မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်များ အမြဲအုံ့မှိုင်းနေသည့် မည်းမှောင်မိုးကြိုးသခင်၏ နယ်မြေတွင် မည်းမှောင်မိုးကြိုးနန်းတော်၏ ကောင်းကင်ယံ၌လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်မှာ ထိုနယ်မြေတွင် နေထိုင်သူများအကြား လူသိများသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လူအများက ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် ဖျက်ဆီးတတ်ပြီး အရာရာကို ဝါးမြိုတတ်သည့် မည်းမှောင်မိုးကြိုးမိဖုရား၏ စရိုက်လက္ခဏာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။
ဒုန်း!
မည်းမှောင်မိုးကြိုးနန်းတော်၏ မိုးတိမ်ထုကြားမှ မည်းမှောင်မိုးကြိုးထက်ပင် ပိုမိုနက်မှောင်သော မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာသည်။
မည်းမှောင်မိုးကြိုးသခင်၏ အမှတ်အသားဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ထိုမည်းမှောင်မိုးကြိုးများမှာ မည်းမှောင်မိုးကြိုးနန်းတော်အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ တစ်ခဏမျှပင် ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိပေ။
ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် အတွင်းပိုင်းခံတပ်မှာ နက်မှောင်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ကြီးမားသော ခံတပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မည်းမှောင်မိုးကြိုးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ လှဲလျောင်းနေသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အသားအရေ အမြောက်အမြား ပေါ်လွင်နေသော အနက်ရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးစွန်းနေသည့် နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
"ဆိုတော့... သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါလွှတ်လိုက်တဲ့ တပ်တွေက အကုန်ပျက်စီးသွားတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"
"…ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်"
သတင်းပို့လာသည့် လက်အောက်ငယ်သားမှာ ချွေးအေးများပြန်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
သူ့အထင်တွင် မိမိရှေ့မှ သခင်မသည် သူ၏တာဝန်မကျေပွန်မှုအတွက် ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းမျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။
"ခ်ခ်ခ်ခ်! ဟားဟားဟား!"
စူးရှသော ရယ်မောသံများက မည်းမှောင်မိုးကြိုးနန်းတော်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် မစ်ရှင်ပျက်စီးသွားခြင်းအတွက် သူမ ဒေါသလည်းမထွက်၊ နောင်တလည်းမရပေ။
သူမ ရယ်မောနေသည်။ အလွန်ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုကာ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောနေသည်။
သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည့် လက်အောက်ငယ်သားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။
သူမ ရူးနေပြီ။ လက်အောက်ငယ်သားတွေ သေဆုံးသွားတာတောင် ဒီလိုမျိုး ရယ်မောနိုင်တယ်ဆိုတာ ရူးသွပ်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည့် ရယ်မောသံများမှာ ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"
"ဗျာ... ဗျာ?"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့က အရည်အချင်းမရှိလို့ပဲ ငါ့ဆီမှာ အမှုထမ်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလေ။ မင်းတို့ သေသွားတာကလည်း မင်းတို့ရဲ့ အမှားပဲ မဟုတ်လား"
"အဲ... ဒါဆို သူပုန်တွေကိစ္စကရော..."
"ဒါက မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား"
သူမသည် စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်သည်။ ထိုလက်အောက်ငယ်သားမှာ မမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရသည်။
"ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတွေအတွက် နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို လာမခေါ်နဲ့။ ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါဆိုတာ မရှိစေနဲ့။ မှတ်ထား။ ငါ အခု ကန်းယူဟွန်းဆီ သွားတော့မှာမို့လို့ ချက်ချင်းထွက်သွားတော့"
ကန်းဟယ်ရင်သည် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမလက်ထဲရှိ အရုပ်မှာ ကန်းယူဟွန်းနှင့် ပုံစံချင်း ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ညွှတ်ပြီး နေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူသည် သူမကို အရုပ်နှင့် ကစားနေသည့်အတွက် သနားစရာကောင်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ရွေ့လျားမှုမရှိသော သူမ၏ ပြုမူပုံများကိုသာ ကြောက်ရွံ့ပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်နေခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင်တွင် အရုပ်တစ်ရုပ်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူမပတ်လည်တွင် ကန်းယူဟွန်းနှင့်တူသည့် အရုပ်များ အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး သူမသည် ထိုအရုပ်များကြားတွင် လူးလိမ့်နေသည်။
"…ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားပါတော့မယ်"
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူမကို အမြန်ထွက်သွားရန် ပြောနေသည့်အလား ပြန်ပင်မဖြေခဲ့ပေ။
သတင်းပို့လာသည့် လက်အောက်ငယ်သား ထွက်သွားသည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင်သည် အရုပ်၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
"အာ... ကန်းယူဟွန်း။ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ဖြစ်နေတာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။ ရှင်ကို အရမ်းလွမ်းတယ်"
အရုပ်ကို ခဏပွေ့ဖက်ထားပြီးနောက် ကန်းဟယ်ရင်သည် နေရာမှ ခုန်ထလိုက်သည်။ သူမသည် ဖိနပ်ပင်မစီးဘဲ ခြေဗလာဖြင့် တစ်နေရာရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
မကြာမီတွင် သူမသည် တံခါးကြီးတစ်ခုရှေ့ ရောက်သွားပြီး တံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။
"ကန်းယူဟွန်း! ရှင့်ကို လာတွေ့တာ!"
ကန်းဟယ်ရင် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အခန်းထဲရှိသူမှာ သူမ ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ကန်းယူဟွန်း? ကျွန်မကို တွေ့ရတာ မပျော်ဘူးလား"
"အာ... အဟားဟား။ ဟယ်ရင်? မင်းပဲကိုး"
အခန်းထဲရှိသူမှာ ကန်းယူဟွန်းနှင့် ပုံစံချင်း ထပ်တူကျနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အသွင်အပြင်ကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ့ကို ကန်းယူဟွန်းဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် ထူးဆန်းမည် မဟုတ်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်းနှင့်တူသော ထိုအမျိုးသားမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ဟယ်... ဟယ်ရင်?"
"ကန်းယူဟွန်း။ ကြားလိုက်လား? ကမ္ဘာပေါ်က သူပုန်တွေက ကျွန်မရဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်တဲ့! ဒါ အံ့သြစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား!"
"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်။ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်"
"တကယ်ပါပဲ၊ လူတချို့ကို သတ်လိုက်တာကို လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပူညံပူညံ လုပ်နေကြတာလဲ မသိဘူး။ ရှင့်မှာလည်း အဲဒီလို မထင်ဘူး မဟုတ်လား"
"ရေ... ရေ... ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်"
"ဟုတ်တယ်မလား!"
ကန်းဟယ်ရင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။
"ကန်းယူဟွန်း"
"…ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့?"
"ရှင် ကျွန်မကို ကြောက်နေတာလား"
"မ... မဟုတ်ရပါဘူး၊ လုံးဝ မကြောက်ပါဘူး"
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ အကြည့်တွေကို ရှောင်နေရတာလဲ"
သူမ၏ စကားကြောင့် ထိုအမျိုးသားမှာ ချွေးအေးများ ပြန်လာပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာရန် ကြိုးစားသည်။
"အဲ... အဲဒါက... မကြာသေးခင်ကမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေရလို့ပါ"
"တကယ်လား? ကျွန်မကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"
"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရမလဲ! အမှောင်သခင်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်ရဲပါ့မလဲ... အာ"
ထိုအမျိုးသားမှာ စကားမှားသွားမှန်း နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသည်။ ကန်းဟယ်ရင်၏ ရှေ့တွင် အမှောင်သခင်၏ နာမည်ကို ရေရွတ်ခြင်းမှာ တားမြစ်ထားသော အရာဖြစ်သည်။
တကယ်ပင် ခဏလေးကအထိ တောက်ပစွာ ပြုံးနေခဲ့သည့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့သွားသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို နောက်ကျမှ ပြန်တွေးမိသည်။
သူ့ရှေ့က 'အရင်က ကန်းယူဟွန်း' ဘယ်လို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလဲ၊ သူက ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ရသလဲဆိုတာကိုပေါ့။
"မ... မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော် စကားမှားသွားတာပါ..."
သူ့၏ ရှင်းပြချက်မှာ ဆုံးခန်းမတိုင်ခင် ပြတ်တောက်သွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ လက်ျာလက်က သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိုက်ချေလိုက်သည်။
ဖတ်ခနဲ!
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်ျာလက်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကန်းဟယ်ရင်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်လာသည့် သွေးများကို လက်ချောင်းဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။
"အာ၊ တကယ်ပါပဲ။ လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲနေကြတာလဲ။ သူတို့ပေးထားတဲ့ တာဝန်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ အဲဒါက ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား"
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကန်းယူဟွန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အလောင်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်းပစ်လိုက်"
သူမ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် နေရာလပ်မှာ လှိုင်းထသွားပြီး အမှောင်ထုများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုသွားသည်။
ကြွပ်... ကြွပ်!
အခန်းထဲတွင် ကြက်သီးထစရာ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို မေးတင်လိုက်ပြီး ခြေချောင်းများကို ခေါက်လိုက်သည်။
မကြာမီတွင် နောက်ထပ်လူတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပသွားသည်။
"ကန်းယူဟွန်း! ရှင် ရောက်လာပြီပဲ!"
"…နောက်ထပ် သတ်လိုက်ပြန်ပြီလား"
ဝင်လာသူမှာလည်း ကန်းယူဟွန်းနှင့် ပုံစံချင်း တူနေသည်။ သို့သော် အရင်လူနှင့် မတူသည်မှာ သူသည် အလေ့အကျင့်ရှိနေသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့စကားကြောင့် ကန်းဟယ်ရင်မှာ အလျင်အမြန်ပင် သူမကိုယ်သူမ ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကြည့်လေ! ဒီအမှိုက်က သူ့တာဝန်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ဘူးလေ!"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်ရင်၊ မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့လူ ရှာရ ခက်လိမ့်မယ်"
"ရပါတယ်! တခြားလူတွေ သေသွားလည်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ရှင့်ကိုသာ ငါ့အနားမှာ ရှိနေရင် ကန်းယူဟွန်းရယ်!"
သူမသည် ထိုသို့ပြောရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယူဟွန်းမှာ အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"…စကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ဟီးဟီး။ ဟုတ်တယ်မလား?"
ကန်းဟယ်ရင်သည် ပါးပြင်ပေါ်မှ သွေးများကို လက်ချောင်းဖြင့် သုတ်ယူပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လူးလိုက်သည်။
သူမ၏ တွန့်ချိုးထားသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ထပ်မံ၍ နီရဲသွားသည်။
ယူဟွန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
ကိတ်က ယူဟွန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့် နေရာမှာ လမ်းကြားထဲတွင် တည်ရှိသည့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ပြင်ပအသွင်အပြင်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန့်ရှင်းနေသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ကိတ်ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကိတ်။ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဘယ်လိုရှိလဲ"
"ကျွန်မ ရောက်လာပြီလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား"
"အို... ဂျင်မီလည်း ပါလာတာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းနောက်က လူက ဘယ်သူလဲ"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ကိတ်တစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရသလားဟု သံသယဝင်ကာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်း၍ စူးစမ်းလိုက်သည်။ ကိတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဌာနခွဲကနေ အကြောင်းကြားစာ မရဘူးလား။ သူ့ကို ဂရုတစိုက် ပြောဆိုဆက်ဆံပါ"
"…ဒါဆိုရင် အဲဒါ အမှန်ပေါ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို ယုံကြည်လို့ ရမလား"
"ရှင် ကျွန်မကို မယုံရင်ရော တခြား ဘာလမ်းရှိသေးလို့လဲ"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးသည့်အမူအရာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အသက်ကို စွန့်စားပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်ပါဘူး"
"ဒါဆို အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။ မြို့ထဲက အငွေ့အသက်တွေက အရင်ကထက် ပိုဆိုးလာသလိုပဲ"
"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ပျောက်သွားပြီး အဲဒီသတင်းက မြို့အနှံ့ ပျံ့သွားတယ်။ အခု မြို့ထဲမှာ ကင်းလှည့်တာတွေ များလာပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုတွေလည်း အများကြီး ဖြစ်နေတယ်"
သွေးအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ယူဟွန်းသည် ရင်ပြင်တွင် မြင်ခဲ့ရသည့် အလောင်းများကို ပြန်သတိရသွားသည်။
အကြီးအကျယ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့်လူက ဘာလိုချင်တာလဲ"
"ကျွန်တော် နာဆောင်ဂိတ် (Nasaeng Gate) ကို ဖြတ်သွားချင်တယ်"
"နာဆောင်ဂိတ် ဟုတ်လား!"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီမှာ နားထောင်။ နာဆောင်ဂိတ်ဆိုတာ ခွေးနာမည်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဂိတ်ကို ဖြတ်ဖို့ဆိုရင် မြို့စားရဲ့ တံဆိပ်ခေါင်း လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူနဲ့ ဘယ်သူက လွယ်လွယ်ကူကူ တွေ့ဆုံနိုင်မှာတဲ့လဲ"
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာပေါ့"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် ယူဟွန်းတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားသည်။ ယူဟွန်းသည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ပြစရာ မလိုပေ။ သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့၏ စွမ်းအားကို ရိပ်မိသွားကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"သေစမ်း။ မင်း တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်တဲ့လူကို ခေါ်လာတာပဲ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"အမှောင်မိုးကြိုးသခင် (Black Thunder Lord) ရဲ့ အသိဟောင်းတစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ"
"ဘာ။ မင်း ရူးနေတာလား! အဲဒီနာမည်ကို နောက်ပြောင်ပြီးတောင် မပြောပါနဲ့"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာကို ပို၍ တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
"ဒီမြို့မှာ အဲဒီနတ်ဆိုးမိန်းမကြောင့် မိသားစုဝင်တွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့သူ ဘယ်လောက်ရှိမယ် ထင်လဲ။ ကျွန်တော်ဆိုရင်ပဲ အဖိုးတန်တဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အဲဒီတပ်ဖွဲ့လက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ။ အဲဒါကို အသိဟောင်း ဟုတ်လား? မင်း ဘာမှမသိလို့ သည်းခံပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါဆိုရင် သတိထား"
အနည်းဆုံးတော့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ အဖြူအမည်း ခွဲခြားနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယူဟွန်း ဘာမှ မမှားခဲ့ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သတိပေးရုံနှင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူသည် လျှာသပ်လိုက်ပြီး လွတ်နေသော ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"နာဆောင်ဂိတ်ကို ဖြတ်သွားဖို့ မြို့စားရဲ့ တံဆိပ်ခေါင်း လိုတယ်ဆိုတာ ပြောပြီးသားမို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာက အဲဒီမြို့စားက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိတာပဲ"
"မြို့စားနေတဲ့ သီးသန့် အဆောက်အဦးမျိုး မရှိဘူးလား"
"အဲဒီလိုမျိုး ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့က ကြာလှပြီ၊ တိုက်ခိုက်ပြီး အကြမ်းဖက်ခဲ့မှာပေါ့။ ဝန်ခံရမှာတော့ စိတ်မကောင်းပေမဲ့ ဒီမြို့ရဲ့ မြို့စားက အရမ်းကို ထက်မြက်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ကောင်။ သူက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို မဖော်ပြသလို သူ ဘာလုပ်နေလဲ၊ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေဘူး"
"သူ တကယ်ရှိတာရော ဟုတ်ရဲ့လား"
"ရှိတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နာဆောင်ဂိတ်က အဲဒီလိုမျိုး မြူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ အဲဒီမြို့စားကို ရှာနေတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး"
"ဘာ။ အဲဒါ တကယ်လား"
ကိတ်က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်းတွင်သာ စွမ်းအားရှိလျှင် သူသည် မြို့စားအိမ်တော်ကို ဝင်စီးပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မြို့စားက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာလဲဆိုတာကိုတောင် မသိရပါက သာမန်ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။
ယူဟွန်းက ကိတ်ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဒါကို ကြိုမမျှော်လင့်ထားဘူးလား"
"…ကျွန်မက ဒီမြို့ရဲ့ အခြေအနေကို အမြဲတမ်း သိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်နှစ်လောက် ရှာဖွေခဲ့ရင်တော့ အရိပ်အယောင်လေးတော့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ"
ကိတ်သည် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဟု ပူပန်နေသည်။ သူမသည် လမ်းပြပေးမည်၊ ကူညီပေးမည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောခဲ့သော်လည်း အစကတည်းက အခက်အခဲနှင့် ကြုံနေရပြီဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းကို ဤမျှနှင့် စိတ်ပျက်စေ၍ မဖြစ်ပေ။ ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စကားစလိုက်သည်။
"အင်း။ မြို့စားရဲ့ အထောက်အထားကို မသိရဘူးပေါ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိသလိုပဲ"
"ဟုတ်လား"
"တကယ်လား"
ယူဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီမြို့မှာ လွတ်မြောက်ရေးတပ်က နှစ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှ မသိနိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလို့ ဖြစ်မယ် ထင်လဲ"
"အဲဒါက မြို့စားက ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်နေလို့ပဲ"
"မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်နေပါစေ၊ သူက အမြဲတမ်း အရိပ်အယောင်လေးတော့ ချန်ထားခဲ့တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဘာလို့ ဖြစ်မယ် ထင်လဲ။ မင်းတို့ အရည်အချင်း မရှိလို့လား"
"…အဲဒီလို ပြောရင်လည်း ကျွန်မမှာ ဘာမှ ပြန်ပြောစရာ မရှိပါဘူး"
"နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ပြီးတော့ ဒီမြို့ထဲကို စိမ့်ဝင်လာတဲ့သူက လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ လွတ်မြောက်ရေးတပ် တစ်ခုလုံးပဲ။ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မရှိဘူးဆိုတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
ယူဟွန်းသည် ဒီကိုလာစဉ်က မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။
မြို့ထဲတွင် ကင်းလှည့်နေသည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ သေဆုံးသွားသော လူများ၊ လမ်းမပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် အလောင်းများ။
ပြီးတော့ မြို့ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ထူထပ်သော မြူများ။
"မြို့စားက ဒီမြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ"
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ရတာလဲ"
"အဲဒါက မြို့စားက မြို့စားအဖြစ်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မဖော်ပြထားလို့ပေါ့"
"ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒါကို တွေးဖူးတယ်။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ယူဆခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း လူအများစုကို စုံစမ်းခဲ့တာလေ"
"အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ဘူး"
"ဒီမြို့ထဲ ဝင်လာတဲ့သူတွေ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သေသွားတဲ့သူတွေ အားလုံးကို ဘယ်လို သေချာအောင် စစ်ဆေးလို့ ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တော်တော်များများကို စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ အများစုလို့ ပြောလို့ရတဲ့အထိပဲ။ ပြီးတော့ မြို့စားရဲ့ အရှိန်အဝါကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရဘူး"
"ဘာလို့ တစ်ယောက်ကို လွတ်သွားတာလဲ"
"ဘာကို ပြောတာလဲ"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ယူဟွန်းကို မေးလိုက်သည်။
"မြို့စားက လွတ်မြောက်ရေးတပ်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ မတွေးမိဘူးလား"
တည်းခိုခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ငယ်ရွယ်သော ဂျင်မီက သူ ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်လျှင်တောင် ကိတ်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်တို့ကတော့ အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ယူဟွန်း၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။
အတွင်းလူက သူလျှို ဖြစ်နေခြင်းပင်။
"ဒါကတော့ ဟာသပဲ!"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် စားပွဲကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
"သူက လွတ်မြောက်ရေးတပ်ထဲမှာ ပုန်းနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!"
"ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလဲ"
"အဲဒါက သိသာနေတာပဲ...!"
"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် တခြားတစ်မျိုး မေးကြည့်မယ်"
ယူဟွန်း၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
"ဘယ်အချိန်ကတည်းက အဲဒီလို တွေးလာမိတာလဲ"
"အမ်၊ အမ်?"
"အတွင်းထဲမှာ သူလျှိုမရှိဘူးလို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ယုံကြည်မှု ရှိလာတာလဲ"
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ ကိတ်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
သူတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက အတွင်းလူ မရှိဘူးလို့ ယုံကြည်လာခဲ့ကြတာလဲ။
မြို့စားက သူ့မြို့ထဲမှာ လွတ်မြောက်ရေးတပ်တွေ ပုန်းနေတာကို တကယ်ပဲ မသိခဲ့တာလား။
တိုက်ပွဲဆိုတာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်လေ့မရှိပါ။ နှစ်ဖက်စလုံးကြားတွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု၊ ခုခံမှုတွေ အမြဲရှိနေစမြဲ။
နှစ်နှစ်တိုင်အောင် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသည့် မြို့စားက သူ့မြို့ထဲမှာ လွတ်မြောက်ရေးတပ် ရှိနေတာကို တကယ်ပဲ မသိခဲ့တာလား။ အဲဒီလောက် စေ့စပ်သေချာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလေ။
သာ၍ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ ဘာရွေးချယ်မှု လုပ်ခဲ့မလဲ။
ယူဟွန်းက ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
နှစ်နှစ်တိုင်အောင် သူ့ကိုယ်သူ မဖော်ပြခဲ့ဘူးဆိုတာက နှစ်နှစ်လုံးလုံး လွတ်မြောက်ရေးတပ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။
သူက အတွင်းထဲမှာ ပုန်းနေပြီး သူတို့နှင့်အတူ ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ။ သူသာ စိတ်ကူးရှိရင် မြို့ထဲက လွတ်မြောက်ရေးတပ်အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်နိုင်ခဲ့မှာ။
ဆိုလိုသည်မှာ မြို့စားဆိုတဲ့လူကလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။
"မြို့စားနေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒီလူကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"
သူက ဝှက်တမ်းကစားချင်နေတာလား။
ကောင်းပြီလေ။
မကြာခင်မှာပဲ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။