နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသောအခါ ယူဟွန်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရသည်။
၎င်းသည် ယခင်နှင်းခဲဘီလူးများထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုအားကောင်းလှသည်။
၎င်း၏လက်များဖြင့် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နေသည့် ဘီလူးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းရန်ပင် သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။
ထိုနှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီး၏ အရေပြားသည် ၎င်း၏သခင် ဂီအိုရန် (Georen) ၏ အရေပြားကဲ့သို့ပင် မာကျောပြီး မည်သည့်လက်နက်ကိုမဆို လွင့်စင်သွားအောင် ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူ့တွင် ရူးနစ်ကျောက်တုံးများ တစ်တုံးမှ မကျန်တော့ပေ။ ထိုကျောက်တုံးများမပါဘဲ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုလည်း သူ မမြင်နိုင်တော့ချေ။
ဝါးရားရား...!!
နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးများက ဖျက်ဆီးခြင်းအလုပ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်လာကြသည်။
သူတို့၏ လက်များ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ကင်းစောင့်တပ်သားများမှာ ယင်ကောင်များသဖွယ် မြေခနေကြသည်။
‘လီယန် က ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။’
ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်အလယ်တွင် ဂီအိုရန်၏ လက်ဝဲဘက်၌ လီယန် ကို မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယန် အသက်ရှင်နေသေးသလား၊ သေဆုံးသွားပြီလား သူ မသိသော်လည်း ဂီအိုရန်၏လက်ထဲတွင် သူ မကြာမီ သေဆုံးတော့မည်ကိုတော့ သိလိုက်သည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် လဲကျနေသော ရင်ဂပ် (Ringug) ၏ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ထပ် နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။
‘မဖြစ်ဘူး။’
သူ့ရှေ့က နှင်းခဲဘီလူးကြီးကို ခဏမျှ အာရုံလွှဲလိုက်သည်နှင့် သူ သေရလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတစ်ပါးတို့ သေဆုံးနေသည်ကိုလည်း သူ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ပေ။
သူ့ကို ကူညီမည့်သူ လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူ့ကို ကူညီမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။
သူတို့၏ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဖရက်ချန် (Frechen) နှင့် ဂွန်ဒူဘော် (Gondulbor) တို့မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါက... အဆုံးသတ်ပဲလား။’
သူ ဒီလောက်အထိ ရောက်အောင် လာခဲ့ပြီးမှ တကယ်ပဲ ဒါက အဆုံးသတ်ဖြစ်သွားရမှာလား။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အနှစ်သာရကို တူးဖော်ခဲ့သူမှာ သူ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၃၂ နှစ်အတွင်း ဂီအိုရန်၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သူမှာလည်း သူ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ကျရှုံးခဲ့ပြီ။
အရေးအကြီးဆုံးသော ခြေလှမ်း။ သူသည် ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။
‘အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။’
သူ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
ဘာကများ ဖြစ်သွားမှာလဲ။ ယခင်ဘဝများက ဒီထက်ပိုဆိုးရွားသော အခြေအနေမျိုးကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုဖြစ်စဉ်များတွင် သူ နာကျင်မှုများ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးအထိ သူ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။
ဟုတ်သည်။ သူ မသေသေးဘူး။ သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်။
နာကျင်မှုကို သူ ခံစားရသော်လည်း ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားနိုင်သည်။
နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးသည် ၎င်း၏လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အခြားဘီလူးများထက် နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားသော်လည်း သူသာ သတိမထားမိပါက သူ့ကို သတ်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်မျိုး ဖြစ်သည်။
သူသည် ၎င်းကို တားဆီး၍လည်း မရ၊ လမ်းကြောင်းလွှဲ၍လည်း မရပေ။ သူ ရှောင်တိမ်းမှသာ ဖြစ်မည်။ သို့သော် သူ့ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး ကောင်းကောင်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကုန်း... ကုန်း...
ဝေးလံသောနေရာမှ လေးလံသော ခြေသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
နောက်ထပ် နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်လား။ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် နှင်းခဲဘီလူးများထက် ခြေလှမ်းတိုပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။
ခြေသံများမှာ သူ့ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးကလည်း ၎င်းကို သတိပြုမိသွားသည်။
၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ခဏမျှ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ခွပ်ဒက်! ဓားကြီးတစ်လက်က နှင်းခဲဘီလူးကြီး၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
၄ မီတာမြင့်သော ထိုဘီလူးကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲတွင် အရုပ်တစ်ခုလို လည်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ပီ... အိုလက် (Pioled)?”
သူ့ကို ကူညီသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဧရာမရုပ်တုကြီး ပီအိုလက် (Pioled) ပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဦးခေါင်းတွင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံကဲ့သို့ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ ဘာလို့ ဒီနေရာ ရောက်နေတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအခြေအနေနဲ့ သူမ ဘယ်လိုများ လှုပ်ရှားနိုင်တာလဲ။
“ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ သော့ဓားကော။ ခင်ဗျား မှော်စက်ဝိုင်းကို ကာကွယ်ရမှာလေ...”
[လူသား။]
ပီအိုလက် (Pioled) သည် သူ့မေးခွန်းများကို ဖြေမပေးခဲ့ပေ။
[မင်း အနိုင်ရသွားပြီ။]
“ဘာကို...”
[ငါ လီယန် ကို ယုံကြည်တယ်။]
လီယန် ကို ယုံကြည်တယ်ဟုတ်လား။ အခုအချိန်မှာလား။
ယူဟွန်းသည် သူ့ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
“ကျွန်တော့်ကို မရယ်ပါနဲ့! လူတွေ ဘယ်လောက်အထိ သေဆုံးခဲ့ရလဲ ခင်ဗျား သိရဲ့လား!”
သူမသာ သော့ဓားကို အစကတည်းက ပေးခဲ့ပါက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။ သူမ၏ အချည်းနှီးသောမာနနှင့် အနာဂတ်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် မသေသင့်သောသူများ သေဆုံးခဲ့ရသည်။
ဖရက်ချန်၊ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ၊ ဂွန်ဒူဘော်။
သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ အစားထိုး၍ မရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုများဖြစ်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်း နားလည်သည်။
ပီအိုလက် (Pioled) သည် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သူမတွင် သူမ၏ အကြောင်းပြချက်များ ရှိပြီး ထိုအချက်အပေါ် မူတည်၍ သူမ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုအချိန်မှာ သူမ လာရောက်ကူညီပေးသည်ကိုပင် သူ ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း...
[ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။]
ပီအိုလက် (Pioled) သည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် တောင်းပန်သည်။
သူမသာ သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို တစ်ရက်စော၍ ပြုလုပ်ခဲ့ပါက အခုသေဆုံးသွားသူများ၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ အသက်ရှင်နိုင်ကောင်းရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဖရက်ချန်နှင့် ဂွန်ဒူဘော်တို့လည်း အသက်ရှင်နေကောင်းရှင်နေလိမ့်မည်။
သို့သော် ပီအိုလက် (Pioled) လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ ပေးဆပ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဖရက်ချန်၏ သေဆုံးမှုက လီယန် ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တောက်လောင်စေခဲ့ပြီး ဂွန်ဒူဘော်၏ ရှိနေပေးမှုက သူတို့ကို အခုအချိန်အထိ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်စေခဲ့သည်။
[ငါ မင်းရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ငါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ။]
သူမသည် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး သူမ၏ အပြစ်များအတွက် လျော်ကြေးပေးလိုသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ သေဆုံးခြင်းကို လက်ခံပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အသားအရေကို လှုပ်ရှားစေရန်အတွက် သူမ၏ ညီအစ်မများ ချန်ထားခဲ့သော စွမ်းအားအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဒီနေရာကို ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမတွင် ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့ပေ။
[ဒါကြောင့် မင်းအတွက် လမ်းကို ငါ ဖွင့်ပေးမယ်။]
ပီအိုလက် (Pioled) သည် သူမ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်ထပ် နှင်းခဲဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
နှင်းခဲဧရာမဘီလူးကြီးများကလည်း သူမကို သတိပြုမိပြီး သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
နေပါဦး။ ပီအိုလက် (Pioled) က ဒီမှာရှိနေရင် သော့ဓားကို ဘယ်သူကိုင်ထားတာလဲ။
ယူဟွန်းသည် ထိုအချက်ကို စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟန်ဒါ (Hender)?”
သူ့ကို စုန်းဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သူ၊ တိုက်ပွဲဝင်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သူ၊ သေဆုံးရန် အသင့်ဖြစ်နေသူများကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သူ၊ သူ အသက်ရှင်မည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သော ထိုလူငယ်။
သူသည် အဝတ်တစ်ခုဖြင့် ပတ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားပြီး ငိုတော့မည့် မျက်နှာဖြင့် ပြေးလာသည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရင်ဂပ် (Ringug) ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။
“ရင်ဂပ်! ဟေ့ကောင်! ဒီကောင်!”
“ဟန်... ဒါ?”
ရင်ဂပ် (Ringug) သည် ဟန်ဒါ (Hender) ကို တွေဝေသော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ ဟန်ဒါ (Hender) ဒီနေရာကို ရောက်လာသည်မှာ အိပ်မက်လားဟု သူ တွေးမိသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဒီလူမိုက်ကောင်!”
“ဟန်ဒါ? မင်း တကယ်ပဲ ဟန်ဒါ (Hender) လား?”
“ငါ အစစ်ပါကွ၊ အတုမဟုတ်ဘူး! ရင်ဂပ် (Ringug)! ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ!”
ဟန်ဒါ (Hender) သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသော်လည်း ရင်ဂပ် (Ringug) ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် အခြေအနေတွင် ရင်ဂပ် (Ringug) သာလျှင် ငိုသင့်သော်လည်း ဟန်ဒါ (Hender) ၏ မျက်ရည်များကြောင့် ရင်ဂပ် (Ringug) မှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ! ဒါဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ တိုက်ပွဲပဲလို့! ပြီးတော့ မင်း အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာမယ်လို့! ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ! ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်စမ်း! မင်းတို့အားလုံး သေခါနီးဖြစ်နေပြီ! ပြီးတော့ မင်းကော! မင်းသာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တိုက်ခဲ့ရင် နောက်ဆုံးအထိ ရဲရင့်စွာ တိုက်ခဲ့ရမှာပေါ့! ဂတ် (Gard) ရဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ ဒါမျိုးလား!”
ဟန်ဒါ (Hender) သည် ရင်ဂပ် (Ringug) ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးဖြင့် နောက်ထပ် မမြင်ချင်တော့ပေ။
သူ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် မျက်နှာတွင် အပြုံးဖြင့် သေဆုံးသွားပါက သူ ကျေနပ်မိလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့သော မိုက်မဲသည့် မျက်နှာဖြင့် သေခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော ဤလူမှာ သူသိသော ရင်ဂပ် (Ringug) မဟုတ်ပေ။
“သတိပြန်ဝင်စမ်းပါကွာ!”
[လူသား! အခု အချိန်မရှိတော့ဘူး!]
“ငါ သိတယ်! သောက်ကျိုးနည်း! ဒီနေရာမှာ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ! ငါ အသက်ရှင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ!”
ဟန်ဒါ (Hender) ဒီနေရာကို ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူ ရွာထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအသံက ဂတ်ဒီယန် (Gardian) ရှိ မည်သူမျှ မသိရှိသော ပူဇော်ရာနေရာတစ်ခုသို့ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ထိုနေရာတွင် သော့ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသော ဧရာမရုပ်တုကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။
သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ညီအစ်မငါးဦးတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ပီရယ်ဒရာ (Pieldra) ဟု မိတ်ဆက်ပြီး သော့ဓားကို လီယန် ထံသို့ ခဏတာ ပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဟန်ဒါ (Hender) သည် ထိုမျှ မဖြစ်နိုင်သော ကမ်းလှမ်းချက်ကို သူ ဘာကြောင့် လက်ခံခဲ့မိမှန်း ယခုထိ နားမလည်နိုင်ပေ။
သူ အခုချက်ချင်းပင် လဲကျသွားချင်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်မှန်း သူ အသိဆုံးဖြစ်သည်။
“ရင်ဂပ် (Ringug)! လီယန် ဘယ်မှာလဲ! လီယန် ဘယ်မှာလဲ!”
သူသည် ဤဓားကို လီယန် ထံသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးရမည်။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာသည်မှာ ထိုအတွက်ဖြစ်သည်။
ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ပီရယ်ဒရာ (Pieldra) သည် သူမ၏ အသက်ကို စတေးကာ နှင်းခဲဘီလူးများကို ဖြိုချပြီး လမ်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ!”
ဟန်ဒါ (Hender) မလန့်ဖြန့်ရသေးခင်မှာပင် နှင်းခဲဘီလူးကြီးတစ်ကောင်သည် ရေခဲပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏လက်ဖြင့် ဟန်ဒါ (Hender) ကို ရွယ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဟန်ဒါ (Hender)! သတိထား!”
ရင်ဂပ် (Ringug) သည် ဟန်ဒါ (Hender) ကို ဆွဲယူကာ သူနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လူးလိမ့်လိုက်သည်။
ဟန်ဒါ (Hender) သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူ့လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
ထိုသွေးများမှာ ရင်ဂပ် (Ringug) ၏ သွေးများ ဖြစ်သည်။
“ရင်၊ ရင်ဂပ် (Ringug)! ဟေ့ကောင်! သတိထားစမ်း!”
“ဟန်ဒါ (Hender)…”
“ဟေ့ကောင်၊ ဒီလူမိုက်ကောင်! ဘာလို့ ငါ့ရှေ့ကို ကာပြီး ဝင်ခံတာလဲ! မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ဦး! အန္တရာယ်များနေပြီ!”
“ငါလည်း မသိဘူး… ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က… သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားတာ…”
“စကားမပြောနဲ့! ရင်ဂပ် (Ringug)! မင်း သွေးတိတ်အောင် လုပ်ရမယ်!”
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဟန်ဒါ (Hender)… ငါ မင်းကို တောင်းပန်ချင်ခဲ့တာ…”
“ဟေ့ကောင်! ပါးစပ်ပိတ်ထား! ပိတ်ထားစမ်း! မင်း မသေဘူး! မင်း မသေရဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား!”
ဟန်ဒါ (Hender) သည် ငိုယိုရင်း ရင်ဂပ် (Ringug) ၏ ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နှင်းခဲဘီလူးကြီးသည် ဟန်ဒါ (Hender) ဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။
“အန္တရာယ်ပဲ!”
ဘယ်လာ (Bella) သည် သူမ၏ တူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
နှင်းခဲဘီလူးကြီးသည် တူကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘယ်လာ (Bella) ကို အဝေးသို့ ပစ်လွှင့်လိုက်သည်။
နှင်းခဲဘီလူးကြီးသည် ဟန်ဒါ (Hender) နှင့် ရင်ဂပ် (Ringug) အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် ယူဟွန်းသည် ထိုဘီလူးကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို စုစည်းကာ ဓားကို နှင်းခဲဘီလူးကြီး၏ လည်ပင်းသို့ ထိုးစိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။
ခရက်! နှင်းခဲဘီလူးကြီး၏ လည်ပင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ယူဟွန်းသည် ဘီလူးကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လူးလိမ့်သွားသည်။
‘ခွန်အား။’
သူသည် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အကုန်သုံးလိုက်မိသည်။ ဓားကို ကိုင်ထားရန် သို့မဟုတ် မတ်တပ်ရပ်ရန်အတွက်ပင် သူ့တွင် ခွန်အား မကျန်တော့ပေ။
သို့သော် ရန်သူများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဧရာမနှင်းခဲဘီလူးကြီးအပြင်၊ ပေါင်းစပ်ခြင်း မပြီးသေးသော အခြားနှင်းခဲဘီလူးအချို့သည်လည်း ဤနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။
သူတို့လည်း သိကြသည်။ ဤသော့ဓားသည် မည်မျှ အန္တရာယ်ကြီးကြောင်းကို။
“ကျေးဇူးပြုပြီး…”
ယူဟွန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ ဟန်ဒါ (Hender) သည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် သော့ဓားကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အခု ခင်ဗျားပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရင်ဂပ် (Ringug) ကို ကယ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပေးပါ။”
သူသည် သူမကို စုန်းဟု ခေါ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဟန်ဒါ (Hender) သည် ယူဟွန်းအပေါ် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ခံစားချက်မရှိပေ။
သူသည် ကီရာ (Kira) နှင့် တူသော တယ်လာ ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကွယ်လွန်သွားသော မိဘများ၏ အမှတ်တရများကို အမြဲတမ်း ထိခိုက်စေသဖြင့် သူမကို မုန်းတီးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူ့သူငယ်ချင်း ရင်ဂပ် (Ringug) သေဆုံးတော့မည်။ ပြီးတော့ သူ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆုံးရှုံးချင်တော့ပါ။
အကယ်၍ ညီအစ်မငါးဦးသာ သူမကို ဤနေရာသို့ တကယ်စေလွှတ်ခဲ့လျှင်၊
အကယ်၍ ယူဟွန်းသာ ဤအိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး…”
“…”
ရှိုက်သံ။
ယူဟွန်းသည် ရင်ဂပ် (Ringug) ထံမှ သော့ဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယူလိုက်သည်။
***
သူ သော့ဓားကို ကိုင်လိုက်သည့်အခါ သူ့ထံသို့ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ စီးဝင်လာခြင်း မရှိပေ။
သူ့ကို ကိုင်ဆောင်ခွင့်သာ ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး လီယန် ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။
လီယန် သာလျှင် သော့ဓား၏ ပိုင်ရှင်အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းကမူ ဓားကို ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းကပင် လုံလောက်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူသာလျှင် လီယန် ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင်။
‘ထရမယ်။’
တိုက်ပွဲစတင်ကတည်းက အနားမယူဘဲ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးလွှားနေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဓားထဲမှ စွမ်းအား (aura) ကို ဆွဲထုတ်ရန် သို့မဟုတ် ထိုင်နေရာမှ ထရန်ပင် သူ့တွင် ခွန်အား မရှိတော့သော်လည်း၊
သူသည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့်ပင် ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
‘စိတ်ဆန္ဒ။’
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆောဆူမင် (Seo Sumin) နှင့် စကားပြောခဲ့ဖူးသည့် အချိန်ကို သတိရသွားသည်။ မည်သည့်အချိန်ကမှန်း သူ မမှတ်မိတော့ပေ။
ယူဟွန်းသည် သူ့ကို ပြုံးပြရင်း ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ပေးခဲ့သော ဆောဆူမင် (Seo Sumin) ၏ သင်ခန်းစာများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ နှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်သည် ပရိုဂျက်တာဖြင့် ပြသထားသော ဖန်သားပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
- မင်းမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသက်သက်ပဲ ကျန်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါ သင်ပေးထားတဲ့ ခုနစ်မျိုးနွယ် မည်းမှောင်ကောင်းကင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (Seven Horse Black Sky Divine Skill) ကို မင်း သုံးနိုင်ပါ့မလား။
- အဲဒါက ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
- ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်တာလဲ။
ယူဟွန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သူတွေးမိသည့် အဖြေကို ပေးလိုက်သည်။
- ကျွန်တော်က စွမ်းရည်ကို သုံးနည်း၊ ပုံစံ၊ ဗဟုသုတတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ မှတ်မိနေပါစေ၊ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်မလုပ်နိုင်ဘူး။
- မှန်တယ်။ မင်းမှာရှိတဲ့ အတွင်းအား အနည်းငယ်နဲ့ ဘာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် စနစ်တကျ မသုံးနိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို လိုက်လုပ်နိုင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အထောက်အကူပြုမယ့် အတွင်းအား မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းအား မရှိဘဲနဲ့ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်လား။
- ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
- မင်း မမြင်ဖူးဘူးလား။ ဒီလို ပျော့ညံ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့၊ အတွင်းအားတောင် စနစ်တကျ စုစည်းလို့မရတဲ့ အသားအရေနဲ့ ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ငါ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ခဲ့လဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုလဲ။
- အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအားမျိုးကို ဘယ်လိုသုံးနိုင်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။
- အဲဒါ စိတ်ဆန္ဒရဲ့ စွမ်းအားပဲ။
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) သည် ယူဟွန်းကို ပြုံးပြရင်း ပြောခဲ့သည်။
- စိတ်ဆန္ဒက မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ကျော်လွန်ပြီး မင်းရဲ့ မလုံလောက်တဲ့ အတွင်းအားတွေကိုပါ ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက အဲဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးတယ်။
- ဒါဆိုရင် စိတ်ဆန္ဒရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားရင်တောင် ကျွန်တော် ပြန်ဆွဲထုတ်နိုင်မှာပေါ့။
- ဟုတ်တယ်။ အဲဒီထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ မင်းမှာ တစ်ခုခုကို လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ပေါ့။
ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်း ကြယ်တွေကိုတောင် ဖမ်းဆုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။
‘ဟုတ်တယ်။ မှန်တယ်။ အနိုင်ရလိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ… မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လ။’
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) က သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူရန်အတွက် အရာအားလုံးကို အရင်ဆုံး စွန့်ပစ်ရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူမ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သွားသည်။
သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာစဉ်ကတည်းက ယူဟွန်း ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော ပုံပြင်ဖြစ်သည့် [စိတ်အာရုံစူးစိုက်မှု] (Mental Focus) သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်လာသည်။
ယူဟွန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ မြင်တွေ့နေရသည့်အရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် အေးစက်သော လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသည့် သေးငယ်ပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့အရာများကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းတို့မှာ အဝေးတွင် ဝေ့ဝဲနေသည့် နှင်းပွင့်များထက်ပင် ပိုမိုများပြားလှသည်။
‘ကြည့်စမ်း။ ခံစားကြည့်စမ်း။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို။’
၎င်းတို့မှာ ဤလောက၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ပုံပြင်များ (stories) ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းလိုက်သည်။
စွမ်းအင်အစအနမျှပင် မကျန်တော့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကြီးမားသော စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည်။
သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း၊ လောကကို ပုံဖော်ထားပြီး လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ပုံပြင်များသည် ကြီးမားသော စီးကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာကြသည်။
ထိုပုံပြင်များသည် အတွင်းတွင် ပဋိပက္ခမရှိဘဲ သန့်စင်သော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုစွမ်းအားသည် ယူဟွန်း၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လှုပ်ရှားသည်။
‘ခုနစ်မျိုးနွယ် မည်းမှောင်ကောင်းကင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်။’
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသည်မှာ သူ အမြဲသုံးနေကျ အနက်ရောင် အတွင်းအား မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ သူ့ပတ်လည်တွင် ကြဲဖြန့်ထားသော နှင်းများကဲ့သို့ပင် သန့်စင်သော အဖြူရောင် ဖြစ်သည်။
သန့်စင်သော စွမ်းအင်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ သဘောသဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ သန့်စင်သော စွမ်းအားသက်သက်အဖြစ်သာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အဖြူရောင် စွမ်းအင်များသည် ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေသည်။
ပထမအဆင့်။
ပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ် - ပရမ်းပတာ ကြဲဖြန့်ခြင်း။
ယူဟွန်း၏ ကျောနောက်တွင် စာလုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာသည်။