ဂါဒီယန် (Guardian) မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် မြို့လယ်ရင်ပြင်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။
မြို့တော်တွင် ယခင်ကလို နွေးထွေးမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
ယခင်က ယဇ်ပလ္လင်မှလာသည့် နွေးထွေးမှုသည် တကယ်တမ်းတွင် Key Sword နှင့် ပီယိုလက် (Pioled) တို့၏ စွမ်းအားကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအကြောင်းကို မသိကြသည့် ပြည်သူများမှာ မှော်စက်ဝန်းပျောက်ကွယ်သွားပြီလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြောက်လန့်နေကြသည်။
အချို့မှာမူ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ရွာအပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ကြသနည်း။
အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသူများက အလျင်အမြန် ပြန်ပြေးလာကြသည်။
“ရပ်၊ ရပ်သွားပြီ!”
“ဘာရပ်သွားတာလဲ။ မင်းတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။”
“နှင်းတွေ၊ နှင်းတွေ ရပ်သွားပြီ!”
သူက အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှကို အားလုံးထံ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
နှင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းများလည်း တိုက်ခတ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မည်းမှောင်နေသည့် တိမ်တိုက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပါးလျကာ လင်းရှင်းလာသည်။
“ဒီငရဲခန်း၊ ဒီကျိန်စာတွေ အဆုံးသတ်သွားပြီ! စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ အနိုင်ရသွားပြီ!”
သူ၏ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လူအပေါင်းတို့သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အပြင်ဘက်သို့ တကူးတက ထွက်သွားကြသည်။
***
“တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်သွားတာလား။”
“ငါတို့ နိုင်သွားတာလား။”
ဂျီရန် (Georen) လဲကျသွားသည်။
နှင်းခဲဘီလူးကြီးများသည် မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ရေခဲများကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ဂါဒ် (Gard) ၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သည်များမှာ ဂျီရန်၏ ရုပ်အလောင်း လဲကျနေသည့်နေရာကို အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ယုံကြည်နိုင်ခြင်းမရှိစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် တောက်ပသော ရွှေရောင်ဓားကို ကိုင်ထားသည့် ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေကြသည်။
မရပ်မနား ငေးကြည့်နေကြသည်။
တိမ်တိုက်မည်းများ ကွဲအက်သွားသည့်ကြားမှ အလင်းရောင်ဖြူဖြူတစ်ခုသည် တိုင်တစ်တိုင်အလား အောက်သို့ သက်ဆင်းလာသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် လီယန် ၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုးကို တခြားနေရာများတွင်လည်း မြင်တွေ့နေရသည်။
နေရာတိုင်းတွင် အလင်းရောင်များ ကျရောက်နေသည်။
ကွဲအက်နေသော တိမ်တိုက်များကြားမှ ကျရောက်လာသည့် အလင်းရောင်သည် သူတို့ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ပင် ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် အဖြူရောင်ငွေ့များသည် အလင်းရောင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးခိုးကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယခုအချိန်အထိ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ကြမ်းတမ်းသော ဆောင်းရာသီကို လျော်ကြေးပေးသည့်အလား နွေဦးရာသီသည် လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အေးခဲနေသော မြေပြင်များ စတင် အရည်ပျော်လာသည်။
ကုရုရုရွန်း!
“ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ!”
“ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း!”
ဂျီရန်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကျော်လွန်၍ လီယန် သည် ရှေ့တည့်တည့်က မြင်ကွင်းကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရေခဲများ အရည်ပျော်နေသည်။
ရိုးရိုးတန်းတန်း ရေခဲအရည်ပျော်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူ့ရှေ့ရှိ အဖြူရောင် ကန္တာရမြေပြင်သည် အက်ကွဲကာ ပြိုကျပြီး အောက်သို့ နစ်ဝင်သွားသည်။
ပေါ်လာသည်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ကွဲအက်နေသော ရေခဲတုံးကြီးများက ပင်လယ်ပြင်တွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော အလင်းရောင်သည် ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းထန်စွာ ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
မရှင်းလင်းသေးသည့် တိမ်တိုက်မည်းများကြားမှ အလင်းရောင်သည် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
ထိုအလှတရားသည် လူတိုင်းကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။
သူတို့ ရပ်တည်နေသည့်၊ ခဏလေးအထိ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် နေရာသည် တိုက်ကြီး၏ အမြောက်မြားဆုံး မြောက်ဘက်စွန်း ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်။
“အာ။”
သူတို့ အလွန်တရာ မြင်တွေ့လိုလှသော မိမိတို့၏ မွေးရပ်မြေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်ရည်ကျမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဒီနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။
သူတို့ ပြေးလွှားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး ရဲဘော်များ၏ ရုပ်အလောင်းများပေါ်မှ ကျော်ဖြတ်ကာ အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဘိုးဘွားများ ဟစ်အော်ခဲ့ဖူးသည့် ကယ်တင်ခြင်းမြေသို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော ပင်လယ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းမြေ မဟုတ်ပါက၊ အခြားဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် နှလုံးသားကို နာကျင်စေကာ မျက်ရည်များ စီးကျစေသည့် ဤအရာသည် သူတို့၏ တောင့်တမှုမှလွဲ၍ အခြားဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဤငရဲခန်း၏ အဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသက်သက် ရှိနေသည်မဟုတ်။
သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ။
[ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်သည် ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို သင့်ဝတ္ထုထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ!]
[ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ် ဂျီရန်သည် သူ၏ ကျိန်စာနှောင်ကြိုးများမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ။]
[နှင်းခဲကျိန်စာ ပျက်ပြယ်သွားပြီ။]
[စနစ်ဝင်းဒိုးကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။]
ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို သူ အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စနစ်ဝင်းဒိုးသည် အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်လာသည်။
တိမ်တိုက်မည်းများ ကင်းစင်သွားပြီး ကြယ်တာရာများက ကောင်းကင်တွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်ပြာလဲ့နေပြီး အပေါ်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည့် ကြယ်ရောင်ခြည်များမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်လာသည်။
[ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။]
သူသည် တစ်နေရာရာမှ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်မှ ပြောသည့်အသံမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ စီးဆင်းလာသည့် အသံဖြစ်သည်။
‘ကိုရာ?’
[မင်း ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို အများကြီး ထမ်းခဲ့ရတယ်။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကြောင့်သာဆိုရင် ကျွန်မတို့ကမ္ဘာကြီး ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ။]
‘မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ အကယ်၍ ကိုရာ သာ မရှိခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် ဒီလောက်ထိ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။]
[ဒီလို ပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုခွင့်ပြုမလား။]
‘တောင်းဆိုချက်လား။’
[ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက အခုဆို ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ စနစ်နဲ့ ကျွန်မ ချုပ်ဆိုခဲ့တဲ့ စာချုပ်ကလည်း ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ လီယန် နဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခဏလေးပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့ဆုံချင်ပါတယ်။]
‘… ဟုတ်ကဲ့ပါ။’
ယူဟွန်း ထိုသို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်သည် ဝေးကွာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မဟုတ်ပေ၊ ဝေးကွာသွားခြင်းမဟုတ်။ သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် မူလပုံစံတို့မှာ ကွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မူလပုံစံသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အတွက် သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
ကိုရာ သည် သူ့ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော လီယန် ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။
သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စာသားများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲကာ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။
သို့သော် ကိုရာ သည် လီယန် နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ ဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် မီးမွှေးကာ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အချိန်ကို ဆွဲဆန့်ထားသည်။
မဖြစ်နိုင်သော အရာများကြားမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အံ့ဖွယ်တစ်ခု။
ယူဟွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကို…ရာ?”
လီယန် သည် နောက်မှ လျှောက်လာသော ကိုရာ ကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ကိုရာ သည် ယူဟွန်းမဟုတ်ဘဲ သူ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည့် သူမ၏ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် ခံစားမိလိုက်သည်။
“ဘယ်လို၊ ဘယ်လိုလုပ်…”
“ရှူး…”
လီယန် သည် ကိုရာ ကို မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးချင်နေသော်လည်း သူမက စနောက်စွာ ပြုံးပြပြီး သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားလိုက်သည်။
သူမတွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်မသွားခင် သူမ၏ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ချင်သည်။
ကိုရာ သည် လီယန် ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“အက ကကြရအောင်။ အတူတူလေ။”
“…!”
သူမ၏ စကားကြောင့် လီယန် သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်ပွဲတော်တွင် ကိုရာ ကို အက သင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် ထိုကတိကို ဘယ်တော့မှ မတည်နိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်ကာ လုံးဝ လက်လျှော့ထားခဲ့သည်။
သူသည် တက်လာသော ဝမ်းနည်းမှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ရင်း လည်ချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ မငိုရပေ။ ဒီနေရာမှာ သူ ဝမ်းနည်းနေလို့ မဖြစ်ပေ။
မဟုတ်ရင် သူမကို ကြည့်ဖို့ သူ အရည်အချင်း မရှိတော့ပေ။
ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် လီယန် သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုရာ ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ဝမ်းမြောက်စွာနဲ့ပေါ့။”
နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းချိတ်ကာ ကပြလိုက်ကြသည်။
တိုက်ကြီး၏ အမြောက်မြားဆုံး မြောက်ဘက်စွန်းတွင်။
လှပသော ပင်လယ်ပြင် ကျယ်ပြန့်နေသည့် ချောက်ကမ်းပါးအလွန်ရှိ စင်မြင့်ထက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်းများကို လိုက်လျောညီထွေ လှုပ်ရှားကြသည်။
လူတိုင်းသည် ထိုတောက်ပသော မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။
၎င်းမှာ လှပသော အကတစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကိုရာ သည် အကနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိသလို၊ လီယန် လည်း သူမကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။
သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားရင်း ရိုးရိုးလေး ယိမ်းနွဲ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း။
မည်သူမျှ သူတို့ဆီမှ မျက်လုံးကို မခွာနိုင်ကြပေ။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေကြသော နှစ်ယောက်သား၊ သူတို့ပတ်လည်တွင် ပျံ့လွင့်နေသည့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ၊ အရာအားလုံးသည် အနားကိုသာ ကပ်လိုက်ပါက ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
လူများမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များသာ ကျဆင်းနေကြသည်။
“လီယန်၊ ကျွန်မ အခု တကယ်ကို ပျော်နေတယ်။”
“ကိုယ်လည်း အတူတူပါပဲ၊ ကိုရာ။”
သူတို့၏ အဆုံးသတ်ကို ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သူတို့သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြုံးနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မော စကားပြောဆိုနေကြလို့ ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီမြင်ကွင်းက မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ထာဝရ စွဲကျန်နေမှာ ဖြစ်လို့ပင်။
ဒါကြောင့် အကကို ဆက်ကကြရအောင်။ သူမကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ကြရအောင်။
ခြေလှမ်းများ ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်၏ စီးဆင်းမှုကို တစ်ယောက်က အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးပေးနေကြသည်။
အက ကပြခြင်းများ အဆုံးသတ်သွားသည့်အခါ။
“ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်၊ ကိုရာ။”
“ကျွန်မလည်း ရှင်ကို ချစ်တယ်။”
ကိုရာ သည် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ခါးနှင့် လက်ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည့် လီယန် ၏ လက်များမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် အားမရှိစွာဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကိုရာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် စာလုံးအချို့သည် လီယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
သူတို့၏ အက အဆုံးသတ်သွားချိန်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ လီယန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။
အဖြစ်အပျက်များ၏ နောက်ဆက်တွဲကို ခံစားနေရသည့် လီယန် သည် သူ့လက်ဖျားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကိုရာ ၏ အရိပ်အယောင်များကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူသည် စစ်သည်တော်များ သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည့် နေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
လီယန် ၏ မျက်လုံးများနှင့် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးတို့ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။
“ဒါဆို အဲဒါက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် ပုံစံပေါ့။”
“မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။”
“ကျွန်တော့်ကို နာမည် ပြောပြပေးလို့ရမလား။”
ယူဟွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
“ကန်းယူဟွန်း တဲ့လား။ ကောင်းတဲ့ နာမည်လေးပဲ။ အရာအားလုံးအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
လီယန် သည် ယူဟွန်းကို ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့၍ အလေးပြုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကြောင့်သာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီငရဲခန်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားကြောင့်သာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာပါ။”
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အတူတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့…”
“ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခုတော့ ကတိပေးပါ။”
“ဘာများလဲ။”
“လီယန်၊ ခင်ဗျားက အခု ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီ။ ဒါကြောင့် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ သူ့ရဲ့ အရင်က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို ပြန်လည်ရယူနိုင်အောင် ကူညီပေးပြီးတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်ပေးပါ။ ဒါပဲ ကျွန်တော် ပြောချင်တာပါ။”
“…ဟုတ်ကဲ့။ ဖြစ်ရပါမယ်။”
သူသည် မပြောလျှင်ပင် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပေ၊ သူသည် အရင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပိုမိုပြတ်သားနေခဲ့သည်။
နောက်ဘက်မှ ဟန်ဒါ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“ရင်းဂတ်! ရင်းဂတ် နိုးလာစမ်း!”
ဟန်ဒါသည် သွေးများ စီးကျကာ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ရင်းဂတ်ကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။
“ဒီလူမိုက်ကို ကြည့်စမ်း။ တိုက်ပွဲ ပြီးသွားပြီ! ဒီငရဲခန်းလည်း ပြီးသွားပြီ၊ ဆောင်းရာသီလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ! ဒါကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်စမ်း!”
[အဆင်ပြေပါတယ်။]
ဟန်ဒါအတွက် ပီအိုလက်ဒ်က အစားဝင်ဖြေပေးလိုက်သည်။
[သူ မသေသေးပါဘူး။ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရင်တော့ သူ သေသွားမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဲဒီလို ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။]
“အစ်မကြီး…”
[ပြီးတော့ လီယန်…]
ပီအိုလက်ဒ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ အစအနမကျန် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး မနည်းကျန်ရှိနေသော ကိုယ်ပိုင်းကသာ ဓားကြီးကို ထောက်ထားနိုင်သည်။
ပီအိုလက်ဒ်၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် လုံခြုံရေးအလွှာမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။
သူမသည် ကိုရာ နှင့် တူသော်လည်း ပို၍ ငယ်ရွယ်ပြီး ပို၍ ရိုးရှင်းနေသည်။
ပီအိုလက်ဒ်သည် လီယန် ကို ကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။
[ကောင်းလိုက်တာ။]
“ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပီအိုလက်ဒ်-နင်။ အားနည်းတဲ့ ကျွန်မကို ယုံကြည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
[ကျွန်မ မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အစ်မကြီးကိုပဲ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက အမြဲတမ်း မှားယွင်းနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်လိုက်တဲ့ အရာကတောင် နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပေမဲ့… အကုန်လုံးတော့ မှားယွင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။]
ပီအိုလက်ဒ်သည် ထိုအချက်ဖြင့်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
သူမ၏ အစ်မကြီးကို နောက်ဆုံးနှုတ်မဆက်နိုင်ခဲ့သည်ကို နောင်တရသော်လည်း သူမသည် ကျေနပ်သော မျက်နှာဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီဟု လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဘဝသည်လည်း မကြာမီ အဆုံးသတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျန်ရှိနေသည့် နောက်ဆုံး ခွန်အားကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုအတွက် သုံးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
[အစ်မကြီး။ ပြီးတော့ ညီမငယ်တို့ရေ။ ကျွန်မ မကြာခင် လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်။]
ပီအိုလက်ဒ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲသွားသည်။
သူမ ကိုင်ထားသည့် ဓားမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကာ အဖြူရောင် စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည့် ပီအိုလက်ဒ်၏ အကြွင်းအကျန်များသည် ဟန်ဒါ၏ ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ရှိနေသည့် ရင်းဂတ်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကြသည်။
ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပြီး ရင်းဂတ်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ မူလအရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
“ရင်း၊ ရင်းဂတ်! ဟေ့! မင်း နိုးလာပြီလား? B”
“ဟန်…ဒါလား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီကောင်စုတ်! မင်း အသက်ရှင်နေတယ်! မင်း အသက်ရှင်နေတယ်!”
“တိုက်ပွဲက…?”
“ငါတို့ နိုင်သွားပြီ! နိုင်သွားပြီ! ဒီငရဲဆန်တဲ့ ဆောင်းရာသီ ပြီးဆုံးသွားပြီ!”
ရင်းဂတ်သည် မျှော်လင့်ချက်ပေးသည့် သတင်းကို ကြားရ၍ ဝမ်းသာသွားပြီး ယူဟွန်းရှိရာသို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် သူ၏ ပုံစံမှာ ဤနေရာတွင် အလွန်ပင် ထူးခြားနေသဖြင့် သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း ရင်းဂတ်သည် ယူဟွန်းမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“အခုချိန်မှာ ရှင်လို့ ခေါ်ရင် ရိုင်းရာရောက်မလား မသိဘူး?”
“ညီလေးလို့ ခေါ်လိုက်ပါ။”
“ဟဲဟဲ။”
ဟန်ဒါ၏ အကူအညီဖြင့် ရင်းဂတ်သည် သူ့နေရာမှ ထလိုက်သည်။
ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သည့် ဂါ့ဒ်စစ်သည်တော်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လာရောက်၍ သူ့ဘေးတွင် ရပ်တည်ကြသည်။
ဘဲလား သည် ရင်းဂတ်နှင့် ဟန်ဒါကို နှစ်ဦးစလုံး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ဂါ့ဒ်စစ်သည်တော်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်၍ ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည့် လီယန် သည် ခေါင်းကို မော့၍ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အကြည့်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြယ်တာရာတို့၏ အကြည့်။
သူနှင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်တည်နေသည့် လူတို့၏ မျက်ဝန်းများ။
လီယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြည့်စုံသွားသည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် ဆက်လက် ရှိနေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
နတ်ရွာစံခြင်း။
လီယန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။
ဝိညာဉ်သစ်တစ်ပါး မွေးဖွားလာချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ စုဝေးနေကြသည့် အခြားဝိညာဉ်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။
အချို့က သတိထားမှုဖြင့်၊ အချို့က စစ်မှန်သော ကောင်းချီးပေးမှုဖြင့်။
ကြယ်တာရာတို့၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် လီယန် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်များကို ငုံ့ကြည့်၍ စကားပြောလိုက်သည်။
[တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။]
သူသည် သူ၏ နာမည်သစ်ကို လူတိုင်းအား ကြေညာလိုက်သည်။
[‘ဂါ့ဒ်၏ ကြီးမြတ်သော စောင့်ရှောက်သူ’။ ကျွန်တော့်နာမည်က လီယန် ပါ။]
***
လီယန် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး စနစ်သည် မူလပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့်အခါ။
ယူဟွန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်းဒိုးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးပြီး လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာများကို ပြသလာသည်။
-ယူဟွန်း!
-ဆရာကြီး!
-ယူဟွန်း!
-အစ်ကိုကြီး!
ယူဟွန်းသည် အံ့သြဟန် ဆောင်လိုက်သည်။
ဒီလူတွေက ဒီအခြေအနေ ပြီးဆုံးသွားမှန်း ဘယ်လိုသိပြီး ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လာနိုင်တာလဲ။
“မင်းတို့ကလေ? ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
-ကျွန်မတို့က အရင်ကတည်းက ကြည့်နေတာလေ။
“အရင်ကတည်းက ကြည့်နေတာ?”
-ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ ရုတ်တရက် ချိတ်ဆက်မိသွားတာ…
ထိုထက်ပို၍ အတွေးတစ်ခုက ယူဟွန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“မပြောနဲ့တော့၊ ငါ တိုက်ခိုက်နေတာကိုလည်း မင်းတို့ ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့…”
-…ဟားဟား။
ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း အငေါ်မတည့်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
မည်မျှပင် အသွင်ယူထားသည်ဖြစ်စေ၊ သူ သိကျွမ်းသည့် လူတွေကို ပြချင်သည့် မြင်ကွင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ သူတို့က အစအဆုံး ကြည့်နေခဲ့ကြတာဆိုတော့ သူ ခေါင်းနည်းနည်း မူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းနိုင်တော့သည့် ကန်းဟယ်ရင် က အကဲမပိုဘဲ ပြောလိုက်သည်။
-အစ်ကိုက အရမ်း လှနေတာပဲ! ယူဟွန်း!
“…ဟယ်ရင်။”
-အစ်ကို အဲဒီလို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ။ အစ်ကို့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကိုက အရမ်း လှုပ်ရှားနိုင်တာပဲ…
“…ဟယ်ရင်၊ ငါ ပြန်ရောက်ရင် အဆူခံရတော့မယ်။”
-အို?!
ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိတ်လန့်ကာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး ယူဟွန်းကတော့ တည်ကြည်နေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ဆောဆူမင် တို့ကလည်း အလားတူ စကားမျိုး ပြောသင့်မသင့် တွေးနေကြသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် က အရင်ဆုံး မိုင်းကို နင်းမိသွားသည့်အတွက် သူတို့ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာ က ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။
-အစ်ကို ချက်ချင်း ပြန်မလာတော့ဘူးလား?
“ငါ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
သူ့တွင် ရှိနေသည့် ဇာတ်လမ်းများနှင့် အပိုင်းအစ အများစုကို သူ ပြန်ပေးရဦးမည်။ သူတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ဖြုန်းချင်သေးသည်။
“ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ရုံးချုပ်ကို ခဏ ဝင်ဦးမယ်။”
ယူဟွန်း၏ လက်ယာဘက်တွင် ဂျီရန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုက်ဝင်နေခဲ့သည့် ပတ္တမြားအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ ဒီအပိုင်းအစထဲမှာ သူ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေနေခဲ့သည့် ကိုဒက်စ် ၏ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ငါ လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ရှိသေးလို့။”
ပင်တာဂရမ် ၏ ဒါရိုက်တာ၊ ဒမီအာရီယော့စ်။
သူ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရမည့် အလှည့် ရောက်လာပြီ။