လမင်းရောင်၊ ကြယ်ရောင်တို့ပင် မမြင်နိုင်သော မှောင်မိုက်သည့်ညတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ပြေးလွှားနေသည်။
အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်လောက်သာ ရှိဦးမည့် ထိုကလေးမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေပြီး အသက်ကို မနည်းရှူနေရသော်လည်း ပြေးခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့၏ တည်ရှိမှုက ကလေးငယ်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုမြင့်တက်စေသည်။
"ဟိုကောင်လေးက တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဦးတည်သွားနေပြီ!"
"မြန်မြန်ဖမ်းကြ! သူပုန်တွေကိုဆိုရင် ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သက်ကြီးရွယ်အိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ အမိန့်ရှိထားတယ်!"
ရိုင်းစိုင်းပြတ်သားသော အသံများက ကလေးငယ်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူပုန်၊ သစ္စာဖောက်၊ ကွပ်မျက်ခြင်း စသည့်စကားလုံးများက သူတို့ကြားတွင် လွင့်ပျံနေသည်။
သူတို့သည် ကလေးငယ် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ မရောက်မီ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကလေးငယ်က သိသည်။
တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လျှင် အဘိသိန် (ကျိန်စာ) သို့မဟုတ် နတ်ဒဏ်သင့်မည်ဟူသော ကောလာဟလများသည် အယူသီးမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို သိရှိထားသည့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့သည် အန္တရာယ်များသော တားမြစ်နယ်မြေဟု ဆိုသော်လည်း လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။
ယင်းအစား၊ ကလေးငယ်လေး ဘယ်လောက်အထိ ပြေးနိုင်မလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် တမင်သက်သက် နှေးကွေးစွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဤလိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှ ပျော်ရွှင်မှုရယူလိုသည့် သူတို့၏ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကလေးငယ် ယခုအချိန်အထိ လွတ်မြောက်လာနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
‘ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ’
လွန်ခဲ့သော တစ်ဝက်တစ်ပျက်အချိန်အထိ Jimmy တစ်ယောက် ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးပင် ယဉ်ခဲ့မိမည်မဟုတ်ပေ။
ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် ဘဝမဟုတ်သော်လည်း ဆိုးရွားသည့်ဘဝလည်း မဟုတ်ခဲ့။ မိဘမဲ့ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်သည့် အစ်မနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်ကို သူ ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ အားလုံးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
မနေ့က၊ ဒီနေ့၊ နာက်နေ့တို့သည် အတူတူပင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော Jimmy ၏ နေ့စဉ်ဘဝသည် ရွာထဲသို့ စစ်သားများ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
Legion (တပ်မတော်) ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်ရှိ စစ်သားများသည် ရွာထဲတွင် သူပုန်များရှိနေသည်ဟူသော သတင်းစကားကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွာမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး လူများမှာလည်း ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ Jimmy သည် ထိုမေ့မရနိုင်သော မြင်ကွင်းမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ သူ့အစ်မက သူ့ကို လွတ်မြောက်စေရန် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အချိန်ဆွဲပေးခဲ့ခြင်းမရှိလျှင် ဤမျှပင် ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
‘ငါ ပြေးရမယ်’
သို့သော် ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်ကိုသွားရမှန်း၊ ဘယ်မှာပုန်းရမှန်း သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။
သူ အလိုလိုရွေးချယ်ခဲ့သည့်နေရာမှာ လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က Gangneung ဟု လူသိများခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုအပြီးတွင် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည့် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။
လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပါးလျလှသော်လည်း သူ တွယ်ကပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။
ဟူး... ဟူး...
အသက်ကို မနည်းရှူရင်း Jimmy တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ငါးနှစ်ကြာသည့်တိုင် မပျောက်ကွယ်သေးသော ကြီးမားသည့် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓဆင်းသက်လာသည်ဟု ဆိုကြသော ဤနေရာကို အစပိုင်းတွင် နယ်မြေမြတ်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာတစ်ခုခုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လူအများအပြား ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အပျက်အစီးများသာ ရှိလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။
နယ်မြေမြတ်ထဲသို့ ခြေချမိသူများသည် နတ်ဆိုးများကို မြင်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကာ ရူးသွပ်လျက် ပြန်လာကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် နယ်မြေမြတ်သည် လူတို့ကြားတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုဖြစ်လာပြီး တားမြစ်နယ်မြေဟု အမည်တွင်လာခဲ့သည်။
“ဟား... ဟား... တစ်ယောက်ယောက် ရှိလား”
Jimmy အကူအညီတောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ခြေအောက်မှ မြေပြင်ပြိုကျသွားသည်။ Jimmy ၏ကိုယ်မှာ ကြီးမားသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲသို့ လိမ့်ကျသွားသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ထိုနေရာရှိ မြေသားမှာ ပျော့ပျောင်းနေသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း ရာပေါင်းများစွာသော မီတာအကွာအဝေးသို့ လိမ့်ကျလာရသဖြင့် သူ့မှာ မူးဝေအော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“အား”
Jimmy ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေချော်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားသည်။
“ဟား။ ဒီလောက် ပြေးလာပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီတွင်းထဲကို လိမ့်ကျလာတာပဲလား”
“ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ”
လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ သုံးဦးမှာ Jimmy အနီးသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
လူ့စွမ်းအားထက် ပိုလွန်သော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားများဖြင့် သူတို့သည် မြေမှုန့်များပေကျံနေသော Jimmy ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရယ်မောကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူ ပြေးနိုင်တာ တော်တော်ဝေးသားပဲ။ တားမြစ်နယ်မြေအထိတောင် ရောက်လာသေးတယ်”
“ဟေ့၊ ဒီကောင်လေးကိုပဲ ဖမ်းပြီး ပြန်ကြရအောင်။ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေတာ မကောင်းဘူး”
“ဘာလဲ၊ ကြောက်နေတာလား? တားမြစ်နယ်မြေဆိုတာ ကောလာဟလတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲလေ”
“ဒီမှာ နတ်ဆိုးတွေ ပေါ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်”
“နတ်ဆိုး? မင်း မြင်ဖူးလို့လား? အဲဒီဇာတ်လမ်းတွေက အာရုံချောက်ခြားမှုတွေ သက်သက်ပဲ”
“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အမှန်ဆိုရင်ရော”
“ဒါဆိုရင်တော့...”
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး Jimmy ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရဲရင့်သယောင် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် ကလေးကို အမြန်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားလိုကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ တူညီသော အတွေးကို တွေးနေကြသည်။
Jimmy သည် သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။
‘တစ်ယောက်ယောက်... ကူညီကြပါ!’
သူသည် ဆန့်တန်းထားသော သူ့လက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာဆွဲပေးလိမ့်မည်ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျှော်လင့်နေသည်။
ဘုရားသခင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဆိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကယ်တင်ပေးမည့်သူကိုသာ သူ လိုချင်နေသည်။
Jimmy သည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဟင်?”
မည်သူကမျှ သူ့လက်ကို လာမဆွဲပေ။ သူ ကိုင်မိလိုက်သည်မှာ မြေကြီးထဲတွင် မြုပ်နေသော ပန်းဖူးလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မြက်ပင်တစ်ပင်မျှပင် မပေါက်ရောက်နိုင်သော ဤဆိတ်သုဉ်းသည့်နေရာတွင် ထိုပန်းဖူးလေး ဘာကြောင့် ကျန်ရှိနေရသလဲဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
သို့သော်လည်း Jimmy သည် ကံကြမ္မာက လမ်းပြနေသကဲ့သို့ ထိုပန်းဖူးလေးဆီသို့ သူ့အားအင်ရှိသမျှ ဆုတောင်းလိုက်သည်။
ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းဖူးလေးသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!”
Jimmy ဆီသို့ ချဉ်းကပ်နေသော လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
မြေမှုန့်များ ကင်းစင်သွားသော ပန်းဖူးလေးသည် သေးငယ်သော ကြာပန်းလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းမှ လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ဒါ ဘာကြီးလဲ”
လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ကလေးငယ်က တစ်ခုခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်၊ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်လာသည်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူတို့ နားမလည်နိုင်သော်လည်း လက်နက်များကို တင်းတင်းကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးလိုက်ဖို့သာ လိုအပ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
“အင်း?”
ကြာပန်းထဲမှ ထွက်လာသူမှာ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာက...”
သူသည် သူ့အခြေအနေကို မသိရှိသေးပေ။
သူ့အတွက် အရိပ်အယောင်များ ပိုလိုအပ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သောအခါ သူ့ကို လက်နက်များဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည့် လူသုံးဦးနှင့် သူ့ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိပုံရသည့် လူသုံးဦးကို အရင်ဆုံး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ပြီးတော့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ...”
“သေစမ်း!”
ခလောက်!
လူတစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသည့် အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာကြီးလဲ”
“အခုမှတွေ့တဲ့သူကို ဓားနဲ့ အရင်စတိုက်တာကတော့ တော်တော်ယဉ်ကျေးမှုမဲ့တာပဲ”
ကြာပန်းထဲမှ ထွက်လာသူသည် ကျိုးပဲ့သွားသည့် ဓားသွားကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ထားသည်။
မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု။
ဝတ်စုံဝတ်ထားသူမှာ ဓားဖြင့် အခုတ်ခံရချိန်တွင် တစ်လက်မမျှပင် ရွေ့လျားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“...ဟေ့! အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြ!”
ထိုသူမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်ရှိနေသည့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတို့မှာ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။
အခြေအနေအရ သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း အကြမ်းဖျင်းတော့ ခန့်မှန်းမိသည်။
သူမရှိသည့်အချိန်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
“ငါ ဘာပဲမေးမေး အလွယ်တကူ ဖြေပေးမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးပဲ”
Yu-hyun သည် သူ့ကို မော့ကြည့်နေသော ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
Jimmy ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားကျမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။
“ဒီကိစ္စကို ငါ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်”
Yu-hyun ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင်စာလုံးများ ပေါ်လာပြီး မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
Aporia ၏ နတ်ဆိုးသည် ငါးနှစ်အကြာတွင် ကမ္ဘာလောကထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
* * *
“ဝါ...”
ဂျင်မီမှာ မိမိမျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဤအခြေအနေမျိုးကို ဖော်ပြခိုင်းလျှင်ပင် မည်သို့ပြောရမှန်း သိမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းမှာ ဂျင်မီကဲ့သို့ပင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်။
တစ်စက္ကန့်။
ထိုအချိန်လေးအတွင်းမှာပင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ သုံးဦးမှာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အမှောင်ထုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုလူသုံးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဆိုးတစ်ပါးကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။
သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်၏ အဓိကတရားခံဖြစ်သူ ကန်းယူဟွန်းမှာမူ ဂျင်မီကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ လေဟာနယ်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။
“လာပလေ့စ်... လာပလေ့စ်၊ မင်း ရှိလား? မက်စ်ဝဲလ်၊ ဒက်စ်ကတ်၊ ဒါဝင်... ငါပြောတာ ကြားလား? ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာကြမည့် နတ်ဆိုးလေးပါးမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ ကန်းယူဟွန်းအနေဖြင့် အပိုရီးယား၏ မျက်နှာဖုံးကို သုံးနိုင်သေးပြီး နတ်ဆိုးလေးပါး၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသော်လည်း ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးလေးပါးမှာ သူ့အသံကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ မဟုတ်သေး၊ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။
‘ချိတ်ဆက်မှု ပြတ်သွားတာလား?’
သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိမေ့နေခဲ့တာလဲ။
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော ဂျင်မီထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“အာ”
ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်နှင့်ဆုံလိုက်ရသဖြင့် ဂျင်မီမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂျင်မီကို ထူပေးလိုက်သည်။
“ကျ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မင်း နာမည်က ဘာလဲ”
“ဂျင်မီပါ”
“ဂျင်မီ?”
ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ ဂျင်မီမှာ မိမိ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းလုပ်မိလေသလားဟု စိုးရိမ်တကြီး တွေးမိသော်လည်း ဘာမှ မပေါ်လာပေ။
“ဒါ ကိုရီးယားနာမည် မဟုတ်ဘူးပဲ။ မင်း ပြည်ပက လာတာလား? မင်း ဘယ်ကလဲ”
“ဗျာ? ပြည်ပ? ကျွန်တော်က တူဒိုရွာကပါ”
“တူဒို...?”
ကန်းယူဟွန်းမှာ စကားပြောရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“တောင်ကိုရီးယားလား?”
“တောင်ကိုရီးယား? အော်၊ ကျွန်တော့်အစ်မ ပြောဖူးတယ်။ ငါးနှစ်လောက်က ဒီနေရာကို တောင်ကိုရီးယားလို့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်တဲ့”
“ငါးနှစ်လောက်က?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ငါးနှစ်လောက်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီးပြီးတဲ့နောက် နိုင်ငံနယ်နိမိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ”
“... အဲဒီ ပေါက်ကွဲမှုကြီးအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး”
ဂျင်မီသည် သူသိသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကန်းယူဟွန်းအား ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူတို့မှာ အစ်မဖြစ်သူက အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်သဖွယ် ပြောပြလေ့ရှိသော ပုံပြင်များဖြစ်ပြီး ဂျင်မီမှာ ထိုသို့သော အကြောင်းအရာများကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။
“ငါးနှစ်လောက်က တားမြစ်နယ်မြေမှာ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ ရှိနေတဲ့ နေရာပေါ့။ ကန်းနင်းလို့ ခေါ်တဲ့ နေရာက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားတာပါ”
“... ငါ နားလည်ပြီ”
ကန်းယူဟွန်းမှာ သူ သတိမေ့မြောမသွားမီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးလိုက်သည်။
ဖရက်ဂ်မန့်ဗုံး မပေါက်ကွဲမီ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားအားလုံးဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ရှကျမုနိ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။
ဉာဏ်အလင်းရသူသည် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် ကန်းယူဟွန်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မူလအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုပေါက်ကွဲမှုက ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော်လည်း ရာပေါင်းများစွာသော မီတာအကွာအဝေးကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။
ပြဿနာများက ထိုနောက်တွင်မှ စတင်ခဲ့သည်။
အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားခြင်းကို အထက်ဘုံများက လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။
“ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာမြေက ရောနှောနယ်မြေ (Mixed Realm) ထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားတာပေါ့?”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဂျင်မီ ပြောပြချက်အရ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်သာမက အလွန်တက်ကြွသော ခေတ်ကာလတစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။
ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှု၊ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုနှင့် သူတို့၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း။ ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရောနှောနယ်မြေ၏ တက်ကြွသော အပြောင်းအလဲများ။
ဖောင်ဒေးရှင်းက ကမ္ဘာမြေ၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမြေမှာ ရောနှောနယ်မြေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်ဟူသော သဘောတရားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုပ်ပစ္စည်းများမှာ ပုံပြင်များဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။
ယခင်ဘဝက ငါးနှစ်ကြာခဲ့သည့် အရာများမှာ ယခုအခါ တစ်လအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
‘ဒါဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမြေက ငါသိတဲ့ ကမ္ဘာမြေ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့’
ကမ္ဘာမြေ ဟုတ်သော်လည်း ကမ္ဘာမြေ မဟုတ်တော့ပေ။ ပထဝီဝင်နှင့် တိုက်ကြီးများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လူတို့မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ နေထိုင်မှုပုံစံများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဂျင်မီမှာ ထိုအချက်၏ သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေမှာ ရောနှောနယ်မြေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူတို့ ယခု စကားပြောနေသည့် နေရာမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီး၏ အစွန်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
ကန်းယူဟွန်းမှာ လဲကျနေသော လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူတို့က မြို့ထဲက တပ်မတော် (Legion) လက်အောက်ခံ စစ်သားတွေပါ”
“တပ်မတော်?”
“သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ စစ်သားတွေကို ခေါ်တဲ့ အသုံးအနှုန်းပါ”
“ဒါဆို သခင်က ဘယ်သူလဲ”
ဤလူမှာ ဘာမှမသိကြောင်း ဂျင်မီ သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တွင် ဂျင်မီမှာ မိမိ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ကူညီခွင့်ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေသည်။
“သခင်ဆိုတာ ကျော်လွန်သူ (Transcendent) တွေထက် အများကြီး ပိုသန်မာတဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက လူသားတွေတော့ မဟုတ်ကြဘူး”
“အားလုံး လူသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား?”
“တချို့သခင်တွေက နတ်ဘုရားတွေပါ”
“ငါ နားလည်ပြီ။ သခင်ဆိုတာ ကျော်လွန်သူတွေထက် ပိုသန်မာတဲ့ အစွမ်းထက် သတ္တဝါတွေပေါ့...”
လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်က ကျော်လွန်သူတစ်ယောက်ကို မြင်ရဖို့ပင် ရှားပါးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အများအပြားမှာ အဆင့် ၁၀၀ ကို ကျော်လွန်ပြီး ကျော်လွန်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ကျော်လွန်သူများကြားတွင်ပင် သူတို့၏ စွမ်းရည်မှာ ကွဲပြားကြသည်။ တချို့မှာ အခြားသူများထက် အများကြီး ပိုသန်မာကြသည်။
တချို့သော ကျော်လွန်သူများမှာ ကိုယ်တိုင် ကျော်လွန်သွားကြခြင်း သို့မဟုတ် အထက်နတ်ဘုရားများထံမှ စွမ်းအားနှင့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိပြီး နတ်ဘုရားများ ဖြစ်လာကြသည်။ အချို့မှာမူ လူသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေပြီး ကျော်လွန်သူများအဖြစ် ပိုမိုသန်မာလာကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် ကျော်လွန်ခြင်း၏ အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို ကျော်လွန်သွားသူများကို “သခင်” ဟူသော ဘွဲ့ကို ပေးအပ်ကြသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် သခင်ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး သို့မဟုတ် ရောနှောနယ်မြေတွင် မိမိ၏ နယ်မြေကို တည်ထောင်ထားသော ထိုနှင့်ညီမျှသည့် သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
‘ရောနှောနယ်မြေရဲ့ ဗဟိုချက်မတွေကို တပ်မတော်ကြီးက ထိန်းချုပ်ထားပြီး အလယ်အလတ်နေရာတွေကိုတော့ နတ်ဘုရားတပ်ဖွဲ့က၊ ကျန်တဲ့နေရာတွေကိုတော့ သခင်တွေက ထိန်းချုပ်ထားတာပေါ့’
ကန်းယူဟွန်း ရပ်နေသည့် မြေမှာ ရောနှောနယ်မြေ၏ အစွန်းဆုံးအပိုင်းဖြစ်ပြီး သခင်တစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
“ကျွန်တော့်ရွာကို တိုက်ခိုက်တဲ့သူတွေက သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်ခံ စစ်သားတွေပါ”
“ငါ နားလည်ပြီ။ တပ်မတော်ဆိုတာ သခင်ရဲ့ စစ်သားတွေကို ခေါ်တာပေါ့။ ဒါဆို ဒီမြေကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ သခင်တစ်ယောက် ရှိတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့။ အခုနက အစ်ကို နှိမ်နင်းလိုက်တဲ့ လူဆိုးတွေက မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင် (Black Thunder Lord) ရဲ့ စစ်သားတွေပါ”
မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်။ နာမည်ကိုကပင် အလွန်အစွမ်းထက်ပုံရသည်။
မဟုတ်ပေ၊ ကျော်လွန်သူများထက် အဆင့်တစ်ဆင့် မြင့်မားသည့် သခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အစွမ်းထက်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်းအနေဖြင့် ဤမြေကို အုပ်စိုးသူအကြောင်း သိရန် လိုအပ်နေသည်။
“ဒီ မည်းမှောင်သော မိုးကြိုးသခင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”
ကန်းယူဟွန်းမှာ သိပ်မျှော်လင့်ချက်မထားဘဲ မေးလိုက်သော်လည်း ဂျင်မီ၏ အဖြေက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။
“သူမက ကန်းဟယ်ရင်၊ နတ်ဆိုးဧကရီပဲ”