“ဒါ... ဒါကို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ဗျာ?”
“ကန်းဟယ်ရင်၊ မင်းပြောတာက… Black Thunder Lord ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”
“သူကတော့ Demon Sky Empress ကန်းဟယ်ရင် ပါပဲ။”
“ကန်းဟယ်ရင် ဟုတ်လား? ငါသိတဲ့သူက… ဒါပေမဲ့ Demon Sky Empress? Sword Empress မဟုတ်ဘဲ Demon Sky Empress ဟုတ်လား? ပြီးတော့ Lord ဆိုတာက…”
ယူဟွန်း ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ပို၍ ရှင်းလင်းသည့် အဖြေတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။
Black Thunder Lord ဆိုသည်မှာ သူသိကျွမ်းသည့် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် နာမည်တူရုံမျှသာဖြစ်သော သူတစ်ယောက်ဟု သူ မထင်မိပေ။ ဂျင်မီ ပြောပြသည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် သူသိသော ထိုသူပင် ဖြစ်နေရမည်။ ငါးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလတစ်ခု ကြာမြင့်ခဲ့ပြီမို့ သူမ၏ ဘွဲ့နာမများ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ကို သူ နားလည်သဘောပေါက်ပါသည်။
သို့သော် Demon Sky Empress နှင့် Black Thunder Lord ဆိုသည့် ဘွဲ့နာမများသည် သူမနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ပေ။
ဆောင်းဦးကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်လှပသည့် လျှပ်စီးကြောင်းကို အသုံးပြုတတ်သူ သူမ မဟုတ်ပါလော။ Heavenly Thunder Sword ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး 'အနက်ရောင်' သို့မဟုတ် 'နတ်ဆိုး' ဆိုသည့် စကားလုံးများဖြင့် တွဲစပ်ဖော်ပြရမည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
“မင်း သိတာရှိရင် ထပ်ပြောပြစမ်းပါဦး။”
“ဟို… အဲဒါကတော့…”
ဂျင်မီ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက Black Thunder Lord ကို ကြောက်ရွံ့နေ၍ မဟုတ်ဘဲ သူမနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မသိတော့၍ ဖြစ်သည်။
အစကတည်းက ကမ္ဘာနှစ်ခု ရောယှက်နေသည့်နေရာ၏ အစွန်အဖျားရွာလေးမှ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် Black Thunder Lord အကြောင်းကို များများစားစား သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ယူဟွန်းကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် လက်လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဂျင်မီသည် အသည်းအသန် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မ သိကောင်းသိနိုင်ပါတယ်!”
“မင်းအစ်မ ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်အစ်မက အရမ်းတော်တာ။ သူက ခေါင်းကောင်းတော့ အကုန်လုံး သိတယ်။ သူ Black Thunder Lord အကြောင်းလည်း သိကောင်းသိနိုင်ပါတယ်၊ အစ်ကို။”
“ဒါဆို မင်းအစ်မက ဘယ်မှာလဲ။”
“သူ ရွာထဲမှာပဲ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ တပ်ဖွဲ့က စစ်သားတွေ ရောက်လာပြီး လူတိုင်းကို ဖမ်းဆီးဖို့ လုပ်နေကြတယ်လေ။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို သွားကယ်ရမယ်။”
ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် ဂျင်မီသည် မျက်နှာလေး တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမြင်တွေ့နေရသည့် ယူဟွန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသား ဟုတ်မဟုတ်ပင် မသေချာသော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း စစ်သားသုံးယောက်ကို အလွယ်တကူ လဲကျသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဂျင်မီသည် သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားသည်။
“ရွာက ဘယ်ဘက်မှာလဲ။”
“ဟို… ဟိုဘက်မှာ။”
ဂျင်မီသည် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂျင်မီကို တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“ဗျာ?”
“သေချာလေး ကိုင်ထား။”
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင် အော်ရာများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ လိုက်လာသည့် စစ်သားသုံးယောက်ကို နှိမ်နင်းစဉ်က မြင်ခဲ့ရသည့် အနက်ရောင် စွမ်းအင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
Seven Devil Black Sky Divine Art ၏ အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ ဒေါင်လိုက် ပျံတက်သွားသည်။
အမြင့်ပေများစွာမှနေ၍ ယူဟွန်းသည် ဂျင်မီ ညွှန်ပြသည့်ဘက်တွင် မီးရောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာသည် မီးလောင်နေသည့် ရွာတစ်ရွာဖြစ်ကြောင်း သူ အဝေးကပင် သိလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဆွဲငင်အားကို ဆန့်ကျင်နေသည့် သူ့ပုံရိပ်သည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရွာဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဆင်းသွားသည်။ လေဖိအားကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသဖြင့် ဂျင်မီသည် ယူဟွန်း၏ အဝတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ရွာမှ သတ္တုတွင်းသို့ သွားစဉ်က မိနစ်သုံးဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ ဆယ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
***
“သူတို့က သူပုန်တွေဘက်က ပါတဲ့ သစ္စာဖောက်တွေပဲ! ခုခံမယ်ဆိုရင် နမူနာပြအနေနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြ!”
“ဒီပိုးကောင်တွေ! မသေချင်ရင် မြန်မြန်လှုပ်ရှားစမ်း!”
တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သားများသည် ဖမ်းဆီးထားသည့် ရွာသူရွာသားများကို တစ်နေရာတည်းသို့ ဆွဲခေါ်လာကြသည်။
ရွာသူရွာသားများမှာ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ဥပဒေများ ပျောက်ကွယ်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်သည့် ခေတ်ကာလတွင် သူတို့ထက် များစွာ အစွမ်းထက်သည့် စစ်သားများသည် ဝေးကွာလှသည့် Black Thunder Lord ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။
အဓိကအချက်မှာ လူအချို့ကို နမူနာပြအဖြစ် ကွပ်မျက်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ခုခံလိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့သူ နည်းနည်းပါးပါးကလွဲရင် အကုန်လုံး ဖမ်းမိထားပါပြီ။”
“ထွက်ပြေးသွားတဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်ပေါ့လေ။”
တပ်မှူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ လက်ထောက်က အမြန်ရှင်းပြသည်။
“အို၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က ကလေးတွေပါပဲ။ လိုက်ဖမ်းတဲ့သူတွေ သွားနေကြပြီ။ ခဏနေရင် ဖမ်းမိမှာပါ။”
“ကလေးတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် လက်မလွှတ်နဲ့။ ဒီမှာ သူပုန်တွေ ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ ကြားထားရတဲ့အတွက် ကလေးရော၊ လူကြီးပါမကျန် စစ်ဆေးမေးမြန်းရမယ်။”
“နားလည်ပါပြီ။”
တပ်မှူးသည် ရွာထဲတွင် စုဝေးခံထားရသည့် အကျဉ်းသားများဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သံချပ်ကာဝတ်ထားသည့် ထိုဧရာမလူကြီးသည် နောက်က မီးတောက်များဖြင့် လျှောက်လာသည်မှာ အကျဉ်းသားများအတွက် အလွန်ပင် ဖိအားများလှသည်။
“ဒီရွာမှာ သူပုန်တွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။”
“…”
“သူပုန်တွေ မဟုတ်ရင်တောင် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းထားတဲ့ သူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကံဆိုးပြီး ကောလာဟလတွေကြားထဲ ပါသွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
ရွာ၏ အသက်အကြီးဆုံးလူကြီးက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူပုန်တွေအကြောင်း ဘာမှမသိရပါဘူးခင်ဗျာ။”
“ကျွန်တော်တို့က နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရတဲ့သူတွေပါ။ ဒီဒေသရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့ Black Lord ကို ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆန့်ကျင်ရဲပါ့မလဲ။”
“ဒါဆို မင်းတို့က ဒီမှာ သူပုန်တွေ မရှိဘူးလို့ ပြောချင်တာပေါ့လေ။”
“ဘယ်သူ့ကိုမေးမေး အတူတူပဲ ပြောမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမသိပါဘူး။”
တပ်မှူးက ကျန်သူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ကလည်း အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမသိပါဘူး!”
“သူပုန်တွေ ဟုတ်လား? အဲဒါတွေက မဟုတ်တာတွေပါ!”
“ကျွန်တော်တို့ကို သနားပြီး လွှတ်ပေးပါ!”
“ဟွန်း။”
တပ်မှူးသည် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းစင်နေပုံပဲ။ ဒီလို တောရွာလေးမှာ သူပုန်တွေ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာကတော့ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးတော့မှာလား။”
“မလွှတ်ပေးဘူးလေ။”
မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိနေသည့် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး တပ်မှူးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွာကို လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးတောက်များထက် ပိုမိုပူပြင်းသည့် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။
“ငါတို့က ဒီကို ပျော်စရာလာခဲ့တာလို့ ထင်နေတာလား? သတင်းမှားရလို့လား? သူပုန်မရှိဘူးလား? မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါတွေက အရေးမကြီးဘူး။ တကယ်အရေးကြီးတာက ဒီလို တောရွာလေးကနေ ဒီလို သတင်းမျိုး ထွက်လာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။”
“ဘာ… ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
“သူပုန်တွေအကြောင်း သတင်းပျံ့သွားတာနဲ့ ဒီနေရာက သူတို့ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာ ဖြစ်လာတော့တာပဲ။ ကလေးတွေ၊ လူကြီးတွေဆိုတာ ချွင်းချက်မရှိဘူး။ မင်းတို့ တကယ် အပြစ်ကင်းသလား ဆိုတာက အရေးမကြီးဘူး။ ငါတို့က မင်းတို့ကို သူပုန်တွေလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင် မင်းတို့က သူပုန်တွေပဲ။”
ရွာသူရွာသားများမှာ ထိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် စကားကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
“ဒါက တရားမမျှတဘူး!”
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
တပ်မှူးသည် ထိုသူ့ကို အေးစက်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို တတ်လိုက်သည်။
ရှပ်!
ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုပြီး ထရပ်လိုက်သည့် ထိုလူ၏ ခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သွေးစများ စင်သွားသည့် အနီးအနားမှ လူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“တရားမမျှတဘူး ဟုတ်လား? အဲဒီစကားကို ပြောချင်ရင် ကိုယ့်မှာ အစွမ်းရှိမှ ပြောရတာ။ မင်းတို့က အရင်ခေတ်ကအတိုင်း နေနေတုန်းလား? ဥပဒေနဲ့ စည်းကမ်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ၊ ဒီလို ခေတ်နောက်ကျတဲ့ အတွေးအခေါ်မျိုးကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆုပ်ကိုင်ထားဦးမှာလဲ။”
ကမ္ဘာကြီးသည် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် အစွမ်းရှိသူတွေကပဲ အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးသည့် ကမ္ဘာ ဖြစ်သွားပြီ။
၂၁ ရာစုက ကျင့်ဝတ်နဲ့ စည်းကမ်းတွေက အစွမ်းကုန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒီလိုစကားမျိုးတွေ ပြောပြီး အားပေးမှု ရချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်မှာ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိဖို့ လိုတယ်။
“မင်းတို့က အားနည်းနေရင်တော့ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး အုပ်စိုးခံရမှာပဲ။ အားကြီးတဲ့သူရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး မင်းတို့က သေလူတွေနဲ့ အတူတူပဲ။ မကျေနပ်ဘူးလား? ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ပိုအားကောင်းအောင် လုပ်ခဲ့ရမှာပေါ့။ တခြား ရှုံးနိမ့်သူတွေနဲ့အတူ ဒီလို တောရွာလေးမှာပဲ အနာတွေကို လျှာနဲ့လျက်ပြီး နေနေရင် ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်းတို့တွေက အိပ်မက်ယောင်နေတာပဲ။”
စကားကို ပြန်မချေပနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည့် လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီး တပ်မှူးက မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မကျေနပ်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်ကြ။”
“စကားကောင်းပဲ။”
“ဘာ။”
ဘယ်သူကများ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူပြောနေတာကို ကြားဖြတ် ပြောရဲတာလဲ။
တပ်မှူးသည် ထိုအသံမှာ ရွာသူရွာသားများဆီက လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသောမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ထိုမျက်နှာဖုံးမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ခေါင်းတွင် ဦးချိုများပါရှိပြီး သွားများမှာလည်း ထက်မြက်နေသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် မျက်လုံး လေးလုံးပင်။
နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ တပ်မှူးတစ်ယောက် သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဂျင်မီ!”
“နူးနား!”
ယူဟွန်း၏ လက်မောင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ဂျင်မီသည် မြေပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်ပြီး သူ့အစ်မဖြစ်သူဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်ကို တပ်မှူးသည် တားဆီးရန် မစွမ်းသာပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အေးခဲနေခဲ့သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတယ်လေ။”
“မင်း ခုနက ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်နော်။”
ယူဟွန်းက တပ်မှူး၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေချေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
သူ၏ အကြည့်များမှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် ရွာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သွေးများ စင်ဖြန်းခံထားရသည့် ရုပ်အလောင်းအချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ မသွားနိုင်ဘဲ ရွာနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းနေကြသည်။
မဆင်မခြင် သတ်ဖြတ်ခြင်း။
သူ ငါးနှစ်ခန့် ဝေးကွာနေစဉ်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးသည် အလွန်တရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
“ဟုတ်သားပဲ။ အစွမ်းရှိသူကပဲ တရားမျှတတာပေါ့။”
အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးနေကြရသည့် ဤကမ္ဘာကြီးကို သူ ရပ်တန့်စေချင်သည်။ အသက်ရှင်ခြင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မချိုးဖောက်စေချင်သလို အသက်၏ တန်ဖိုးကိုလည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသတ်မှတ်စေချင်ပေ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် အဆိုးရွားဆုံးဟု သူ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် လူများစွာ အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုလက်ရှိ အခြေအနေသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ပါရဲ့လားဟု သူ တွေးမိသည်။
သူ နိုးထလာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ကမ္ဘာကြီး မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ယူဟွန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် စည်းကမ်းမဲ့သည့် ခေတ်ကာလဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုခေတ်မှာမူ စည်းကမ်းရှိသည့်အသွင်ဆောင်သော ရှုပ်ထွေးဆိုးရွားသည့် ခေတ်ကာလ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က ငါ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငြိမ်နေရမယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“ကျ၊ ကျုပ်တို့ကို... မင်း ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင်...”
တပ်မှူးသည် သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသဖြင့် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အရှင်သခင်က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!”
“အရှင်သခင်? Black Thunder Lord ကို ပြောတာလား။”
“ဟုတ်တယ်!”
Black Thunder Lord ကို ထိုသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည့် ယူဟွန်း၏ အပြုအမူကြောင့် တပ်မှူး၏ ဒေါသများ ပွက်လောရိုက်လာသော်လည်း ဤနေရာတွင် မိမိ၏ အသက်ကို ကိုင်တွယ်ထားသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သတိရကာ ဒေါသကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ မဆိုင်ရင် ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားလိုက်ပါ! ငါတို့က ဒီရွာက လူတွေနဲ့ပဲ ကိစ္စရှိတာ!”
“ဘာလို့ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလဲ။”
“မင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့သူမျိုးက ဒီလို တောရွာလေးမှာ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိလို့ပဲ!”
တပ်မှူး၏ အမြင်တွင် ယူဟွန်းသည် အနည်းဆုံး Transcendent အဆင့်ရှိသူဟု ထင်မှတ်ရသည်။ သူသည် အဝေးတစ်နေရာတွင် Transcendent အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ထိုသူ၏ Aura မှာ ယူဟွန်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေသည်။
သူ တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက သေရမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် Black Thunder Lord ၏ နာမည်ကို အသုံးပြု၍ ခြောက်လှန့်ကာ နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“အင်း၊ မင်း ပြောသလိုပဲ။ ငါက ဒီရွာက လူမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်ပါ။”
“ဒါဆိုရင်...!”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါဟာ ငါနဲ့ ဆိုင်သွားပြီ။”
မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ကွေးညွတ်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဂျင်မီနှင့် သူ့အစ်မဖြစ်သူကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒီကလေးနဲ့ သူ့အစ်မက ငါနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။”
“ဒါ၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီနှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့...”
“သူတို့နောက်မှာ ရှိတဲ့ လူအားလုံးကိုလည်း လွှတ်ပေးရမယ်။”
“ဘာ...”
“အခုချိန်ကစပြီး အဲဒါတွေအားလုံးက ငါနဲ့ ပတ်သက်သွားပြီ။”
ဒါဟာ ရူးမိုက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေပဲလို့ ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း တပ်မှူးသည် နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
ပြိုင်ဘက်က အလွန် အစွမ်းထက်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲရမည်။ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူဆိုရင် ဒီဒေသက Black Thunder Lord ရဲ့ နာမည်ဆိုးကို မသိစရာ အကြောင်းမရှိသည့်အတွက် သူ့နာမည်ကို အသုံးပြုကာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ တပ်မှူးသည် တွေဝေနေသည်။ ရွာသူရွာသားအားလုံးကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရမလား။
‘မဖြစ်ဘူး။ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။’
သူ အမိန့်ပေးခံထားရသည်။ သူပုန်အားလုံးကို ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်ရန်။ ထိုအမိန့်ကို လက်ခံရရှိသည့်အချိန်ကတည်းက သူပုန်မရှိလျှင်ပင် သူ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူ မလုပ်နိုင်ပါက သူ သေရလိမ့်မည်။ အမိန့်မနာခံမှု၊ အထက်အရာရှိကို မလေးစားမှု၊ အရည်အချင်းမရှိမှု။ သူ၏ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ရေးထိုးရန် အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိနေသည်။
‘ငါ... တိုက်မှ ဖြစ်မယ်။’
တပ်မှူးသည် လက်အောက်ငယ်သားများဆီသို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ့အမိန့်ကို ကောင်းစွာ နာခံခဲ့ကြသည့် လက်အောက်ငယ်သားများသည် တပ်မှူး ဘာလုပ်ချင်နေသည်ကို နားလည်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ Divine Spirit များကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ယူဟွန်းသည် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မလို့လား။”
“…”
“ကောင်းပြီလေ။ တကယ်တော့ ငါ မပြောခဲ့မိဘူး၊ မင်းတို့က ရွာသူရွာသားတွေကို လွှတ်ပေးပြီး တောင်းပန်ပြီး ပြန်သွားရင်တောင် ငါ မင်းတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“…ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းတို့ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလို့ပဲ။”
ယူဟွန်းသည် သူ့လက်ယာဘက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လေပြင်းများသည် တိုက်ခတ်သွားပြီး ရွာကို ဝါးမြိုထားသည့် ကြီးမားသော မီးတောက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားပြီး ညဉ့်၏ အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်လုံး လေးလုံးမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့မှာ ဘာစောဒကမှ မရှိတော့ဘူးမလား။”
မင်းတို့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ အရည်အချင်းကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်ကြ။
တပ်မှူးသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သွေးတိုးလာသည့်အထိ ဒေါသထွက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်ကြ!”
တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သားများသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ယူဟွန်းဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။
“လာခဲ့ကြ။”
အဟောရီးယား၏ နတ်ဆိုးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ပိုးဖလံများကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
***
“ချောင်းဆိုး! ချောင်းဆိုး!”
ရွာသူရွာသားအားလုံးမှာ အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်ကာ မိမိတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခု။
ရွာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး မီးရှို့ကာ လူများကို ရယ်မောရင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံနေသည်။
ထိုအလောင်းပုံ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် မျက်လုံး လေးလုံးပါသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် စစ်သားများ၏ တပ်မှူးလည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ရပ်နေသည်။
“ကျ၊ ကျုပ်ကို သနားပါ...”
ခွပ်!
ယူဟွန်းသည် တပ်မှူး၏ လည်ပင်းကို နောက်ထပ် စကားပြောရန် တန်ဖိုးမရှိတော့သကဲ့သို့ ပိတ်ကျဲလိုက်သည်။
လည်ပင်းရိုး ကျိုးသွားသည့် အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် လေထုထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လူများသည် ယူဟွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် ရွာကို ကယ်တင်ပေးသည့် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံကြောင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ်သာ သူတို့ မြင်နေကြသည်။
“ကဲ၊ အခုတော့...”
နတ်ဆိုးက သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနီရောင် အရောင်အသွေးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည်။
“စကားပြောကြရအောင်။ နောက်ဆုံး ငါးနှစ်အတွင်းမှာ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။”