ခေါင်းစဉ်- ငါသာသိသော အဓိကဇာတ်ကောင်များ – အခန်း (၃၅၄) | NovelPing
မီးသည် ရွာတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ မီးတောက်များ ရွာ၏ အစွန်အဖျားသို့ မရောက်မီ ကြိုတင်ငြှိမ်းသတ်ပေးခဲ့သည့် ကန်းယူဟွန်း၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရွာ၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်ဝက်ပင် မရှိခဲ့ပေ။
သောဘိုရွာရှိ အသက်အကြီးဆုံးလူကြီး၊ ရွာသားများက ရွာဦးစီးဟု ခေါ်ဆိုကြသူ၏ နေအိမ်သည်လည်း ထိုထဲတွင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ… ဒီမှာ သောက်စရာ တစ်ခုခု ရှိတယ်။”
ရွာဦးစီးသည် တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် ကန်းယူဟွန်းအား ရေကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။
သူကြောက်ရွံ့နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပြည့်စုံလုံလောက်နေသည်။ သူသည် ဤလူတစ်ယောက်တည်းက ‘အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်’ အောက်ရှိ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလော။ သူ မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
ရွာဦးစီးသည် ကန်းယူဟွန်းကို ရွာထဲမှ ထွက်သွားစေချင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အစွမ်းအစ မရှိပေ။
ထို့ပြင် ကန်းယူဟွန်းမှာ ရွာ၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအရာ၊ လုပ်ရပ်များ သို့မဟုတ် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအားများက မည်သို့ပင် ထူးခြားနေပါစေ၊ ရွာသားများ၏ အသက်ကို သူကယ်တင်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ကို ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ပေ။
မြေခွေးများ ထွက်သွားပြီး ကျားများ ရောက်လာသည်ဆိုပါကလည်း သူတို့မှာ ခေါင်းငုံ့ခံကြရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။”
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
ဂျင်မီ၏ အစ်မဖြစ်သူ ကိတ်သည် ကန်းယူဟွန်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထူးဆန်းသော သဘောမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး စစ်သည်များကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနေစဉ်က လောကတွင် အကြောက်ရွံ့ဆုံး သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည့်အခါတွင်မူ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူငယ်တစ်ယောက်ထက် ပိုမိုမထူးခြားသယောင် ရှိနေသည်။
သူ၏ အစစ်အမှန်သဘောသဘာဝမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သူမ သိချင်မိသော်လည်း တင်းမာနေသည့် စိတ်ကိုမူ မဖြေလျှော့ခဲ့ပေ။
“ဒါဆို… ဘာတွေ သိချင်နေတာလဲ။”
ကိတ်သည် ရွာဦးစီးအား သူမ တာဝန်ယူလိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရွာဦးစီးသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စကားတစ်ခွန်းဆိုကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲ၌ ကန်းယူဟွန်း၊ ကိတ်နှင့် ဂျင်မီတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ဒီလောကကြီး ဘယ်လိုတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကို သိချင်တယ်။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လား။ အဲဒါ ‘မဟာပေါက်ကွဲမှု’ ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းပဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒါကို သိချင်ရတာလဲ။ ရှင်က အရာအားလုံးကို သိနိုင်လောက်တဲ့အထိ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပုံရတာပဲ။”
“ကျွန်တော် အိပ်စက်ခြင်းကနေ နိုးလာတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော် သိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး မရှိတော့ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကလည်း ပြောင်းလဲကုန်ပြီ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အသိပညာတွေကအစ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဒီက ဂျင်မီနဲ့ မတွေ့ခင်အထိ ကျွန်တော် အတော်လေးကို ရူးသွပ်မလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အဲဒီအဖြေက လုံလောက်ရဲ့လား။”
“...ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို အတိအကျ ဘာတွေ သိချင်တာလဲ။”
“အကုန်လုံးပဲ။”
“အကုန်လုံး ဟုတ်လား။”
“ဂျင်မီဆီကနေ အကြမ်းဖျင်းတော့ ကြားထားပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ သိပ်မသိသေးဘူး။ အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ တယ်လာတွေက ဘယ်ကို ရောက်ကုန်တာလဲ။ အကုန်လုံးကို သိချင်တယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကိတ်သည် သူမသိသမျှ အရာအားလုံးကို ကန်းယူဟွန်းအား ပြောပြလိုက်သည်။
“ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ။ မဟာပေါက်ကွဲမှုပြီးတဲ့နောက်မှာ ကမ္ဘာမြေဟာ ရောနှောကမ္ဘာထဲကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရောထွေးသွားပြီး လောကရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ လှည့်လည်နေခဲ့တဲ့ တယ်လာတွေလည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ဆက်ပြီး ဖျော်ဖြေလို့ မရတော့ဘူး။”
“အဲဒီနေရာက သူတို့အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ကွက် မဟုတ်တော့လို့ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ ကမ္ဘာမြေဟာ အခုတော့ အောက်ခြေကမ္ဘာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အပေါ်ယံကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အပြည့်အဝလည်း မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ရတာ အများကြီး ပိုချောမွေ့လာတယ်။ တိုက်ရိုက်စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ အရေအတွက်လည်း အဆမတန် တိုးလာခဲ့တယ်။”
တိုက်ရိုက်စာချုပ်။
ကမ္ဘာမြေသည် ရောနှောကမ္ဘာထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်များသည် သူတို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် စုဆောင်းသူများနှင့် အဆက်အသွယ် စတင်လုပ်ဆောင်လာကြသည်။
တယ်လာများမှတစ်ဆင့် အမှတ်များသာ ပေးပို့ခဲ့သည့် သွယ်ဝိုက်သော အထောက်အပံ့များသည် မဟာပေါက်ကွဲမှုပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အစားထိုးအနေဖြင့် စွမ်းအားများ၊ ဇာတ်လမ်းများနှင့် ကိရိယာမျိုးစုံကို ပေးအပ်သည့် တိုက်ရိုက်စာချုပ်များမှာ ခေတ်စားလာသည်။ ဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ နောက်လိုက်များကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ မျက်စိကျခြင်း မခံရတဲ့သူတွေကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ရွေးချယ်မခံရတဲ့သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ အမြဲတမ်း ဆိုးရွားနေတာပါပဲ။”
အရင်က မနိုးထခဲ့သည့် သာမန်လူများပင် နိုးထလာကြသော်လည်း လူတိုင်းက မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်များ၏ ရွေးချယ်မှုကို မရရှိခဲ့ကြပေ။
ပြောင်းလဲနေသော လောကကြီးတွင်ပင် အရည်အချင်းက ကွာခြားချက်ကို ဖန်တီးပေးသည်။
မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်များ၏ နောက်လိုက် ဖြစ်လာသူများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသော်လည်း မရရှိခဲ့သူများမှာမူ အောက်ခြေတွင်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
တိုက်ရိုက်စာချုပ်များ ခေတ်စားလာပြီးနောက်တွင် လူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြင့်တက်လာချင်သည့် လူများသည် ထိုနောက်လိုက်များနောက်သို့ ကပ်တွယ်နေကြသည်။ သခင်များနှင့် တပ်ဖွဲ့များကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီရွာကတော့ အဲဒီလို ရွေးချယ်မှုမျိုး မရရှိခဲ့တဲ့ အားနည်းတဲ့သူတွေ စုဝေးပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာတွေမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ခိုလှုံရာတစ်ခုလိုပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
“ကျွန်မတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။ Grand Army (အကြီးစားတပ်ဖွဲ့) ဒါမှမဟုတ် Normal Army (သာမန်တပ်ဖွဲ့) တို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတဲ့ နေရာတိုင်းဟာ သခင်တွေရဲ့ မြေယာတွေနဲ့ ထူးမခြားနားပါပဲ။ ဒီရောနှောကမ္ဘာမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့မြေ ဆိုတာ မရှိပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ သူပုန်တွေအကြောင်း ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲ။”
ကိတ်သည် ခက်ခဲသော မေးခွန်းဖြစ်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်လို ထင်လဲ။ သခင်တွေရဲ့ လုယက်မှု ဒါမှမဟုတ် ဖိနှိပ်မှုတွေကို တော်လှန်ချင်တဲ့ လူတွေပေါ့။ အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်လက်အောက်က တပ်ဖွဲ့တွေကတော့ သူတို့ကို သူပုန်တွေလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်လို့ မိတ်ဆက်ကြတယ်။”
“အင်း… နားလည်ပါပြီ။ လောကကြီးက ငါးနှစ်အတွင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ…”
“နောက်ထပ် မေးစရာ ရှိသေးလား။”
“သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်အကြောင်း ပိုသိချင်တယ်။ သူမအကြောင်း သိသမျှ အကုန်ပြောပြပေးပါ။”
“...အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကန်းဟယ်ရင်၊ မာရ်နတ်ကောင်းကင်ဧကရီလို့ ခေါ်ကြတဲ့သူဟာ ဒီဧရိယာကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ အုပ်စိုးရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ စွမ်းအားက အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလို့ တခြား အုပ်စိုးရှင်အဆင့်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေတောင် သူမကို မစော်ကားရဲကြဘူး။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ သူမက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာလို့ အဓိကနေရာတွေမှာ မနေဘဲ ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အစွန်အဖျားနေရာမှာ အုပ်စိုးနေရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျွန်မ အခုထိ မသိသေးဘူး။”
ကိတ်က ဆက်ပြောသည်။
“ကန်းဟယ်ရင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကမ္ဘာမြေ မပျက်စီးခင်တုန်းက တောင်ကိုရီးယားဆိုတဲ့ နိုင်ငံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကမ္ဘာ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေခဲ့တာမို့ သူမကို အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြားဖူးတာကတော့ အဲဒီလိုပါပဲ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာပေါက်ကွဲမှုပြီးပြီးချင်းမှာ ကန်းဟယ်ရင်က အဲလောက်ထိ ဆိုးတဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ ကောလာဟလတွေကတော့ အဲဒီလို ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သူမက တစ်ခုခုကို အရူးအမူး ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့…”
ကိတ်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“...အခုလို ဖြစ်လာတာပါပဲ။ သူမ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ သူမရဲ့ အဖော်တွေလည်း တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကွဲကွာသွားခဲ့ကြတယ်။”
“သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။”
“ဘယ်သူတွေလဲ။ အော်… ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ အဖော်ဟောင်းတွေလား။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ကျွန်မ သိပ်မသိဘူး။ သူတို့တွေ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ကြလို့ ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲသွားကြတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က ရောနှောကမ္ဘာမှာတောင် လူအာရုံစိုက်ခြင်း ခံရတဲ့ အဖွဲ့ဖြစ်လို့ ပိုပြီး ထင်ရှားနေတာပါ။ သူတို့ အခု ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို သိနိုင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင်အပြင် ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်း၊ ယူယောင်းမင်းနှင့် ဘတ်ဆောရျွန်းတို့၏ ရှိရင်းစွဲနေရာကို သိချင်ခဲ့သော်လည်း ကိတ်မှာမူ ထိုထက်ပို၍ မသိပေ။ သူမသည် ဤမျှလောက် သိထားသည်မှာပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
ကိတ်၏ ပြောပြချက်အရ ကန်းဟယ်ရင်သည် မဟာပေါက်ကွဲမှုပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြားအဖော်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ပြီး ‘အဖြူရောင်ပန်းပွင့်စီမံခန့်ခွဲမှု’ အဖွဲ့မှာလည်း ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။
‘ဒါ ငါ့ကြောင့် ဖြစ်တာလား...။’
ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။
ဒါဟာ သူ့ရဲ့ မာနကို အလွန်အကျွံပြောတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ‘အဖြူရောင်ပန်းပွင့်စီမံခန့်ခွဲမှု’ အဖွဲ့ဝင်တွေကို စုစည်းပေးခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့ ဗဟိုချက်မဖြစ်ခဲ့သူမှာ ကိုယ်တိုင်ပဲဆိုတာကို ယူဟွန်း အသေအချာ သိနေခဲ့တယ်။
“အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်ဆိုတဲ့သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။”
သူမကို အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်လို့ ခေါ်ရတာကို သူ မနှစ်မြို့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူသိတဲ့ အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်နဲ့ သူမကို သူ မနှိုင်းယှဉ်ချင်လို့ပဲ။
“အခုလက်ရှိ အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်ကတော့… ရူးသွပ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ သူမက သူမရဲ့ ရဲတိုက်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေပြီး လူတွေကို လုယက်တယ်။ သူမကို မနှစ်မြို့တဲ့သူ၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းငယ်တောင် ခုခံဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူမှန်သမျှကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်တတ်တယ်။”
ဒါကြောင့်လည်း သူပုန်တွေ ပေါ်ပေါက်လာရတာ ဖြစ်တယ်။
တစ်ချိန်က ‘ဓားဧကရီ’ လို့ အမည်တွင်ပြီး လူအများရဲ့ လေးစားမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့ ကန်းဟယ်ရင်ဟာ အခုတော့ ‘မာရ်နတ်ကောင်းကင်ဧကရီ’ လို့ အခေါ်ခံရပြီး လူတွေကို အကြောက်တရားနဲ့ ဖိနှိပ်နေတဲ့ အဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။
ယူဟွန်း မယုံကြည်နိုင်ပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက အားလုံးကို သက်သေပြနေတယ်။
သူ စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးသွားမိတယ်။
သူ့ရှေ့က ရေတွေကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်တယ်။
ကိတ်က သူ့ကို မျက်လုံးတစ်ဝက်ပွင့်လျက်နဲ့ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“…ရှင် အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင်ကို သိလို့လား။”
“အရင်တုန်းက သိခဲ့ဖူးတယ်။”
ယူဟွန်းက အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ချလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ အသိတွေပါ။ သူမ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“…အရင်တုန်းက သိခဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား။ ရှင်က ဘယ်သူလဲ။”
“ကန်းယူဟွန်း။”
“ကျွန်မ အဲဒီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”
“ဒါကလည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး။”
ယူဟွန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ သူ နာမည်ကျော်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခု ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဆိုတော့ လူတွေက သူ့ကို မေ့သွားတာကို သူ အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး။
နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တွေတောင် တစ်နှစ်လောက် အလုပ်မလုပ်ရင် လူတွေက မေ့သွားတတ်ကြတာပဲ။ ယူဟွန်းကတော့ အဲဒီ့ထက် ငါးဆလောက် ပိုပြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့တာလေ။
ကမ္ဘာကြီးက အေးချမ်းပြီး ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေခဲ့ရင် သူ့ကို မှတ်မိနေမယ့်သူတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကမ္ဘာကြီးက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အရင်က ခေတ်စားခဲ့တဲ့ စုဆောင်းသူ၊ တယ်လာဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက အခုချိန်မှာ လူတွေအတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်သာ မရှိရင် ကျွန်မတို့အားလုံး သေကြရမှာ။ ဒါပေမဲ့…”
ကိတ်က စကားကို ဆက်မပြောဘဲ ရပ်လိုက်တယ်။ တစ်ခုခုကို ပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပုံရတယ်။
“ဒီရွာကို ကျွန်တော် ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာ မေးချင်နေတာလား။”
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“သိသာပါတယ်။ သူပုန်တွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ တပ်ဖွဲ့က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်သည်တွေ ပြန်မလာတော့ဘဲ သတင်းအဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ်။ တခြားသူတွေက ဘာလို့ ထင်မလဲ။ သူပုန်တွေလက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာပေါ့။ ပြီးရင်ကော။ ပိုကြီးတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခု လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို ရှင်လည်း သိနေလို့ပဲ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုရင်…”
“ကျွန်တော် အဲဒီကိစ္စကို ကူညီပေးလို့ မရဘူး။”
“ဒါပေမဲ့…!”
ယူဟွန်းက ကိတ်ရဲ့စကားကို အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့ ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေက စေတနာသက်သက်လို့ ထင်နေတာလား။ ရှင်တို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရှေ့က အခြေအနေထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီစစ်သည်တွေကို သတ်လိုက်တာက သူတို့က လူကို လူလို မမြင်တဲ့ သွေးဆာနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေမို့လို့ပဲ။ သူတို့ အသက်ရှင်နေရင်လည်း အန္တရာယ်ပဲ ဖြစ်မှာမို့လို့ ရှင်းထုတ်လိုက်တာ။”
“…ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ တပ်ဖွဲ့က ရှင်တို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ကို ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်မှာပါ။ အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တာနဲ့ ရှင်တို့ကို ကာကွယ်ပေးတာကတော့ ကိစ္စနှစ်ခုပါ။”
“ဒါက…”
“ကျွန်တော် ရှင်တို့ရဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း နားလည်ပါတယ်။ အကူအညီနည်းနည်း ရထားပြီးပြီဆိုတော့ ပိုပြီး တောင်းဆိုချင်စိတ် ပေါက်လာမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နောက်ကို ကပ်တွယ်နေဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။”
ယူဟွန်းက ပြောပြီး အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ပြောတဲ့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ထဲကို ဝင်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကူးမရှိဘူး။”
“ဘာ… ဘာပြောလိုက်တယ်!”
“ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ယူဟွန်းက လှည့်စားတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အလွတ်ခွက်ကို ပြလိုက်တယ်။
“ရှင်တို့က ရိုင်းစိုင်းတဲ့အလုပ် လုပ်ကြတာပဲ။ ရေထဲကို ဆေးခတ်ထားတယ်ပေါ့လေ။”
“အဲ… အဲဒါက…”
ကိတ်ရဲ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတယ်။ ဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး နားထောင်နေတဲ့ ဂျင်မီက သူ့အစ်မကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်မ? ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဆေးခတ်တယ် ဟုတ်လား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာမှ မသိဘူး…”
“ရှင် တကယ်ပဲ မသိတဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ရွာသူကြီးရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်။”
ယူဟွန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်တယ်။
ကိတ်ရဲ့ ဦးနှောက်က အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်။ သူမ ရေထဲမှာ ဆေးမခတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို အတွေးမျိုး သူမမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းက အဲဒီလို ပြောနေတာဆိုတော့ သူမမသိတဲ့နေရာမှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။
သူမ ထိတ်လန့်သွားတယ်။
“ခ… ခဏလေးပါ! ကျွန်မတို့ဘက်မှာ နားလည်မှု လွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်…”
“နားလည်မှု လွဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မလွဲတာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်က လူတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့က ရှင်တို့ရဲ့ လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်က မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို တိတ်တိတ်လေး ဝိုင်းထားကြတာလေ။”
ယူဟွန်းက အပြင်ဘက်မှာ လူတွေ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိတယ်။ သူတို့က တိတ်တိတ်လေး နေဖို့ ကြိုးစားနေပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အာရုံတွေကိုတော့ မလှည့်စားနိုင်ပါဘူး။
သူတို့က ရန်လိုတဲ့ပုံတော့ မပေါက်ပေမဲ့ အခြေအနေက ဘယ်အချိန်မဆို ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ သူတို့က ရုတ်တရက် အလစ်ဝင်တိုက်ပြီး သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ယူဟွန်းက လူတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံကြည်ဘူး။
သူ ဒီလို မဖြစ်ချင်ပေမဲ့ ဒါဟာ သူ ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲ။
“ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ့မယ်!”
“သူတို့ကို ဘာကို ယုံကြည်ပြီး သွားမှာလဲ။”
ယူဟွန်းက တံခါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကိတ်ကို စူးစူးရဲရဲ ပြောလိုက်တယ်။
ကိတ်က ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတယ်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ဒေါသထွက်မပြတာကိုပဲ သည်းခံပေးနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော် မှားနေလား။”
“မ… မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
“ရှင်တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကိုကြည့်ရရင်တော့ အဲဒီလို စိတ်ကူးရှိပုံ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ မတူဘူး။”
“ကျွန်မ… ကျွန်မ…”
“ကျွန်တော် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ လေးစားစွာ မေးတုန်းက ကောင်းကောင်း ဖြေခဲ့သင့်တာ။ ရှင်တို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အခုလို ဖြစ်လာတာလေ။ အဲဒီမှာပဲ နေပြီး ကြည့်နေလိုက်။”
ဘာမှလည်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
သူ့စကားကြောင့် ကိတ်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ ဂျင်မီကတော့ ဘာမှနားမလည်သေးဘဲ သူ့အစ်မ ကိတ်နဲ့ ယူဟွန်းကြားမှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေတယ်။
“ကယ်တင်ရှင်… ခင်ဗျား?”
“မင်းညီကိုလည်း ပြောထားလိုက်။ ဘာမှမသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး။”
ယူဟွန်းက အဲဒီစကားကို ထားခဲ့ပြီး ရွာသူကြီးအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ လူအများကြီးနဲ့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရွာထဲမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာတွေ။ သူတို့အားလုံးကလည်း အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်ပုံရတယ်။
သူတို့က ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ထားကြတယ်။ တချို့က သံချပ်ကာ ဝတ်ထားပြီး တချို့ကတော့ လှုပ်ရှားရ လွယ်ကူတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားကြတယ်။
သူတို့ထဲမှာ ရွာသူကြီးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဆေးသောက်ထားလျက်နဲ့တောင် ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတဲ့ ယူဟွန်းကို မြင်တော့ သူ မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။
“ဧည့်သည်တစ်ယောက်အတွက်တော့ မင်းရဲ့ အပြုအမူက မကောင်းလှဘူးနော်။”
“လက်နက်ချလိုက်ပါ။”
ရှေ့ဆုံးက လူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
ယူဟွန်းက တစ်ခုခု ရယ်စရာကောင်းတာ ကြားလိုက်ရသလို ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူ ရွာသူကြီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရွာသူကြီး။ သူတို့ကို မပြောပြထားဘူးလား။ ဒီနေရာကို ကျူးကျော်လာတဲ့ စစ်သည်တွေကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ။”
“သူ အကုန် ပြောပြပြီးပါပြီ။”
“သူ ပြောပြထားလျက်နဲ့တောင် ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ပြောနေသေးတာလား။”
“သူတို့က အများဆုံးမှ လူ ၃၀၀ ပဲ ရှိတာလေ။”
“အင်း။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ လူ ၃၀၀ ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကတည်းက အရေးမပါတဲ့ အရေအတွက် ဖြစ်သွားတာလဲ။”
သူက ငါးနှစ်တောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာဆိုတော့ စံနှုန်းတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ မသိဘူး။
“လက်နက်ချပါ။ လက်နက်ချရင် မင်းကို လေးစားစွာနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ဆက်ဆံပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အင်အားသုံးပြီး နှိမ်နင်းရလိမ့်မယ်။”
သူ့စကားကြောင့် ယူဟွန်းရဲ့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားတယ်။
အရင်တုန်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ကောင်းကောင်း မပြသရင် သူတို့ထက် ပိုသာတယ်ဆိုပြီး ကြီးကျယ်နေတတ်ကြတာပဲ။
ယူဟွန်းက သူ့မျက်နှာမှာ ‘အပိုရီယာ’ ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို တပ်လိုက်တယ်။
အနီရောင်မျက်လုံး လေးလုံးက ဒေါသနဲ့ တောက်ပလာတယ်။
“ကြိုးစားကြည့်လေ။”