“ဒါက တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
“ယုံရခက်တယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”
အပြည့်အဝ နိုးထလာခဲ့တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က အရင်ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ပြီ။
သူမက ခွန်အားတွေကို ချွေတာရင်းနဲ့တောင် ရန်သူစစ်သည်သုံးယောက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မကတဲ့ အရေအတွက်ကို အလွယ်တကူပဲ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။
သူမရဲ့ စွမ်းအားက အလယ်အလတ်အဆင့် စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်တဲ့အထိကို ရှိနေပြီ။
“ဒါ့အပြင် အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အင်း။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါက လုပ်နိုင်မလား မလုပ်နိုင်မလားဆိုတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လုပ်ကိုင်ရတော့မှာ”
“ဒါက ရူးမိုက်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုလို့ ထင်ရနိုင်ပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဟယ်ရင်ရဲ့ စွမ်းအားကိုသာ သုံးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်”
ဟုတ်ပါတယ်၊ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ စစ်တပ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူမ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ အတွင်းပိုင်းအထိ သူမကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးမယ့် တပ်ဖွဲ့တွေ လိုအပ်နေသေးတယ်။
“ကံကောင်းတာက သူတို့ ခဏလောက် နောက်ဆုတ်သွားပုံရတယ်”
ကန်းဟယ်ရင် က ရန်သူတွေကို တိုက်ထုတ်ပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တိုင်တွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ အော်တိုမန်စစ်သည်တွေက တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြတယ်။
သူတို့က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ပြီး တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။
အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။
“ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အရှင်မင်းကြီး”
“ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒီငရဲလို အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ တခြားလမ်းမရှိတော့ဘူးလေ။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သေသွားရုံပဲ ရှိမှာ။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခုခံတိုက်ခိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
ဒရက်ဂါဆစ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပုံရတယ်။
“အလွန်နည်းပါးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဆိုပေမဲ့၊ ဒါဟာ အရင်က ကျွန်တော်တို့မှာ လုံးဝမရှိခဲ့ဖူးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ မင်း မသိနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအလင်းတန်းလေးက နေမင်းကြီးထက်တောင် ပိုပြီး တောက်ပနေတယ်”
“ဒါဆိုရင် စစ်ဆင်ရေးအတွက် လူတွေကို ရွေးချယ်ရတော့မယ်။ အရမ်းများလို့လည်း မဖြစ်သလို အရမ်းနည်းလို့လည်း မရဘူး။ သူတို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်”
ကျွန်တော်တို့ သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပဲ စစ်သည်တွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတယ်။
သူတို့အားလုံး မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အမောတကော ဖြစ်နေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အသက်ဝင်နေဆဲပဲ။
“လူ ၃၀၀ လောက် လိုအပ်တယ်”
“လူ ၃၀၀ ဟုတ်လား”
ဒရက်ဂါဆစ်က စစ်သည်တွေကို အလေးအနက်ထားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
လူ ၃၀၀ ဆိုတာ နည်းတဲ့ အရေအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ လူတစ်သိန်းကျော်ရှိတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ထိုးဖောက်ဖို့အတွက်တော့ အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းနေတယ်။
သူတို့သာ ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်မယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဒါဟာ လက်တွေ့အားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။
သူတို့ဟာ အောင်ပွဲအတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို လောင်စာအဖြစ် မီးရှို့လိုက်ကြမှာ။
တွေဝေတာကတော့ ဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
သူ အမိန့်ပေးတော့မယ့်အရာက ουုတိုက်ရိုက်ပြောရရင် သူတို့ကို သွားပြီး သေဆုံးဖို့ ပြောနေတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။
သူ့လူမျိုးတွေအတွက် သစ္စာရှိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဒရက်ဂါဆစ်ကတော့ ဒါကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
အသက် ၃၀၀ ဆိုတာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားရမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။
“အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ပြောဖို့ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်”
“မလိုပါဘူး။ ရပါတယ်။ ငါက အဲလောက်ထိ ရှက်စရာကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ”
ဒရက်ဂါဆစ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားပုံရတယ်။
သူက စစ်သည်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ရပ်တည်လိုက်တယ်။
သူ ခဏလောက် တွေဝေပြီးနောက်မှာမှ နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်တယ်။
“စစ်သည်တို့... ဒီနေ့ ငါတို့ မင်းတို့အပေါ်မှာ တစ်သက်လုံး ပြန်မဆပ်နိုင်လောက်တဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်သွားပြီ။ ဒါဟာ ငါ့အသက်၊ ငါ့လူမျိုးတွေရဲ့ လုံခြုံရေး၊ ပြီးတော့ ငါ့နိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ။ မင်းတို့က ဒီတန်ဖိုးမရှိတဲ့ အင်ပါယာကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်”
သူ့ရင်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေကို သူ ရွေးထုတ်လိုက်တယ်။
သူ ဒီလိုပြောတယ်။
“စစ်ပွဲမစခင်တုန်းက ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဘုရားသခင်က ငါတို့ကို ကူညီလိမ့်မယ်လို့လေ။ ငါတို့ သူတို့ကို သေချာပေါက် တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှားသွားတယ်။ ဘုရားသခင်က ငါတို့ကို မကူညီဘူး။ ဒီမြို့နဲ့ ဒီမြေကို ကာကွယ်နေကြတာက ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ”
ကျွန်တော် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။
အားလုံးက ဒရက်ဂါဆစ်ရဲ့ မိန့်ခွန်းကို အာရုံစိုက်နေကြတယ်။
အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတယ်။
“မင်းတို့က... ဒီမြို့ကို အခုထိ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတာ”
ဒရက်ဂါဆစ်က ဆက်ပြောတယ်။
“မင်းတို့ကို ဒါမျိုး တောင်းဆိုရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်တယ်”
သူက ရောမရဲ့ တရားဝင် ဧကရာဇ်ဖြစ်သလို ဒီစစ်သည်တွေရဲ့ တပ်မှူးလည်း ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက အမိန့်ပေးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူက အကူအညီတစ်ခုကိုပဲ တောင်းခံခဲ့တယ်။
“ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို ငါ့ကို ငှားပေးကြပါ။ ဒီနေ့ ငါ ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားပြီး ဒီရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကွင်းဆက်ကို ဖြတ်တောက်မယ်။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါမယ့်သူတွေက ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ပါ။ ဒါဟာ အမိန့်ပေးတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ချင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအလုပ်ကို မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မလုပ်ပါနဲ့။ မင်းတို့မှာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်”
သူက ဘယ်သူမှ လိုက်မလာရင်တောင် ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီအတိုင်းပဲ။
သူက ရန်သူ့တပ်တွေထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်တိုက်ဖို့တောင် ပြင်ဆင်ထားပုံရတယ်။
“ဘယ်သူ... ဘယ်သူ လိုက်ပါမလဲ”
စစ်သည်တွေကြားထဲမှာ သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ခဏတာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။
ရေလှိုင်းတွေလို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံတွေ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်မှာတော့ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ စစ်သည်တွေအားလုံး ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်သူတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။
ခလောက်... ခလောက်။
သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ စစ်သည်တချို့က ရှေ့ကို တိုးထွက်လာကြတယ်။
သူတို့က ဒဏ်ရာတွေနဲ့ မတ်တပ်တောင် မနည်းရပ်နေရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အသက်ဝင်နေဆဲပဲ။
“...”
“...”
သူတို့တင် မဟုတ်ပါဘူး။
တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့တဲ့ စစ်သည်အများစုက သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့ကို တိုးလာကြတယ်။
သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ၊ ငွေကြေးအတွက် ရောက်လာတဲ့ ကြေးစားစစ်သည်တွေအထိ အားလုံးပဲ။
သူတို့အားလုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ပြီး နောက်ဆုံးစစ်ဆင်ရေးအတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာကြတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒရက်ဂါဆစ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ စို့လာတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် စစ်ဆင်ရေးအတွက် လူအင်အား လုံလောက်သွားပြီ”
ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေက ပိုများနေတယ်။
တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော်တို့က လူတွေကိုတောင် ပြန်လျှော့ချရမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတဲ့ စစ်သည်တွေကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“သွားကြစို့။ အသက်ရှင်အောင် လုပ်ကြမယ်”
***
အော်တိုမန်အင်ပါယာရဲ့ ဆူလတန် မက်မက် (II) က စစ်မြေပြင်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
မြို့ရိုးက ပြိုကျသွားပြီး သူက အဲဒီနေရာကို သူ့တပ်တွေကို စေလွှတ်လိုက်တာ ကြာပြီ။
ဒါပေမဲ့ ရောမရဲ့ အသည်းအသန် ခုခံမှုကြောင့် အခြေအနေက ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ဒရက်ဂါဆစ်။ မင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ လက်မြှောက်မပေးဘူးပဲ”
မက်မက် (II) က သိတယ်။
သူတို့က ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြစ်ပွားစေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ သူ ရပ်တန့်လို့ မရဘူး။
ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သလို သူ အောင်မြင်ချင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။
အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက မြို့ကို ဝိုင်းရံဖို့ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့။
‘ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်’
မြို့ရိုးပြိုကျတိုင်းမှာ အောင်ပွဲက သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တယ်။
ရန်သူရဲ့ ကာကွယ်ရေးက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပြိုလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ ရန်သူတော် ဒရက်ဂါဆစ်ကလည်း အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မြို့ရိုးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်လို့ မရခဲ့ဘူး။
‘သူတို့မှာ မဟာမိတ်တွေ ကျန်နေသေးလို့လား’
သူ သိတယ်။
ဘုရားသခင်ရဲ့ ခြင်္သေ့ (Lion of God) လို့ ခေါ်တဲ့ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့ ရှိတယ်ဆိုတာကိုလေ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မလိုက်အောင် ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး အန္တရာယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါတိုင်း ထွက်ပြေးလေ့ရှိတယ်။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီမဟာမိတ်ကတော့ တခြားကြောက်တတ်တဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး’
မက်မက် (II) က တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရန်သူ့တပ်တွေထဲမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။
ပြိုကျနေတဲ့ မြို့ရိုးကို ဖုံးအုပ်ဖို့ တိုင်တွေကို စုပုံထားသင့်တဲ့ ရန်သူတွေက အဲဒီအစား လမ်းကို ရှင်းလင်းပေးနေကြတယ်။
‘သူတို့ အရူးတွေ ဖြစ်ကုန်တာလား’
သူ ခဏလောက် တွေးမိလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ မြင်းတပ်တွေက ရန်သူ့တပ်တွေကြားထဲကနေ စီးထွက်လာတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မက်မက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
‘မင်း ဘာတွေကို တွေးနေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတော်’
***
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော်က မြင်းတပ်သား ၃၀၀ နဲ့အတူ မြို့ရိုးရှေ့မှာ ရပ်နေကြတယ်။
တပ်မှူးချုပ် ဒရက်ဂါဆစ်လည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေတယ်။
သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ပြန်လည်စုစည်းနေတဲ့ ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
တဲရှေ့မှာ အဝေးကြီးကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အထိပါပဲ။
[ဝိညာဉ်တွေက အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။]
[ဝိညာဉ်အများစုက မင်းတို့ရဲ့ အောင်ပွဲအတွက် ဆုတောင်းပေးနေကြတယ်။]
“ယူဟွန်း။ ဒါက တကယ်ဖြစ်နိုင်တာ သေချာတယ်နော်”
“မင်း အခု ကြောက်နေတာလား”
“အဲဒါ မဟုတ်ပေမဲ့...”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ မခံစားရဘူးလား။ အရင်တုန်းကနဲ့ မတူတော့ဘူးလေ။ အခု မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်နိုင်ခဲ့ရင် ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို သေချာပေါက် ဖြတ်တောက်နိုင်မှာပါ”
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီအတွက်နဲ့တင် စစ်သည်အယောက် ၃၀၀ က ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာခဲ့ကြတာပါ။
ကန်းဟယ်ရင် ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ သေဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဲဒီစစ်သည်တွေကို ကြည့်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှာပါ။
“ကန်းဟယ်ရင်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံနဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့လေ။ သူတို့ကို သနားမနေပါနဲ့။ အဲဒါက သူတို့ကို စော်ကားရာရောက်ပါတယ်”
“ကျွန်မက…”
“တကယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရရင်တော့ အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် က လေးလံတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကောင်းပြီ။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ့် အလှည့်ပဲ။
ကျွန်တော် ဒရက်ဂါဆစ်ကို အချက်ပြလိုက်တော့ သူက မြင်းပေါ်မှာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး!”
သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေအားလုံးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ချီတက်ကြ!!!”
လူ ၃၀၀ ပါတဲ့ အသေခံတပ်ဖွဲ့က ရန်သူ့တပ်တွေဆီကို ပြေးဝင်သွားကြတယ်။
မြင်းခွာသံတွေက မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေတယ်။
ရန်သူတွေကလည်း တုံ့ပြန်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရှေ့တန်းမှာ လှံကိုင်ထားတဲ့ ခြေလျင်တပ်တွေရှိပြီး နောက်ကွယ်မှာတော့ လေးကိုင်ထားတဲ့ လေးသည်တော်တွေ ရှိတယ်။
လေးသည်တော်တွေက လေးကြိုးကို ဆွဲတင်ပြီး မြားတွေကို ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။
ဇွီ!
မိုးကြိုးပစ်သလို မြားမိုးတွေ ရွာကျလာတယ်။
ခဏတာလောက်မှာတင် နေရောင်ခြည်တောင် မြားမိုးတွေကြောင့် ပိတ်ဆို့သွားတယ်။
“သူတို့ လာနေပြီ!”
“တားကြ!”
ကျွန်တော်တို့က ကျလာတဲ့ မြားတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ဒိုင်းတွေကို မြှောက်လိုက်တယ်။
ဒိုင်းပေါ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေ ရောက်လာတယ်။
တင်း!
ဟီ!
အား!
မြားမိုးထဲမှာ လူတိုင်း အန္တရာယ်ကင်းနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
တချို့က မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျသွားကြပြီး တချို့ကတော့ ကံဆိုးမှုကြောင့် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။
“နောက်ကို မလှည့်နဲ့! မရပ်နဲ့၊ ဆက်ပြေး!”
“လမ်းဖယ်ပေး!”
ခလောက်!
ရှေ့တန်းက ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်မိသွားတယ်။
သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ မြင်းတွေက ရန်သူ့တပ်တွေကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ရက်ရက်စက်စက် နင်းခြေပစ်လိုက်တယ်။
စနစ်တကျ မဖွဲ့စည်းနိုင်တဲ့ အော်တိုမန်တို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးလိုင်းက အလွယ်တကူ ပြိုကျသွားတယ်။
ရှေ့တန်းမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့က အဲဒီကြားထဲကနေ တိုးဝင်သွားကြတယ်။
ရန်သူတွေကလည်း အလကား ခံနေတာမဟုတ်ဘဲ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာကြတယ်။
“တားကြ! သူတို့ကို တားကြ!”
“ဆူလတန်ကို ကာကွယ်!”
အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေက လျင်မြန်စွာပဲ ဖြတ်သန်းနေတယ်။
မျက်နှာတွေ ရှုံ့မဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ။
ပြိုလဲသွားတဲ့ ရန်သူတွေ။
သူတို့ကြားထဲကနေ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေသူတွေ။
“ဟား။ ဟား”
ဒါက သူတို့ရဲ့ အဓိကနေရာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ စစ်အင်အားချင်း ကွာခြားချက်က အလွန်ကြီးမားလွန်းတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြိုလဲသွားကြတယ်။
တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ပေါ့။
သူတို့ရဲ့ အသက်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
အူး!
ကန်းဟယ်ရင် သွားတွေကို တင်းတင်းကြိတ်ထားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
ပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူးလေ။
ကျွန်တော်တို့က တခြားသူတွေရဲ့ စတေးမှုတွေပေါ်မှာပဲ မြင်းတွေကို အရှိန်တင်ပြီး ပြေးနိုင်ခဲ့ကြတာ။
မြင်းတွေက ပါးစပ်မှာ အမြှုပ်တွေ တစီစီနဲ့ ပြေးလွှားနေကြတယ်။
“သွား!”
“ဒီနေရာကို ငါတို့ တားထားပေးမယ်!”
မြင်းတပ်သား ၃၀၀ ကျော်ရဲ့ စွမ်းအားက ထူးခြားလှပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရန်သူတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။
ကျွန်တော်တို့က မြှားထိပ်ပုံစံ (Wedge formation) နဲ့ ချီတက်နေပေမဲ့ ရှေ့ကို တိုးလေလေ၊ အပြင်ဘက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေက ပါးသွားလေလေ ဖြစ်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက ရန်သူတွေဆီကို သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပစ်ပေါက်ပြီး စတေးသွားကြတယ်။
အဲဒါအားလုံးက အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေတဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပါ။
အဲဒါကို သိနေတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော်တို့ အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး။
ကျွန်တော်တို့ မရပ်တန့်နိုင်ဘူး။
“စီပါဟီ!”
“သူတို့ ထွက်လာပြီ!”
ရန်သူတွေလည်း ကျွန်တော်တို့ ဘာကို ပစ်မှတ်ထားနေလဲဆိုတာ သိသွားကြတယ်။
ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးကဒ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။
အော်တိုမန်အင်ပါယာရဲ့ အထူးခြေလျင်တပ် ယဲနီချယ်ရီ (Yeniceri) တွေနဲ့ တွဲဖက်ထားတဲ့ စီပါဟီ (Sipahi) မြင်းတပ်တွေက ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“ငါတို့ ဖောက်ထွက်မယ်!”
“အသက်ပေးကြ!”
အစောင့်မြင်းစီးသူရဲတွေက အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို ထွက်သွားကြတယ်။
ခလိုင်း!
မြင်းတပ်နဲ့ မြင်းတပ် တိုက်မိသွားကြတယ်။
စစ်သည်တွေ၊ မြင်းတွေ ရောထွေးပြီး တိုက်မိကာ ပြိုလဲသွားကြတယ်။
အော်ဟစ်သံတွေ၊ အော်ညည်းသံတွေက နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နှက်နေတယ်။
အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချီတက်မှုက နှေးကွေးသွားတယ်။
ရန်သူတွေက အဲဒီအပေါက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းရံဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။
[ဝိညာဉ်တွေက မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဖိညှစ်နေကြတယ်။]
[ဝိညာဉ်တွေက အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။]
“မြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်!”
“နီးနေပြီ! ဒီအတိုင်း ဆက်တွန်း!”
ကျွန်တော်တို့ မြင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ကြတယ်။
ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော်က ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူတို့ကြားထဲကနေ ဖောက်ထွက်သွားတယ်။
“ဆူလတန်ကို ကာကွယ်!”
“တားကြ!”
ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတယ်။
ဒါက ပထမဆုံး မြို့ရိုးဝိုင်းရံတိုက်ပွဲနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့က ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး သူတို့က တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။
လက်နက်တွေ ထိခိုက်သံတွေနဲ့ သွေးတွေ စင်လာတယ်။
တစ်ခါဖြစ်တိုင်း အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြတယ်။
“သွား”
ပြိုလဲသွားတဲ့သူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေထောက်ကို မဆွဲထားကြဘူး။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ကနေ တွန်းပေးပြီး ရန်သူတွေရဲ့ အစာအဖြစ်သာ ခံယူသွားကြတယ်။
ခဏလောက်ကမှ ဒရက်ဂါဆစ်နဲ့ စနောက်နေတဲ့ အစောင့်မြင်းစီးသူရဲ တစ်ယောက်ဟာ ရန်သူ့လှံနဲ့ ထိုးစိုက်ခံရချိန်မှာတောင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြုံးပြသွားတယ်။
“ကူဟွတ်!”
“ပြတ်သားလိုက်တာ!”
စစ်သည်တချို့က မျက်ရည်ကို မြိုသိပ်လိုက်ကြတယ်။
သူတို့မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ရဲဘော်တွေအတွက် ဝမ်းနည်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်တော် တားလိုက်တယ်။
“နောက်ကို မလှည့်နဲ့! မစ်ကန်းဟယ်ရင်! ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ပြီး ပြေး!”
ယဲနီချယ်ရီတွေကို ခုတ်ပိုင်းရင်း ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ချွေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ နဖူးကနေ စီးကျနေတယ်။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲနေတယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့လဲ။
မှတ်မိတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် က သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး သူမရဲ့ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်တယ်။
ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ပွဲမှာတောင် သူမရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက တောက်ပနေတယ်။
[ဂိုလျောခေတ် ဓားသိုင်းပညာရှင်]
အမည်နာမက စနောက်သလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အစစ်အမှန်ပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ချောဂျွန်ဂယောင်း ရဲ့ အရည်အချင်းက လက်ဗလာနဲ့ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်ရမယ့် ဒီအခြေအနေမှာ ပိုပြီး ထိရောက်မှု ရှိတယ်။
ယွမ်မင်းဆက်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးနဲ့ တပ်ပေါင်းထောင်ချီကို တစ်ယောက်တည်း ဖောက်ထွက်ခဲ့တဲ့ ဂိုလျောခေတ်ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး ဓားသမား။
သူမက အချိန်နဲ့ ကမ္ဘာကို ကျော်လွန်ပြီး ဒီနေရာမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
“အဲဒီမိန်းမကို တား!”
ရန်သူတွေလည်း သူမက အန္တရာယ်အရှိဆုံးဆိုတာ သိသွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လာကြတယ်။
အဲဒီအချက်နဲ့အညီ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ၊ ဒရက်ဂါဆစ်လည်း အတူတူပဲ။
“သူတော်စင်ကို ကာကွယ်!”
နှစ်ဖက်စလုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရောထွေးနေကြတယ်။
ကျွန်တော်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတွေကြားမှာ သတိလစ်လုနီးပါး လက်နက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းနေတယ်။
ညာလက်မှာ ဓားတစ်လက်၊ ဘယ်လက်မှာ လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားတယ်။
ကျွန်တော် လှံနဲ့ ရန်သူ့ရဲ့ အချက်အချာနေရာတွေကို ထိုးစိုက်ပြီး ဓားနဲ့ သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ရန်သူတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို အလောင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြိုလဲသွားကြတယ်။
‘နာလိုက်တာ’
ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံးက ခွန်အားတွေကို အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။
ခဏလေးတောင် အနားမယူဘဲ အရှိန်အပြည့်နဲ့ ပြေးတာကို တစ်ခါမှ မရပ်ခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။
ရန်သူတွေက အရမ်းများနေတုန်းပဲ။
ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရတာ။
‘ပိုပြီး။ ပိုပြီး။ ပိုပြီးတော့’
ပိုမြန်မြန်၊ ပိုအားကောင်းကောင်း၊ ပိုပြီးတော့ပေါ့။
ကျွန်တော် ရန်သူတစ်ယောက်ကို လဲကျအောင် လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျော့ကျစေတယ်။
ပြီးတော့ ကန်းဟယ်ရင် သွားဖို့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။
သူမက ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ နောက်ဆုံးသော့ချက်ပဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတယ်။
အသက်ရှူရတာ လည်ချောင်းအထိ တက်လာရင်တောင်၊ ချွေးတွေက မျက်လုံးထဲ စပ်နေရင်တောင်ပေါ့။
“ပြေး!!!”
ကျွန်တော် အော်နိုင်တာ အဲဒါပဲ ရှိတယ်။
ကျွန်တော် နောက်ထပ် မရပ်နိုင်တော့ဘူး။
နောက်ပြန်လှည့်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ကျွန်တော် ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားရမယ်။
ဘာအတွက်လဲ။
‘ရှင်သန်ဖို့’
ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပေါ့။
ဒါက ကျွန်တော်တို့ဘက်က အကုန်လုံးကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး လုပ်တဲ့ နောက်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်မှုပဲ။
ပြိုလဲသွားတဲ့သူတွေအတွက် အသုဘအခမ်းအနားတောင် ခွင့်မပြုတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ချီတက်မှု။
ဝါးဟား!
ရန်သူတွေက အဆုံးမရှိပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပါသေးတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ မြင့်မားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် မက်မက် (II) က ကျွန်တော်တို့ကို မဝေးတဲ့နေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေတယ်။
အဝေးကနေ အစက်ကလေးလို မြင်ရတဲ့ သူက အခုတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့အထိ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။
သူ ထွက်မပြေးဘူး။
သူကတော့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြသနေတယ်။
ဒါက ယုံကြည်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိန်ခေါ်မှုလား။
ကျွန်တော်တို့ အနိုင်မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေပုံရတယ်။
“မစ်ကန်းဟယ်ရင်!”
“သိပြီ!”
ရန်သူတွေ ရာနဲ့ချီပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပိတ်ဆို့နေပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။
ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီကို အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ရေတွက်လို့မရတဲ့ လှံတွေ၊ ဓားတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချိန်ရွယ်ထားကြတယ်။
“ဟူး...”
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ တိုတောင်းလာတယ်။
အလွန်အကျွံ အားထုတ်ထားတာကြောင့် အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလဲကျသေးဘူး၊ စိတ်ကို ပိုပြီး စုစည်းလိုက်တယ်။
ပေါ့ဆမှု တစ်ချက်လေးနဲ့တင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလိုမျိုးပဲ။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ရင် သေရလိမ့်မယ်။
“လမ်းဖယ်ပေးကြ!!”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
ဓားဖျားမှာ စုစည်းထားတဲ့ ဓားစွမ်းအင်က ဗုံးတစ်လုံးလို ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။
မြေပြင်က လန်ထွက်သွားပြီး ရန်သူတွေ ပြိုလဲကုန်ကြတယ်။
သူတို့ နေရာပြန်မဖြည့်ခင်မှာပဲ အဲဒီအပေါက်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော်တို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြတယ်။
ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ဖောက်ထွက်ပြီး အတင်းဝင်ရောက်လာခဲ့လို့လား။
ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတယ်။
ပါးပြင်မှာလည်း ပူစပ်ပူလောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒဏ်ရာကနေ စီးကျလာတဲ့ သွေးတွေက မြေပြင်ပေါ် မကျရောက်ခင်မှာပဲ စာသားတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ချောဂျွန်ဂယောင်း!”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်၊ နောက်ကို မလှည့်နဲ့၊ ပြေးသာ ပြေး!!”
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ ဒါက အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ဒဏ်ရာပုံတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ တွေဝေနေတဲ့ တစ်စက္ကန့်တိုင်းမှာ အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်စီ သေဆုံးနေရတယ်။
ကျွန်တော်တို့က သူတို့ရဲ့ လေးလံတဲ့ အသက်တွေကိုပါ ကျောမှာ ထမ်းထားတာ။
သူတို့က ဖန်တီးထားတဲ့ သက်ရှိတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်ပြီး အသက်ရှူနေတဲ့ သူတွေပဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နောက်ကို မလှည့်ကြည့်နိုင်ဘူး။
“နီးနေပြီ!”
ဆူလတန်ဆီကို ရောက်ဖို့ ၅၀ မီတာလောက်ပဲ လိုတော့တယ်။
ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ လှံကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ယူရာ့ပ်!”
ပြီးတော့ အားကုန်သုံးပြီး အဲဒီအတိုင်း ပစ်လိုက်တယ်။
လှံက ဆူလတန်ဆီကို ဖြောင့်တန်းတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လေကို ထိုးဖောက်ပြီး ပြေးသွားတယ်။
ရန်သူတွေက အဲဒီမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
ဒါပေမဲ့။
ခလိုင်း!
သူ့ရဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်က ဓားနဲ့ လှံကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။
ဆူလတန်က ကျွန်တော်တို့ကို မယိမ်းယိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“အခုပဲ!”
မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျနေတဲ့ ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် စောင်းထားလိုက်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဆီ ပြေးလာရင်း အဲဒီဒိုင်းလွှားကို နင်းလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော် ဒိုင်းလွှားကို တွန်းပေးလိုက်တဲ့ အားကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဆီကို မြင့်မြင့် ခုန်ပျံသွားတယ်။
သေချာတာပေါ့၊ အဲဒါနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။
သူမ ဘယ်လောက်ပဲ နိုးထလာပါစေ၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ ၅၀ မီတာကို ခုန်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့။
ဝူး!
သူမရဲ့ ကျောနောက်မှာ အဖြူရောင် တောင်ပံတွေ ဖြန့်ကားလာတယ်။
ခဏတာ ပျံသန်းနိုင်စေတဲ့ [အီကာရပ်စ် ရဲ့ တောင်ပံ]။
သူမ ပျံသန်းဖို့ မကျွမ်းကျင်သေးပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို အဲဒီအကွာအဝေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ။
“သူမကို တား! အခုချက်ချင်း တား! မြားတွေနဲ့ ပစ်!”
သူမက အဖြူရောင် တောင်ပံတွေကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးလိုပဲ။
ရန်သူတွေက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတယ်။
ဝိညာဉ်တွေကလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို တရစပ် ပို့နေတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က ရောထွေးနေတဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ကျော်ဖြတ်သွားတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က အောက်ကနေ လှံနဲ့ ထိုးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက ကိုယ်ခန္ဓာကို အကြောလျှော့ပြီး လှည့်ပတ်ရှောင်တိမ်းကာ အကုန်လုံးကို ရှောင်လွှဲသွားတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ကန်းဟယ်ရင် က မက်မက် ရဲ့ အနီးကို ရောက်သွားတယ်။
သူလည်း နောက်ကျမှ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။
ကျွန်တော်တို့က ပိုပြီး မြန်ဆန်တယ်။
“အား...”
ကန်းဟယ်ရင် က လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ရူးသွပ်မှု ရောထွေးနေတဲ့ အသံပဲ။
သူမရဲ့ ဓားမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်က ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်နဲ့ ခဏတာ တောက်ပလာတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဓားကို ကြည့်ပြီး စွဲလမ်းသွားတယ်။
အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်။
ဒါက သူမရဲ့ ဓားသိုင်းပညာရှင် (Swordmaster) အဆင့်ကို သက်သေပြတဲ့ အမြင့်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုပဲ။
ဖူးရှ်!
ဓားက ဟိန်းထွက်လာပြီး အောက်ကို ဝှေ့ယမ်းချလိုက်တယ်။
အဲဒါက နေရာကို ထိုးဖောက်ပြီး ဓားနဲ့ ဒိုင်းလွှားတွေကိုပါ ဖောက်ထွက်ကာ မက်မက် (II) ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တယ်။