ယူဟွန်းထံမှ ဖြာထွက်လာသော ငြိမ်းချမ်းသည့်စွမ်းအင်များသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်နေရာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
နှင်းဧရာမနတ်သားအားလုံး ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားကြပြီး သတိမေ့မြောနေသည့်အစောင့်များလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မျက်လုံးစတင်ဖွင့်လာကြသည်။
ခုနှစ်ဆူနတ်ဆိုး မိုးကောင်းကင်စွမ်းအား၏ ပြင်းထန်သောစွမ်းအင်များက မည်းမှောင်နေသည့်တိမ်တိုက်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ခဏတာမျှ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
ထိုခဏတာ အခွင့်အရေးတွင် ကြယ်တာရာတို့၏အလင်းရောင်က အောက်ဘက်မြင်ကွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဆင်းသက်လာသည်။
[ဝိုး၊ အံ့ဩစရာပဲ။]
[လှလိုက်တာ။]
ကြယ်တာရာတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုအပေါင်းမှာ ယူဟွန်းထံ၌သာ စုစည်းနေသည်။
လောကီအရာများနှင့် မသက်ဆိုင်သယောင် သန့်စင်သည့်အလှတရားနှင့်အတူ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်ရလောက်အောင် အားကောင်းလွန်းသည့် ခွန်အား။
ထိုမျှသာဆိုသော်ငြား မြင်လိုက်ရသူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်း၌ပင် စွဲလမ်းနစ်မွန်းသွားကြသည်။
အဖြူရောင်ပန်း စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဝင်များလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
"ဒါက..."
"ခုနှစ်ဆူနတ်ဆိုး မိုးကောင်းကင်စွမ်းအားလေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ပေးထားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုပေါ့။"
ဆောဆူမင်၏ ရှင်းပြချက်ရှိသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် နှင့် တခြားသူများမှာမူ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့မသိ၍မဟုတ်၊ ယူဟွန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဆောဆူမင်ပြသခဲ့သည်နှင့် ကွဲပြားနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဆောဆူမင်၏စွမ်းအင်မှာ အနက်ရောင်အမှောင်ထုသက်သက်ဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်း၏လက်ရှိစွမ်းအင်မှာ ဘာအညစ်အကြေးမျှမပါသည့် သန့်စင်သော အဖြူရောင်ဖြစ်နေသည်။
ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ပိုနည်းသလိုထင်ရသော်လည်း ဘာအညစ်အကြေးမျှမရောနှောသည့် အလွန်သန့်စင်သောစွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
"အဲဒီအော်ရာရဲ့အရောင်က လုံးဝကို ကွဲပြားနေတာပဲ..."
"သူ့စွမ်းအင်က ဘာလို့အဖြူရောင်ဖြစ်နေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားတွေကို သူဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။"
"သူ့ရဲ့ခွန်အားတွေ အကုန်ကုန်ခမ်းသွားတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါကိုဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနေတာကတော့ ‘စိတ်စွမ်းအား’ ပါ။ ရုပ်ခန္ဓာကိုကျော်လွန်သွားတဲ့ စိတ်ရဲ့စွမ်းအားပေါ့။ သူက အဲဒီစိတ်စွမ်းအားနဲ့ပဲ ပြင်ပစွမ်းအားတွေကို ဆွဲယူနေတာပါ။"
"ဒါဆိုရင်... ဒါက!"
ကန်းဟယ်ရင် က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အခုလိုအခြေအနေမှာဆိုရင် ယူဟွန်းက သူတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား! ဟုတ်တယ်မလား!"
"မနိုင်ဘူး။"
ဆောဆူမင်၏ ပြတ်သားသော အဖြေစကားကြောင့် လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
အနည်းငယ်တိုးတက်လာသည့်လေထုကို မဖျက်ဆီးချင်သော်လည်း လွဲမှားနေသည့်အယူအဆကို ပြင်ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆောဆူမင် ခံစားမိသည်။
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးရထားပြီးသားပါ။ စိတ်စွမ်းအားကို နိုးထစေခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက အစပျိုးအဆင့်ပဲရှိပါသေးတယ်။ အခုလို သူ့စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုတာက သူ့ရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါ။"
"ဒါဆိုရင်တော့..."
"ဒါက မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ယောက် ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ပြေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါက အံ့ဖွယ်တစ်ခုဆိုတာ အမှန်ပေမဲ့ ကြာကြာခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အများဆုံး တစ်မိနစ်ပဲ။ အဲဒီထက်ပိုမှာမဟုတ်ဘူး။"
ထိုစွမ်းအားကို လက်ရှိအသုံးပြုနေသည့် ယူဟွန်းလောက် မည်သူကမျှ ဤအချက်ကို ပို၍နာကျင်စွာ သိရှိနေမည်မဟုတ်ပါ။
ဒါကိုသိလျက်နှင့်ပင် ယူဟွန်းက သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူ့ဆန္ဒ၊ သူ့၏ပြတ်သားသောစိတ်။
အဝေးကြီးမှာရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်း၏စိတ်ဓာတ်မှာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဤအချက်ကိုသိသည့် ဆောဆူမင်၏မျက်လုံးများမှာ ယူဟွန်းကိုပြနေသည့် ဖန်သားပြင်ဆီမှ မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။
"တစ်မိနစ်ပဲ။"
"တိုလိုက်တာ။"
လူတိုင်း၏ စိတ်ပျက်စရာစကားလုံးများကို ဆောဆူမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တစ်မိနစ်ဆိုတာ တိုတောင်းလွန်းပါတယ်။"
ထိုသို့သောစွမ်းအားမျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းကိုယ်ကပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုတစ်မိနစ်အတွင်း စွမ်းအားတွေကုန်သွားပြီးနောက် သူ့၏ကုန်ခမ်းနေသည့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အာမခံချက်မပေးနိုင်ပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း။
"အဲဒီတစ်မိနစ်က... အလှပဆုံးတစ်မိနစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
* * *
နှင်းဧရာမနတ်သားတို့မှာ ကြွေကျနေသည့်ပန်းပွင့်လွှာများကြားတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဗီဇအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားတို့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် ခံစားမိလိုက်သည်။
ထိုသန့်စင်သည့် အဖြူရောင်ပန်းပွင့်လွှာများကို ထိတွေ့မိပါက အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်ဟူသော အသိပင်။
သို့သော် သူတို့ ယူဟွန်းကို ဤထက်ပို၍ လွှတ်ထားလို့မရတော့။ သူ၏လက်ထဲကဓားသာ လီယန် ၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက အားလုံးပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ ယူဟွန်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
နှင်းဧရာမနတ်သားများက ယူဟွန်း၏ရှေ့တွင် တံတိုင်းတစ်ခုလို ကာဆီးလိုက်ကြသည်။
"ဖယ်ကြ။"
ယူဟွန်းက သူ့ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းရနံ့များသင်းပျံ့လာပြီး သူ့ပုံရိပ်မှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုပြတ်သားသောစိတ်ကို ပုံဖော်သယောင် သန့်စင်သည့်အဖြူရောင်ပန်းပွင့်လွှာတချို့က ဧရာမလှံတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။
တစ်နေရာတည်းကိုသာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ပန်းလှံနှင့်ထိတွေ့မိသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားများမှာ နွေဦးလေညင်းထဲက ရေခဲလိုပင် အရည်ပျော်သွားကြသည်။ အရည်ပျော်သွားသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားများတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်ကုစားနိုင်သည်ထက် ပိုမိုပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
နှင်းဧရာမနတ်သားတို့၏တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားသည်။
ယူဟွန်းက ပွင့်သွားသည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အရှိန်နှင့်ပြေးဝင်သွားသည်။
ဟိန်းသံ!!!
အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည့် ဂျီအွန်က ပါးစပ်ကိုဟပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထွက်လာသည်မှာ အော်သံသက်သက်တော့ မဟုတ်ပါ။
နှင်းဖြူများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည့် လေမုန်တိုင်းက ယူဟွန်းဆီသို့ ဒလဟော တိုးဝင်လာသည်။
လမ်းပြပေးနေသည့် အဖြူရောင်လှံမှာ ထိုနှင်းမုန်တိုင်းကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ အေးခဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အစ碎片များအဖြစ် ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။
လဲကျသွားခဲ့သော်လည်း ဂျီအွန်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူ့အသက်ရှူသံတွင် နတ်သမိုင်းများကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အအေးဓာတ်များ ပါဝင်နေသည်။
ထိမိလျှင်သေမည်။ ယူဟွန်း ဒါကိုသိသော်လည်း ရှောင်မသွားခဲ့။ ရှောင်လိုက်လျှင် နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။ သူက ဤအရာကို ဖြတ်ကျော်သွားရမည်။
တစ်နေရာတည်းကို ထိုးဖောက်ရုံနှင့်မရ။ သူ ခွန်အားမလုံလောက်။ ထို့ကြောင့် သူက အဆတိုးပေးရမည်။
တစ်ခုနှင့်မရလျှင် နှစ်ခုသုံး၊ နှစ်ခုနှင့်မရလျှင် သုံးခုသုံးရမည်။
မဟုတ်သေး၊ ပို၍ပင် များများသုံးရမည်။
သူ့နောက်က ပန်းပွင့်လွှာများက တောင်ပံများလို ဖြန့်ကားသွားပြီး လှံများအဖြစ် ပြန်လည်ပုံဖော်သွားကြသည်။ တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်စွာလည်ပတ်နေသည့် ပန်းပွင့်လှံကိုးခု ဖြစ်လာသည်။
ခုနှစ်ဆူနတ်ဆိုး မိုးကောင်းကင်စွမ်းအား၏ ပထမဆုံးအသွင်ပြောင်းခြင်း - ပန်းပွင့်မိုးကောင်းကင်။
လည်ပတ်နေသည့် စီးကြောင်းကိုးခုမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အာကာသကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ စွမ်းအားနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့မိသည့်အခါ ပန်းပွင့်မိုးကောင်းကင်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
‘ဒါပဲ။’
ထိုအချိန်တွင် ယူဟွန်းက သူ့၏နည်းစနစ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတစ်ခါမျှမရောက်ဖူးသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဆောဆူမင် ပြသခဲ့သည့် တကယ့် ပန်းပွင့်မိုးကောင်းကင်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဘာအမှားအယွင်းမှမရှိဘဲ အကောင်းဆုံး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျေနပ်မှုကိုပင် ခဏတာ မခံစားလိုက်ရဘဲ ယူဟွန်းက ကွဲထွက်သွားသည့်နှင်းမုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပိုမိုအားကောင်းလာသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားများက ယူဟွန်းကို ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။
‘လေးလိုက်တာ။’
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျံဝဲနေသလို ခံစားရသော်လည်း လေးလံနေဆဲပင်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို ဖိနင်းထားသလို ခံစားရသည်။
နှင်းဧရာမနတ်သားများ၊ ဂျီအွန်၊ သူ့လက်ထဲကသော့ချက်ဓား၊ သူ့ကျောပြင်ပေါ်တွင် သူထမ်းထားသည့် လူတိုင်း၏မျှော်လင့်ချက်များ။
အဲဒီအရာအားလုံးက သူ့ရှေ့ဆက်လှုပ်ရှားမှုကို နှောင့်နှေးစေသည့် ခြေချင်းဝတ်များ ဖြစ်လာသည်။
ဒါက လီယန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်ကမ္ဘာနှင့် သူထမ်းထားသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း ငါ ရပ်လို့မရဘူး။’
ဖောက်ထွက်ရမည်။
တံတိုင်းတစ်ခုရှိလျှင် ဖျက်ဆီးပြီး ဆက်သွားရမည်။
သူ့ညာလက်ထဲကဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ အဖြူရောင်စွမ်းအင်များက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်နှင့်ထိမိသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားများမှာ အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားသည်။ ဧရာမနှင်းနတ်သားများပင် တစ်ချက်တည်းနှင့်မခံနိုင်ဘဲ အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒီအတိုင်းဆိုလျှင် မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသွားသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားများက တခြားနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့တွေ ပို၍ပင် စုစည်းသွားကြသည်။ သေးငယ်သည့်နတ်သားများရော၊ ကြီးမားသည့်နတ်သားများပါ အကုန်လုံးပင်။
ဧရာမနှင်းနတ်သားများက ပို၍ကြီးမားသည့်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ ဂျီအွန်လောက် မကြီးမားသော်လည်း အရွယ်အစားချင်းတော့ ယှဉ်နိုင်သေးသည်။
ခရက်! ခရက်!
နှင်းဧရာမနတ်သားများအတွက်ပင် ဤမျှအရွယ်အစားမျိုးကို ထိန်းထားရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းသဖြင့် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လှုပ်ရှားတိုင်း အက်ကွဲနေသည်။ သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုနောက်တွင်တော့ သူတို့၏မပြည့်စုံသည့်ခန္ဓာကိုယ်များ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။
သို့သော် နှင်းဧရာမနတ်သားများအတွက်မူ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်သည်။ သူတို့သာ ပြိုင်ဘက်၏ခြေချင်းဝတ်ကို ခဏတာမျှ ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့အနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းလည်း ဤအချက်ကို သိသည်။ သူသာ အခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်လိုက်မည်၊ သို့မဟုတ် အနည်းငယ်မျှ အရှိန်လျှော့လိုက်မည်ဆိုလျှင် အားလုံးပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ပန်းပွင့်မိုးကောင်းကင်စွမ်းအားက နှင်းမုန်တိုင်းကို ထိုးဖောက်ရင်းနှင့်ပင် အကုန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားကို သူအပြည့်အဝထိုးဖောက်နိုင်ရန် ခွန်အားမရှိတော့။
ထို့ကြောင့် သူက ပိုမိုအားကောင်းသည့်ခွန်အားနှင့် ဖိနှိပ်လိုက်ရမည်။
"ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြစမ်း!!"
ဒီတစ်ခါ သူသုံးလိုက်သည့်နည်းစနစ်မှာ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် 'အနက်ရောင်လျှပ်စီး' မဟုတ်ဘဲ တတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် 'အနက်ရောင်နဂါး' ဖြစ်သည်။
ခုနှစ်ဆူနတ်ဆိုး မိုးကောင်းကင်စွမ်းအား၏ တတိယအဆင့် - အနက်ရောင်နဂါး။
အသွင်ပြောင်းနည်းစနစ် - ကောင်းကင်ဖိအား အနက်ရောင်လှိုင်း။
ယူဟွန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သန့်စင်သည့်အဖြူရောင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံအတိုင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နှင်းဧရာမနတ်သားနှင့်ထိမိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မခံမရပ်နိုင်သည့်ဖိအားများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်မှ ဖိချေပစ်လိုက်သည်။
ထိုဖိအားကိုမခံနိုင်သည့် နှင်းဧရာမနတ်သားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။ သူအနိုင်နိုင်ထိန်းထားရသည့် မပြည့်စုံသောခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြိုကွဲစပြုလာသည်။
ယူဟွန်းက ပြိုကျသွားသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားကို ခုန်ကျော်ပြီး အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
"လီယန်!"
သူ့အသံကို ကြားလိုက်သလား။
ဂျီအွန်၏ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံထားရသည့် လီယန် က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ဧရာမနတ်သားနှင့် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်နှင့်ပြေးလာနေသည့် ယူဟွန်းကို သူမြင်လိုက်ရသည်။
"ကီရာ!"
သူ့နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင်ပင် ခေါ်လိုက်မိသည်။
ယူဟွန်း၏အောက်တွင်ရှိသည့် နှင်းဧရာမနတ်သားမှာ ပြိုကွဲသွားပြီး သေးငယ်သည့်နှင်းနတ်သားများက ယူဟွန်းဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။
ဒါဟာ ယူဟွန်းကို ဂျီအွန်ဆီမရောက်အောင် တားဆီးရန်ကြိုးစားနေသည့် အေးခဲနေသောကမ္ဘာကြီး၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်းက သူ့ညာလက်ထဲကဓားတွင် ခွန်အားအကုန်လုံးကို စုစည်းပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဂျီအွန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူက သူ့၏ကျန်ရှိနေသည့် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင်ရှိသည့် နီရဲနေသည့်ကျောက်မျက်ရတနာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံစံ ကန့်လန့်ဖြတ်ထားလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏အဖြူရောင်ဓားချက်က ဂျီအွန်၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်သွားသော်လည်း ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
ဓားချက်က ကျောက်မျက်ရတနာဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့။ နှင်းနတ်သားများက ယူဟွန်း၏ခြေချင်းဝတ်များ၊ ခြေသလုံးများနှင့် လက်မောင်းများကို တွယ်ကပ်ပြီး သူ့ဓားချက်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခွန်အားမှာ မလုံလောက်ခဲ့။
နောက်ထပ်အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ မရှိတော့။ ယူဟွန်းက ထိုနောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုတွင် သူ့၏စိတ်စွမ်းအားများ အကုန်ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ပြင်းထန်သည့်စွမ်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲတွင် အရည်ပျော်ဝင်သွားသည်။
[အို... သနားစရာ။]
[နည်းနည်းလောက်သာ ပိုရှိရင်ကောင်းသား!]
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည့် နတ်ဘုရားများက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
လက်မောင်းများ ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း ဂျီအွန်က ယူဟွန်းကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဤတိုက်ပွဲမှာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အနိုင်ပဲဆိုသည့်အဓိပ္ပာယ်မျိုးနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
နှင်းနတ်သားများ၏အဖမ်းခံထားရရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းကျဆင်းသွားသည့် ယူဟွန်းက ထိုအပြုံးကို ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အစကတည်းက မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်က ငါမဟုတ်ဘူး။"
ဂျီအွန်၏ပြတ်တောက်သွားသည့် ဘယ်ဘက်လက်။ ထိုလက်ထဲတွင် အဖမ်းခံထားရသည့် လီယန် မှာ အခုဆိုလျှင် လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
လီယန် ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာသည်။ သူက သူ့ကိုကြည့်နေသည့် ယူဟွန်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ယူဟွန်းလည်း လီယန် ဆီသို့ သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ညာလက်ထဲကဓားမှာ အရင်ကစွမ်းအားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိ။ သူ့ဘယ်ဘက်လက်တွင် ပို၍အရေးကြီးသည့်ဓားတစ်လက်ကို သူကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
"မင်းအလှည့်ပဲ။"
ဖြည်းဖြည်းချင်းစီးဆင်းနေသည့်အချိန်များကြားထဲတွင် ယူဟွန်းက သော့ချက်ဓားကို လီယန် ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
လီယန် က သော့ချက်ဓားကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ နှင်းနတ်သားများ၏အဖမ်းခံထားရသည့် ယူဟွန်းမှာ အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဝမ်းနည်းနေဖို့ အချိန်မရှိတော့။
သော့ချက်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် လီယန် ၏စိတ်ထဲတွင် အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြီးမားလှသည့်စွမ်းအား။ ဒါဟာ သူထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟုတောင် မထင်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်သည့်စွမ်းအားစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
လီယန် ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်သည်။ သူသာ ဤဓားကို မရေမရာသည့်စိတ်နှင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဤစွမ်းအားကြောင့် အပိုင်းပိုင်းပြဲထွက်သွားမည်။ သို့သော် အခုတော့ ကွဲပြားသွားပြီ။
‘အားလုံးရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။’
နာကျင်မှုများကြားထဲတွင် သူ့၏ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပို၍ပြတ်သားလာသည်။
စွမ်းအားစီးကြောင်းများ လွှမ်းမိုးထားသည့်သူ့စိတ်က မလိုအပ်သည့်အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော တောက်ပသည့်ကျောက်မျက်ရတနာအဖြစ် ပြန်လည်ပုံဖော်သွားသည်။
‘ငါ နောက်ထပ် မရှုံးနိမ့်တော့ဘူး။’
သူဓားကိုကိုင်ပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အဝတ်စများပြဲထွက်သွားသည့်အသံနှင့်အတူ သော့ချက်ဓား၏တောက်ပသည့်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဒီဆောင်းရာသီကို မောင်းထုတ်နိုင်မည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်း။
ဒါကိုမြင်လိုက်ရသည့် ဂျီအွန်၏မျက်လုံးများမှာ အဆုံးထိ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အဝေးကနေကြည့်နေသည့် စစ်သည်များ၊ ကောင်းကင်ကနေကြည့်နေသည့် နတ်ဘုရားများ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားလို့ မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့သည့် ဖီအိုလ်တောင်မှ။
အားလုံးက ထိုတောက်ပသည့်မြင်ကွင်းကို အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြည့်နေမိကြသည်။
"အာ......!!"
ဤအဆုံးမရှိသည့်ငရဲခန်းကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် လီယန် က သော့ချက်ဓားကို ဒေါင်လိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
အောက်ခြေကနေ အပေါ်ဆီသို့ ကောင်းကင်ကို လှမ်းထိတော့မလို ခွန်အားများ စီးဆင်းသွားသည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက ဂျီအွန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးတစ်ဖက်မှတစ်ဖက်သို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။ သူ့ရင်ဘတ်နားတွင် စိုက်ဝင်နေသည့် နီရဲနေသည့်ကျောက်မျက်ရတနာမှာ ရွှေရောင်ဓားချက်အောက်တွင် ပေါက်ကွဲပြီး အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။
ဓားချက်က ထိုနေရာတွင်တင် မရပ်တန့်သွား။ ဆက်လက်ပြီး ဂျီအွန်ကို ထိုးဖောက်သွားကာ ကောင်းကင်ပေါ်က မည်းမှောင်နေသည့်တိမ်တိုက်များကိုပါ ထက်ပိုင်းခွဲသွားသည်။
အက်ကွဲသံနှင့်အတူ တိမ်တိုက်များကြားက အက်ကြောင်းထဲကနေ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာသည်။
ထိုအလင်းတန်းက နှစ်ပေါင်း (၃၂) နှစ်ကြာခဲ့သည့် ငရဲခန်း၏အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။
* * *
လီယန် က ဘယ်သူမှမရှိသည့် အဖြူရောင်နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ ထိုနေရာမှာ လုံးဝဗလာကျင်းနေသည်တော့ မဟုတ်။ သူ့ရှေ့တွင် အသက်အရွယ်ရနေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူ လီယန် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။
ရွှေရောင်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များ။ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ခန့်ညားသည့်ခန္ဓာကိုယ်။
သူ့မျက်နှာကို မှတ်မိသွားသည့် လီယန် ၏အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။
"ဂျီအွန်... အရှင်လား?"
"မင်းက ငါ့ကို အရှင်လို့ပဲ ခေါ်တုန်းပဲလား။"
"ဒါကတော့..."
"ဟုတ်ပါတယ်။ ငါသိပါတယ်။ ငါလုပ်ခဲ့တာတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပါတယ်။ ငါ့ဆန္ဒမဟုတ်ရင်တောင်မှ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအားလုံးဖြစ်လာရတာ ငါ့ရဲ့ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါပဲ။"
ထိုင်ပါဦး။
ဂျီအွန်က လီယန် ကိုပြောပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူက ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေမိသည်။
အဖြူရောင်ရှုခင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တခြားရှုခင်းတစ်ခုနှင့် အစားထိုးသွားသည်။ လီယန် မှတ်မိနေသည့် အေးစက်စက်ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါး မဟုတ်တော့ဘဲ အပင်ပေါင်းစုံဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည့် လှပသည့်ကမ်းရိုးတန်းကျောက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"မင်း မြင်လား?"
"ဒါက ရှေးဟောင်းမြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးရဲ့ ရှုခင်းပဲ။"
"ဟုတ်တယ်။ ငါ့အတွက်တော့ အလှပဆုံးနဲ့ အဂုဏ်ယူရဆုံးကမ္ဘာပေါ့။"
ရှုပ်ထွေးသည့်ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ဂျီအွန်က ကမ်းခြေတွင် ရိုက်ခတ်နေသည့်လှိုင်းလုံးများကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ငါ ကလေးတွေ လိုချင်ခဲ့တာ။"
ဂျီအွန်၏ရုတ်တရက်ဝန်ခံချက်ကြောင့် လီယန် စကားပြောဖို့ ခက်ခဲသွားသည်။
လီယန် ၏ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံစံကိုမြင်တော့ ဂျီအွန်က သူ့မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ပြီး ကြင်နာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
စစ်သည်တော်ကြီး၏လေးစားဖွယ်ကောင်းသည့်ဟန်ပန်နှင့်မတူဘဲ ကြင်နာတတ်သူတစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
"မင်းရှုပ်ထွေးနေတာ ငါနားလည်ပါတယ်။ မင်းအတွက်တော့ ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပေါ့။ နတ်ဘုရားတွေအကြောင်း မင်းသိထားပေမဲ့ သူတို့မှာ ကလေးရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ မကြားဖူးကြဘူးမလား။ အရင်တုန်းကတော့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ ဒါကိုတားမြစ်ထားတယ်။"
ဒါကိုသိနေပေမဲ့လည်း ဂျီအွန်က သူ့၏ကလေးများကို လိုချင်ခဲ့သည်။
သူ့၏မျိုးဆက်ကို မဆက်ခံနိုင်ပေမဲ့ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အရာအားလုံးကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်ခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါ မိသားစုတစ်ခု လိုချင်ခဲ့တာ။ ဂါ့ဒ်ရဲ့စစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့သားသမီးတွေ မွေးဖွားလာတဲ့အခါမှာ သူတို့ကို စစ်သည်တော်ကောင်းတွေဖြစ်လာအောင် ကောင်းချီးပေးဖို့ ငါ့ဆီလာကြတယ်။ ငါကတော့ အဲဒီကလေးတွေကို အရမ်းအားကျမိတဲ့စိတ်နဲ့ အမြဲတမ်း ကြည့်နေခဲ့တာ။"
ထို့ကြောင့် ဂျီအွန်က ကိုယ်စားလှယ်များကို ရွေးချယ်ပြီး သူ့၏စွမ်းအားအများစုကို ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အချစ်နှင့်လက်ထပ်ပြီး ကလေးမွေးဖွားနိုင်ခြင်းမရှိပေမဲ့ သူ့၏စွမ်းအားများကို လက်ခံရရှိသည့်ကလေးတွေက သူ့ရဲ့ကလေးတွေ ဖြစ်လာမှာမို့လို့ပါ။
ဒါပေမဲ့။
သူ့၏အားနည်းနေသည့်အခြေအနေကို တစ်ယောက်ယောက်က အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးထားခဲ့မိ။
ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အပိုင်းအစတစ်ခု။
အဲဒါကို သူ့ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်သွားသည့်အခါ ဂျီအွန်က သူ့ဆန္ဒမပါဘဲ အညစ်အကြေးတွေ စွဲကပ်သွားခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံးခံစားချက်တွေက သူ့ကိုဝါးမြိုသွားပြီး သူက ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ကပ်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့ရတာပါ။
"ဒါဟာ အလွန်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပါ။ ကြောက်ခမန်းလိလိပါပဲ။ ကိုယ်ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ကမ္ဘာကြီးကို ကိုယ့်ဆန္ဒမပါဘဲ ဖျက်ဆီးနေတာကို ကြည့်နေရတာဟာ ဘယ်လောက်တောင်မှ ခါးသီးလိုက်သလဲ။"
ဒါတင်မကသေးပါ။
သူဖန်တီးခဲ့သည့် ညီအစ်မငါးယောက်က ဓားကိုကိုင်စွဲခဲ့ကြပြီး သူတို့လေ့ကျင့်ပေးရမည့် ကိုယ်စားလှယ်လေးယောက်ကလည်း သူ့လက်ချက်နှင့်ပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
သူ့ဆီကအရာအားလုံးကို ဆက်ခံနိုင်မည့်၊ သူ့ရဲ့သားသမီးတွေလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်မည့်ကလေးတွေ။
သူ့လက်ထဲမှာပင် သူတို့တွေဟာ အေးစက်စက်ရေခဲပြင်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
"မင်းက ငါ့ကို အဲဒီဒုက္ခတွေကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ။"
ဒါကြောင့်ပါ။
ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကံကြမ္မာဆိုးကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည့် လီယန် ကို ဂျီအွန်က အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်သလို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလည်း တောင်းပန်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီယန် က နာကျင်မှုတွေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၏ အမာရွတ်တွေနှင့် အဲဒီနေရာတွင် ရပ်တည်နေသည်။
အရာအားလုံးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့်အတိတ်က ဝေဒနာတွေကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါ။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"
ဂျီအွန်၏နောင်တများကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လီယန် က သက်ပြင်းချသံပါသည့်အသံနှင့် ပြောလိုက်သည်။
"ခက်ခဲပြီး နာကျင်ခဲ့ရတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခရီးလမ်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့လို့သာ အခုလို ကျွန်တော်ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာလည်း ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့သူ ဖြစ်လာနိုင်ပါသေးတယ်။ ဂျီအွန်... အရှင် တောင်းပန်နေစရာမလိုပါဘူး။"
"တကယ်လား... အင်းပါလေ..."
ဂျီအွန်က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အဲဒီကလေးက ဒီလိုပြောတယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေဟာ မိုက်မဲရာ ရောက်နေပါပြီ။
"ငါ့အစား ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးပါ။ အခု မင်းရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီးသန်မာတဲ့သူ ဖြစ်လာနိုင်ပါလိမ့်မယ်။"
ဂျီအွန်က မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အရှင် ထွက်သွားတော့မှာလား။"
"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ ကံကြမ္မာပါလာပြီးသားပါ။ ဒီစကားပြောဖို့အတွက်ပဲ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ခွန်အားတွေကို အတင်းဆွဲထုတ်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အဲဒါတွေလည်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။"
သူ့မှာ နောင်တတွေ ကျန်နေသေးပေမဲ့ ဂျီအွန်က မညည်းညူတော့ပါ။
နောက်ဆုံးတွင် သူဟာ ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးစေခဲ့သည့်တရားခံအဖြစ် လူတွေ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပါလိမ့်မည်။
သူ့မှာရှိနေသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှင်သန်မည့်ကလေးတွေအပေါ် ထားရှိသည့် နက်ရှိုင်းသည့်တောင်းပန်ခြင်းစိတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"ငါ သွားတော့မယ်။"
ဂျီအွန်၏ခန္ဓာကိုယ်က တောက်ပသည့်စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြေဖျားကစလို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း လီယန် က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသလိုမျိုး တွေဝေနေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဂျီအွန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"သွားတော့ အဖေ။"
"...!"
တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားနေသည့် ဂျီအွန်က ထိုစကားသံကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်သည့်အပြုံးနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။