ဖရက်ချန်သည် ဘေးဘီကိုပင် မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွား၏။
သူသည် ထိုနေရာကို ပိုင်စိုးထားသူပမာ အလွန်ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသဖြင့် သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသော ယူးဟွန်းမှာပင် အားနာစိတ် ဖြစ်မိသည်။
‘ဒီနေရာကို သူ ကောင်းကောင်းသိထားရင်တောင် နန်းတော်ထဲမှာ ရေခဲဘီလူးကြီး တစ်ကောင်ကောင်များ ပုန်းနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။’
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူးဟွန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
‘ဖရက်ချန်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တွေးကြည့်ရင်တော့ ရေခဲဘီလူးဆိုတာ သူ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။’
ရေခဲဘီလူးဆိုသည်မှာ သာမန်စူးစမ်းလေ့လာသူများအတွက်သာ အန္တရာယ်ရှိသည်၊ လီယန် သို့မဟုတ် ဖရက်ချန်ကဲ့သို့သော စစ်သည်တော်များအတွက်မူ မဟုတ်ပေ။
ယူးဟွန်းသည် ထိုနေ့က ရာဟန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ဖရက်ချန်၏ စွမ်းရည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
သူ၏ မီးခိုးရောင်အော်ရာဖြင့် ပုဆိန်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့် ရေခဲဘီလူးသည် မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ အလွယ်တကူ လဲကျသွားလိမ့်မည်။
ဖရက်ချန်တစ်ယောက်တည်း မနိုင်နိုင်လောက်အောင် ရေခဲဘီလူးများ အများကြီး မရှိသရွေ့တော့ ဧကရာဇ်မင်းက ထိုအရာအတွက် စိုးရိမ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။
သူသွားသမျှနေရာတိုင်းသည် သူ၏ဆန္ဒဖြစ်ပြီး သူလျှောက်လှမ်းသမျှ လမ်းတိုင်းသည် သူ၏လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဖရက်ချန်၏ လုပ်ရပ်တိုင်းတွင် မှင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမျိုး အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေ၏။
‘ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ။’
ဖရက်ချန်သည် ဓာတုဗေဒခန်းမကြီးတစ်ခုနှင့်တူသော နေရာသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ်က သူသည် နန်းတော်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုခုကို ယူရန် လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူးဟွန်းက တွေးမိသည်။
သို့သော် ဖရက်ချန်သည် ဓာတုဗေဒခန်းမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် နန်းတော်ဘေးရှိ အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသောအခါ ယူးဟွန်း၏ သိလိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွား၏။
ယူးဟွန်းသည် ထိုအဆောက်အအုံဟောင်းဆီသို့ ဖရက်ချန်နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။
အဆောက်အအုံသည် အပြင်ရော အတွင်းပါ ရေခဲနေသည်။
မျက်နှာကျက်တွင် ရေခဲစူးများ ပြည့်နှက်နေပြီး နံရံများနှင့် ပရိဘောဂများပေါ်တွင်လည်း မာကျောသော ရေခဲပြင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အပြာရောင် သန်းနေသော ထိုအအေးဓာတ်သည် အတွင်းထဲတွင် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဤနေရာသည် အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ နေထိုင်ရာနေရာ ဖြစ်သည်။
ဖရက်ချန် ဦးတည်သွားသည့်နေရာမှာ အဆောက်အအုံ၏ ထောင့်စွန်းဆုံးရှိ တံခါးပေါက်ဖြစ်သည်။
သူသည် တံခါးကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။
ခဲနေသော တံခါးပတ္တာများ ပြတ်ထွက်သွားပြီး တံခါးမှာ လဲကျသွား၏။
ဖရက်ချန်သည် တံခါးကို ဘေးသို့ဖယ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
ယူးဟွန်းသည် သူ လိုက်သင့်မလိုက်သင့် တွေးတောနေစဉ် အတွင်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှက်မနေပါနဲ့၊ ဝင်လာခဲ့လိုက်ပါ။”
“...”
သူ ငါ့ကို ရိပ်မိသွားတာလား။
ယူးဟွန်းသည် အားနာသွားပြီး ဖရက်ချန်နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အခန်းသည် အပြင်ဘက်က ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သေးငယ်သည်။
လူတစ်ယောက်စာ အိပ်ရာငယ်လေးတစ်ခုနှင့် အနည်းငယ်မျှသော ပရိဘောဂများသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာလည်း ရေခဲနေကြသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားနောက်ကို ခုနကတည်းက လိုက်လာတာပါ။”
“...သိနေရင်လည်း ပြောလိုက်ပါရောလား။”
“ဒီလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အစေခံတွေမပါဘဲ ဒီနေရာကို တစ်ယောက်တည်း လာရတာကိုလည်း ဝါကြွားလို့ မရဘူးလေ။ ခင်ဗျားလည်း သိချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီအထိ လာရတာလဲဆိုတာကို။”
ယူးဟွန်းသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဖရက်ချန်သည် နံရံတစ်ခုရှိ အံဆွဲငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောလက်က အံဆွဲထိပ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရေခဲများမှာ မှန်ကွဲသကဲ့သို့ ကွဲထွက်သွား၏။
အံဆွဲထဲတွင် ရေခဲများဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဆောင်ဗူးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဖရက်ချန်သည် ထိုလက်ဆောင်ဗူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။”
“အဲဒါက ဘာလဲ...”
“ကျွန်တော် ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းလေ။”
လက်ဆောင်ဗူး ပွင့်သွားသောအခါ အတွင်းမှ ထွက်လာသည်မှာ ဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ (Artifact) တစ်ခုနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ထိုဆွဲကြိုးမှ မည်သည့် စွမ်းအင်ကိုမျှ သူ မခံစားရချေ။
သာမန်ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးအတွက်နှင့် သူ ဒီအထိ လာခဲ့ရတာလား။
ယူးဟွန်းက သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖရက်ချန်က ဖြစ်လာမည်ကို သိထားသည့်အလား ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရယ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာယူရမယ့်အရာမျိုးလို့ မထင်ရဘူးလေ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို...”
“ငြင်းစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။”
ဆွဲကြိုးကို ကြည့်နေသော ဖရက်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။
သနားစရာကောင်းသလိုလိုနှင့် ဝမ်းသာမှုကိုလည်း မဖုံးကွယ်နိုင်သည့် ပုံစံမျိုး။
သို့သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းတော့မည့်အလား။ ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာအမူအရာပင် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီကို လာကိုလာရမှာ။ သေချာအောင် လုပ်ရမှာမို့လို့။ လုံးဝကို သေချာအောင်လေ။”
“ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျားကို အဲဒီလက်ဆောင်ပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။”
“ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။”
ဖရက်ချန်က ထိုသို့ပြောကာ ဆွဲသီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းထဲတွင် ပြုံးရွှင်နေသော လူတစ်ယောက်၏ ပုံတူရှိသည်။
အချိန်တွေ အကြာကြီးကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း ပုံမှာ အရောင်မလွင့်ဘဲ မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရီဘက်ကာ။ ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့စံဘဝတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးအစေခံပေါ့။”
ဖရက်ချန်သည် ဆွဲသီးကို ပြန်ပိတ်ကာ လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ကတိပေးထားခဲ့ကြတာ။”
“...”
“ဟား၊ ခင်ဗျား အခုထိ အံ့သြနေတုန်းပဲကိုး။ လိုချင်တာ ရပြီမို့လို့ ပြန်ကြရအောင်။ လမ်းမှာ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ဖရက်ချန်သည် ယူးဟွန်းနှင့်အတူ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သူတစ်ခါမျှ မပြောပြဖူးသော သူ၏အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။
ဖရက်ချန်သည် နန်းသွေးပါသော်လည်း သူ၏ ထီးနန်းဆက်ခံခွင့်မှာ အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
သူသည် ဧကရာဇ်မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေပြီး ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဖရက်ချန်၏ စရိုက်မှာ မကောင်းလှပေ။
သူ့ကို နာမည်ခေါ်သည်ထက် အိမ်ရှေ့စံယုတ်မာဟုသာ ပိုခေါ်ကြသည်။
ဖရက်ချန်သည် မွေးကတည်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော မိခင်မှာလည်း မီးဖွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဖရက်ချန်သည် မွေးပြီးပြီးချင်းမှာပင် စွန့်ပစ်ခံရသလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူသည် မေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာရသဖြင့် စိတ်ဓာတ်များ ပျက်စီးလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဖရက်ချန်သည် သူလုပ်ချင်ရာကိုသာ လုပ်ခဲ့သည်။
သူသည် ယုတ်မာသည့်တိုင် နန်းသွေးပါသူ ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူမျှ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမဝံ့ကြပေ။
သူ၏ မကောင်းမှုများသည် ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။
ဖရက်ချန်၏ ကိုယ်ရေးအစေခံများသည် တစ်ပတ်ထက် ပိုမခံကြပေ။
ဖရက်ချန်က ဂရုမစိုက်ပါ။
မည်သူမျှ သူ့ကို မနှစ်သက်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။
သူ့နားမှာ ရှိနေတာထက် မြန်မြန်ထွက်သွားသည်ကိုပင် သူ ပိုသဘောကျသည်။
ထိုစဉ် တစ်နေ့တွင် သူသည် အစေခံသစ်တစ်ယောက် ရခဲ့သည်။
ရီဘက်ကာ။ အဲဒါ သူမ၏ နာမည်ပင်။
ရီဘက်ကာသည် အခြားအစေခံများနှင့် မတူပေ။
သူမသည် ဝေးလံသော တောရွာမှ လာသည့်အလား ရိုးရှင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ဖရက်ချန်ကို ပို၍ အံ့သြစေသည်မှာ သူမ၏ ရဲရင့်မှုပင် ဖြစ်သည်။
အခြားအစေခံများသည် ဖရက်ချန် ဒေါသထွက်거나 စိတ်တိုသည့်အခါတိုင်း ခေါင်းငုံ့ကာ တုန်ရီနေတတ်ကြသည်။
သို့သော် ရီဘက်ကာမှာ မတူပေ။
သူမသည် ဖရက်ချန်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဆူပူတတ်သည်။
ထိုအချိန်အထိ သူလုပ်သမျှကို အရာရာ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ကြသည့် ဖရက်ချန်အတွက်မူ ဒါသည် ထိတ်လန့်စရာပင်။
သူသည် မည်မျှပင် ရာထူးနိမ့်ပါစေ၊ နန်းသွေးပါသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မကြောက်ရွံ့ပေ။
နန်းတော်ကို စော်ကားရာရောက်သည်ကို သိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တည်ကြည်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ထိုသို့ မနေသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား။”
“ကျွန်မ ခင်ဗျားကို မကြောက်ပါဘူး၊ ဖရက်ချန်။”
“ဘာလို့လဲ။ ငါ အခုချက်ချင်း မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလို့ရတယ်လေ။”
“အဲဒါ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားမဟုတ်ပါဘူး၊ နန်းတော်ရဲ့ စွမ်းအားပါ။”
“ငါက နန်းသွေးပါသူလေ!”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက နန်းတော်ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားက တခြားသူရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက နန်းသွေးပါသူလို့ ခံယူချင်ရင် အရင်ဆုံး နန်းသွေးပါသူပီပီ အရင်နေထိုင်သင့်တယ်လေ။”
ဒါသည် ထိတ်လန့်စရာပင်။
သူ့ရှေ့မှာတင် ထိုသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲသည်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်သည်။
သူမသည်လည်း သူ့၏ ကိုယ်ရေးအစေခံ ဖြစ်နေသည်။
ဖရက်ချန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သော်လည်း သူမ၏ ရိုးသားသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏စိတ်များ အလိုလို ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
“ဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မချစ်ကြတဲ့အခါ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။”
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်ပါ။ ဒါက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင် သက်သေပြရမယ့်အရာပါ။”
“ငါ လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။”
“မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။”
ရီဘက်ကာ၏ စကားများမှာ ပြတ်သားသော်လည်း ဖရက်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ ဖရက်ချန်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် အရာရာကို စိတ်တိုတတ်ခဲ့ရာမှ သည်းခံခြင်းကို သင်ယူလာခဲ့သည်။
သူသည် အားနည်းသော မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လေ့ကျင့်ခန်းများ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို အပြစ်တင်စရာမရှိစေရန် မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အထူးအလေးထားခဲ့၏။
၎င်းမှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ခက်ခဲလှသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် အရှုံးပေးပြီး ယခင်ကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝသို့ ပြန်သွားချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ခံစားရတိုင်း ရီဘက်ကာက သူ့ကို အားပေးစကားဆိုကာ လမ်းပြပေးခဲ့သည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဂရုစိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဧကရာဇ်ကလည်း သူ့ကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ မောင်နှမများဟု ဆိုရမည့်သူတို့ကလည်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်တတ်ကြသည်။
လူတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။
ရီဘက်ကာမှာမူ အခြားသူများနှင့် လုံးဝမတူပေ။
သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ကြည့်တတ်သည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို အမှတ်ရတိုင်း ဖရက်ချန်သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပို၍ ကြိုးစားခဲ့သည်။
သူသည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်သလို၊ တစ်သက်လုံး အားနည်းသူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ဆက်မနေချင်တော့ပေ။
အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဖရက်ချန်သည် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
သူ၏ ပိန်လှီသောခန္ဓာကိုယ်မှာ အသားတင်လာပြီး ကြွက်သားများ တက်လာကာ အရပ်အမောင်းမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။
ဖရက်ချန်သည် ဓားရေးအတတ်ပညာတွင်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းများကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် နန်းတွင်းစစ်သည်တော်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။
သူသည် သည်းခံခြင်းနှင့် မိမိ၏ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ခြင်းကို သင်ယူခဲ့သည်။
သူသည် လူတို့ကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနည်းကိုလည်း တတ်မြောက်ခဲ့၏။
မကြာမီမှာပင် ဖရက်ချန်သည် နန်းတွင်းစစ်သည်တော်တို့၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်သည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အိမ်ရှေ့စံ ဖရက်ချန်။ ဒါမှမဟုတ် အခုဆိုရင် ခင်ဗျားကို မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စစ်သည်တော်တပ်မှူးလို့ပဲ ခေါ်ရမလား။”
“ရီဘက်ကာ။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ပါ။”
“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ပါ။”
“မင်းက ငါ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါလဲဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး၊ ရီဘက်ကာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... အခုချိန်ကစပြီး ငါ့ဘေးနားမှာပဲ နေပေးပါ။”
ဖရက်ချန်သည် ထိုသို့ဖြင့် သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး အချစ်ဇာတ်လမ်းဆန်ခြင်း မရှိသည့် အဆိုပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခြင်း၊ မဖြစ်လာခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ရီဘက်ကာသည် နိမ့်ကျသောအစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။
သူသည် အချက်တစ်ခုကိုသာ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူမသာ သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
သူသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ချွေးပြန်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အဖြေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ရီဘက်ကာက သူ့ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဝါး...”
သူမ သဘောတူလိုက်သည်နှင့် ဖရက်ချန်သည် သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့အတွက် တခြားဘာမှ မလိုတော့ပေ။
ရီဘက်ကာနှင့်အတူ ရှိနေနိုင်သရွေ့ သူ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။
ရီဘက်ကာသည် ဤလောကတွင် သူ့အတွက် အရာရာတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ ဘာမှမဟုတ်သည့်အချိန်က အကြံဉာဏ်ပေးရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့သည့် သူမ၊ တခြားသူများ သူ့ကို အထင်သေးနေချိန်တွင် သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး အားပေးခဲ့သည့် သူမ။
ဖရက်ချန်သည် သူမကို တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်အောင် ထားမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲ မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင်။
အေးခဲသောမြေ၏ ကျိန်စာ သက်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဒါက တကယ့်ကို အမှိုက်လို အခြေအနေမျိုးပဲ။”
ဖရက်ချန်သည် ထိုနေ့ကို ယနေ့တိုင် အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်ကောင်းကင်ပြင်မှ လွင့်ပျံလာသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များနှင့် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည့် အေးခဲမှုကို သူ မှတ်မိနေသည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ သူ တောင်ပိုင်းရှိ နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန် စစ်သည်တော်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ပြန်လာသည့်နေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းတော်တစ်ခုလုံး တစ်ခဏချင်းအတွင်း အေးခဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။
“ရီဘက်ကာ!”
“ဖရက်ချန်! မသွားပါနဲ့! အန္တရာယ်များတယ်!”
“ငါ့ကို လွှတ်ပေးကြ! ရီဘက်ကာ အထဲမှာ ရှိနေတာ!”
ဖရက်ချန်သည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စစ်သည်တော်များက သူ့ကို အသက်စွန့်ပြီး တားဆီးထားခဲ့သည်။
ဖရက်ချန်သည် သူတို့၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး သူတို့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်လျှောက်ရန် ရွေးချယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် သူ အေးခဲနေသော ငရဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်မနေနိုင်ကြပေ။
လူများမှာ နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ပြေးနေကြပြီး အေးခဲမှု၏ အစာအဖြစ် ဝါးမြိုခံလိုက်ရကာ ရုပ်တုများအဖြစ် အေးခဲသွားကြသည်။
ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲနှင့် အနားကို မကပ်သင့်ပေ။
“အာ...”
လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ဖရက်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ နန်းတော်ဆီမှ အကြည့်မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုစဉ် ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမပင် ဖြစ်သည်။ ရီဘက်ကာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားရင်း အသက်ကို မနည်းရှူနေရသည်။
“ရီဘက်ကာ။”
မင်းပါလား။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းက တခြားသူကို ကယ်တင်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ။
သို့သော် သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အေးခဲမှုမှာ သူမကဲ့သို့ အစေခံတစ်ယောက် လွတ်မြောက်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
ရီဘက်ကာသည် သူမနောက်မှ လိုက်လာသော ကျိန်စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ဝေးလံသောနေရာမှ ဖရက်ချန်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။
“အာ...”
ရီဘက်ကာသည် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံနေရသော ဖရက်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သူမကို ငိုကြွေးရင်း ကြည့်နေသည်။
သူမသည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ဖရက်ချန် သူမ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းခဲကျိန်စာသည် သူမကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။
ဖရက်ချန်သည် အော်ဟစ်ကာ ရီဘက်ကာကို ကယ်တင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
သူ ပြန်လည်သတိရလာသောအခါ။
သူ့ဘေးတွင် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စစ်သည်တော်များသာ ရှိတော့သည်။
အင်ပါယာမှာ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး နန်းတော်မှာလည်း အေးခဲသွားကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အောက်ဘက်မြေပြင်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြသည်။
ရီဘက်ကာ မရှိတော့ချေ။
“ဒီဆွဲကြိုးက ရီဘက်ကာပေးတဲ့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်ပါ။ သူမက နန်းသွေးပါတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပေးဖို့ဆိုရင် အစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှမရှိပေမဲ့ ဒါလေးကတော့ အကောင်းဆုံးပဲလို့ သူမ ပြောခဲ့တယ်။”
ဖရက်ချန်သည် လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
အချိန်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုဆွဲကြိုးမှ သူမ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။
“သူမနဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ။ ဒီဆွဲကြိုးအတွက်နဲ့ ကျွန်တော် ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် အပြင်မှာ လှည့်လည်ခဲ့ရတာလား။”
နန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်မှော်လက်နက်တစ်ခုခုများလား။
ရှေးဟောင်းနန်းတော်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်မည့်အရာများလား။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။
“သူမ အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတော့ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရှာနေခဲ့တာ ဒါလေးတစ်ခုတည်းပါ။”
ပြီးခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး။
သူသည် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ ကြမ်းတမ်းသော မြောက်ဘက်မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဧရာမရေခဲကမ်းပါးကြီးကို ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ဖရက်ချန်။ ခင်ဗျား... ဒီဆွဲကြိုးကို ရှာဖို့အတွက်ပဲ...”
အခြားသူများက သူ့ကို သံသယဖြစ်ပြီး လက်ညှိုးထိုးကြသော်လည်း။
အတုအယောင် ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် အသုံးမကျသူ၊ သို့မဟုတ် လီယန် ၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်သော အင်ပါယာ၏ အကြွင်းအကျန်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း။
ထိုသို့သော စကားများကို ကြားနေရသော်လည်း သူသည် ထိုကာလကို သည်းခံ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။
“ဒီလောက်လေးလား? မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။”
ဖရက်ချန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော်လည်း ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရာရာတိုင်းပါပဲ။”