နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် စခန်းချအိပ်စက်ပြီးနောက် ယူဟွန်းက စကားစလိုက်သည်။
“Black Thunder Palace (အနက်ရောင်မိုးကြိုးနန်းတော်) ကို သွားရမယ့်လမ်းကြောင်းအကြောင်း ထပ်ပြောပြပါဦး။”
ကိတ်တစ်ယောက် ယူဟွန်း၏ ယဉ်ကျေးသောလေသံကို မရင်းနှီးပေ။ သူက ဒေါသထွက်ချိန်တွင် အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတတ်သော်လည်း အခြားအချိန်များတွင်မူ ကြင်နာစွာ ပြုံးပြတတ်သူဖြစ်သည်။
သူမ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
“ရှင်က တကယ်တော့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်က ရုတ်တရက်ကြီး သဘောကောင်းပြနေလို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာလား။”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင်… ဟုတ်တယ်။”
ယူဟွန်းသည် မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကိတ်၏စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေခဲ့သည်။
သူသည် Liberation Army (လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်) တစ်တပ်လုံးကို အဆင့်နှစ်ဆင့်ဖြင့်ပင် ချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ငှားရမ်းထားသည့် ခေါင်းဆောင်ကိုလည်း အမူအရာသုံးမျိုးဖြင့် အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ သူသည် မည်မျှအစွမ်းထက်သလဲဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝမခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
သူ အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည့်အခါတွင်လည်း သရုပ်ဆောင်နေသည်ဟု သူမမထင်ခဲ့ပါ။ သူသည် ပြုသမျှတိုင်းတွင် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်တတ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမ သူ၏သဘောသဘာဝကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။ တိုက်ပွဲဝင်စဉ်ကပုံစံနှင့် ပုံမှန်အချိန်များတွင် သူ၏ပုံစံမှာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။
“ကိတ်မမ၊ မမရဲ့အတွေးအခေါ်တွေက တောင့်တင်းနေပုံပဲ။”
“ရှင်၊ ရှင်ပြောတာက…”
“လူတွေဆိုတာ ပုံမှန်အချိန်မှာ ပြုံးရွှင်ပြီး ဖော်ရွေနေပေမဲ့ ဒေါသထွက်တဲ့အခါ ကြောက်စရာကောင်းသွားနိုင်တာပါပဲ။”
“အင်း… အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…”
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ မမက လူကောင်းဆိုရင် အမြဲတမ်းကောင်းနေရမယ်၊ လူဆိုးဆိုရင်လည်း အမြဲတမ်းဆိုးနေရမယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။ အဲဒါက ပုံရိပ်တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် ငြင်းမနေပါဘူး။”
ယူဟွန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှုပ်ထွေးသောလူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာများစွာကြောင့် သူသည် ဤသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်သဘောကျတဲ့သူတွေအပေါ်မှာ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကြင်နာပြီး သဘောကောင်းအောင် ကြိုးစားပါတယ်။”
“အခုလိုမျိုးလား။”
“မမက ကျွန်တော့်ကို မယုံသေးဘူးပေါ့။”
ကိတ် ဘာမှပြန်မပြော။
အမှန်စင်စစ် ယူဟွန်းက သူမကို ဆိုးဆိုးရွားရွားဆက်ဆံလာမည့် အလားအလာကိုလည်း သူမ ထည့်တွက်ထားခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် လမ်းပြအဖြစ် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူမအနေဖြင့် မလုပ်မဖြစ်လုပ်ရမည်မို့ဖြစ်သည်။
“ကိတ်မမ။ တကယ်လို့ မမသာ မိုက်မဲတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် မမကို အဲဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်မှာ။”
“ဘာ။”
“သ-သခင် ကယ်တင်ရှင်။”
ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ သိလား။ ရွာမှာတုန်းက ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်လေ။”
“ရှင် ပြောခဲ့တာက… ရှင် ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်လို့ ဆိုခဲ့တယ်။”
“မှန်တယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို တကယ်သဘောကျတာ။”
ယူဟွန်းသည် ခက်ခဲသောပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ချီးကျူးနေသည့် ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြေကြားသည်။
“ကိုယ့်အသက်ကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည့်တိုင် မယိမ်းယိုင်တဲ့သူတွေဟာ ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်အောင် တောက်ပနေကြတယ်။”
“…”
ကိတ်သည် ယူဟွန်းကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူသည် ယုတ္တိရှိပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သည့် လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လက်တွေ့မဆန်သော စံနှုန်းများကို ပြောဆိုတတ်သည်။
သူ့အတွင်းတွင် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက် ပူးတွဲနေထိုင်နေသလိုမျိုး ခံစားရသည်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က လက်တွေ့လောကထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ ဝေးကွာလှသည့် စံပြပန်းတိုင်တစ်ခုကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
နားမလည်နိုင်သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ကိတ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
ယူဟွန်းကို ကြည့်သည့်အခါ ညကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်များထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည့် ဂျင်မီအတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“အစ်ကိုက တကယ်မိုက်တာပဲ!”
“ငါက မိုက်အောင်လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယူဟွန်းသည် ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်ပြီး ဂျင်မီ၏ဆံပင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ၊ အဖြေတွေ လုံလောက်ပြီလား။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒါဆို Black Thunder Palace ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ။”
“အင်း… ဒီလမ်းအတိုင်း တည့်တည့်သွားရင် မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာက Black Thunder Lord (အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်) ရဲ့ နယ်မြေ စတင်တဲ့နေရာပဲ။”
“မြို့သုံးမြို့ကို ဖြတ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးမြို့က အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးပဲ။ အဲဒီမှာ Black Thunder Palace ကို သွားတဲ့ ‘Rashomon (ရာရှိုမွန်)’ လို့ခေါ်တဲ့ ဂိတ်တံခါးတစ်ခု ရှိတယ်။”
“ရာရှိုမွန်…”
“ရာရှိုမွန်ရှိတဲ့ မြို့က အမြဲတမ်း မြူခိုးတွေဆိုင်းနေပြီး ပြဿနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတတ်တယ်။ အဲဒီမြို့ကို သခင်ကို အစေခံတဲ့ အရှင်သခင်တွေက အုပ်ချုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်သားတွေက အမြဲတမ်း ကင်းလှည့်နေကြတယ်။”
“မမက အများကြီး သိထားတာပဲ။”
“…ကျွန်မက Liberation Army ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ။”
ကိတ်သည် နောက်ထပ် ဖုံးကွယ်မနေတော့ပေ။ မိမိအစ်မမှာ သူပုန်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် ဂျင်မီ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမကို အပြစ်တင်သည့်စိတ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်ထိ သူ့ကိုလျှို့ဝှက်ထားခဲ့ရသည့် ကိတ်အတွက်သာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
ယူဟွန်းသည် ကိတ်ကို သူပုန်အဖွဲ့ထဲ ဘာကြောင့်ဝင်ရသလဲ၊ ဂျင်မီကို ဘာကြောင့် လျှို့ဝှက်ထားရသလဲဟု မေးမြန်းမနေတော့ပေ။
ထိုအရာများသည် အရေးကြီးသည့်အချက် မဟုတ်ပေ။
“Nasang Gate (နာဆန်းဂိတ်) ကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲ။”
“အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်ကျော်လို့ မရဘူး။ ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဝင်ခွင့်မပေးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်။”
“ဖြိုခွင်းပြီး ဝင်သွားရင်ရော။”
“ဖြစ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ယူဟွန်း… ရှင်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ မသေချာဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင် အချက်ပေးသံ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ တပ်မတော်ရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ ချက်ချင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့က ရွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့သူတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရတဲ့ ရန်သူတွေပါ။”
ထိုအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှင်များ (Transcendents) လည်း ရှိကြောင်း ကိတ်က သတိပေးသည်။
“သူတို့ထဲမှာ Transcendents တွေ ရှိတယ်။ သူတို့သာ ကျွန်မတို့ကို တားဆီးမယ်ဆိုရင် အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ သခင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ Nasang Gate ကို ဖြတ်ဖို့ပဲ နည်းလမ်းရှိတော့တာပေါ့။”
“သခင်က ကျွန်မတို့ကို ခွင့်ပြုချက် ပေးပါ့မလား။”
“ပေးအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။”
“အရမ်းကို ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း Nasang Gate ကို ဖြတ်ပြီးသွားရင် Heukroe Palace (ဟူရိုနန်းတော်) ကို သွားတဲ့လမ်းက ချောမွေ့သွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သုံးလကျော် ကြာနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီဂိတ်ကို ဖြတ်နိုင်ရင် သုံးရက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။ ကြိုးစားကြည့်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။”
ဘေးကင်းအောင် ပြန်သွားပြီး သုံးလအချိန်ပေးမလား၊ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ကိုရင်ဆိုင်ပြီး သုံးရက်အတွင်း တန်းသွားမလား။
“ရှင် ဘာလုပ်မလဲ။ ရွေးချယ်မှုက ရှင့်လက်ထဲမှာပဲ ယူဟွန်း။ ကျွန်မကတော့ လမ်းပြတစ်ယောက်ပဲ။”
“မမက သိပြီးသားကို လာမေးနေတာပဲ။”
“ကျွန်မရဲ့ အကြံအစည်ကို ရိပ်မိသွားပြီလား။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ယူဟွန်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ သွားချင်တယ်ဆိုရင် အမြန်ဆုံးသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ …ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းပိုမြန်မြန် သွားဖို့ လိုမယ်လို့ ထင်တယ်။”
ယူဟွန်း၏ လုပ်ရပ်များတွင် အရေးတကြီးဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ကိတ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဤလူသည် မပြသချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်း Heukroe Palace ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရောက်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“Heukroe Lord (ဟူရိုသခင်)… ရှင် Kang Hye Rim (ကန်ဟဲရင်) ကို သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
ရှေ့က လျှောက်သွားနေသည့် ယူဟွန်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
မကြာမီပင် သူသည် ခရီးကို ပြန်ဆက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“…သိတာပေါ့။”
“သူနဲ့တွေ့ရင် ရှင် ဘာလုပ်မလဲ။”
“ရောက်မှပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့။ သူက ကျွန်တော်သိတဲ့လူပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုများ ရှိနေမလားဆိုတာ။”
“…”
ယူဟွန်းနှင့် ကန်ဟဲရင်တို့သည် သာမန်ခင်မင်ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြောင်း ကိတ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က ချစ်သူတွေများ ဖြစ်ခဲ့ကြသလား။ သို့မဟုတ် ဤလူသည် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲမှ တစ်ယောက်များလား။
ကန်ဟဲရင်ကို ‘နတ်ဆိုးမိဖုရား’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်ကိုပင် ယူဟွန်းက မသိချေ။ Heukroe Lord မည်မျှ ရက်စက်ကြောင်း၊ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လူတို့၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် မည်မျှပြည့်နှက်နေကြောင်း သူ မသိပေ။
ယူဟွန်းသည် မတရားမှုကို အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ကိတ် မြင်တွေ့သလောက် သိထားသည်။ သူမကို သိလျက်နှင့်ပင် ကန်ဟဲရင်ကို အလွတ်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ပေ။
သူတို့သာ တွေ့ဆုံကြလျှင် ဤလူသည် မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်မည်နည်း။
“ဟိုမှာ မြို့ကို တွေ့ပြီ။”
ယူဟွန်း ပြောသည့်အတိုင်း အဝေးတွင် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ပေါ်လာသည်။
မြို့သည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဆောက်အအုံအမျိုးမျိုးက မြင့်မားစွာ ထိုးထွက်နေကြသည်။ ထိုမြို့၏နောက်ဘက်တွင်မူ မြို့ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလှသော ဂိတ်တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုဂိတ်တံခါးတွင် နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်၏ မျက်နှာကို ထုဆစ်ထားသယောင် ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ မည်သည့်တောင်တန်းထက်မဆို ပိုမိုကြီးမားနေပြီး ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်က မြို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
ဂျင်မီသည် မသိလိုက်မသိသာပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ နယ်စပ်ဒေသတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဤမြင်ကွင်းသည် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
နာဆန်းဂိတ် (Nasang Gate) ၏ ပတ်လည်တွင်သာမက ဂိတ်တံခါးကို ကျော်လွန်သည့်နေရာအထိ မြူခိုးများက ထူထပ်စွာ ဆိုင်းနေသည်။
ဤဂိတ်တံခါးသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ယူဟွန်း အလိုလို ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းကို အင်အားသုံး၍ ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ကိတ် ပြောခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မျက်ဝါးထင်ထက် မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အစကတည်းက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
‘ဒါကိုပဲ ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed world) လို့ ခေါ်တာကိုး။’
ဤမျှ ထူးဆန်းလွန်းသည့် တည်ဆောက်ပုံမျိုး ရှိနေခြင်းကပင် ရောနှောကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို သက်သေပြနေသည်။
ယူဟွန်း၊ ဂျင်မီနှင့် ကိတ်တို့သည် မြို့၏ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
သူတို့ကို လမ်းပြရန် လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ကိတ်၏မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။
“…ဝင်ပေါက်မှာ ကင်းစောင့်တွေ ရှိနေတယ်။”
“အရင်က မရှိဘူးလား။”
“ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မြို့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မစောင့်ကြပါဘူး။ ကျွန်မတို့ သူပုန်တွေရဲ့ သတင်း ဒီကို ရောက်သွားပုံရတယ်။ စစ်ဆေးမှုက ပုံမှန်ထက် ပိုတင်းကျပ်နေတယ်။”
ကိတ်သည် ဤအခြေအနေကို မမျှော်လင့်ထားသည့်အလား သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
မြို့အတွင်း၌ သူပုန်ရဲဘော်များ ရှိနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ဝင်ပေါက်မှာပင် ပိတ်ဆို့ခံထားရလျှင် သူတို့၏အကူအညီကို တောင်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ယူဟွန်းက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ယူ၊ ယူဟွန်း?”
“ဒီကနေစပြီးတော့ ကျွန်တော် တာဝန်ယူလိုက်မယ်။”
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ…?”
ယူဟွန်းသည် သူ၏စွမ်းအားကိုသုံး၍ သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုက်မည်ကို ကိတ် စိုးရိမ်မိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် စွမ်းအားရှင်များအားလုံးတွင် တူညီသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဦးနှောက်သုံးမည့်အစား အရာအားလုံးကို အင်အားသုံး၍ ဖြေရှင်းလေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက မြို့ထဲသို့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သူတို့၏အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
မြို့အတွင်းမှ တပ်မတော်သားများ ဝိုင်းအုံလာကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက Black Lightning Lord (အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်) ၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည့် Black Swordsmen (အနက်ရောင်ဓားသမားများ) သို့မဟုတ် အခြားသော အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှင်များ (Transcendents) ရောက်လာရန် အလားအလာ အလွန်များသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူလုပ်တာကို ဘယ်လိုတားရမလဲ။’
ယူဟွန်းသည် ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူ လက်ခံနိုင်မည့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို သူမ မတင်ပြနိုင်သရွေ့ သူ့ကို တားဆီးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။
မကြာမီပင် သူတို့သုံးယောက် မြို့ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဂိတ်စောင့်က သူတို့ကို မြင်လျှင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ရပ်စမ်း! မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
“မမှတ်မိဘူးလား။ ငါတို့က အပြင်ဘက်ကို ကင်းလှည့်ဖို့ အစောကပဲ ထွက်သွားတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလေ။”
“ဘာ။”
ကိတ်သည် မယုံနိုင်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဤမျှ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောဆိုနေသည့် ဤလူ၏စကားကို ကြားရသောအခါ သူမ နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ သူတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ယူဟွန်း ပြသလိုက်သည့်အရာမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။
ယူဟွန်း ပြောသမျှကို ယုံကြည်တတ်သည့် ဂျင်မီပင်လျှင် ဤအရာကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေပုံရပြီး သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
ကိတ်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစုံမှိတ်လိုက်သည်။ အစကတည်းက အဖမ်းခံလိုက်ရပြီဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဂိတ်စောင့်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
“ဟင်? အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်။ အပြင်မှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခုရှိသေးလား။”
“ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး။”
“တကယ်လား။ ကောင်းပါပြီ၊ ဂရုစိုက်ပြီး ဝင်သွားကြပါ။ သခင်က ဒီရက်ပိုင်း သူပုန်တွေကြောင့် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတာ။”
ဂိတ်စောင့်များသည် သူတို့သုံးယောက်ကို အခက်အခဲမရှိ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့မှာ မြင်နေရသည့်အရာကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။
“သူတို့ကို အရင်ကတည်းက သိနေတာလား။”
“မသိပါဘူး။ ငါ ငါးနှစ်အတွင်း ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ခဲ့ရတာ။”
“ဟာ… ဒါပေမဲ့ သူတို့က… သူတို့ကပဲ ကျွန်မတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်လေ။”
“အရာရာတိုင်းမှာ နည်းလမ်းဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ဒါကတော့ ကုန်သွယ်ရေး လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့။”
ယူဟွန်း သုံးလိုက်သည့်အရာမှာ ထူးခြားသည့်အရာမဟုတ်ပေ။ သူသည် Descartes (ဒက်စ်ကတ်) ၏ စွမ်းအားကို သုံး၍ ဂိတ်စောင့်ကို மாயအမြင်တစ်ခု ပြသလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
Transcendents (အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှင်) တစ်ယောက်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ Descartes ၏ စွမ်းအားကို ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကိတ်သည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယူဟွန်း ပြသလိုက်သည့် ရလဒ်ကြောင့် ဂျင်မီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဝင်နိုင်ခဲ့ပြီ။”
မြို့သည် အပြင်ဘက်ကတည်းက မှိုင်းညို့နေသော်လည်း မြို့၏လေထုကိုယ်တိုင်က အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းနေသည်။ မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နေသည့် လန်ဒန်မြို့နှင့် ဆင်တူနေသည်။ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသည့် ထိုမှိုင်းညို့သော မြူခိုးများတွင် လူတို့ကို စိတ်ဓာတ်ကျစေသည့် မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။
လူတိုင်းက အားအင်မရှိသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ်ထားသည့် တပ်မတော်သားများက နှစ်ယောက်တစ်တွဲဖြင့် ကင်းလှည့်နေကြသည်။
ထို့ထက်ပို၍ နာဆန်းဂိတ်၏ ကြမ်းတမ်းသည့်မျက်နှာက မြို့တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါက…”
မြို့လယ်ရင်ပြင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်နေရာ၏ အလယ်တွင် ကြိုးစင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် လည်ပင်း၌ ကြိုးကွင်းစွပ်ခံထားရသည့် အလောင်းများက ရှေ့တနောက် ယိမ်းထိုးနေကြသည်။
လူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို သာမန်အတိုင်းပင် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်၊ သို့မဟုတ် အလောင်းများကို တံတွေးထွေးသွားကြသည်။
ကိတ်သည် ထိုကြိုးစင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က Black Lightning Lord ကို ပုန်ကန်တဲ့သူတွေကို စံနမူနာအနေနဲ့ ကွပ်မျက်တာပါ။ အနည်းငယ် သံသယရှိရုံနဲ့တင် သူတို့ကို အဲဒီလိုမျိုး သတ်ပစ်ကြတယ်။”
“…”
ယူဟွန်းသည် ရင်ပြင်ရှိ အလောင်းများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မျက်စိမခွာဘဲ ကြည့်နေမိသည်။
ကိတ်သည် ယူဟွန်းနှင့် ဂျင်မီကို နောက်ဖေးလမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
“လမ်းသိလား။”
“ဝင်ဖို့က ခက်ပေမဲ့ တစ်ခါဝင်ပြီးရင်တော့ လွယ်ပါတယ်။ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်က သုံးတဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခု အတွင်းမှာ ရှိတယ်။ နေရာအားလုံးကို ကျွန်မ အလွတ်မှတ်ထားပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပါ။”
လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူးလာခေါက်တုံ့ သွားလာနေသည့် လမ်းဘေးလူများ၏ အကြည့်များက သူတို့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
လမ်းဘေးလူများသည် သူတို့သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ဆီကနေ ဘာတွေ လုယူနိုင်မလဲဟု တွက်ချက်နေကြသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးအုံ့အုံ့နှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်၊ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ စပ်မျိုးအမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမတစ်ယောက်တည်း ကျောပိုးအိတ်ကြီး လွယ်ထားသည်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ဘာဖြစ်သလဲ။
လမ်းဘေးလူများ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကိတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ယူဟွန်းက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။
“ထွက်သွားစမ်း။”
ထိုမျှနှင့်ပင် လုံလောက်သွားသည်။ သူ၏အသံတွင် ပါရှိသည့် စွမ်းအားက လမ်းဘေးလူများ၏ ဦးနှောက်ကို တစ်ခဏချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
လမ်းဘေးလူများမှာ ကြောက်လန့်နေသည့် ခွေးတစ်အုပ်ကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ခြိမ်းခြောက်သည့် အရှိန်အဝါဖြင့် သူတို့ကို နောက်ထပ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် နှင်ထုတ်လိုက်ရသည်။
“…အခြေအနေက တကယ်ဆိုးတာပဲ။”
မြို့အတွင်းပိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးပوضပွနေသည်။ လုံခြုံရေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းပြီး ဆာလောင်နေသည့် လမ်းဘေးလူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အစားအစာနှင့် ငွေကြေးအတွက် တိုက်ခိုက် လုယက်နေကြသည်။
ဒဏ်ရာရသူများက မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် လဲလျောင်းနေကြသည်။ ပုပ်အက်နေသည့် အမှိုက်ပုံများဆီမှ အလောင်းပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဂျင်မီသည် ထိုဆိုးရွားလှသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကိတ်၏လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ယူဟွန်းလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ခံစားရသည်။
“အရင်ကရော ဒီလိုမျိုးပဲလား။”
“Black Lightning Lord သိမ်းပိုက်လိုက်ကတည်းက ဒီအတိုင်းပဲ။”
“…”
ယူဟွန်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားဆီးလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုသည့် သတင်းကို သူ ကြားထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
အရင်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးရယ်တတ်သည့် သူမသည် လူတို့ကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ပြီး ‘နတ်ဆိုးမိဖုရား’ ဆိုသည့် နာမည်ဆိုးကို ဖြန့်ကျက်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
‘မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ငါကပဲ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
သူသိခဲ့သည့်လူတွေက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ခေါင်းမာမှုသာ ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲတတ်ကြသည်။
ယူဟွန်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
‘ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အကုန်လုံးကို ငါ ပြန်ပြင်နိုင်ပါ့မလား။’
သူမနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို သူ ပြန်ပြင်နိုင်ပါ့မလား။
ကန်းဟယ်ရင် ကို ဝန်းရံထားသည့် ကောလာဟလများသည် ပို၍ ပို၍ လက်တွေ့ဆန်လာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
သူမ ဘာကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ။ ဘာက သူမကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာလဲ။
သူ့တွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဖြေပေးနိုင်မည့်သူက သူ့ရှေ့တွင် မရှိပေ။ သူမသည် Black Thunder Palace (အနက်ရောင်မိုးကြိုးနန်းတော်) ထဲတွင် ရှိနေသည်။
ယူဟွန်း အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏နှလုံးသားကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
လူတွေ သေဆုံးနေကြသည်။ လူအများစုမှာ အမှိုက်များကဲ့သို့ လမ်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မေ့လျော့ခံထားရကာ ပုပ်သိုးနေကြသည်။
အခြားမြို့များ၏ အခြေအနေမှာလည်း ဤမြို့နှင့် မခြားနားလှကြောင်း သူ တွေးမိသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူသိခဲ့သည့်လူအတိုင်းပဲ ရှိနေသေးပါ့မလား။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံသယဝင်မိသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“…ဟုတ်၊ သွားကြရအောင်။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏အဖြေကို ယခုလောလောဆယ်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဦးစားပေးမှာ နာဆန်းဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤမြို့၏ သခင်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။