ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အနိုင်နိုင်ပုံထားခဲ့ရသည့် သစ်သားတိုင်များမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး၊ ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် ရန်သူတို့၏ လှံချက်များနှင့် ဓားချက်များမှာ ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ရောမခြေလျင်တပ်သားများမှာ ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ကာကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ အဆမတန်များပြားလှသော ရန်သူအင်အားကိုမူ မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။
“စစ်ကြောင်း ပျက်သွားပြီ! အားလုံး… ဆုတ်ကြ!”
“မဖြစ်ဘူး! ဒီနေရာကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် အားလုံးပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်!”
“ခွေးကောင်တွေ! ဒါဆို ငါတို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ!”
မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမှာ ကပ်ရောဂါတစ်ခုပမာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ဒရာကာဆစ်မှာ သနားစိတ်ဖြင့် ငိုညည်းသံကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
“နောက်ဆုံးတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလား”
ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။
သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းမှာ ဤငရဲခန်းကို ထွန်းလင်းပေးရန်အတွက်မူ အလွန်သေးငယ်လွန်းပြီး အားနည်းလွန်းနေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ အမှန်ပင် သန်မာပြီး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုစွမ်းဆောင်ပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမတစ်ဦးတည်း၏ အကူအညီဖြင့် ထိုမျှများပြားလှသော ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် လည်း ထိုအချက်ကို သိနေသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့။
‘ငါ သူတို့ကို တားဆီးရမယ်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်!’
သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း ဖုန်မှုန့်များနှင့် ချွေးများ ရောထွေးကာ အခြေအနေမဲ့နေသည်။
ယခုချက်ချင်း နားနေချင်သော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရတော့သည့်အလား ဓားကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေမိသည်။
‘ဘာလို့လဲ?’
အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသော ဗလာနတ္တိစိတ်ထဲတွင် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။
ဘာလို့ ငါ လက်မလျှော့တာလဲ? ဘာလို့ ငါ မရပ်တန့်တာလဲ?
ထိုမေးခွန်းအတွက် သူမ အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့။
‘ငါလည်း မသိဘူး။’
ငါ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ လိုအပ်လို့လား?
ငါသာ သေသွားရင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှာပဲ။
ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးသွားတာက ပိုမကောင်းပေဘူးလား?
ထိုသို့သော အတွေးမျိုး သူမခေါင်းထဲ မဝင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူမ လက်မလျှော့နိုင်ခဲ့။
ဤအချိန်တွင်သာ ရပ်တန့်ပြီး ထွက်ပြေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
‘ငါကလေ…’
ထိုအတွေး သူမခေါင်းထဲ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်သားတိုင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ပြိုကျသွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ထိုအပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
သူမ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဓားချက်များမှာ ရန်သူများကို ကရုဏာမဲ့စွာပင် အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ရန်သူတို့မှာ အဆုံးမရှိပေ။
“အာ!”
သူမ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့သွားချိန်တွင် အနိုင်နိုင် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ရန်သူစစ်သား၏ လှံချက်ကိုမူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
လှံ၏ ထက်ရှသော အဖျားမှာ သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။
ဒဏ်ရာမှာ နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသော နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။
“သန့်ရှင်းသော အမျိုးသမီး!”
“ကျေးဇူးရှင်ကို ကာကွယ်ကြ!”
ဒရာကာဆစ်၏ ဓားမှာ ကန်းဟယ်ရင် ကို ထိုးစိုက်ခဲ့သည့် စစ်သား၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
“ဟေ့။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ဟုတ်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့…”
ကန်းဟယ်ရင် မှာ တုန်ရီနေသော သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကြည့်ကာ သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
[Healing Story] ပါဝင်သော ဆေးရည်ကို ချက်ချင်း သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားမည့် ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ သူမ ရှေ့တန်းကနေ ထွက်ခွာသွားလေ၊ ဤဘက်အခြမ်းမှာ ပို၍ ဆုံးရှုံးမှု များပြားလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။
အဓိကအချက်မှာ ရန်သူတို့က ဤဘက်အခြမ်းကို အသက်ရှူချောင်ခွင့် ပေးမနေခြင်းဖြစ်သည်။
“သူတို့ ပေါက်သွားပြီ! သတ်လိုက်ကြ!”
“ဟားဟားဟား! ရှိတာတွေ အကုန်လုယက်ပြီး အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်!”
ဒရာကာဆစ်မှာ အော်တိုမန်စစ်သားများ၏ လှိုင်းလုံးများကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
သူ ရန်သူများကို ခုတ်ပိုင်းလေ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ လေးလံလာလေ ဖြစ်ပြီး၊ မကြာမီတွင် သာမန်စစ်သားများနှင့် ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတွင်ပင် ရှုံးနိမ့်စပြုလာသည်။
“အာ!”
“အရှင်!”
“ဒီ အော်တိုမန်ခွေးတွေ! ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ကြ!”
စစ်သားများမှာလည်း အားကုန်ခမ်းနေပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။
ရန်သူသစ်များမှာ လန်းဆန်းပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေသော်လည်း၊ ဤဘက်အခြမ်းမှာမူ အသက်ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
“အား!”
“ဂလု!”
တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီး စတင်တော့သည်။
စစ်သားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးကုန်ကြပြီး၊ အစောင့်အရှောက် သူရဲကောင်းအချို့မှာလည်း ရန်သူများ၏ ဝိုင်းဝန်းခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို တုန်ရီနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်သည်။
အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။
သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
‘ငါ… ငါနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။’
ဒါဟာ မာနတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အခြားသူများ မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် မာန။
နောင်တွင်လည်း သူမ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည့် မာန။
ထိုအရာက သူမကို အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟူသော ဝေဝါးသည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
‘ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ…?’
***
အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားသွားသည်။
မဟုတ်ပါ၊ အဆိုးရွားဆုံးဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ အသည်းအသန် ကြိုးစားမှုများရှိသော်လည်း၊ မလွှဲမရှောင်သာသော စီးကြောင်းကို သူမ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်သည် သေဆုံးနေသော ဖန်တီးထားသည့် စစ်သားများကို မျက်နှာထား တည်တည်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
[ဝိညာဉ်အများစုက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။]
[ဝိညာဉ်အချို့က ကန်းဟယ်ရင် ၏ သဘောထားကြောင့် စိတ်ပျက်နေကြသည်။]
[ဝိညာဉ်အနည်းငယ်က သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။]
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ဝိညာဉ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သူတို့အများစုမှာ ကန်းဟယ်ရင် အား ကြိုးစားခဲ့သည်ကို သိသောကြောင့် သနားနေကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ထောက်ပြနေကြသည်။
ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်လာမှာမှန်းသိလျက်နဲ့ သူမက ဆက်နေနေတာလဲ?
သူမက တခြား စုဆောင်းသူတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားတော့ဘူး မဟုတ်လား?
သဘာဝအတိုင်းပင်၊ ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်တွင် အရင်ကတည်းက ရှိနေသော ဝိညာဉ်များနှင့် အသစ်ဝင်ရောက်လာသော ဝိညာဉ်များကြားတွင် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပွားလာသည်။
[100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှမလုပ်နိုင်ရင် ဘာလို့ အဲ့လောက် ကြိုးစားနေတာလဲ? ကန်စွန်းဥစားထားရသလိုမျိုး စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ။]
[100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[သူမ ဒီအထိ လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ မင်းတို့က ကန်စွန်းဥဝိညာဉ်တွေလို မညည်းညူဘဲ သူမကို ချီးကျူးသင့်တယ်။ မကြိုက်ရင် တခြား စာကြည့်တိုက်ကို သွားလိုက်။]
[100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဓားသခင်မလေး အခုတလော နာမည်ကြီးနေလို့ ကြည့်လိုက်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပျက်ရတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။]
[100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ထွက်သွားချင်ရင်လည်း ထွက်သွားလိုက်လေ ㅋㅋ]
ကန်းဟယ်ရင် ကို တိုက်ရိုက် အားပေးမည့်အစား သူတို့အချင်းချင်း ပြန်လည် ရန်ဖြစ်နေကြသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျွန်တော်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ကြည့်ရှုသူ ၁,၀၀၀ ကျော်ရှိနေသဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
‘ခွေးကောင်တွေ။’
မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးမှာ ညစ်ပတ်လာပြီး၊ ဝိညာဉ်အချို့မှာ ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟုဆိုကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဒီအခြေအနေကို အခုချက်ချင်း ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ဖောက်သည် အတော်များများကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မည့် သန်မာသူတစ်ယောက်ယောက်သာ ဒီအချိန်မှာ ဝင်လာပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။
တင်း။
ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
မလာတော့ဘူးဟု ထင်ထားခဲ့သော ဖောက်သည်အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
“ဘာလဲ?”
ကျွန်တော် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
တခြား ဝိညာဉ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
[စာကြည့်တိုက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။]
ခဏလေးအထိ ဆူညံနေခဲ့ကြသော ဝိညာဉ်များမှာ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
ဒါဟာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
အခုဝင်လာသူမှာ အဆင့်အတန်းအရ တခြားဝိညာဉ်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ။
သူသည် အခြားဝိညာဉ်များကဲ့သို့ပင် အမည်ဝှက်ကို သုံးထားသော်လည်း၊ ထိုမျှ နာမည်ကြီးသော ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ အစစ်အမှန်ကို သိရှိရန်မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို လွယ်ကူသည်။
ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ ဘုရင်ခုနစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါး၊ မဟာစစ်သူကြီး။
သူသည် ရောယှက်နေသော ကမ္ဘာလောကနှင့်အတူ စတင်ခဲ့သည်ဟု သိထားကြသော ပထမမျိုးဆက် ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့်အတွက် အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေကြသည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက်မူ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုမှာ အလွန်ပင် ကြိုဆိုရမည့် အရာဖြစ်သည်။
‘ဘာလို့ ချက်ချင်း မလာတာလဲ? အခုမှလား? အချိန်ကိုက်ပဲ ဝင်လာတာပဲ။’
သူ၏ စရိုက်ကို ထည့်တွက်ကြည့်ပါက ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း အရေးမကြီးတော့ပါ။ အရေးပေါ် မီးလောင်နေသည်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ ရယ်မောရင်း ဘာလို့ အငွေ့အသက်တွေ ဒီလောက် တင်းမာနေတာလဲဟု မေးမြန်းသည်။]
“အဲ့ဒါက လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလို့လေ။”
[ဝိညာဉ်များက သင်၏စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။]
ကျွန်တော် စကားပြောတာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖြစ်သွားလို့လား။
အခြားဝိညာဉ်များက ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ ဘုရင်ခုနစ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော သူ့ကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောလိုက်ခြင်းမှာ သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဟု သူတို့က ယူဆကြသည်။
ကျွန်တော် ပခုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လိုက်ကတည်းက ခင်ဗျား ချက်ချင်း ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ။”
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ က 100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ငါလည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့လေ။ သတင်းကြားလို့ အားတဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတာ။ အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပုံပဲ မဟုတ်လား?]
ခင်ဗျားကတော့ မြွေပွေးလို ကောင်ပဲ။
သူက အခြားသူတွေထက် အနုတ်လက္ခဏာဆောင်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပိုပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သူ အလွယ်တကူ ရိပ်မိသွားမှာ အသေအချာပင်။
သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ အဆုံးစွန် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။
အစီအစဉ်ရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်က အရေးကြီးဆုံး အမှတ်တစ်ခုကို ရောက်ရှိနေတာ ဖြစ်သည်။
သူက ဒါကို သိလျက်နဲ့မှ အဲ့ဒီလိုမျိုး မေးခွန်းထုတ်နေသေးတယ်။ သူ့မှာ ဘယ်လို စိတ်သဘောထားမျိုး ရှိနေတာလဲ။
သို့သော်လည်း ကျွန်တော်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာတော့မှာပါ။”
ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲက တစ်ခုခုကို သူ ဖတ်မိလိုက်တာလား။
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ က သူ သဘောကျနေသလိုမျိုး ရယ်မောလိုက်သည်။]
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ က 1,000TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ငါ စောင့်မျှော်နေမယ်။]
သူက မက်ဆေ့ချ် တိုက်ရိုက်ပေးပို့ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပမာဏထက် ဆယ်ဆပိုတဲ့ ငွေကြေးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပထမမျိုးဆက် ဝိညာဉ်တွေက တခြား ဝိညာဉ်တွေထက် ပိုက်ဆံအိတ် ပိုဝနေကြတာပဲ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငြိမ်နေရမယ့် အချိန်တော့ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ဆာတန်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့လို့လားတော့ မသိ၊ ဝိညာဉ်တွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ဆက်ကြည့်နေကြတုန်းပင်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါ။
သူတို့တွေ အံ့ဩဖို့က စောပါသေးတယ်။
အခု သူတို့ကို ကျွန်တော် ပြသတော့မယ့် အရာက သူတို့ရဲ့ သာမန် အသိဉာဏ်နဲ့ နားလည်နိုင်မယ့် အရာ မဟုတ်ဘူး။
အဲ့ဒီအခါကျမှ သူတို့ အံ့ဩရင်လည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး။
ကျွန်တော် [Integrated Zone] မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး Thought World ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
***
ဒါ အဆုံးသတ်ပဲလား …?
ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ ဓားကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားပြီး သူမကိုယ်သူမ မလဲကျအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာကနေ စီးကျလာတဲ့ သွေးတွေနဲ့ အသက်ရှူရတာ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်နေတဲ့အတွက် သူမရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။
သူမက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ယူဟွန်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အတွက် တစ္ဆေစစ်သားတွေက သူ့ကို မမြင်နိုင်ပေ။
ဒါကြောင့် ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတာက အလွန်ကို ထူးဆန်းနေသည်။
“ယူ… ယူဟွန်းခင်ဗျား။”
“ဟယ်ရင်၊ ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
“…”
ကန်းဟယ်ရင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
ယူဟွန်း ပြောတာ မှန်သည်။ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ သူမ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။
“ကျွန်မ၊ ကျွန်မ…”
“မင်း လက်လျှော့လိုက်လို့ ရပါတယ်။”
“…”
“မင်း ဒီမှာ ဆက်နေရင် သေလိမ့်မယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို မလိုချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ခဲ့ရင်တောင်မှ သေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်။ မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ တချို့အရာတွေက မဖြစ်လာနိုင်တာမျိုး ရှိတတ်ပါတယ်။”
ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်လာနိုင်သည့်အရာများ ရှိသည်။
ထိုစကားစုက ကန်းဟယ်ရင် ၏ ရင်ဘတ်ကို ခဲလုံးကြီးဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ လေးလံသွားစေသည်။
သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ ယူဟွန်းကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲတော့ပေ။
သူမ နောင်တရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလောကမှာ မဖြစ်လာနိုင်တဲ့အရာတွေ ရှိတာပေါ့။”
“…မင်း လက်လျှော့ချင်နေတာလား?”
“ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး!”
ကန်းဟယ်ရင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒါဟာ သူမ တစ်ခါမှ မပြခဲ့ဖူးတဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ သိတယ်! ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းမာမှုဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်! ယူဟွန်း ပြောသလိုပဲ ဒီလောကမှာ မဖြစ်လာနိုင်တဲ့အရာတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ရှိနေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့၊ ဒါပေမဲ့! ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လျှော့လိုက်တယ်လို့ ပြောရမှာလဲ! ဘာလို့ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ စကားတွေကို ပြောနေရတာလဲ!”
သူမရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ပေါက်ကွဲထုတ်ဖော်နေသလိုမျိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အတိတ်တုန်းကလည်း အတူတူပါပဲ။
သူမ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် နိုးထလာပြီး သင်တန်းတက်တဲ့အခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူမကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။
သူမ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး တခြားတစ်ခုခု လုပ်သင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြသည်။
သူမလိုလူက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲတဲ့။
သူမ အဲ့ဒီစကားတွေကြောင့် ခဏတာ လက်လျှော့ခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့။
“ယူဟွန်းက ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုတာ။ တခြားသူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို ကျွန်မ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ။ သူ့ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကိုလည်း အခုပဲ သိလိုက်ရပြီ။”
ခရက်။
သူမ မြေကြီးပေါ်မှာ ထောက်ထားတဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ နောက်ထပ် ထွက်မပြေးချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဒါကို ငြီးငွေ့နေပြီ။”
သူမ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သင်ယူခဲ့ရပြီ။
သူမ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်၊ ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ နှင်းစက်တွေလို သူမရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို စိုစွတ်စေခဲ့တဲ့ အလင်းရောင်။
အခု သူမ သိသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အရင်ကလိုမျိုး သူမ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
“မင်း သေလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ သေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့… ကျွန်မ လက်မလျှော့ချင်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ တကယ်ကို လူမိုက်ပဲ ဟုတ်တယ်မလား? ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းမာနေမိလို့။”
ကန်းဟယ်ရင် အားအင်မရှိစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေတဲ့ ဒီအချိန်မှာတောင် ယူဟွန်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် သူမ အပြစ်ရှိသလိုပဲ ခံစားနေရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို သိလျက်နဲ့တောင် သူမ ရပ်တန့်လို့ မရခဲ့ပေ။
ဒါဟာ သူမရဲ့ လောဘပဲ။ ဒါဟာ သူမ ဓားကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ မကွေးညွှတ်တော့မယ့် သူမရဲ့ ခေါင်းမာမှုပဲ ဖြစ်သည်။
“အဲ့ဒီလိုလား။”
ယူဟွန်းရဲ့ အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ဒါပေမဲ့ ဟယ်ရင်က သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။
သူ စိတ်ပျက်နေမှာ သေချာသည်။
ကျွန်မကိုတောင် ရွံရှာနေလေမလား။
သူ့စကားကို နားမထောင်လို့၊ ကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့လို့။
သူမမှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တက ဒါပါပဲ။
“သေလိုက်စမ်း! မှော်ဆရာမ!”
ကာကွယ်ရေးလိုင်းကို ဖောက်ထွက်လာတဲ့ အော်တိုမန် တပ်မှူးတစ်ယောက်က အနိုင်နိုင် ထရပ်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို မြင်သွားပြီး သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်။
‘သူ့ကို တားကို တားရမယ်…’
သူမ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့ ဓားကို မြှောက်လိုက်ပေမဲ့ ထရပ်နိုင်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေသည်။
သူမမှာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းဖို့ အားအင် မကျန်တော့ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သူမရဲ့ သေခြင်းတရားကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ပြီးဆုံးသွားပြီ။’
သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
မကြာခင် ကြုံတွေ့ရမယ့် နာကျင်မှုကို တွေးရင်း။
ထိုအချိန်မှာပင် ယူဟွန်းရဲ့ အသံက သူမရဲ့ အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်အေးရပြီ။”
သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…
ကန်းဟယ်ရင် နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ယူဟွန်းရဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမကို အစကတည်းက ဆူပူမနေခဲ့ဘူး။
သူမကို ရွံရှာမနေသလို၊ ဒေါသလည်း မထွက်ခဲ့ဘူး။
သူမ ထင်ထားသလိုမျိုး သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်မနေခဲ့ဘူး။
သူက ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။
[ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်သည်။]
[တစ်ခါ ပိတ်သိမ်းလိုက်ပါက ပြန်လည် ပြုပြင်၍ မရနိုင်ပါ။]
[ပိတ်သိမ်းမလား?]
“ဟုတ်ကဲ့။”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊
ယူဟွန်းက လေဟာနယ်ထဲကနေ သူ့ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ ပြေးလာနေတဲ့ အော်တိုမန် တပ်မှူးရဲ့ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
မျက်စိနဲ့ မြင်ရတာတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် သန့်ရှင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု။
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြတဲ့ ဝိညာဉ်တွေလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
[ဝိညာဉ်များက မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ပြီး သင့်ကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။]
[ဝိညာဉ်များက ဒါဟာ အိပ်မက်လားလို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။]
အားလုံးက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး၊ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကာ အသက်ရှူမှားကုန်ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုက မက်ဆေ့ချ်တွေကတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်လာသည်။
[‘အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူ’ က 100TP ပံ့ပိုးပေးလိုက်သည်!]
[ဟားဟားဟားဟား!!!]
ဆာတန်တစ်ယောက်သာ အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရူးသွပ်သလိုမျိုး ရယ်မောနေသည်။
“ထလိုက်။”
ယူဟွန်းက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
ရုတ်တရက်၊ ခဏလေးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
သူမ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲကို ကျရောက်ခဲ့တဲ့နေ့က၊ သူကလည်း ဒီလိုမျိုးပဲ သူ့လက်ကို သူမဆီ ဆန့်တန်းပေးခဲ့ဖူးသည်။
ပြီးတော့ သူက သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်။
“အခုထိ မပြီးဆုံးသေးဘူး။”
အရင်ကနဲ့ မတူဘဲ၊ ဒီတစ်ခါ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်က နွေးထွေးနေသည်။