“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမှာလဲ။”
“ငါတို့ကြားထဲက သစ္စာဖောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာထုတ်ရမယ်။”
ကန်းယူဟွန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကြောင့် သူတို့ကြားထဲတွင် တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက် ရှိပါ့မလားဟု တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ပင် သံသယဝင်သွားမိသည်။
ဒီကောင်... သူ စိတ်ထဲရှိတာကို ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
သူ့အတွေးကို ဖတ်မိသည့်အလား ကန်းယူဟွန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“အဲဒီကောင် ဘယ်မှာပုန်းနေလဲဆိုတာ ငါ့မှာ ခန့်မှန်းခြေရှိပြီးသား။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်းပဲ စတင်လှုပ်ရှားကြရအောင်။ ငါတို့ နာဆာဂိတ် (Nasa Gate) ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ရမယ်။”
သူ့အသံတွင် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော ထူးခြားသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ကန်းယူဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရင်း ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
ကိတ်က သက်ပြင်းချကာ သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်။”
“အာ... ဒါ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။”
“သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူသိတယ်။ သူက အလကားသက်သက်တော့ ဘာမှ ပြောမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ၊ တစ်ခုခုတော့ စမ်းကြည့်ရမှာပဲ။ မြို့ထဲက လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို အကုန်စုခိုင်းလိုက်ကြရအောင်။”
“အော်... သူတို့ကို စုခိုင်းရင် ရင်ပြင်ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။”
ကိတ်၏ စကားအဆုံးတွင် ကန်းယူဟွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာတော့ နားမလည်နိုင်သေးသည့်ပုံဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“သူတို့အားလုံး ရင်ပြင်မှာ စုမိသွားရင် တပ်မကြီးက သိသွားလိမ့်မယ်...”
“တပ်မကြီးရဲ့ အာရုံကို ငါဆွဲထားလိုက်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ လူတွေကို စုစည်းဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထား။”
“မင်းက သူတို့အာရုံကို ဆွဲထားမယ်? ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့?”
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ကန်းယူဟွန်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ သူ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆုတောင်းနေမိသည်။
ထို့နောက် အတိအကျ ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်။
ကန်းယူဟွန်းက သူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ပြလိုက်သည်။
သူ၏ အဆိုးဆုံးကြောက်ရွံ့မှုမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာကို တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် သိလိုက်ရသည်။
***
ကန်းယူဟွန်းက မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရင်ပြင်အလယ်တွင် ရပ်နေရင်း ကြိုးစင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
လည်ပင်းတွင် ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသည့် ရုပ်အလောင်းများမှာ လေတိုက်ခတ်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ ကန်းယူဟွန်းက သူ့လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်စွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်သည်။
လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရမည်ဖြစ်၍ သူသည် ပွဲလမ်းသဘင်ဆန်ဆန် စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဗုန်း!
သူ့လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်က ကြိုးစင်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ ကြာရှည်စွာ ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သော ရုပ်အလောင်းများမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူတို့အတွက် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဤသည်မှာ သူလုပ်ပေးနိုင်သည့် နောက်ဆုံးသော လုပ်ဆောင်ချက်ပင်။
“ဘာဖြစ်တာလဲဟေ့!”
“ရင်ပြင်မှာကွ! သူပုန်ကောင်တစ်ကောင် ရင်ပြင်မှာ ပေါ်လာတယ်!”
အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်ထားသော စစ်သည်များက ရင်ပြင်ထဲသို့ စနစ်တကျ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာမူ သူတို့ ဝိုင်းရံလာသည်အထိ ရင်ပြင်အလယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
“ဘာလဲဟိုကောင်က? တစ်ယောက်တည်းလား?”
“သူက ဘာလို့ အဲဒီလို ဝတ်ထားတာလဲ? ရူးနေတာလား။”
တပ်မကြီးမှ စစ်သည်များက ကန်းယူဟွန်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို သိလိုစိတ်၊ မထီမဲ့မြင်ပြုစိတ်တို့ဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ရင်ပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ ရင်ပြင်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသော မြို့သူမြို့သားများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် ရင်ပြင်အတွင်း၌ ကန်းယူဟွန်းနှင့် စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကန်းယူဟွန်းက သူတို့ကို ပတ်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား။”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ!”
“အဲဒါက အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးလို့လား။”
သူတို့နှစ်ဖက် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခြေအနေတွင် သူက ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာလိုချင်သည်ဖြစ်ဖြစ် ဘာများ ထူးခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။
သူ့နာမည်ကို သိသွားရင်ရော သူက အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ ဟာသပဲ။
သူတို့ အရေအတွက် များပြားသော်လည်း အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူသတ်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနှင့် လူတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းများအတွက် တပ်မကြီး၏ အာဏာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ငါ ဒီမှာ တစ်ခုလောက် မေးမယ်။ တပ်မကြီးထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အားနည်းသူတွေကို မသတ်ဖြတ်ခဲ့ဘူးလို့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောနိုင်တဲ့သူရှိရင် လက်ညှိုးထောင်ပြပါ။”
ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို တုံ့ပြန်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ နားထောင်ချင်သည်ပင် ဖြစ်စေဦးတော့ လက်ထောင်ပြနိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။
သေချာတာပေါ့။ ဒီမှာ စုရုံးနေတဲ့ စစ်သည်တွေထဲမှာ သွေးနံ့မထွက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။
သူ အဲဒီအချက်ကို ကျေနပ်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို အဆင့်ဆင့် ခွဲခြားနေစရာ မလိုတော့ပြီ။
“မြန်မြန်သာ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။”
ဒီတစ်ခါတော့ သူ မျက်နှာဖုံးစွပ်စရာ မလိုတော့ပေ။
***
“အို ဘုရားသခင်။”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို စုစည်းထားသည့် ကိတ်သည် အဝေးရှိ ဗဟိုရင်ပြင်မှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တိုင်ကြီး တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိမိဘာသာ ရေရွတ်မိသည်။
သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အခြားလွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
အရာအားလုံး ဝေဝါးနေပြီး နယ်နိမိတ်များပင် မသဲကွဲတော့သော ဤမြို့၌ မြူခိုးများကြားမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် အနက်ရောင်တိုင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။
“မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ။”
သူမက အာရုံဆွဲထားပေးမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော်လည်း ဒါမျိုးကို တကယ်ပဲ သူမ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား။
ဒီအခြေအနေမှာဆိုရင် မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဒီနေရာကို ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ပြောရင်တောင် သူမ ယုံမိလိမ့်မည်။
သို့သော် သူတို့ သိကြသည်။ ဤနေရာသည် ရောယှက်ကမ္ဘာ၏ အစွန်းဆုံးနေရာဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော မြို့ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန်များမှာ ရောယှက်ကမ္ဘာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မွေးဖွားခြင်းဂိတ် (Birth Gate) ကျော်လွန်မှ ရှိကြသည်။
အနက်ရောင်တိုင်ကြီး၊ ဤကမ္ဘာကို ဖောက်ထွက်သွားမည့် ဧရာမ မုန်တိုင်းကြီးမှာ သူတို့၏ ရဲဘော်များကို စုစည်းခိုင်းခဲ့သည့် ထိုလူ၏ လက်ချက်ပင်။
ပြီးတော့ သူ ဒါကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ပြခဲ့သည်။
“အံ့ဩစရာပဲ။”
“ဒါ အရူးအမူးပဲ။”
သူတို့ အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရင်ပြင်မှာ လဲကျနေသော စစ်သည်များ၏ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ဝေဒနာပြင်းထန်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြမှန်း သူတို့ သိကြသည်။
အလယ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ယောက်ယောက်က တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်သည်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား။”
ကန်းယူဟွန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ခိုးသူကို စပြီး ဖမ်းကြရအောင်။”
သူ့အပြုံးတွင် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့မှာ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် ၅၀ နှင့်အတူ မြူခိုးများ ထူထပ်နေသည့် ရင်ပြင်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
“မင်းက ငါတို့ကို စုခိုင်းထားပြီးတော့ ဘာလို့လဲ။”
လူငယ်တစ်ယောက်က ကန်းယူဟွန်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ သူ မိုက်ရူးရဲ လုပ်ရပ်တစ်ခုခု လုပ်မိမှာစိုး၍ မျက်လုံးပြူးပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဒီမြို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ရှာနေတာ။”
“အရှင်သခင်ကို ရှာတာ ဘာလို့ ငါတို့ကို စုခိုင်းတာလဲ။ အရှင်သခင်က ငါတို့ကြားထဲမှာ ပုန်းနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။”
ကန်းယူဟွန်းက သဘောတူကြောင်း ဖြေလိုက်သည့်အခါ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချို့မှာ မကျေနပ်သည့် အမူအရာကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြသကြသည်။
သူက အစွမ်းထက်ပြီး မောက်မာလွန်းသည်။ ထို့ပြင် သူတို့နှစ်နှစ်တာ ရှာဖွေနေခဲ့ရသော အရှင်သခင်မှာ အတူတူ နေလာခဲ့ကြသည့် သူတို့ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ဟူသော စကားကို သူတို့ မကြားချင်ကြပေ။
“အင်း... မင်းတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြမှာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ ငြင်းဆန်လို့ မရဘူးလေ။”
ကန်းယူဟွန်းလည်း အရှင်သခင်ကို ရှာဖွေရင်း အချိန်ဖြုန်းနေချင်သည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် မွေးဖွားခြင်းဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကန်းဟယ်ရင် ရှိနေသော ဟေးလ်ရေနန်းတော် (Heukrae Palace) သို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်လိုသည်။
“မင်းက ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး လုပ်နေရတာလား?”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ကူတွေ ရောက်လာဖို့ အချိန်သိပ်မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီမတိုင်ခင် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့?”
“နည်းလမ်းရှိပါတယ်။”
အမှန်စင်စစ် အသေချာဆုံးနည်းလမ်းမှာ စာအုပ်များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ အထောက်အထားများကို တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးရန်ဖြစ်သော်လည်း စာအုပ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်ကို စစ်ဆေးနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
ကန်းယူဟွန်းက အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူ ၅၀ ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသေအချာ စစ်ဆေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု။
“ဒါကို ကြည့်ပေးကြပါ။”
ကန်းယူဟွန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ကန်းယူဟွန်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်မှာ လူသေတစ်ယောက်၏ ခေါင်းပြတ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါ ဘာပုံစံပေါက်လဲ။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ဒါ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းလေ။”
“ခေါင်း ဟုတ်လား? ဒါကတော့ အသားတုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
“မင်းတို့ မျက်လုံးတွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါက ကြောင်သေကောင်လေ။”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အဖြေအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော အရာကို ကြည့်နေကြသော်လည်း ရလဒ်များမှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသို့ ပြောဆိုနေကြစဉ်တွင် သူတို့၏ အဖြေများ၌ မှားယွင်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်ဟု လုံးဝ မခံစားမိကြခြင်းပင်။
“မင်းတို့ ခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား။”
ကန်းယူဟွန်းက နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်ကို လေထဲသို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို ပြလိုက်တာက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီး လုပ်ထားတဲ့ အသားတုံး တစ်ခုပဲ။”
“ဟင်။”
“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက အရာတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ပြီး မတူညီတဲ့ အရာတွေလို့ ထင်နေကြတယ်။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတယ်လို့ ထင်လဲ။”
ကန်းယူဟွန်း၏ မေးခွန်းကို မည်သူမျှ မဖြေနိုင်ကြပေ။ သူတို့မှာ မြူခိုးများ၏ စွမ်းအားကြောင့် မူးဝေနေသကဲ့သို့ပင် ဆက်လက်၍ ဝေဝါးနေကြသည်။
“မြူခိုး…လား။”
ကိတ်၏ ရေရွတ်သံကို ကြားသောအခါ ကန်းယူဟွန်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“မှန်တယ်။ အဲဒီ ရာရှိုမွန် (Rashomon) က ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြူခိုးတွေကြောင့်ပဲ။”
“ရာရှိုမွန်က ထွက်တဲ့ မြူခိုးကြောင့်လား။”
“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
မြူခိုးများကြားတွင် မေးခွန်းထုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကန်းယူဟွန်းက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရာရှိုမွန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိလား။ ဘာလို့ နာမည်ကြီးပြီး အဲဒီလို နာမည်ရလာတာလဲဆိုတာရော သိကြလား။”
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။ မည်သူမျှ မသိကြပေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် ကမ္ဘာမြေ၏ အကြွင်းအကျန်များဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အရာကို ဤဝေးလံသောနေရာတွင် မည်သူမျှ မမှတ်မိကြတော့ပေ။
“ရာရှိုမွန်ဆိုတာ ၁၉၁၅ ခုနှစ်က အာကူတာဂါဝါ ရျူးနိုဆူကဲ ရေးသားခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ပါ။ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် လူတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခိုးယူကြ၊ အခိုးခံရကြတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာ ကူရိုဆာဝါ အာကီရာက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရာရှိုမွန်ဆိုတဲ့ နာမည်က ပိုပြီး ကျော်ကြားသွားခဲ့တာပေါ့။”
“ရာရှိုမွန်။”
“ဒါက ရာရှိုမွန်ရဲ့ တရုတ်အသံထွက်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ရာရှိုမွန်ရဲ့ အကြောင်းအရာတွေက အဲဒီစာရေးဆရာရဲ့ နောက်ထပ်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ ‘ချုံပုတ်ထဲမှာ’ (In a Grove) နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတယ်။ ရာရှိုမွန် ရုပ်ရှင်ထဲမှာ လူတွေက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကနေ သက်သေခံပြီး ရှင်းပြကြတယ်။ သူတို့က အတူတူပဲ ကြည့်ခဲ့ကြပေမဲ့ မြင်ပုံချင်း မတူကြဘူး။”
ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ မြင်ပြီး မတူညီစွာ ကောက်ချက်ချခြင်းကို ရာရှိုမွန်အကျိုးသက်ရောက်မှု (Rashomon effect) ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ရာရှိုမွန်ရှေ့ရှိ ဤမြူခိုးထူထပ်သော မြို့သည် ထိုသို့သော ရာရှိုမွန်အကျိုးသက်ရောက်မှုများ အမြဲတစေ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်းတိုင်းသည် အမှန်တရား ဖြစ်လာနိုင်သော ရောယှက်ကမ္ဘာဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဤအရာများ ဖြစ်နိုင်ခြင်းပင်။
သူ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်ကတည်းက အရာအားလုံးကို စူးစမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အမှန်တရားကို မြင်နိုင်သော်လည်း ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့မှာ မမြင်နိုင်ကြပေ။ သူတို့က လမ်းပေါ်ရှိ အမှိုက်အိတ်များကို အလောင်းများဟု ခေါ်ကြပြီး ထိုင်နေသူများကို သားရဲများဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုနေရာတွင် ဤမြို့၏ ထူးခြားချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“မင်းတို့ ဒီမြူခိုးထဲမှာ အရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်ခဲ့ကြပေမဲ့ မှန်ကန်စွာ မခွဲခြားနိုင်ဘဲ အမြင်တွေ ကွဲပြားနေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သိလား။ ငါ ခဏလေးက ဒါက ဘာလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးက အဖြေမတူတာတွေ ပေးခဲ့ကြတယ်။”
သူတို့အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို အစွဲလမ်းကြီးစွာဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ တစ်ယောက်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားတယ်။ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ပေါ့။ မှန်ကန်တဲ့ အဖြေကို ပေးရမလား၊ မပေးရမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသလိုမျိုးပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်တို့သည် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ရောယှက်နေသော လူတစ်ယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူသည် ရုပ်ရည်ရိုးရှင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အလွန်ကို လိုက်ဖက်နေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပုန်းကွယ်နေနိုင်သဖြင့် သူ သတိထားမိသွားသည့်အချိန်တွင် ‘ထူးဆန်းသည်’ ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကန်းယူဟွန်း ပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ကိတ်အပါအဝင် လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောချမ်းသွားကြသည်။
သူတို့ မှားယွင်းမမြင်မိပါက ကန်းယူဟွန်း ပြုံးလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာမှာ အရိပ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်ကိုသာ မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“ငါ မင်းကို ရှာတွေ့ပြီ။”
“…!”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူငယ်သည် သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ တုံ့ပြန်ရန် နောက်ကျသွားကြသည်။
သို့သော် သူထက် ပိုမြန်သော ကန်းယူဟွန်းက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ။ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမနေသင့်ဘူး။ မင်းကို ရှာဖို့အတွက် လူတွေ အများကြီး စုရုံးနေတာလေ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အရှင်သခင်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
နောက်ကျမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ သူတို့ကြားတွင် သူလျှိုတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူသည် ရိုးရိုးသူလျှိုတစ်ယောက်သာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့နှစ်နှစ်တာလုံး မြို့ထဲတွင် ရှာဖွေနေခဲ့ရသော အရှင်သခင် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့မှာ သူပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို ရှာမတွေ့ဘဲ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှ နီးကပ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။
အရှင်သခင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားသောအခါ သူတို့မှာ ဝမ်းသာရမည့်အစား စိတ်ပျက်မှုများသာ ပိုမို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာလဲ။ ငါတို့ကြားထဲမှာ အရှင်သခင် ရှိနေတာလား။”
“ငါတို့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့ကြတာလဲ။”
စိတ်ပျက်စွာ ရေရွတ်နေကြသော လူများကို လျစ်လျူရှုရင်း ကန်းယူဟွန်းသည် အရှင်သခင်၏ လည်ပင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာနင်းလိုက်သည်။
“မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဝါသနာ ရှိတာပဲ။ မင်းကို လိုက်ရှာနေတဲ့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကြားထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရှင် အတုလုပ်နေတာပေါ့လေ။ ပြီးတော့ မင်း တစ်လျှောက်လုံး စိတ်ထဲကနေ လှောင်ရယ်နေခဲ့မှာပဲ။ မင်းတို့ အသည်းအသန် ရှာနေတဲ့ အရှင်သခင်က ဒီနားလေးမှာ ရှိနေတာကိုး။”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ…”
အရှင်သခင်က တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်လဲ။”
“ကစားမနေနဲ့…”
“အဲဒါက အခုအချိန်မှာ အရေးမကြီးဘူး။ မင်းမှာ ရာရှိုမွန်ကို ဖွင့်နိုင်တဲ့ အာဏာရှိတယ် မဟုတ်လား။”
အရှင်သခင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်။
“ဖွင့်လိုက်။”
“မင်း အထဲကို ဝင်ချင်တာလား…? အထဲမှာ ဘယ်သူတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ မင်း မသိပုံပဲ…”
“အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင် (Black Thunder Lord) ရှိနေမှာပေါ့။ သူ့ရဲ့ တပ်မတော်နဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့အတူပေါ့။”
“အဲဒါကို သိရက်နဲ့တောင် မင်း ဝင်ချင်သေးတာလား။”
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။”
ကန်းယူဟွန်းက ပြောလိုက်သောအခါ အရှင်သခင်မှာ တုန်ရီသွားသည်။
“ငါ နာဆန်းဂိတ် (Naseng Gate) ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်။”
“သူတို့ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ။”
“အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ (Black Sword Corps)။ သူတို့က အရှင်သခင်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ထူးချွန်တဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေပါ။ သူတို့အားလုံးက အဆင့် ၁၀၀ တွေ။ နာဆန်းဂိတ် ပွင့်သွားတာကို သိတာနဲ့ သူတို့ ဒီမြို့ကို စစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ သူတို့ကို သစ္စာဖောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲမှာ သူပုန်တွေ ရှိနေတာလားဆိုတာကို ရှာဖွေလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့အားလုံး သေကြရမှာပဲ။ သူတို့မှာ ကရုဏာဆိုတာ မရှိဘူး။”
ကန်းယူဟွန်းသည် အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း သူပုန်များမှာမူ ကြားဖူးကြသည်။
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်၊ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား။”
“အဲဒီ အရူးအမူး ဓားသမားတွေ ရောက်လာတော့မှာလား။”
သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျောချမ်းသွားသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသော အုပ်စုဖြစ်ကြောင်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှတစ်ဆင့် ကန်းယူဟွန်း သိလိုက်ရသည်။
“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဖွင့်လိုက်။”
“မင်း တကယ်ပြောတာလား။”
“ငါ့ကို ကြည့်။”
ကန်းယူဟွန်းက အရှင်သခင်ကို ဝါးမြိုပစ်မတတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“…ကောင်းပြီ။”
အရှင်သခင်က သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကူဂူဂူဂွန်း!
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြီးမားလှသော နာဆန်းဂိတ်မှာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ စတင် ပွင့်လာသည်။ လူတိုင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဂိတ်တံခါးကို ကြည့်နေကြသည်။ ဤဂိတ်တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ရန် သူတို့ ယခုထိ ဘယ်လောက်တောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို သူတို့ လုံးဝ မတွေးမိကြပေ။
အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင် နေထိုင်ရာ ဟေးလ်ရေနန်းတော်သို့ သွားရာလမ်းမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အရှင်သခင်က တွန့်ဆုတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ငါ ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီပဲ၊ ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ…”
“ငါ ချမ်းသာပေးပါ့မယ်။”
ကန်းယူဟွန်းက အရှင်သခင်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သူပုန်များကြားထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး။”
“ဟေ့!”
သူပုန်များ၏ မျက်လုံးများမှာ အရှင်သခင်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူသည် သူတို့၏ မဟာမိတ်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ အနီးကပ်ဆုံးနေရာမှ လှောင်ရယ်နေခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်တာလုံး သူတို့ကို ညှဉ်းပန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး၌ လူတစ်ယောက်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။
“…အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။”
ကိတ်က ကန်းယူဟွန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ သူတို့ ဂိတ်တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ အလွန် ဆူညံသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့သာ ရောက်လာပါက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ရှောင်ရှားရမည့် ပစ်မှတ်များထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်း သူမ သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
“ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။”
“ဘာ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သူတို့ကို ရှောင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဂိတ်တံခါးဝကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်ထားသရွေ့ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့က မလွှဲမရှောင်သာပဲ။”
“ဒါဆိုရင်…”
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ပဲ အရင် အတင်းဝင်တိုက်မယ်။”
ကန်းယူဟွန်း၏ အသံတွင် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။
***
အနက်ရောင် မိုးကြိုး အရှင်သခင်၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင် အယောက်နှစ်ဆယ်တို့သည် နာဆန်းဂိတ် ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည့်အခါတွင်လည်း လန့်ဖျပ်မသွားကြပေ။ သူတို့သည် ဂိတ်ဝင်ပေါက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ တာဝန်မှာ နာဆန်းဂိတ်အနီးတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတစ်ဦးဦး ရှိနေပါက ဖယ်ရှားပစ်ရန် သို့မဟုတ် နာဆန်းဂိတ်နှင့် နီးကပ်သော မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် သူပုန်များ ရှိမရှိ စုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။
ဂိတ်တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည့်တိုင် သူတို့၏ တာဝန်မှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
“ဒီမှာရှိတဲ့ အရှင်သခင် ဘာတွေလုပ်နေလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ထားကြ။ အဲဒီ သူပုန်ကောင်တွေ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကောင်းဆုံးဆိုရင် သူတို့ မြို့ကို ဝင်စီးပြီး ဝိုင်းထားကြမှာပေါ့။ လူဆယ်ယောက်နဲ့ သွားကြည့်ရအောင်။ ဓားတွေ သွေးရဦးမယ့်သူ ရှိသေးလား။”
“ငါတော့ လူတွေရဲ့ သွေးကို အရသာခံချင်နေပြီ။”
အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် လူသတ်ရမည်ကိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဓားကိုသာ အသက်ထက်မြတ်နိုးသည့် ဓားသမားရူးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့၏ ဓားများမှာ သွေးစက်များဖြင့် အမြဲတမ်း စိုစွတ်နေတတ်မြဲဖြစ်သည်။
အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့သည် အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်ကြပေ။ သူတို့သည် သူပုန်များ၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် သူတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် အေးဆေးစွာပင် ရွေ့လျားနေကြသည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် မရောက်လာသရွေ့ သူပုန်များမှာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့မည် မဟုတ်သလို၊ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း တပ်မတော်၏ အထောက်အကူပြု တပ်ဖွဲ့များပါ ရောက်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“နေဦး။ ဟိုမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပျံလာနေတယ်။”
“ဘာလဲ။”
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ မြို့ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုသည် မြို့ထဲမှ ပါးလွှာလာသော မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်ကာ သူတို့ဆီသို့ ကွေးညွှတ်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။
၎င်းမှာ ပစ်ချရန်အတွက် အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းနေသည်။ ထိုအနက်ရောင် အရာဝတ္ထုသည် အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ကွုန်း!
အပိုရီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားများမှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဒူးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောကြ။”
သူသည် အနက်ရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။
“လာခဲ့ကြ။”