အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အခြားသော တပ်မတော်သားများကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ယူဟွန်းကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ သူတို့အတွက် ယူဟွန်းမှာ မည်သူဖြစ်သည်ဟူသည် အရေးမကြီးပေ။ သူတို့၏ အဆင့် ၁၀၀ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ထူးချွန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် တစ်ခုတည်းသော အချက်ပေးသံကိုသာ ထုတ်လွှင့်နေသည်။
သတိမပေါ့ရ။ ရှေ့ကလူကို အပြည့်အဝအာရုံစိုက်ပြီး မတိုက်ခိုက်လျှင် အားလုံးသေရလိမ့်မည်။
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို အငြိုးတကြီး သတ်ဖြတ်နေရ၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားသည်။ သူတို့သည် အဆင့် ၁၀၀ ရှိသည့် အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်များ ဖြစ်နေပါစေ၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုအချက်မှာ အရေးမပါတော့ချေ။
ရှူး!
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ယူဟွန်းကို ဝန်းရံလျက် ဓားကွက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
မှင်ပန်းပွင့် အဆုံးမဲ့ပွင့်လန်းခြင်း ဓားကွက် (墨花無窮滿開陳)
အဆင့် ၁၀၀ ရှိ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင် ၂၀ ဦး ပူးပေါင်းဖန်တီးထားသော ထိုဓားကွက်သည် ယူဟွန်း၏ အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အမှတ်စဉ် ၂၀ မြောက် ဓားသမားက စတင်လှုပ်ရှားသည်။ သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဝါးတားတားဖြစ်သွားပြီး ယူဟွန်း၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာကာ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“သေစမ်း...!”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယူဟွန်း၏ ရက်စက်သော လက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဘုန်း! မြေပြင်က အက်ကွဲသွားပြီး အမှတ်စဉ် ၂၀ မြောက် ဓားသမားမှာ သွေးအန်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အမှတ်စဉ် ၁၈ နှင့် ၁၉ မြောက် ဓားသမားများက ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးက ယူဟွန်းကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်သည်။ ယူဟွန်းက အမှတ်စဉ် ၂၀ မြောက် ဓားသမားကို ကိုင်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ထိုဓားချက်များကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော အမှတ်စဉ် ၁၇ မြောက် ဓားသမားက ယူဟွန်း၏ နဖူးကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ပုံရိပ်ယောင်ပင် မကျန်ရစ်စေရလောက်အောင် မြန်ဆန်သော ထိုးချက်သည် အပိုရီးယားမျက်နှာဖုံး၏ အလယ်ဗဟိုထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ခလောက်! ထိုးစိုက်လိုက်သည့် အမှတ်စဉ် ၁၇ မြောက် ဓားသမား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“မင်းတို့က နှေးလွန်းတယ်။”
မျက်နှာဖုံး၏ ချွန်ထက်သော သွားများက သူ၏ဓားကို ကိုက်ခဲထားလိုက်သည်။ ယူဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဓားသွားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အခြေအနေဆိုးရွားနေပြီကို သိလိုက်ရသော ဓားသမား သုံးဦးစလုံးသည် ဓားကို စွန့်လွှတ်ကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ ဓားကွက်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းများ မရှိတော့ချေ။
“လေးယောက်မြောက်။”
ပြတ်ထွက်သွားသော ခေါင်းများမှာ နောက်ကျမှ ယူဟွန်း၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်ဝင်လာသည်။ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင် လေးဦးမှာ တစ်ခဏချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အမှတ်စဉ် ၁၁ မှ ၁၆ အထိ ဓားသမားများက တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ခုတ်! သူတို့သည် ယူဟွန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပရမ်းပတာ ရွေ့လျားကာ စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဓားချက်များကို ထိုးစိုက်ကြသည်။ ပန်းပွင့်ဖတ်များသဖွယ် လွင့်ပျံနေသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
“ပန်းပွင့်တွေဆိုရင် ငါလည်း အစွမ်းအနည်းငယ် ရှိသေးတယ်လေ။”
ယူဟွန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော အတွင်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ခုနစ်မိစ္ဆာ အနက်ရောင်ကောင်းကင် မြင့်မြတ်သော အတတ်ပညာ၊ ပထမမိစ္ဆာ ဘေးအန္တရာယ်ပန်း (災花)။
အနက်ရောင် ပန်းပွင့်များ ဖူးပွင့်လာပြီးနောက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ယူဟွန်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော မှင်ရောင်စွမ်းအင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့်အပြင် အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စွမ်းအင်များကိုပါ တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။
မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ကြောင့် အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တိုက်စစ်မှ ခုခံစစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ချိန်တွင် ဟာကွက်များ ပေါ်လာသည်။ ယူဟွန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ရွှပ်!
ယူဟွန်း၏ ပုံရိပ်သည် အနီးဆုံးရှိ အမှတ်စဉ် ၁၆ မြောက် ဓားသမား၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ဟစ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယူဟွန်း၏ လက်သီးချက်က သူ့ခေါင်းကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ ယူဟွန်း မရပ်တန့်သေးပေ။ လေထဲတွင် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲသားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အမှတ်စဉ် ၁၅ မှ ၁၁ အထိ ဓားသမားများ၏ ခေါင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်စင်သွားသည်။
“သူ့ကို အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြ!”
“ရှိသမျှအစွမ်းကုန် သုံးကြ!”
စုစုပေါင်းအင်အား၏ တစ်ဝက်ဖြစ်သော ၁၀ ဦးမှာ တစ်ခဏချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော ၁၀ ဦးက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ယူဟွန်းကို သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံး နည်းစနစ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ဓားအလင်းတန်းများ ယူဟွန်း၏ အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ပြေးဝင်လာသည်။ ယူဟွန်းက သူဖြန့်ကျက်ထားသော ဘေးအန္တရာယ်ပန်းများကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။
အနက်ရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်များ စုစည်းသွားပြီးနောက် ကြီးမားသော မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ခုနစ်မိစ္ဆာ အနက်ရောင်ကောင်းကင် မြင့်မြတ်သော အတတ်ပညာ၊ ဒုတိယမိစ္ဆာ မှန်ပြန်ဟပ်နည်း။
မှင်ရောင်မှန် အကျဉ်းထောင် (墨鏡獄)။
မှန်များသည် ဝင်ရောက်လာသော စွမ်းအင်များနှင့် တိုက်မိကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန်လည်ဟပ်သွားသည်။ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် မိမိတို့၏ စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
လူ ၂၀ လိုအပ်သော မှင်ပန်းပွင့် အဆုံးမဲ့ပွင့်လန်းခြင်း ဓားကွက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ လူ ၂၀ ၏ စက်ဝန်းပုံစံဖြင့် ဖိအားပေးမှသာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် အခြေအနေမျိုးတွင် အရေအတွက် တစ်ဝက်လျော့သွားပြီး ဓားကွက်ပါ ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက ပြန့်ကျဲသွားသော အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်သည်။ အမဲလိုက်ချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။
“ကျ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ…!”
ပွက်!
သေခြင်းတရားကို ခံစားမိကာ အသနားခံနေသော တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ခေါင်းမှာ လွင့်စင်သွားသည်။ ယူဟွန်း သနားညှာတာမှု မပြပေ။
သွေးနံ့။
အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များထံမှ စူးရှသော သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ မရောက်ခင်နှင့် ရောက်ပြီးနောက်တွင် လူပေါင်းမည်မျှ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကိုပင် သူ မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူ ကရုဏာ မထားခဲ့ပါ။ သူတို့ကို အမဲလိုက်ကာ အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ပစ်သည်။
“လူသားဆန်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး တိရစ္ဆာန်တွေ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် မင်းတို့ ခံရမယ့် အကျိုးဆက်ပဲ။”
ပွက်!
အခြားသော အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ခေါင်းမှာ ယူဟွန်း၏ လက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ခေါင်းဆောင်ဟု ဆိုနိုင်သော အီလ်ဂွန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးမှာ အလောင်းများအဖြစ် ပြန့်ကျဲနေကြသည်။
အီလ်ဂွန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ခဏလေးကမှ သူတို့သည် ယနေ့ လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်မည်ဆိုသည်ကို ရယ်မောပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ပြောခဲ့သည်က နောက်ပြောင်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သေဆုံးသည်အထိ ငိုယို အသနားခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တရားမျှတသော တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အမဲလိုက်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ မကောင်းမှုများက ဘူးမရိုက်ဘဲ ပြန်လှည့်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မိ၊ မိစ္ဆာကောင်…”
ပျက်စီးသွားသော အဆောက်အအုံများ၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသည့် ယူဟွန်းကို ကြည့်ကာ အီလ်ဂွန်က တုန်ရီစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝှစ်။ ယူဟွန်း၏ ခေါင်းက အီလ်ဂွန်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ အီလ်ဂွန်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယူဟွန်းကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ့ဓား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?’
ဓားတင် မဟုတ်ပေ။ ဓားကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ လက်ကောက်ဝတ်အောက်မှစ၍ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
နာကျင်မှုက နောက်ကျမှ ရောက်လာသည်။
“အားးးး!!!”
ယူဟွန်းက အီလ်ဂွန်၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်များကို ပစ်ချလိုက်သည်။ အီလ်ဂွန်၏ မျက်လုံးများမှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်။ သူ ယူဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကောင်းကောင်း မမြင်လိုက်ရပေ။
သူသည် အဆင့် ၁၀၀ သို့ ရောက်ရှိပြီး ထူးချွန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါလျက်နှင့်ပင် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို လွဲချော်ခဲ့ရသည်။
မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် သာမန်ထူးချွန်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပိုမိုအားကောင်းပြီး ထူးချွန်သူများထက်ပင် ကျော်လွန်နေသော အဆင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
“သခင်…”
ထိုစကားမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်သည်။
အီလ်ဂွန်၏ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ ယူဟွန်းက သူ့ကို လက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။
အဝေးမှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများမှာ ယူဟွန်း ပြသသွားသည့် အံ့မခန်းစွမ်းရည်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အားနည်းသူများ မဟုတ်သော်လည်း ယူဟွန်း ပြသသွားသော အဆင့်မှာ သူတို့၏ မျက်စိဖြင့် လိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလွန်းသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် သူတို့ တိုက်ခိုက်ပုံကို ကောင်းကောင်း မမြင်လိုက်ရပေ။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယူဟွန်း၏ ပုံစံသစ်နှင့် အနက်ရောင်ဓားများ ရှုပ်ထွေးစွာ ထိတွေ့နေပုံ၊ အနက်ရောင်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပုံတို့သာ ဖြစ်သည်။
နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံများ၊ တက်လာသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကွဲအက်သွားသော မြေပြင်များ။
အားလုံးပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ယူဟွန်းတစ်ဦးတည်းသာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။
“သူ၊ သူက အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင် ၂၀ စလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်လိုက်တာလား?”
“အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဆိုတာ အဆင့် ၁၀၀ စီရှိတဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သည်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာလေ။ သူတို့က ဓားကွက်တွေကိုတောင် သုံးခဲ့တာကို…”
“သူက သာမန် ထူးချွန်သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မာချွန်းဟူရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကနေ ကျွန်တော်တို့ကို လွတ်မြောက်အောင် ကယ်တင်ပေးမယ့်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်…”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ယူဟွန်းကမူ ကိတ်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား။”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
ယူဟွန်းက အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်မှ စီးကျလာသော ချွေးစက်များကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ သုတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့နှင့် တိုက်ပွဲကို တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်ရသည့်အတွက် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဒါဝင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အား ခွန်အားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်စေရန် ကူညီပေးသည်။
“ဒါနဲ့၊ ရှင် ရာရှိုမွန် (Rashomon) ကို ဖြတ်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အစကတည်းက အဲဒီလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်အောင် ဖွင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလား။”
“မဟုတ်တာ။ ရာရှိုမွန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ အဲဒီလောက်ကြီး ဖွင့်လိုက်တာက ယောင်းဂျူက ကျွန်တော်တို့ကို ရေတိုက်ဖို့ (ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့) ကြိုးစားနေလို့လေ။ ခွင့်ပြုချက်သာ ရရင် အောက်ဘက်က ဘေးပေါက်ကနေ ဖြတ်သွားလို့ ရတာပေါ့။”
“အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း ထင်ရှားသွားစေတယ်။ ကျွန်တော် ဖွင့်ခိုင်းခဲ့မိတာ မှားသွားပြီ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ပြဿနာက ကြီးသွားတာ။ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့က အဝင်ဝမှာ စောင့်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရာရှိုမွန် ပွင့်သွားပြီဆိုတာ သူတို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ တပ်မတော်ရဲ့ အဓိက အင်အားစုတွေ လှုပ်ရှားလာမှာပဲ။ ဒီလို တိုက်ပွဲမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး။”
ကိတ်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမက လမ်းပြပေးမည်ဟု သဘောတူထားသော်လည်း ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ယူဟွန်း၏ အကူအညီကို သူမ တောင်းဆို၍ မရနိုင်ပါ။ ဟက်ရယ်ဂန်း (Black Thunder Palace) သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူမနှင့် သူမ၏ မောင်လေးကို သူ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် အခြားသော တိုင်းရင်းသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း မကောင်းလှပေ။
“…တိုင်းရင်းသားတွေက ခင်ဗျားအပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားနေကြတယ်၊ မစ္စတာယူဟွန်း။”
“ကျွန်တော့်ကိုလား။”
“ရှင် ရာရှိုမွန်ကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်၊ မြို့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ကိုလည်း အနိုင်ယူခဲ့တယ်လေ။”
“ကျွန်တော်က သူတို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
“လူတွေက သူတို့ မြင်ချင်တာကိုပဲ မြင်ပြီး ကြားချင်တာကိုပဲ ကြားကြတာပါ။ ရှင်က မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းရင်တောင် သူတို့ကတော့ ရှင် သူတို့ကို ကျေးဇူးပြုပေးခဲ့တယ်လို့ပဲ ထင်နေကြမှာ။ သူတို့က အဲဒီထက် ပိုတဲ့အရာတွေကို တောင်းဆိုလာဖို့တောင် ရှိသေးတယ်။”
“အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။”
မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများကို ကြည့်ကာ ယူဟွန်းသည် သူ၏ ရွံရှာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ။”
“ဟင်၊ ဟင်?”
ကိတ်က အံ့ဩတကြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို တုံ့ပြန်နေတာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဟက်ရယ်ဂန်းအထိ လမ်းပြပေးမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ…”
“တည့်တည့်သွားရင် တွေ့မှာပါ။ ရာရှိုမွန်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ပဲ ခက်တာ၊ ကျန်တာက လွယ်ပါတယ်။ ဟက်ရယ်ဂန်းကို သွားတဲ့လမ်းကို ရှာရတာ ခက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အဲဒါက… ဒါပေမဲ့…”
ကိတ်သည် နောင်တစိတ်ကြောင့် နှုတ်ဆက်စကားကို လွယ်လွယ်နှင့် မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။
ဤသူကို အတင်းဆွဲထားပြီး သူပုန်များထံမှ အကူအညီ ရယူရမည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
သူမက ဘာမျှ ပြန်မပေးခဲ့ဘဲ အမြဲတမ်း အတောင်းခံရသူ ဖြစ်နေခဲ့သည့်အတွက်သာ သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်မပေးခဲ့ရပေ။
“စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဟင်? မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက…”
“ခင်ဗျား မျက်နှာက အကုန် ဖော်ပြနေတယ်။ လမ်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်နေတာမလား။”
ယူဟွန်းက သူမ၏ အတွေးများကို စကားလုံးများဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သဖြင့် ကိတ်က အလိုအလျောက် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ယူဟွန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အကူအညီ ရခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားဆီကရော၊ ဂျင်မီဆီကပါ အကူအညီ ရခဲ့တာပါ။”
“…ကျွန်မ ဘာမှ သေချာ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။”
“အဲဒါက ခင်ဗျား အခြေအနေကို အစွန်းရောက်တဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်နေလို့ပါ။ ခင်ဗျားဆီက ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တာက လမ်းပြပေးဖို့နဲ့ အတားအဆီးကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမလဲဆိုတာ ပြပေးဖို့ပဲ။ အဲဒီထက် ပိုပြီး ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။”
သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားများသည် ကိတ်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယူဟွန်းလည်း ထိုအချက်ကို သိနေသည်။
“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒီ မမျှတတဲ့ လောကကြီးမှာ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်နိမိတ်တွေ ရှိတယ်။”
ကလေးတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာနှင့် လူကြီးတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ ကွာခြားသည်။
ယူဟွန်း လုပ်နိုင်သည့်အရာနှင့် ကိတ် လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုကွာခြားချက်ကို လက်မခံခြင်းမှာ မကောင်းဟု သူ မထင်ပေ။ မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို သိရှိခြင်းမှာ တိုးတက်ရန်အတွက် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ စွဲလမ်းမနေပါနဲ့။ ကိုယ်က မလုပ်နိုင်လို့၊ တခြားသူတွေက လုပ်နိုင်နေလို့ ဒီ မမျှတတဲ့ လောကကြီးအပေါ်မှာ အကြောင်းမဲ့ အပြစ်တင် မနေပါနဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းအတိုင်း ခင်ဗျား အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။”
အမှန်စင်စစ် ကိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်သေးငယ်သော အကူအညီတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း၏ အမြင်တွင်မူ သူမ မကူညီခဲ့လျှင်လည်း ထူးခြားမည် မဟုတ်ပေ… သူ့ခရီးစဉ်ကို ရက်အနည်းငယ်သာ လျော့ကျသွားစေသည့် အကူအညီမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ နေရာတွင် ရှိနေပါက တခြားသူများရော သူမလိုမျိုး လုပ်ဆောင်ပေးကြမည်လော။
အချို့က ထိုမျှလောက် သေးငယ်သော အကူအညီမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ပြောကောင်းပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့ မသိကြပေ။
ဤကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့် ကြင်နာမှုမျိုးက လုပ်ဆောင်ရန် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။
“ကိုယ် ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာထက် ကိုယ် ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာကို အရင် စဉ်းစားပါ။ ပြီးရင် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးမြှင့်သွားပါ။ သေးငယ်တဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ဖြစ်၊ ရိုးရှင်းတဲ့ ကြင်နာမှုဖြစ်ဖြစ် ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယူဟွန်းက ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ဤမြို့တွင် ဆက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
“အာ၊ ယူဟွန်း…”
“နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ! သူ ပျောက်သွားပြီ!”
“သူ့ကို ရှာကြ! သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့်သူပဲ!”
သူ့နောက်တွင် တိုင်းရင်းသားများ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကိတ်မှာမူ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မောင်လေး ဂျင်မီက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ အစ်မ။”
“ဂျင်မီ၊ အစ်မ…”
“အစ်မ အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ကယ်တင်ရှင်ဆီမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့။”
ကိတ်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့မည့် မျက်ရည်များကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ ဂျင်မီလည်း သိသည်။ သူတို့၏ မိဘများမှာ ကန်းဟယ်ရင် ၏ ရက်စက်မှုကြောင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ကိတ်သည် လက်စားချေချင်သည်။ သူမသည် ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ဆက်လက် မနေထိုင်ချင်တော့ပေ။
သူမ ပြောင်းလဲရမည်။ သူမ လွတ်လပ်မှုကို ရှာဖွေရမည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့်ပင် ထိုလွတ်လပ်မှုကို ဆုပ်ကိုင်ရမည်။
သူမသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ထံ လွှဲအပ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော သူမ၏ မိဘများကို ပြန်ကြည့်ရန်ပင် မျက်နှာမရှိတော့ပေ။
သို့သော် ယူဟွန်း၏ စကားများကို သူမ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်ပေ။ သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သူမသည် မိမိ လုပ်နိုင်သည့်အရာနှင့် မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို ခွဲခြားသိမြင်ရမည်။ သူမ ထိုအရာအတွက် စွဲလမ်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။
သူမ ထိုအချက်ကို သိသော်လည်း သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို မှန်ကန်အောင် မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမထက် အသက်ငယ်သော မောင်လေး ဂျင်မီက ထိုအရာကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကိတ်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ဖြေလျော့ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့၊ ဂျင်မီ။ စောင့်မျှော်ကြမယ်။ ပြီးတော့ သတင်းကောင်းကို မျှော်လင့်နေကြမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မ။”
သူတို့သည် အလွန်သေးငယ်သော မျှော်လင့်ချက်ကိုသာ အားကိုးနေရပါသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ဤကဲ့သို့ ဆုတောင်းခြင်းမှလွဲ၍ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ကျေးဇူးပြု၍၊ သူ အောင်မြင်ပါစေ။
ယူဟွန်းသည် လမ်းမပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေသည်။
အတားအဆီး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လောကမှာ မြက်ပင်တစ်ပင်ပင် ရှာရန်ခက်ခဲသော မြေဆီလွှာ ညံ့ဖျင်းသည့် ဒေသဖြစ်သည်။ သင့်လျော်သော လမ်းမကြီး မရှိသော်လည်း ယူဟွန်းသည် သူ သွားရမည့် ဦးတည်ရာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
‘ခံစားလို့ ရနေပြီ။’
ဝေးလံလှသော အရပ်တွင် သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော စွမ်းအင်ကို အနည်းငယ် ခံစားမိသည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေနေခဲ့သည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုနေရာ၏ အဆုံးတွင် ရှိနေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်စေရန် ခြေထောက်များတွင် အားကို ပို၍ ထည့်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အနက်ရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“…!”
ယူဟွန်းသည် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပါက ထိုမဖိတ်ခေါ်သော ဧည့်သည်နှစ်ဦး၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။
“ခြေလှမ်း မြန်လှချည်လား။”
“နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ တိုက်ခိုက်တာကိုတောင် ရှောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ဦးခေါင်းတွင် ချိုများပါရှိသော အသားအရေ အနက်ရောင်ရှိသည့် ဘီလူးကြီးနှင့် အသားအရေ အနက်ရောင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ယူဟွန်းသည် သူတို့၏ စွမ်းအားကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
‘နှစ်ယောက်လုံး အားကောင်းကြတယ်။’
သူတို့သည် အဆင့် ၁၀၀ ကို ကျော်လွန်ထားကြပြီး သူတို့၏ လူမျိုးများတွင် ရှိနိုင်သည့် စွမ်းအားထက် ပိုမိုမြင့်မားနေသည်။
ယူဟွန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသူနှစ်ဦးမှာ ထူးချွန်သူများထဲမှ အဆင့်မြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများပင် ဖြစ်သည်။