မိမိကိုယ်ကိုယ် အခမဲ့တပ်မတော်ဟု ခေါ်ဆိုနေကြသော ထိုလူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို ကန်းယူဟွန်း နားလည်သည်။
သူတို့သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် သတိကြီးစွာထားပြီး တင်းမာနေကြသည်ကိုလည်း သူ လက်ခံသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းကာ ရွာသူရွာသားများကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်ကြသော်လည်း ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားသော အရာရှိကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
သူ နားလည်သည်။
သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းတို့ကို ငါ့အပေါ် ဓားမြှောက်ခွင့်ပေးမယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး။”
သူ သူတို့၏ အသက်ကို မယူပါ။ သို့သော် သူတို့က သူ့ကို မည်မျှအထိ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို ခံစားမိစေရန် သူ ရည်ရွယ်သည်။
သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းလိုက်သည်။
ဘုန်း!
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုမျိုး ကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခုက လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်အပေါ်သို့ ပြိုကျဆင်းသက်လာသည်။
“အူး!”
“ဒါ… ဒါက ဘာလဲ…”
ဖိအားဒဏ်ကြောင့် သူတို့အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိကျသွားကြသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွာထဲတွင် စုရုံးနေကြသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးသည်။ သူတို့ထဲတွင် ရှေ့ဆုံးမှ လူတစ်ယောက်သာ ခေါင်းမော့ထားနိုင်ပြီး ကန်းယူဟွန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေနိုင်သည်။
“မင်းကတော့ တော်တော်လေး ခံနိုင်ရည်ရှိသားပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဆင့်တွေက အလိုလို မြင့်တက်လာကြတာလား။”
ကန်းယူဟွန်း၏ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူတို့သည် အနည်းဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့် ကောက်ယူသူများ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လူမှာမူ အဆင့်မြင့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့အဆင့်မှာ ၉၀ ကျော်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ထိုအခါ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ဆက်သွားရန် အချိန်တန်ပြီ။
ကန်းယူဟွန်း နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းလိုက်သည်။
ဝုန်း───!!!
ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သွားကိုကြိတ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားနေကြသော ထို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာလည်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်မှလွဲ၍ ဒူးထောက်ကျသွားကြသည် သို့မဟုတ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားချပ်သွားကြသည်။
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ယူဆရသူမှာ သွားများကို ကြိတ်ထားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
သူ့လည်ပင်းတွင် သွေးကြောများ ထောင်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ကန်းယူဟွန်းထံမှ တစ်ချက်မျှ မခွာ။
မကြာမီ သူ့ဦးခေါင်းထက် ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကန်းယူဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ သာမန်စွမ်းအင် မဟုတ်ပေ။ လူသားတို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မြတ်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကောင်းချီးပေးမှုပင်။
“တိုက်ရိုက်စာချုပ်ရဲ့ စွမ်းအားလား။”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း၏ စွမ်းအားကြောင့် နောက်မဆုတ်သွားစေရန် နတ်ဘုရားက သူ့ကို ခွန်အားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုရင်း အခြေအနေကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေသည်။
‘သူက အဆင့်မြင့် ကောက်ယူသူတစ်ယောက်လို့ ခန့်မှန်းရပေမဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို တကယ်ရထားတယ်ဆိုရင် သူ့စွမ်းအားက သာမန်ကောက်ယူသူတွေထက် အများကြီး ပိုသာလွန်နေမှာပဲ။ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုက တိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာက အရေးပါတဲ့ အချက်ပဲ။’
ကမ္ဘာမြေသည် ရောယှက်ကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည့်အခါ စနစ်က နတ်ဘုရားများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို မတားဆီးတော့ပေ။ ကမ္ဘာမြေသည် ရုပ်ဝတ္ထုလောကအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အောက်ခြေကမ္ဘာ မဟုတ်တော့ချေ။
တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖိညှစ်ထားသော ဖိအားကို ကြံ့ကြံ့ခံနေသည့် ခေါင်းဆောင်သည် အလင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှံနှင့် ဒိုင်းလွှားကို ချက်ချင်း ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ထိုခေါင်းဆောင်သည် မည်သူနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသည်ကို ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ လက်နက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။
“မင်း အက်ခီးလိစ်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတာပဲ။”
“…မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“မင်း နောက်မှ သိရလိမ့်မယ်။”
အမှန်စင်စစ် သူက ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်း မဟုတ်၊ ခေါင်းဆောင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်နေသော စာအုပ်ကို အသုံးပြု၍ သိရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမျှဖြင့်ပင် သူတို့အတွင်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်သည်။
ခေါင်းဆောင်သည် သွားကိုကြိတ်ကာ ကန်းယူဟွန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း၏ နဖူးကို ဦးတည်၍ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား။”
ကန်းယူဟွန်းက မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေမရရှိပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အသက်ပေးတိုက်ခိုက်ရမည့် ပြိုင်ဘက်ဟု ယူဆထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။
အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ရက်ရောသော စိတ်ဖြင့် လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာလည်း မဆိုးလှပေ။
ကန်းယူဟွန်းသည် လာနေသော လှံကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်သည် ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ကို ဒိုင်းလွှားဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ချောင်းများ ဒိုင်းလွှားကို ထိလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းဆောင်မှာ မသိလိုက်ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
သူ့ဦးခေါင်းထက်တွင် မုန်တိုင်းထန်နေသော အနက်ရောင် စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို ကြီးမားသော အားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသည်။
၎င်းမှာ ခုနစ်ပါးသော နတ်ဆိုးတို့၏ အနက်ရောင်ကောင်းကင် နတ်ဘုရားကျမ်း၏ အဆင့်မြင့်နည်းလမ်းဖြစ်သော ‘ကောင်းကင်ဖိအား တိတ်ဆိတ်ချိုးဖျက်ခြင်း’ ပင်တည်း။
“ကူးရား…!!!”
သူ သွားကိုကြိတ်ပြီး မည်သို့ပင် ကြံ့ကြံ့ခံရန် ကြိုးစားပါစေ၊ ကြိုးစားလေလေ မြေပြင်ထဲသို့ ပို၍ နစ်ဝင်သွားလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ ကိုင်ထားသော အလင်းလှံနှင့် ဒိုင်းလွှားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နတ်ဘုရား၏ ထောက်ပံ့မှု ပျက်ပြယ်သွားသဖြင့် သူ ဆက်လက်၍ မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။
ခေါင်းဆောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စွမ်းအားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အဝေးမှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသော ရွာသူရွာသားများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်နေကြပြီး လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများမှာလည်း ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ကာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သူတို့ ယုံကြည်အားကိုးသော သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
“အို ဘုရားသခင်။”
ဂျင်မီနှင့်အတူ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ကိတ်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်တော့ပေ။
သူမ ကန်းယူဟွန်း စွမ်းအားကြီးကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရလျှင်ပင် ဒဏ်ရာမရဘဲ မနေနိုင်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမှာ အကောင်းပကတိပင်။
တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လက်တစ်ချောင်းပင် ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။ ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ သေဆုံးသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခြင်းပင်။ သူသည် ဤလူအားလုံးကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုမျှလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးမားသည်။
“ဘာ… ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”
ကန်းယူဟွန်းကို ရှုံးနိမ့်သွားသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် ခေါင်းဆောင်က နှုတ်ခမ်းမှ သွေးစက်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ပြောစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။”
“ငါ့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့…”
“ငါ ဘာလို့ မင်းတို့ကို ကယ်တင်ပေးတာလဲလို့ မေးချင်တာလား။ အဲဒီ ဟိုဘက်က မိန်းကလေးကို သွားမေးလိုက်။ ငါ တစ်ခုတော့ ပြောမယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို မပတ်သက်မိအောင်၊ ငါ့ကို အသုံးချဖို့ မကြိုးစားမိအောင် နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သက်ညှာပေးလိုက်ပေမဲ့…”
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်က လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိတိုင်း သူတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်နေကြသည်။
“နောက်တစ်ခါ ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို မှတ်ထား။”
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းက ထိုမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ယူဆသည်။
သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ စွဲထင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာသည်။ သူ သိလိုသမျှကို သိရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလိုတော့ပေ။
“ခဏနေပါဦး!”
ကိတ်က ကန်းယူဟွန်းနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လာသည်။
“အခုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။”
“ငါ့အကြောင်း စိတ်မပူနဲ့လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“မင်း ‘နက်မှောင်သော မိုးကြိုးသခင်’ ဆီ သွားမလို့မလား။”
“…”
ကန်းယူဟွန်းသည် အဖြေမပေးဘဲ ကိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အပိုလီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး ရဲရင့်သူပင်လျှင် ကြောက်လန့်သွားနိုင်လောက်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ကိတ်မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်ကို မရှောင်ဖယ်ခဲ့ပေ။
“ဒါဆို… မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။”
“ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။”
“အစ်မ!”
ဘေးမှ ဂျင်မီက အော်ပြောလိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကန်းယူဟွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုပင်။
“မင်း အခု ငါ့ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုရင်…”
“အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အခုလေးတင် မင်းရဲ့ သတိပေးစကားကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ စကားကို နားမထောင်ရဲလောက်အောင် ရူးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“ဒါတောင် မင်းက လုပ်ချင်နေတုန်းပဲလား။”
“ငါ မင်းကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ စေတနာအမှန်နဲ့ ကူညီချင်လို့ပါ။”
ကန်းယူဟွန်းက ဆက်ပြောရန် မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ ကိတ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေကာ စကားစလိုက်သည်။
“မင်း ‘နက်မှောင်သော မိုးကြိုးသခင်’ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိလား။”
“ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့မှာပါ။ ဒီမှာ မေးနေစရာ မလိုဘူး။”
“‘နက်မှောင်သော မိုးကြိုးသခင်’ နေထိုင်တဲ့နေရာကို နက်မှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီနေရာက ဒီကနေဆို အတော်လေး ဝေးတယ်။ မင်းက လမ်းမသိဘဲ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ လမ်းပျောက်မှာ အသေအချာပဲ။ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းကနေ သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ကြားထဲမှာ မြို့သုံးမြို့ကို ဖြတ်ရဦးမယ်။ အဲဒီမြို့တွေထဲက တစ်မြို့မှာဆိုရင် ခွင့်ပြုချက်ရထားတဲ့သူတွေပဲ ဖြတ်သန်းခွင့်ရှိတဲ့ ‘နာဆန်းတံခါး’ ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။”
“…”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကိတ်ကို ပို၍ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဘာပြောချင်သည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။
“မင်း တာဝန်ယူနိုင်ပါ့မလား။”
“ငါ တာဝန်မယူနိုင်ရင် ဒီစကားကို စပြောလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကိတ်သည် ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်ကို မရှောင်ဖယ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ တုန်ရီခြင်း မရှိတော့ချေ။
သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ရဲရင့်သော အကြည့်သည် ကန်းယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော လူများမှာ ချွေးအေးများပြန်ကာ တံတွေးကိုသာ အနိုင်နိုင် မြိုချနေကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်တွင် ကန်းယူဟွန်းသည် ကိတ်ကို မည်သည့်အချိန်မဆို သတ်ပစ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
သို့သော်။
“အောင်မြင်တယ်။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး အပိုလီယာ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။
သေရတော့မည်ဟု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကိတ်မှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြေစကားကြောင့် အားအင်များ ချည့်နဲ့သွားကာ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်လို ပြန်မေးလိုက်မိသည်။
“ရှင်…?”
“မင်း အောင်မြင်သွားပြီ။”
“အို၊ ဒါက… ဆိုလိုတာက…”
“မင်းရဲ့ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတဲ့ မြင့်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို ငါ လေးစားတယ်။ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ မင်းသာ စိတ်ပါလက်ပါ မရှိဘဲ ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ ဒေါသထွက်မိမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း အောင်မြင်တယ်။ ငါ မင်းလို လူမျိုးတွေကို မုန်းတီးတာမျိုး မရှိဘူး။”
ကန်းယူဟွန်းသည် မိမိယုံကြည်ချက်အတိုင်း လိုက်နာတတ်သူများကို အမြဲလေးစားသည်။
သူတို့က သန်မာသည်ဖြစ်စေ၊ အားနည်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို မည်မျှအထိ တွန်းအားပေးနိုင်သနည်း ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးမားပါစေ၊ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မည်။
ထိုသို့သော သူမျိုးကို သူ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကိတ်မှာမူ ကွဲပြားသည်။
“မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး၊ ကိတ်။ မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါမပါဘဲနဲ့ မင်း အဲဒီကိစ္စကို အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။”
“…ပြီးတော့ ရှင်က အဲဒါကို လက်ခံပေးမှာလား။”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ အဖော်အဖြစ်နဲ့ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်တာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ တခြား မိုက်မဲတဲ့သူတွေထက်စာရင် မင်းက ပိုပြီး ဦးနှောက်ရှိပုံရတယ်။”
သူ မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိသော လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်သားများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်းပြောသည့် စကားများမှာ အမှန်တရားဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ပြန်လည် ချေပနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
“မင်းက လမ်းပြကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တွေးထားတယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“…ပြေပါတယ်။ ရှင် ရုတ်တရက် ကမ်းလှမ်းလာလို့ အံ့ဩသွားရုံပါပဲ။”
ကိတ်က ပြောရင်း သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ကိတ် ကလင်ချယ်ပါ။ နက်မှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
“ငါက ကန်းယူဟွန်း။”
“တွေးကြည့်တော့လည်း ရှင်နာမည်က ကြားဖူးနားဝ ရှိသလိုလိုပါပဲ…”
“အစ်မ!”
ထိုအချိန်တွင် ဂျင်မီက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခေါ်သွားပေးပါ!”
“ဂျင်မီ!”
ကိတ်သည် ဂျင်မီကို ရွာတွင် ထားခဲ့ပြီး ကန်းယူဟွန်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဂျင်မီမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကိတ်ကို တွယ်ကပ်လိုက်သည်။
“အစ်မသွားရင် ကျွန်တော်လည်း လိုက်မှာပဲ! တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချင်ဘူး!”
“ဂျင်မီ! ခေါင်းမာမနေနဲ့! ကျွန်မတို့ သွားမယ့်နေရာက ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား!”
ကိတ်သည် ကန်းယူဟွန်းကို ကူညီရန်အတွက် သူမ၏ အသက်ကိုပင် ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွား၍ မဖြစ်ပေ။ သို့သော် ဂျင်မီမှာ ခေါင်းမာနေသည်။ သူသည် ကိတ်၏ အဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး လက်မလွှတ်ဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။
ကိတ်မှာ သူ့ကို ဖယ်ရှားရန် အင်အားသုံးတော့မည့် ဆဲဆဲဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ။”
“ရှင်?”
ကန်းယူဟွန်းက ဂျင်မီကို ခေါ်သွားရန် သဘောတူလိုက်သည့်အခါ အံ့ဩသွားသူမှာ ကိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
“သူ ဒီမှာနေရင်လည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာကလည်း အဲလောက်ထိ လုံခြုံတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဒါပေမဲ့…”
“ငါ့အဖွဲ့ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ပိုသွားတာနဲ့ ငါ့အတွက် ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဂျင်မီက ငါ့ကို နည်းနည်းလေး ကူညီပေးခဲ့ဖူးသေးတယ်လေ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ဂျင်မီမှာ မိမိ နိုးထလာခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေသည်ဟု တွေးမိသည်။ နောက်မှ ပြန်တွေးကြည့်ရသော်လည်း ဂျင်မီသည် ကန်းယူဟွန်းကို ဤနေရာသို့ ရောက်လာစေရန် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ထိုသို့သော ကလေးငယ်အတွက် အနည်းငယ်သော ကျေးဇူးပြုခြင်းကို သူ မငြင်းဆန်လိုပေ။
“…ရှင် သဘောအတိုင်းပါပဲ။”
“ဟီးဟီး။”
“ဂျင်မီ၊ နောက်မှ တွေ့မယ်။”
“အာ၊ ဘာလို့လဲ!”
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့မှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
“အခုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။”
“တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သွားရမယ်။”
“ခဏလေးစောင့်ပါ! ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်!”
ကိတ်က ပြောပြီး တစ်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို လွယ်ထားလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။
“သွားကြရအောင်။”
“မင်းက အသင့်ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။ ဒါမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတာလား။”
“ကျွန်မ ဒီအချိန်ကို အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာပါ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ပခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။ ဤမျှ စေ့စပ်သေချာသော လမ်းပြတစ်ယောက် ရထားသည့်အတွက် သူ ဘာမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပေ။
“ကိတ်…”
“ကျွန်မတို့ကို အခုထိ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။”
လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် ခေါင်းဆောင်သည် ကိတ်၏ ပြတ်သားသော စကားကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမကို သွားခွင့်ပြုရန် သဘောတူလိုက်သည်။
“…ကျွန်တော် အရင်က ရိုင်းစိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်ရိုင်းမှုတွေကို ခွင့်လွှတ်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့တဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့… ဒါက တောင်းဆိုလွန်းရာ ရောက်မှန်း သိပေမဲ့ ကိတ်နဲ့ ဂျင်မီကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
ခေါင်းဆောင်သည် ကန်းယူဟွန်းကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီအထိ ခေါင်းငုံ့၍ အလေးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ကန့်ကွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။
“မင်းတို့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ထဲမှာ မင်းလိုလူမျိုး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ။ မင်းက တကယ့် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လိုတော့ မပေါက်ဘူး။”
“…ရှင် သတိထားမိသွားတာလား။”
“စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး။”
ခေါင်းဆောင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
“ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒုတိယခေါင်းဆောင်လောက်ပဲ ရှိတာပါ။ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ရဲ့ တကယ့်ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာပါတယ်။”
“သူက ဘယ်သူလဲ။”
“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ သူက အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားတတ်ပြီး သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကလည်း နက်နဲတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ခုလိုပါပဲ။”
“မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုလူကို ယုံကြည်နိုင်တာလဲ။ သူက ဒုတိယမြောက် နက်မှောင်သော မိုးကြိုးသခင် ဖြစ်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ လူတွေဆီကို လက်ကမ်းပေးတဲ့သူက သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိလို့ပါ။”
“…”
ကန်းယူဟွန်းသည် ခေါင်းဆောင်၏ မယိမ်းယိုင်သော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ပေ။
ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ကန်းယူဟွန်းကို ထပ်မံ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘဲ ထိုမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သဘောထားလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ကိတ်ကို အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။”
“ဟုတ်ကဲ့!”
ကိတ်သည် ဂျင်မီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကန်းယူဟွန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ကန်းဟယ်ရင် ရှိနေသည့် နက်မှောင်သော မိုးကြိုးနန်းတော်ပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် မည်သို့ပင် ဖြစ်ပျက်လာပါစေ သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။