ဒီစကားကို ပြောဖို့ နောက်ကျလွန်းနေမှန်း သိပေမဲ့လည်း။
ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ နေရာမှာ ရှိနေချင်ခဲ့တာပါ။
ငယ်ငယ်က မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်၊ မအောင်မြင်ခဲ့လို့ ခံစားရတဲ့ နောင်တ၊ ကျွန်တော့်အမေ ပေးခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက်။
ဒီလို ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အရာတွေဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောယှက်နေခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တစ်ခုကို စတင်လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တာကတော့ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ စကားတွေပါပဲ။
- မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိဘူး။
အဲဒီတုန်းကတော့ အဲဒါ အမှန်တရားပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။
ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်မို့လို့ အိပ်မက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာပါ။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ရှင်သန်ခဲ့ပြီး အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။
‘အခုတော့ မတူတော့ဘူး။’
ကန်းဟယ်ရင် ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားတယ်။
သူမဟာ အဆုံးထိ သူမရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့တယ်။
သူမဟာ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး လှပတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးလို့ တွေးမိလိုက်တယ်။
[ဝိညာဉ်တွေဟာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့အရာတွေကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေကြပါတယ်။]
[ဝိညာဉ်အများစုက မင်း ရူးသွားပြီလားလို့ မေးခွန်းထုတ်နေကြပါတယ်။]
အခြေအနေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ ဆူညံပွက်လောရိုက်ကုန်ကြတယ်။
သူတို့ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာရော၊ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်နေတဲ့ ကမ္ဘာမှာပါ...
တယ်လာ တွေဟာ အမြဲတမ်း ကြည့်ရှုသူတွေအဖြစ်ပဲ ရှိနေခဲ့ကြတာပါ။
တယ်လာ တွေဟာ Collectors တွေလိုမျိုး အမှတ်တွေ လိုအပ်ပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘယ်တော့မှ Collectors တွေလို မလှုပ်ရှားခဲ့ကြဘူး။
သူတို့ဟာ အမြဲတမ်း နောက်ကွယ်မှာပဲ နေခဲ့ပြီး ကြည့်ရှုရုံသက်သက်နဲ့ပဲ လိုအပ်တဲ့ အမှတ်တွေကို ရယူခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက်မလှုပ်ရှားတာလဲလို့ သွားမေးရင်တော့ သူတို့က ဒီလိုပဲ ဖြေကြလိမ့်မယ်။
- ငါတို့က Collectors လို့ခေါ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေကို ဖန်တီးပေးတဲ့ အရိပ်တွေပဲ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဇာတ်လိုက် နောက်တစ်မျိုးပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို မယုံခဲ့ဘူး။
အဲဒါဟာ အားနည်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ။
နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးရတာကို ကြိုက်တာလား။
အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် နေရတာကိုပဲ ကျေနပ်နေတာလား။
တစ်ယောက်ယောက်ကို တောက်ပလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပြီလို့ ထင်နေတာလား။
အဲဒါ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတဲ့ တယ်လာ တွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလိုက်သလဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ မတူဘူး။
ထိုင်ကြည့်နေရတာကို ကျွန်တော် ငြီးငွေ့နေပြီ။
တကယ်လို့ ကျွန်တော် တောက်ပချင်တယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော် Collectors တွေကို ဂရုစိုက်တယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော် အိပ်မက်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်ဆိုရင်။
‘ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လက်နက်ကိုင်ပြီး တိုက်မှ ဖြစ်မယ်။’
တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာက စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့က တကယ်ပဲ အဲဒီထဲက ဇာတ်လိုက်တွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ စာမျက်နှာတွေကို လှန်ရမှာက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
“မင်း အခု မင်းရဲ့ အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်တော့မလို့လား? မင်း ရူးနေတာလား! သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!”
အကာအကွယ်ဆိုတာ တယ်လာ တွေအတွက် တစ်ခုတည်းသော အသက်သွေးကြောပဲ။
ဘယ်လိုအန္တရာယ်ကမဆို လွတ်မြောက်နိုင်စေတဲ့ အကောင်းဆုံး ဒိုင်းကာပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စွန့်ပစ်လိုက်တယ်။
သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒေါသထွက်လေ့မရှိပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပုံရတယ်။
“ကျွန်တော် ဒါကို လုပ်ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ကန်းဟယ်ရင် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။”
“…”
အရင်က ကျွန်တော်က တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်က နောက်ဆုတ်ပြီး အမှောင်ထဲကနေ စင်မြင့်ကို မနာလိုတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ။
တောက်ပတဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်၊ ပရိသတ်တွေရဲ့ အားပေးသံတွေကို မရခဲ့ရင်တောင် လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်တော့ မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒါက ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်မှုသက်သက်ပဲ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်ချင်ခဲ့တာပါ။
လူတိုင်းရဲ့ အားပေးသံတွေကို ရချင်ခဲ့တာပါ။
အရည်အချင်း မရှိတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်နေရာ မဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး။
ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။
ချွဲဒိုယွန်း တို့၊ ကန်းဟယ်ရင် တို့လိုမျိုး တောက်ပတဲ့ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။
“ကန်းဟယ်ရင် လုပ်ခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။”
ဒါကြောင့် အခု ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် စင်မြင့်ပေါ် တက်လိုက်ပြီ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်တွေ၊ အာဏာတွေနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို အကုန်ခါချလိုက်တယ်။
ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့အတွက်ပေါ့။
“ကြည့်ရှုသူ တစ်ထောင်ကျော် ရှိတယ်။ နာမည်မရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပွဲဦးထွက်အတွက်တော့ တော်တော်လေး ခမ်းနားတဲ့ စင်မြင့်ပဲ မဟုတ်လား။”
“ဟား၊ ဟားဟား…”
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ပြောင်တဲ့ စကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်တယ်။
သူမ ပုခုံးတွေကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ဝေ့တက်လာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။
သူမက သန်မာဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့တဲ့စိတ်ကိုတော့ အပြည့်အဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။
သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီးသလို ပိုပြီးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားပုံရတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ။”
ကန်းဟယ်ရင် က အဲဒီလို ပြောရင်း သူမရဲ့ ဓားကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။
သူမက အရင်ကနဲ့မတူဘဲ လေးနက်တဲ့ သဘောထားကို ပြသနေတယ်။
သူမ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရတယ်။
အဖြူရောင် အမှုန်အမွှားလို စာသားတွေဟာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြည့်အစုံပါတဲ့ ဝါကျတွေအဖြစ် တည်ငြိမ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့ဟာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ပြီး စုပ်ယူသွားတယ်။
စာလုံးတွေကို ဇာတ်လမ်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်။
နောက်ဆုံးအဆင့် နိုးထခြင်းရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။”
ရှူးခနဲ။
ကျွန်တော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက [Dimensional Shop] ကနေ အလျင်စလို ဝယ်လိုက်တဲ့ အဆင့်သင့် ဓားတစ်လက်ပါ။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဝယ်လိုက်တာ ဖြစ်ပြီး ဘယ်လို ကော်မရှင် အကျိုးအမြတ်မှ မရတဲ့အတွက် အကုန်အကျကတော့ အပြည့်ပါပဲ။
အခုကစပြီး ကန်းဟယ်ရင် အပြည့်အဝ နိုးထလာတဲ့အထိ အချိန်ဆွဲပေးရမယ်။
ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မပါဘဲ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းနဲ့ပေါ့။
စနစ်က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု။
“Dimensional Shop ကို ဖွင့်ပါ။”
မတူညီတဲ့ အတိုင်းအတာတွေကနေ ရောင်းချတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။
[အမှတ်များ: 83,280TP]
ကျွန်တော် အခုထိ စုဆောင်းထားတဲ့ အမှတ်တွေ။
သာမန် တယ်လာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ပမာဏပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
တိုက်ခိုက်ရေးဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်း။ ဝယ်ယူမယ်။
[ကျွန်တော် Art of Splitting Swords ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Extreme Sword Technique ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Lightning Flash Method ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
…
[12,300TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
လူတွေက ပြောကြတယ်၊ တယ်လာs တွေက အမြဲတမ်း ကြည့်ရှုသူတွေပဲ၊ တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေရာမှာ တိုက်ခိုက်လေ့မရှိဘူးတဲ့။
ပြီးတော့ တယ်လာs တွေကလည်း တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေရာမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောကြတယ်။
[ကျွန်တော် Expansion of Spirit ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Latran Mercenary Swordsmanship ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Black Iron Spear Technique ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Weapon Changing ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
…
[7,800TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
တယ်လာs တွေက တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘူးလား?
သူတို့က အကာအကွယ်နဲ့ပဲ ကြည့်နေရမှာလား?
အဲဒီလို စည်းကမ်းချက်မျိုး မရှိပါဘူး။
တယ်လာs တွေမှာ အကာအကွယ် ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းလည်း မရှိသလို၊ Collectors တွေနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်မရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းလည်း မရှိပါဘူး။
ဒါတွေကို လူတိုင်းက အလိုလို သိနေကြတဲ့အရာတွေလို့ ထင်မှတ်နေကြတာပါ။
တယ်လာs တွေက မတိုက်ဘူး။
သူတို့က တိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။
[ကျွန်တော် Close Combat Technique ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Body Enhancement ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Instant Acceleration ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
[ကျွန်တော် Focus Enhancement ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါတယ်။]
…
[8,200TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
ဒါကြောင့်ပါ။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။
တခြားဘယ်သူမှ မလုပ်ဖူးတဲ့၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပေါ့။
ကျွန်တော် စင်မြင့်ပေါ် တက်လိုက်တယ်။
[4,320TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ အမှတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အမှတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စုပ်ယူသွားတယ်။
[6,400TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
စုပ်ယူလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခိုင်မာစေတယ်။
[3,200TP သုံးစွဲလိုက်ပါတယ်။]
ဝိညာဉ်တွေက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြတယ်။
[ကျန်ရှိတဲ့ အမှတ်များ: 2,300TP]
ကျန်တာကတော့ 2,300 ပဲ ရှိတော့တယ်။
ကျွန်တော် အမှတ်ပေါင်း 80,000 ကျော်ကို အလကားနေရင်း သုံးလိုက်မိတယ်။
သုံးလိုက်တဲ့ အမှတ်တွေနဲ့ အဆင့်နိမ့် ဇာတ်လမ်းအများအပြားကို ဝယ်ပြီး ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။
‘အရင်ဘဝကလို အသွင်အပြင်နဲ့ အစွမ်းကို နှစ်မျိုးလုံး ရရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လောဘကြီးလွန်းရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။’
ဒါပေမဲ့ အခုလည်း မဆိုးပါဘူး။
သွေးနဲ့ရင်းရတဲ့ အမှတ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမဲ့ နောက်မှ ထပ်ရှာလို့ ရပါသေးတယ်။
အခုတော့ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ။
“အဲဒီစုန်းမကို သတ်လိုက်!”
“သူမကို ဖြိုချနိုင်ရင် ငါတို့ အောင်ပွဲခံနိုင်ပြီ!”
ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးလာကြတဲ့ စစ်သားတွေ။
ကျွန်တော် အသက်ရှူသံကို ငြိမ်သက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေက အသုံးပြုဖို့ တောင်းဆိုနေသလို ဟိန်းဟောက်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ထဲက ဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။
အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ Ottoman စစ်သားတွေကို ကျွန်တော် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တယ်။
တစ်ခါတလေ မြန်ဆန်စွာ၊ တစ်ခါတလေ ချောမွေ့စွာ၊ တစ်ခါတလေ ပြင်းထန်စွာ။
ကျွန်တော် ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်တယ်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ပတ်လည်မှာ အလောင်းတွေပုံသွားတယ်။
“ဘာ… ဘာလဲ!”
“ဒီကောင်လေးက ဘာလဲ!”
“သူ့ကို သတ်လိုက်!”
ကန်းဟယ်ရင် ဆီသွားမယ့်လမ်းကို ကျွန်တော် ပိတ်ဆို့ထားမိလို့လားမသိ၊ ရန်သူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကိုသာ စူးစိုက်လာကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တုန်လှုပ်မသွားဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ အနေအထားကို ပြင်လိုက်တယ်။
ပထမဆုံး ပြေးဝင်လာတဲ့သူရဲ့ ဓားကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တယ်။
စွပ်!
ခေါင်းပြတ်သွားတဲ့ ရုပ်အလောင်းက မြေပြင်ပေါ်ကို ပြိုကျသွားတယ်။
သွေးနံ့နဲ့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ ပူနွေးတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်ကို လွှမ်းခြုံလာတယ်။ ဒါဟာ အကာအကွယ်တွေ ရှိတုန်းက ဘယ်တော့မှ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။
အသက်ရှင်နေရတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်။
[ဝိညာဉ်တော် အများစုက သင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အံ့အားသင့်နေကြပါတယ်။]
[အချို့သော ဝိညာဉ်တော်တွေက သင်ဟာ တကယ်ပဲ တယ်လာ တစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လားလို့ သံသယဝင်နေကြပါတယ်။]
ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်တော် ပြသလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ တုံ့ပြန်မနေဘူး။
ဆက်ပြီး ရွေ့လျားနေရင်း ရန်သူတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။
တစ်ခါတလေ ဓားနဲ့၊ တစ်ခါတလေ လက်သီးနဲ့ ခြေထောက်နဲ့၊ တစ်ခါတလေ မြေပြင်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ တခြားလက်နက်တွေနဲ့ပေါ့။
ပုံစံတစ်ခုတည်းမှာ ချုပ်နှောင်မထားတဲ့ အမျိုးမျိုးသော တိုက်ခိုက်နည်းတွေ။
ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းလမ်းပဲ။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! သူက တစ်ယောက်တည်းပါ!”
“ဖောက်ထွက်ကြ!”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေက အရင်ဘဝနဲ့ ယှဉ်ရင် အားနည်းနေပေမဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။
ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတဲ့ တိုက်ပွဲဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတွေ၊ စုဆောင်းထားတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ။
စတိုးဆိုင်က ဝယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာတွေ။
အချိန်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။
သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထိုးဖောက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ကို ဟန့်တားလိုက်တဲ့အတွက် သူတို့တွေ ရှုပ်ထွေးသွားကြတယ်။
တစ်ခါတလေ ထိုးပြီး ပြန်ဆုတ်လိုက်၊ တစ်ခါတလေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ခုန်ဝင်လိုက်နဲ့။
ရန်သူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံကြောင့်ပဲ လမ်းကြောင်းပျောက်ပြီး ယိုင်နဲ့သွားကြတယ်။
“ခွေးကောင်! သူက ဘာလဲ! လူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ မဖောက်ထွက်နိုင်ကြတာလဲ!”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါက သန်မာလို့ပေါ့။”
တပ်!
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေတဲ့ ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။
မင်းတို့က အားနည်းလွန်းတယ်။
ကပ်ဘေးလွန်ကာလမှာ ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းတို့က ပျင်းစရာကောင်းလွန်းလို့ သမ်းတောင် သမ်းချင်လာတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ လျော့နည်းလာတာကတော့ အမှန်ပဲ။’
အသစ်စက်စက် အခြေအနေနဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး ရန်သူ ၄၀ ကျော်ကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့တယ်။
သူတို့ထဲမှာ သာမန် ခြေလျင်တပ်သားတွေတင်မကဘဲ ဗိုလ်မှူးတွေနဲ့ တပ်မှူးတွေလည်း ပါဝင်တယ်။
တိုက်ပွဲ ကြာရှည်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ဓားရဲ့ ထက်မြက်မှုက လျော့ကျလာပြီး ထိုးချက်တွေရဲ့ အလေးချိန်လည်း ပျောက်ဆုံးလာတယ်။
အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသားအရေက လက်တွေ့ကမ္ဘာရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိယာမတွေကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး ပင်ပန်းလာတယ်။
“သူ ပင်ပန်းနေပြီ! ဒါ သူ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ!”
Ottoman စစ်သားတွေက လူသတ်ငွေ့တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။
သူတို့ကို မြင်တော့ ကျွန်တော် ပြုံးမိတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အစကတည်းက ရန်သူအားလုံးကို ရှင်းပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ဆွဲဖို့ပဲ။
ကျွန်တော် နည်းနည်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ခဲ့ပြီလား?”
“ဟုတ်တယ်။ လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။”
ကျွန်တော့်နောက်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ပုခုံးကျော်ပြီး ဓားလေပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ရှေ့က ရန်သူတွေကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။
ဘုန်း!
ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ ရန်သူတွေ အော်ဟစ်ကာ လွင့်စင်သွားကြတယ်။
အဲဒါတွေအားလုံးက ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းရဲ့ ရလဒ်ပဲ။
“အခု ကျွန်မ အလှည့်ပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ဖူး။”
မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး လေချွန်လိုက်တယ်။
[ကန်ထရိုက်တာ ကန်းဟယ်ရင် သည် Sword-Body Unity ကို အပြည့်အဝ နိုးထစေခဲ့သည်။]
[ကန်ထရိုက်တာ ကန်းဟယ်ရင် သည် Azure Sky Sword Path ကို အပြည့်အဝ နိုးထစေခဲ့သည်။]
‘သူမက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာတာပဲ။’
ကန်းဟယ်ရင် ဟာ [Goryeo Era Swordmaster] ပြီးနောက် ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ အရည်အချင်း နှစ်ခုလုံးကို နိုးထအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးသွားပြီ။
ဇာတ်လိုက်အဆင့် အရည်အချင်း သုံးခုကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်လိုက်တယ်ဆိုတာ အခုမြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းက သက်သေပြနေတယ်။
“ခရာ့!”
“ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား! အဲဒီစုန်းမက လုံးဝ ပင်ပန်းမနေဘူး!”
ကန်းဟယ်ရင် ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်တိုင်း ရန်သူစစ်သား အနည်းဆုံး သုံးယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ယောက်ထက်မနည်း လွင့်စင်သွားတယ်။
အဝေးကနေတောင် ဓားလေပြင်း ထိမိတဲ့ သံချပ်ကာတွေ ပြတ်တောက်သွားပြီး အရေပြားတွေ ကွဲအက်ကာ သွေးတွေ စင်လာတယ်။
ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ဝင်တိုက်နေတဲ့ Ottoman စစ်သားတွေ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့မှာ အပေါက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
Roman ကာကွယ်ရေးတပ်သားတွေက အဲဒီအပေါက်တွေထဲကို ဝင်လာကြတယ်။
“ဒါ အခွင့်အရေးပဲ! တိုင်တွေ စိုက်ကြ!”
“သူတို့ ပြန်မဝင်နိုင်အောင် ပိတ်ထားလိုက်!”
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်မှူးနဲ့ Roman ဧကရာဇ် Dragasis က ကျွန်တော်တို့အနားကို ရောက်လာတယ်။
သူကတော့ လက်တွေ့ကို လက်မခံနိုင်သေးဘဲ သူ့မျက်လုံးတွေ တုန်ယင်နေတယ်။
“ဒါ… ဒါတွေက ဘာတွေလဲ… မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?”
“ကျွန်တော်တို့က ရှင်တို့ကို ကူညီဖို့ ရောက်လာတဲ့ စစ်ကူတွေပါ။ Hye-rim ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ။”
Dragasis ကတော့ အံ့ဩနေဆဲပဲ။ လူတွေက လေဟာနယ်ထဲကနေ ပေါ်လာတာ တစ်မျိုး၊ ကန်းဟယ်ရင် က အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာပြီး ကျွန်တော်ကလည်း ရန်သူတွေကို ဘယ်လို ဟန့်တားလိုက်သလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။
“မင်းတို့က… တကယ်ပဲ ဘုရားသခင် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်းကင်တမန်တွေလား? မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ဒါတွေကို မေးနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့ကြောင့် သူတို့ကို ပြန်ထိန်းထားဖို့ အချိန်ရသွားပြီ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယာယီ အစီအမံသက်သက်ပါ။”
အခြေအနေက ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဖတ်ပြီးသား။
မူလ သမိုင်းကြောင်းမှာ ဘယ်လို ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။
“သာမန် စစ်ပွဲဆိုရင်တော့ သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အထိ စောင့်နေရမှာပေါ့။ ရှင်လည်း ခံစားမိပြီးသား မဟုတ်လား? ဒီနေရာက စစ်ပွဲက သာမန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြီးဆုံးမသွားဘူးဆိုတာ။”
“…အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။”
“ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။”
ကျွန်တော် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရန်သူစခန်းရဲ့ ဟိုဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“ဒီဘက်ကနေ ရန်သူရဲ့ ခေါင်းပိုင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။”