တယ်ဆိုတာကလည်း ရယ်စရာကောင်းလွန်းတာပေါ့။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် ဖိအားကို ပိုမိုသက်ရောက်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ပေါက်ထွက်တော့မတတ် ပြူးကျယ်လာသည်။
“...အလကားပါပဲ။ ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါ သိပ်ပြီး သိချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့မှာ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိနေတယ်လေ။”
“ဘာကို ပြောတာလဲ။”
“မာရာ ပါပါယာ (Mara Papayas)။ မင်းတို့ အစေခံနေရတဲ့ နတ်ဘုရားက သူမဟုတ်လား။”
ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဟ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”
“မင်းတို့ သုံးတဲ့ စွမ်းအားတွေထဲမှာ ငါ့ကို ပျို့အန်ချင်စိတ်ပေါက်စေတဲ့ မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရောနှောနေတာကို ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ဇာတ်လမ်းအခန်း (Story Room) တွင် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်ခဲ့ဖူးသည့် တယ်လာတစ်ဦးအနေဖြင့် ယူဟွန်းသည် မာရာ ပါပါယာက မည်မျှ အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း ကောင်းကောင်းသိရှိပြီး သတိထားနေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည့် ဆာကျာမုနိ (Sakyamuni) ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ကို သတိပေးခဲ့ဖူးသလို စာတန် (Satan) ကလည်း သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
မာရာ၏ စွမ်းအားသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူ၏ စွမ်းအင်များက အခြားသတ္တဝါများအပေါ် မည်သို့သော ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်စေသည်ကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“ဟယ်ရင်ကို အဲဒီလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ သူမဟုတ်လား။ ဘာမှ မသိဘဲ အပြစ်ကင်းစင်နေတဲ့ သူမဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး သူမကို ဖျက်ဆီးကာ စွမ်းအားတွေ ပေးခဲ့တာလေ။”
သူ ပြောလေလေ၊ သူ့ရင်ထဲတွင် ဒေါသအလျဉ်းများ ပိုမိုတောက်လောင်လေလေ ဖြစ်သည်။
သူ အကုန်လုံး သိနေသော်လည်း ဤနတ်ဆိုးကို ဆက်လက် နှိပ်စက်နေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ပြန်လည် ထုတ်လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သဘာဝအလျောက်ပင် သူ၏ ခြေထောက်မှ ဖိအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ နတ်ဆိုးသည် သူ့နှလုံးသားကို ကြိတ်ခြေမတတ် ဖိအားပေးခံထားရပြီး သေခြင်းတရား နီးကပ်လာသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကြားထဲမှ သွေးများ တံတွေးနှင့်အတူ ထွေးထုတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခဲ။ ဟားဟားဟား! ဟုတ်တယ်။ မင်း ထင်နေတာ အဲဒါပဲ။”
“ဘာကိုလဲ။”
“မင်းက သူ ဘာမှ မသိတဲ့သူကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မာရာက အဖြူစင်ဆုံးအရာကို အမည်းရောင်နဲ့ စွန်းထင်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူက အဲဒီလို လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”
“မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မ (Black Thunder Lord) ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတယ် ထင်လဲ။ မာရာကြောင့် သူ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတာလို့ ထင်နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး။ မင်း မှားနေပြီ။ မာရာက သူမကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ ရှိတယ်။ သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ ရှိနေတဲ့ အမှောင်ထုကိုပဲ သူ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ။ သူက မရှိတဲ့အရာကို ဖန်တီးပေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
နတ်ဆိုးသည် ဤထက် ပိုပျော်စရာကောင်းသည့်အရာ မရှိတော့ဟု ယူဆကာ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မက ကြင်နာတတ်တဲ့ ကောင်းတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ မင်း မှားနေပြီ။ သူမမှာ အစကတည်းက အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ ရှိနေခဲ့တာ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”
“မင်း အမှန်တရားကို သိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခန်းနဲ့ စကားပြောခန်းတွေကနေ ငါ သိနိုင်တယ်။ မင်းက အဲဒါကို ငြင်းပယ်ဖို့ ကြိုးစားနေရုံသက်သက်ပဲ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ငါ ပြောနေတယ်လေ။”
“ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။ မင်း သိပြီးသားအရာကို အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ငြင်းဆန်နေတာပဲ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဒေါသကြောင့် ဘယ်လောက်တောင် တောက်လောင်နေလဲဆိုတာ ငါ ခံစားမိတယ်။ မင်းရဲ့ ဒေါသ၊ ပြီးတော့ အဲဒီဒေါသက သယ်ဆောင်လာမယ့် ဘေးဒုက္ခတွေ။ ဟား၊ ဟားဟားဟား!!!”
ခရက်!
ယူဟွန်းသည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ နတ်ဆိုး၏ ရင်ဘတ်ကို နင်းချေကာ နှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
နတ်ဆိုးသည် အနက်ရောင် သွေးများကို အန်ထုတ်ကာ သေဆုံးသွားချိန်အထိ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောနေဆဲပင်။
ယူဟွန်း ရင်ဆိုင်ရမည့် အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်သရွေ့ သူ သေဆုံးသွားရခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ဟုတ်တယ်၊ အမှန်တရားကို ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေလိုက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ မင်း မမြင်ချင်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝကတော့ မင်းရှေ့ကို ရောက်လာလိမ့်ဦးမယ်။
“အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ဘယ်လို မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ နေမလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ... မမြင်ရတော့မှာတော့ နှမြောစရာပဲ။”
နတ်ဆိုးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မကြာမီ စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ရောနှောနေသော ကမ္ဘာထဲသို့ မပေါင်းစပ်နိုင်သည့် လူသားများနှင့် မတူဘဲ အသွင်ပြောင်းသူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည့် နတ်ဆိုးများနှင့် နီရဲသော နတ်ဆိုးများမှာမူ ရုပ်အလောင်းများ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။
ယူဟွန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။
နတ်ဆိုး သေခါနီး ပြောသွားခဲ့သည့် စကားများမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေသည်။
“ငါ့ကို ရယ်မောအောင် မလုပ်နဲ့။”
သူသည် မည်သူ့ကို ပြောနေမှန်းမသိဘဲ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။
***
အသွင်ပြောင်းသူနှင့် တိုက်ပွဲမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုကြာသွားသောကြောင့် ယူဟွန်းသည် ခဏတာ စခန်းချနားနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယမြို့တော်ကို သူ မမြင်ရသေးသလို အဲဒီကို သွားစရာလည်း မလိုသည့်အတွက် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်အလယ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်ဆုံး ပြည့်နှက်နေသည့် ကြယ်ပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုကြယ်များသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူ မြင်ဖူးသည်ထက် ပိုမိုတောက်ပပြီး ပိုမိုကြီးမားကာ အရေအတွက်အားဖြင့်လည်း ရေတွက်၍ မရနိုင်အောင် များပြားလှသည်။
သူသည် နေ့ဘက်က မာရာ ပါပါယာ၏ လက်ပါးစေများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲဟုပင် ခေါ်၍ မရပေ။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ‘ခုနစ်ပါးနတ်ဆိုး မည်းမှောင်ကောင်းကင် နတ်စွမ်းရည်’ (Seven Demons Black Sky Divine Skill) ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
အရေးကြီးသည်မှာ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများဖြစ်သည်။
“မာရာ ပါပါယာ။”
သူသည် အလွန်အမင်း မုန်းတီးသော ထိုအမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် မည်သို့ကြောင့် ‘မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မ’ ဖြစ်သွားရသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
မာရာဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးကို သူ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကန်းဟယ်ရင်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အတွက် စိတ်နှလုံး ကျိုးပဲ့ခဲ့ရသဖြင့် အလွယ်တကူပင် လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
‘အဲဒီတုန်းက ငါသာ မပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင်ကော။ သူမက အရင်အတိုင်းပဲ ရှိနေမလား။’
သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ခန့်မှန်းချက်များကို မနှစ်သက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။
ယခုအချိန်အထိ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် လူများအကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ၏ စိတ်မှာ လေးလံလာသည်။
ဖိနှိပ်ခံရပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် လူများ။ သူ့ကို ဤနေရာအထိ ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည့် ကိတ် (Kate) နှင့် ဂျင်မီ (Jimmy)။ သူတို့သည် ကန်းဟယ်ရင်ကြောင့် မိဘများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
သူသည် ထိုအချက်ကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုကို အခြားသူများထက် ပိုမိုခံစားနေရသည်။
သူ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသည့် ကန်းဟယ်ရင်မှာ မရှိတော့ပြီ။
ကြိတ်။
သူသည် သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
သူသည် အခြားသူများကို မေးမြန်းချင်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်း၊ ယူယောင်းမင်း၊ ဘက်ဆောရယွန်။ သူ မရှိတော့သည့်အချိန်တွင် သူမကို ဘာကြောင့် မကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတာလဲ။
သို့သော် သူ ထိုသို့ မေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ မမေးသင့်မှန်းလည်း သိသည်။
‘အကုန်လုံး ငါ့အမှားတွေပါ။’
သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည် မလုံလောက်မှုကသာ ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ကို သူ ငြင်းဆန်၍ မရပေ။
သူမနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ သူမကို ဘာပြောရမည်မှန်းလည်း သူ မသိပေ။
သူ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ သူမ သိရှိသွားပြီး သူမ၏ အပြစ်များအတွက် နောင်တရကာ အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်တောင် ‘မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်မ’ အဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် သူမ၏ အတိတ်က ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။
‘သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမလား။’
ဒါဆို သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
သူမကို အရင်ဆုံး ဘာပြောသင့်သလဲ။
သူ တွေးလေလေ၊ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အားရပါးရ ခါယမ်းလိုက်သည်။
သူသည် ဆံပင်များကို ဆွဲဖွရင်း မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် ဘာကိုမျှ နောင်တမရရန်နှင့် အချိန်တိုင်းတွင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရန် ကတိပြုထားခဲ့သည်။
‘ဒီလိုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားရမှာလား။’
အရာအားလုံးတွင် အောင်မြင်ချင်ခြင်းမှာ လောဘကြီးလွန်းကြောင်း သူ သိသည်။
သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ လောဘကြီးမိသည်ကို သူ မတားဆီးနိုင်ပေ။
‘ဒီအကြောင်းတွေ တွေးနေလို့ ဘာမှ အကျိုးမရှိပါဘူး။ အိပ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။’
ယူဟွန်းသည် အိပ်စက်ရန်အတွက် ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို သဘာဝအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
‘ကြယ်တံခွန်လား။’
ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် ကြယ်တံခွန်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာနေကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် နေရာမှ ထလိုက်သည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းသည် သူ့ဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ နှာခေါင်းရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ဘုန်း!
ကြီးမားသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ယူဟွန်းသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ထိုပေါက်ကွဲမှုကို ခုခံလိုက်သည်။
‘နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုလား။’
မီးခိုးငွေ့များ ပါးသွားသောအခါ ကောင်းကင်မှ ကျလာသည့်အရာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ အဖြူရောင် တောက်ပပြီး ထက်မြက်လှသည့် ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။
သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။
“ဘက်ရယွန် (Baek-ryeon)?”