လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။
မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တယ်လာ တွေးမိသည့်အရာပင်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် စုန်းစွဲခံထားရသကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင် ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
ရန်သူ့ခေါင်းဆောင် မက်ဟ်မက် (၂) သည် ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံထားရသော်လည်း လဲကျမသွားသေးပေ။ သူသည် သွေးများ စီးကျနေသော မိမိရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ မိမိကို ထိုးခဲ့သော ကန်းဟယ်ရင် မဟုတ်ဘဲ သွေးသံရဲရဲဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဒရဂါဆစ် ဖြစ်သည်။
“…”
“…”
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဝေးလံသောနေရာမှ ဆုံမိကြသည်။
တယ်လာ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း စစ်ပွဲ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့သည် ရန်သူများပင်။
မက်ဟ်မက် ဘာများ ပြောလိမ့်မည်နည်း။ သူ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။ အောင်ပွဲခံရတော့မည်ဟု သေချာနေချိန်တွင် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို မြည်တွန်တောက်တီးနေမည်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့ လှည့်ကွက်မျိုးကို သုံးခဲ့သည့်အတွက် ဒရဂါဆစ်ကို မုန်းတီးနေမည်လား။
သို့သော်လည်း။
စူး။
“ထူးချွန်လှပါပေတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကြီးရယ်။”
မက်ဟ်မက် (၂) ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ရေရှည်ပြိုင်ဘက်ကို ဂုဏ်ယူနေသည့်အလား ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်သည်။
ရှူး။
မက်ဟ်မက် (၂) ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဖြူရောင်စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးကို ငြိမ်းချမ်းစွာ မှိတ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အော်တိုမန်စစ်သားများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
နွေးထွေးသော နွေဦးပန်းပွင့်ဖတ်များ ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ပင်။ သိန်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကြီး စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်လုံးထဲ အပြည့်နေရာယူသွားသည့် မြင်ကွင်းမှာ လှပလွန်းလှသည်။
အဖြူရောင်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာထဲတွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏အောင်ပွဲကို ကြေညာလိုက်သည့်အလား ကောင်းကင်ကို ရည်ရွယ်၍ ဖြစ်သည်။
စစ်သားအားလုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေကြသည်။
“ငါတို့… နိုင်သွားတာလား။”
“တကယ်ပဲလား။”
“ငါတို့ နိုင်ပြီ! ငါတို့ နိုင်ပြီ!”
ဝါး!!
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်များထံမှ ဝမ်းမြောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလို ပျံ့နှံ့သွားပြီး တံတိုင်းပေါ်မှ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသော စစ်သားများလည်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဒရဂါဆစ်မှာမူ မယုံနိုင်သေးသည့်အလား ငေးကြည့်နေဆဲပင်။
သူ နိုင်သွားပြီ။ သူ အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်နေခဲ့ရသော ဤငရဲခန်းကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီးတွင် သူ နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော ဤပြင်းပြသည့် အောင်မြင်မှုခံစားချက်ကို သူ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုအချက်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည့်အခါ ပူနွေးသော တစ်စုံတစ်ခုသည် လည်ချောင်းထဲမှတစ်ဆင့် မျက်လုံးထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
ဒရဂါဆစ်သည် မိမိမျက်ရည်ကျနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“မှန်လိုက်တာ။ ဒါကိုပဲ ငါ လိုချင်ခဲ့တာ။”
သူ လိုချင်ခဲ့သည့်အရာ။ အောင်ပွဲရခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ဒရဂါဆစ်သည် ဝေးလွှားသော တံတိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သားများနှင့် ပြည်သူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ကာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုကြွေးနေကြသည်။
ဟုတ်သည်။
“ဒီမြင်ကွင်းကိုပဲ ငါ မြင်ချင်ခဲ့တာ။”
သူ၏တိုင်းပြည်၊ သူ၏ဇာတိမြေ၊ သူ၏လူမျိုးများ။ သူတို့ ဆင်းရဲဒုက္ခမခံရဘဲ ပြုံးပျော်နိုင်ကြဖို့၊ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သွားကြဖို့ သူ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ သေဆုံးမှုများကြားမှ သူ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပင်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဒရဂါဆစ်သည် တယ်လာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၂,၂၀၀ သမိုင်းကြောင်းရှိသော ရောမအင်ပါယာ၏ တရားဝင်ဧကရာဇ်ဖြစ်သူက လူနှစ်ဦးကိုသာ ဦးညွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ဘာမှပြောမလာကြပေ။ မဟုတ်သေးပါ၊ သူ့ကို ဘာပြောနိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့သည် နိုင်ငံ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများအဖြစ် ချီးကျူးခံထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
“တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဖန်တီးထားတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဒီကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့က ဖန်တီးထားတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။”
တယ်လာ သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ဒဏ်ရာမှ ပူစပ်ပူစပ် ခံစားရပြီး ချွေးများပြန်နေသော်လည်း ယခုခံစားနေရသော ခံစားချက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော စာလုံးများကို ကြည့်ရင်း တယ်လာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ရယ်မောပြီး မျက်ရည်မကျဘူးလား။”
“…”
“ခင်ဗျားတို့က အသက်ရှင်နေတာ။ ခင်ဗျားတို့က အသက်ရှိတဲ့ လူသားတွေပဲ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီအနေနဲ့ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ပဲ အခုလို ကျေးဇူးတင်ပေးပါ။”
“အဲဒီလိုလား။”
ဒရဂါဆစ်သည် ထိုစကားကြောင့် ပြုံးမိသွားသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သော သံကြိုးများအားလုံး ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ကန်းဟယ်ရင် လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။
“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။”
ဒရဂါဆစ်သည် သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ခု ပြန်ပေးချင်နေသည်။ သို့သော် သူတို့ကို ငွေကြေး သို့မဟုတ် အခြားအရာများဖြင့် ပြန်ဆပ်နိုင်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ သူသည် ပို၍အရေးကြီးသော၊ ပို၍ကောင်းမွန်သော တစ်စုံတစ်ခုကို ပေးအပ်ရမည်။
“ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ကို သူရဲကောင်း (Knight) ဘွဲ့ ပေးအပ်ပါမယ်။”
“ဒါက…”
တယ်လာ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူရဲကောင်းဘွဲ့၊ အထူးသဖြင့် တရားဝင်ရောမအင်ပါယာ၏ သူရဲကောင်းဘွဲ့သည် ထင်သည်ထက် ပို၍လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ရောနှောနေသောကမ္ဘာတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
“အို... မြင့်မြတ်ပြီး ရဲရင့်သူတို့ရေ။ ကွန်စတင်တိုင်း (၁၁) ဒရဂါဆစ် ပလေးအိုလော့ဂိုစ်၏ အမည်ဖြင့် သင်တို့အား အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော သူရဲကောင်းဘွဲ့ကို ပေးအပ်၏။”
ဒရဂါဆစ်သည် သူ၏ဓားကို ဒေါင်လိုက်ကိုင်ကာ ထိုစကားများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဖြူရောင်စာလုံးများ စီးထွက်လာပြီး တယ်လာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူသွားသည်။
ဒရဂါဆစ်သည် မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တရားဝင်မဟုတ်ပေမဲ့လည်း ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးကြပါ။”
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒါဟာ အလွန်ကို ရက်ရောတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ။”
၎င်းမှာ အလကားပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူရဲကောင်းဘွဲ့ဆိုသည်မှာ ဂုဏ်ထူးဆောင်တစ်မျိုးနှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုသို့သော ဂုဏ်ထူးဆောင်များသည် ပိုင်ရှင်အား ရှိနေရုံမျှဖြင့် [ဇာတ်လမ်း၏ စွမ်းအား] ကို များစွာတိုးမြှင့်ပေးသည်။ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်၊ စစ်မြေပြင်တွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သော အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားအားလုံးကို တိုးမြှင့်ပေးပြီး တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။ ၎င်းမှာ အမှတ်များဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော တန်ဖိုးကြီးသည့် လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။”
ဒရဂါဆစ်သည် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ခြေချောင်းများမှစ၍ စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေသည်။ နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမ်းခရီးမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ ပါရှိပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးရှင်တို့၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး!”
သူနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အသေခံတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ဒရဂါဆစ်၏ နောက်တွင် တန်းစီလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ စကားတစ်ခွန်းစီ ဆိုလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မျက်လုံးထဲတွင် စင်ကြယ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးနေကြသည်။
“တကယ်ကို! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”
ထို့နောက် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
အဖြူရောင်နှင့် တောက်ပစွာပင်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကြသည်။
ရုတ်တရက်။
တယ်လာ ၏ အမြင်အာရုံမှာ အဖြူရောင်အဖြစ် တောက်ပသွားပြီး သူမြင်နေရသည်နှင့် မတူညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသလာသည်။
‘ဒါက။’
တောက်ပသော နေရောင်ခြည်များ ကျရောက်နေသည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ အလှတရားများ အသက်ဝင်နေသော ကွန်စတင်တီနိုပယ်မြို့သည် ကျူးကျော်မှု၏ အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမြို့ထဲတွင် နိုင်ငံသားများသည် လူတစ်ယောက်ကို လက်ခုပ်တီးကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေကြသည်။ ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟီးလာပြီး အောင်ပွဲကို အထိမ်းအမှတ်ပြုရန် ကောင်းကင်မှ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွေကျလာသည်။
ထိုလူသည် ပျော်ရွှင်နေသော ပြည်သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ပြန်လည်လက်ပြနေသည်။ သူ၏ ခဏတာမြင်လိုက်ရသော ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း ကာကွယ်ချင်ခဲ့သော အရာ။ သူ၏အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ခဲ့သည့်အရာမှာ လူတိုင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုပင်။
သူသည် မကြာမီ လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး တယ်လာ ကို ကြည့်ရန် နောက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။
‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။’
သူ၏အမြင်အာရုံမှာ အဖြူရောင်အဖြစ် ပြန်လည်တောက်ပသွားပြီး တယ်လာ မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော ကန်းဟယ်ရင် သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့ရသည့်အလား မှင်သက်နေသည်။
“အာ။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မျက်ရည်များကျလာသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်စွပ်ဖြင့် မျက်ရည်ကို အလျင်အမြန်သုတ်လိုက်သော်လည်း ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသော မျက်ရည်များမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။
“ဟဲရမ်။”
“ကျွန်မ မသိဘူး။ ရိုးရိုးလေးပဲ… မျက်ရည်တွေက ရပ်တန့်လို့မရဘူး။”
တယ်လာ သူမကို မဆူပူခဲ့ပေ။ သူမ ဘာကိုခံစားနေရသည်ကို သူခန့်မှန်းမိသည်။ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ထားသော စိန်ခေါ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း။
သေခြင်းတရား၏ အနားသတ်မှ လွတ်မြောက်လာရသည့် သက်သာရာရမှု။
ထိုခံစားချက်အားလုံးသည် သူမ၏နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ရောထွေးနေသည်။
‘ဟုတ်တယ်။ သူမက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ ကန်းဟယ်ရင် က ကောက်ယူသူ (Collector) တစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။’
သူမသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ကောက်ယူသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာသည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။
သူမ၏တုံ့ပြန်မှုသည် သဘာဝကျလှသည်။
‘ဒါ့အပြင်။’
တယ်လာ သည် ဗလာကျင်းနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ… အောင်မြင်သွားတာလား။”
သူ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ လောင်းကစားတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က သူမ၏အရည်အချင်းအားလုံးကို နှိုးဆွပြီး သူမ၏အစွမ်းအားလုံးကို ထုတ်သုံးမှသာ ဖြစ်နိုင်မည့် အရာဖြစ်သည်။
သူ အကြိမ်ကြိမ် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
သူသည် အခြားမည်သူမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးသော ဤကမ္ဘာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။
၎င်းမှာ သူ၏ယခင်ဘဝကပင် မည်သူမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“တကယ်ပါပဲ။”
တယ်လာ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်များသည် သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် တယ်လာ ကို ကြည့်နေကြသည်။
[ဝိညာဉ်များသည် သင်တို့၏ အောင်မြင်မှုများကို ချီးကျူးကြသည်။]
[အံ့မခန်းသော အောင်မြင်မှု! အထက်ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများသည် သင်တို့၏ အမည်များကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။]
[ဤသည်မှာ အောက်ကမ္ဘာမှ မည်သည့်သတ္တဝါမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်သည်။]
[သင်သည် 10,000TP ရရှိသည်။]
ဝိညာဉ်အများစုသည် တယ်လာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ ဤကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အခြားကောက်ယူသူများကဲ့သို့ပင် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။
ခဏတာ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြလိမ့်မည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သူတို့အတွက် ‘သဘာဝ’ ကျသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
နွေရာသီ၏ လူသားများသည် စိန်ခေါ်မှုများကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ ကျရှုံးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
[သင်တို့၏ အမည်များသည် ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။]
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖီလာဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သေလုနီးပါးအချိန်၌ပင် မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏လက်ဖြင့် အောင်မြင်မှုကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဝိညာဉ်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမည်များကို ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။
သူတို့က မချီးကျူးဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
သူတို့သည် အခြားမည်သည့်အရာအတွက် ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်အားထက်သန်နေနိုင်မည်နည်း။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ သူတို့လိုချင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းတို့၏ ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
[သင်တို့၏ အမည်များသည် ကမ္ဘာတွင် ထွင်းထုထားပြီးဖြစ်သည်။]
“ဟား။”
တယ်လာ သည် သူ၏ယခင်ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော စာတိုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိသည်။
၎င်းမှာ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သော စာတို ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ တယ်လာ လည်း သူမနှင့်အတူ ထိုအရာကို မြင်နေရသည်။
တယ်လာ သည် သူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် တကယ်တမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်၍ သိမြင်လိုက်သည်။
သူ အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့သော ဇာတ်လိုက်၏ နေရာသို့ သူရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။
ဒင်!
[ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်သည် အတွေးများ၏ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။]
[မည်သူမျှ မအောင်မြင်ဖူးသေးသော ပထမဆုံး အောင်မြင်မှု!]
[သင်သည် 10,000TP ရရှိသည်။]
[သင်တို့နှစ်ဦးသည် ဤကမ္ဘာတွင် ထွင်းထုထားသော ကျိန်စာကို ဖျက်ဆီးပြီးဖြစ်သည်။]
[သင်သည် နောက်ထပ် 10,000TP ရရှိသည်။]
[ဝိညာဉ်များသည် သင့်ကို ချီးကျူးသည်။]
[သင်သည် 5,000TP ရရှိသည်။]
…
အဆုံးမရှိသော စာတိုများကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများပင် နာကျင်လာသည်။
သူသည် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှများပြားသော စာတိုများကို ရရှိဖူးပါသနည်း။
ဤမျှများပြားသော အမှတ်များရော?
သူသည် အသုံးမဝင်သော ဇာတ်ပို့တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင်ပင် မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ဘဲ မည်သူကမျှ သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။
သူသေဆုံးသည့်အချိန်တွင်ပင် ဝိညာဉ်များသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော်။
“အခုတော့ ကွဲပြားသွားပြီ။”
လူတိုင်းသည် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
လူတိုင်းသည် သူ့အမည်ကို အော်ခေါ်နေကြသည်။
သူသည် တယ်လာ (တယ်လာ) ဖြစ်လျက်နှင့် ဓားကို ကိုင်စွဲခဲ့ပြီး တယ်လာ (တယ်လာ) ဖြစ်လျက်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာသော ကြယ်တို့၏ ချီးကျူးစကားများ။
မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းချီးများသည် ချိုမြိန်သော မိုးရေကဲ့သို့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
ထိုအရာအားလုံးသည် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော သူ့ကို ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။
***
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်ဖက်တွင် ကမ္ဘာ၏အဆုံးသတ်သည် အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အတွေးများ၏ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤကမ္ဘာကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ဇာတ်လမ်းများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို ဆုံးရှုံးကာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်ရိပ်သန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် အကြည့်မခွာနိုင်အောင်ပင်။
၎င်းသည် အဖြူရောင်အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားစဉ် အလင်းရောင်များစွာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် တူသည်။
မသိလိုက်ခင်မှာပင် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေလိုက်သည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်နော်။”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“ကျွန်မတို့ အောင်မြင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားပြောဆိုမှု။
သို့သော် ဤမြင်ကွင်းရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ပြောနိုင်သည့် အခြားစကားမရှိပေ။
မကြာမီပင် ကျွန်တော်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အချို့သည် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆက်ပြောနေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခုတော့ ပြန်လို့မရတော့ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပုံရတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားမည်သူမျှ မအောင်မြင်ခဲ့သော အတွေးများ၏ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်သည် တယ်လာ တစ်ယောက်ဖြစ်လျက်နှင့် ကျွန်တော့်၏အကာအကွယ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏လုပ်ရပ်များသည် ကမ္ဘာမြေကို ကျော်လွန်၍ ရောနှောကမ္ဘာတွင် မည်မျှလောက် သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့မသိကြပေ။
တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်တို့သည် အန္တရာယ်ရှိသောအရာမျိုးစုံတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိကောင်း ပါလိမ့်မည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ပေးထားသည့် လက်တွေ့ဘဝနှင့် လိုက်လျောညီထွေနေထိုင်သင့်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်သွားမှာမလား။”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ စကားသည် ကျွန်တော့်၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖတ်တတ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ကျွန်တော်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဘာပဲဖြစ်လာပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက်… အတူတူ တိုက်ခိုက်သွားကြမယ်။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံးပဲ။”
မြင်ကွင်းသည် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
နယ်နိမိတ်မျဉ်းများပင် ဝါးသွားပြီး အရာအားလုံးသည် စာလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကမ္ဘာကြီးသည်… ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကမ္ဘာကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စာသားများသည် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် စုစည်းလာပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် ပြုလုပ်ခဲ့သော ဆဋ္ဌမမြောက် စာအုပ်။
ကျွန်တော့်၏ ဆဋ္ဌမမြောက် ပန်းချီကား၏ ပုံဆောင်ခဲ။
၎င်းသည် ခံစားချက်သစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
‘ကျွန်တော်…’
ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကြားနေကျ စကားလုံးများ။
မင်းမှာ တန်ဖိုးမရှိဘူး။
လူတွေက သူတို့ပေးထားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတိုင်းပဲ နေထိုင်သင့်တယ်။
မင်းက မော့ကြည့်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် လက်လှမ်းတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။
ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေပါ။
-အိပ်မက်ကြီးကြီးမက်ပါ။ အဲဒီလိုလုပ်မှသာ မင်း အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်မိခင်၏ စကားကို ယုံကြည်ပြီး ထိုကမ္ဘာကို တိုက်လှန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်သည် အားနည်းလွန်းသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုမီကပင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးခဲ့သည်။
‘အခုတော့။’
ကျွန်တော် နောက်ထပ် ထိုသို့မလုပ်တော့ပါ။
ကျွန်တော့်၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ စာအုပ်ပေါ်တွင် ခေါင်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။
ဓားသခင်မှတ်တမ်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော် ယခုလျှောက်လှမ်းနေသော ဇာတ်လမ်း၏ နာမည်အသစ်။
[တိုက်ခိုက်နေသော တယ်လာ နှင့် ဓားသခင်၏ ဇာတ်လမ်း]
ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာကို အလှဆင်မည့် ကျွန်တော့်၏ ပထမဆုံးသော ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။