ခရက်ချန်နှင့်အတူ တပ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည့် လီယန် နှင့် ဆုံမိကြသည်။
“ကီရာ၊ ပြီးတော့ ခရက်ချန်။ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။”
“အော်… အဲဒါကလေ…”
“ရန်သူ့အခြေအနေကို နည်းနည်းထွက်ကြည့်တာပါ။ ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သံသယဖြစ်စရာလုပ်မလားဆိုပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုက်လာတာပါ။”
ခရက်ချန်က ယူဟွန်း၏ စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
လီယန် က သူ့ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယူဟွန်းက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ချီတက်ဖို့ အချိန်နီးနေပြီ။”
“သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အချိန်မီ ပြန်လာခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ခရက်ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် လီယန် ၏ စကားကို ပခုံးတွန့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ လီယန် က သူ့ကို ခဏတာ မှိုင်းညို့သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာမှ သူ့အား လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ကို လှည့်သွားလေသည်။
“အဲဒီ နားလည်မှုလွဲနေတာတွေကို ရှင်းမပြချင်ဘူးလား။ ရှင်းပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
“သူ့ကို ဘာသွားပြောရမှာလဲ။ ငါသိတာတွေကို မင်းတို့သိတာကို ငါမတားနိုင်ရင်တောင်မှ သူ့ကိုတော့ သွားပြောစရာမလိုဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ၊ ငါက အချစ်မှာ ကျရှုံးခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါလို့ ဝန်ခံပြီး သူ့ကို ပြန်ချော့ရမလို့လား။”
ခရက်ချန်သည် ထိုသို့သော အဆင်မပြေသည့် အပြုအမူမျိုးကို ရွံရှာသည်။
သူတစ်ပါးက သူ့ကို မုန်းသည်ဖြစ်စေ၊ ချစ်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
ဘာက အရေးကြီးလို့လဲ။ အရေးကြီးတာက သူ ဘာပဲပြောပြော သူသည် သူပင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါက ခရက်ချန်ပဲ။ အဲဒါပဲ။ သူများတွေ ငါ့အကြောင်း ဘယ်လိုထင်မလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်သလို အဲဒါကို ပြောင်းလဲဖို့လည်း ငါ့အာရုံတွေကို မဖြုန်းချင်ဘူး။”
သူတစ်ပါးတို့ နားလည်မှုလွဲနေသည်များကို သူ လိုက်လံပြင်ဆင်ပေးရန် မလိုပေ။
ထိုသို့သော အကြောင်းများကို ကြွားလုံးထုတ်နေရခြင်းသည်လည်း သူ့စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် မကိုက်ညီပါ။
“မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကော။”
“သူတို့ကို ငါဘာပြောရမှာလဲ။ သူတို့က ငါ့အတွက် ပိုတောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသေးတယ်။”
ထိုနေ့က။
သူ့ကို ရိုက်ချပြီး အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ရန် တောင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စစ်သည်တော်များ (Gray Wolf Knights)။
သူတို့သည် ယခုတိုင် ခရက်ချန်၏ နောက်တွင် လိုက်ပါနေဆဲဖြစ်သည်။
“ငါက ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို မမုန်းပါဘူး။ သူတို့ ခံစားချက်ကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ငါက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်၊ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငရဲကို သွားရမယ့်သူပဲ။ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို မတားဆီးချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ အပြစ်ပေးခံရရင်တောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ရူးသွပ်သွားတဲ့အခါ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရရင်တောင် သူတို့က အဲဒါကို သိလျက်နဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။”
သူသည် ရီဘက်ကာကို ဆုံးရှုံးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ရချိန်တွင်ပင် သူ့လက်အောက်ငယ်သား စစ်သည်တော်များကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။
သူတို့ ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါ။ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသည် အပြစ်မဟုတ်ပေ။
“ငါက ရီဘက်ကာရဲ့ အမှတ်တရပစ္စည်းကို သွားယူတာလို့ သူတို့ကို သွားပြောရင် အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာတွေအတွက် သူတို့က ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။ ငါ အဲဒါမျိုးကို မကြိုက်ဘူး။”
“မင်းက မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အတော်လေး ဂရုစိုက်တာပဲ။”
“ဂရုစိုက်တာ? မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ညည်းညူနေတာကို ငါ မမြင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ အင်ပါယာ ပျက်သုဉ်းသွားပြီမို့ သူတို့က အင်ပါယာစစ်သည်တော်တွေ မဟုတ်တော့ပေမဲ့ သူတို့က ငါ့နောက်ကို လိုက်နေဆဲပဲ။ ငါ့နောက်ကိုပေါ့၊ ခရက်ချန်ရဲ့ နောက်ကိုလေ။”
ခရက်ချန်က မာနထောင်လွှားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ဤလူကို အဘယ်ကြောင့် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေဟု ခေါ်ကြသလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိလာသော ခေါင်းဆောင်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် လူတို့ကို ဆွဲဆောင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ သူတို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို ငါ သည်းခံမယ်လို့ ထင်သလား။”
“မင်းက ရက်စက်တဲ့ အကြီးအကဲပဲ။”
“ဒါက ကြင်နာတာပဲ။”
“ငါသာ မင်းလက်အောက်မှာဆို တစ်ရက်တောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး။”
“မခံနိုင်တဲ့သူတွေက အားနည်းတယ်။ ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက ဘယ်တော့မှ အားမနည်းဘူး။”
သူ့အသံတွင် ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် အတူရှိခဲ့သည့် ရဲဘော်များအပေါ် ထားရှိသော အကန့်အသတ်မရှိသည့် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အဝေးမှ ခရက်ချန်ကို မြင်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ စစ်သည်တော်များက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
“ငါ သွားတော့မယ်။ မင်းလည်း လီယန် ဘေးမှာ အဆင်သင့်ပြင်ထားပါ။ ဘယ်သူ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာ သေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။”
“အေးပါ”
ယူဟွန်းသည် ခရက်ချန်နှင့် လမ်းခွဲကာ လီယန် ရှိရာသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
လူတို့သည် အလုပ်များစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
သူတို့သည် ကျန်ရှိနေသော ရွန်းကျောက်တုံးများကို နှင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ကြပြီး လက်နက်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးကာ အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ကြသည်။
ထိုထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လာမည့်တိုက်ပွဲအတွက် သူတို့၏ စိတ်များသည် မည်သည့်ဓားသွားထက်မဆို ပို၍ ထက်မြက်နေသည်။
သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိကြသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ထိုထက်ပို၍ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားကာ တိုက်ခိုက်လိုကြသည်။
လီယန် က ယူဟွန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့!”
လီယန် က ရှေ့မှ ဦးဆောင်လိုက်ရာ လူတို့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
လူနှစ်ထောင်ပါဝင်သော တပ်မကြီးသည် အေးခဲနေသည့် အန်ဒိုလင်ကန် ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။
ကမ္ဘာကြီးကို ကြည်လင်သော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပိုင်းခြားထားသည့် ထိုရေကန်သည် အောက်ခြေအထိ အေးခဲနေသည့်အလား အက်ကွဲရာပင် မထွက်ခဲ့ပေ။
“ခရက်ချန်”
နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ မစတင်မီတွင် လီယန် က ခရက်ချန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဤလူက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သလဲဆိုသည်ကို ခရက်ချန် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ အမှားမလုပ်မိစေရန်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ရန် မှာကြားလို၍ ဖြစ်မည်လော။
“ဟမ်? ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရင်လေ။”
လီယန် က ခရက်ချန်ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အတူတူ အရက်သောက်ကြမယ်။”
“…”
ခရက်ချန်ပင်လျှင် လီယန် ထံမှ ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားသည်။
လီယန် က ခရက်ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့ကိုသာ ပြန်ကြည့်နေလိုက်သည်။
နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ယခုအခါတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှု မရှိသည့်နေရာတွင် ဝါးတားတား မြူခိုးများကို မြင်နေရသည်။
ထိုရေခဲမြူခိုးများသည် ဂျီအိုရန်၏ အသက်ရှူသံများပင် ဖြစ်သည်။
ထိုမြူခိုးများ၏ အနောက်တွင် ဤကမ္ဘာကြီးကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် တရားခံ ဂျီအိုရန် ရှိနေသည်။
သူသည် တစ်ချိန်က စောင့်ရှောက်သူများ ကိုးကွယ်ခဲ့သည့် ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ဖြန့်ကျက်သည့် ဘီလူးရုပ်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နှင်းခဲတို့၏ ဘုရားသခင် (Divine Spirit of frost)။
လူတို့သည် ကြိုတင်သတိပေးချက် ရထားပြီးသားဖြစ်သည့်အတွက် ထိုမြူခိုးများရှိရာသို့ အလွယ်တကူ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြပေ။
“ခွေးကောင်၊ စိတ်အေးရမယ့် အနေအထား မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီလိုဖြစ်တိုင်း အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ဆိုးဝါးတာတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။”
“ရှူး… တိတ်တိတ်နေလို့ မရဘူးလား။”
နောက်မှ ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာစဉ် ရှေ့ရှိမြူခိုးများတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျသွားပြီးနောက် လုံးဝ ကင်းစင်သွားသည်။
သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာခဲ့စဉ်က ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့သဖြင့် လီယန် မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ယူဟွန်းလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
“ဘာလို့ မြူတွေက ရုတ်တရက်…”
“ကြည့်၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်!”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ တစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် မြူခိုးများထဲမှ ကြီးမားသော အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ စူးစမ်းရှာဖွေသူများအတွက် ရင်းနှီးပြီးသား မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
မြူခိုးများထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ရေခဲဘီလူးများ (frost giants) ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ ၁၀၀ ခန့်ရှိပြီး ဤဘက်ခြမ်း၏ အင်အားနှင့် ယှဉ်လျှင် အန္တရာယ် မကြီးလှသော်လည်း ပြဿနာမှာ နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာမည့်အရာ ဖြစ်သည်။
မြူခိုးများ လုံးဝ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် အနောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဤပြဿနာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဂျီ၊ ဂျီအိုရန်။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ဤဘက်မှ လူများက မော့ကြည့်ရလောက်အောင် ကြီးမားသော ရေခဲဘီလူးတစ်ကောင်၊ ထိုထက်ပို၍ ဆယ်ဆမက ကြီးမားသော ဂျီအိုရန်သည် ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အပြာရောင်အသားအရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော နီရဲသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ ချွန်ထက်သော ရေခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာလည်း ရေခဲများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဂျီအိုရန်မှာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
ကူဂူဂန်။
ပေ ၂၀၀ အမြင့်ရှိသည့် ထိုဘီလူးကြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သောအခါ စောင့်ရှောက်သူများမှာ အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ ဂျီအိုရန်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း နေရာတစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါသွားသည်။
လီယန် က သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အားလုံး၊ လက်နက်တွေကို ဆွဲကိုင်ကြ! အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြမယ်!”
သူတို့ ပြန်မဖြေမီ၊ ခေါင်းမညိတ်မီမှာပင် ဂျီအိုရန်က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
ဝူးဝူးဝူး!!!
နားစည်များ ပေါက်ထွက်သွားမတတ် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပါးလွှာသော နှင်းလွှာများမှာ ထိုတုန်ခါမှုကို မခံနိုင်ဘဲ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်ဒိုလင်ကန်တွင် ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ခရက်!
တစ်နေရာရာမှ အသံထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရေကန်ထဲမှ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေကန်၏ ရေခဲများထဲတွင် ပုန်းခိုနေသော ရေခဲဘီလူးများမှာ ဂျီအိုရန်၏ အမိန့်ပေးချက်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ!”
“အားလုံး သတိထားကြ!”
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် ရေခဲဘီလူးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ တစ်ထောင်ကျော်ပင် ရှိနေသည်။
“ဘယ်လို… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။”
“ဂျီအိုရန်က ငါတို့ လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာလား။”
ဂျီအိုရန်သည် ဤအရာကို အစကတည်းက စောင့်ရှောက်နေသည့်အလား ပြုမူနေသည်။
ထောင်ချောက်။
ထိုအချက်က လီယန် ၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည့် အသိပင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် ဂျီအိုရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“နောက်မှာ! နောက်က တစ်ခုခု လာနေပြီ!”
“ဒါ အရူးအမူးပဲ! နောက်ကနေလည်း ရေခဲဘီလူးတွေ ထပ်ထွက်လာနေတယ်!”
သူတို့ လာခဲ့သည့် အန်ဒိုလင်ကန်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှလည်း ရေခဲဘီလူးများ အုပ်စုလိုက် ရောက်လာကြသည်။
ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်က မလုံလောက်သေးသည့်အလား၊ သူတို့၏ စခန်းအလယ်ဗဟိုမှလည်း ရေခဲဘီလူးများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
စောင့်ရှောက်သူများမှာ ရေခဲဘီလူးများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
“အစကတည်းက သိနေတာလား။”
လီယန် သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေရင်း ရေခဲဘီလူးတစ်ကောင်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီ။
ဂျီအိုရန်က ဤအခြေအနေကို အစကတည်းက စောင့်မျှော်နေသည့်အလား ရေခဲဘီလူးများမှာ နေရာအနှံ့တွင် ပုန်းခိုနေခဲ့ကြသည်။
“လီယန်! အမိန့်ပေးပါ!”
“လီယန်! ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ!”
လီယန်။ လီယန်။ လီယန်!
သူ့ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည့် အသံများမှာ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန် ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ ရေခဲမြူခိုးများကို တွန်းဖယ်ကာ အစတွင်ပင် ဂျီအိုရန်ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည်။
ဂျီအိုရန် ကြားဖြတ်သတိထားမိလျှင်ပင် သူ ရေခဲဘီလူးများကို မခေါ်ဆောင်လာမီ အမြန်ဆုံး တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ အစီအစဉ်အားလုံးမှာ အစကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
သူ့ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေသည်။ သူ့ခြေချင်းဝတ်များမှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် နစ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး အမြင်အာရုံများမှာ ဝေဝါးသွားသည်။
ငါ့ကြောင့်။
ငါ တိုက်တွန်းခဲ့မိလို့ လူတိုင်း အန္တရာယ်ကြား ရောက်သွားရတာ။
“သတိထားစမ်း!”
လီယန် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး ပါးပြင်တွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကေ၊ ကေရာ?”
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ! ရှင်က ခေါင်းဆောင်လေ! ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လွတ်နေရတာလဲ!”
ကေရာသည် လီယန်ကို ပုံမှန် လေးစားမှုမပါဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
လီယန် နောက်ဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရေခဲဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်နေသူများနှင့် သူ့၏ အနီးကပ်ဆုံး လက်ထောက်များအားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီယန် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။
“…ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့တော့ ငါ ထိတ်လန့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။”
“သတိပြန်ဝင်လာပြီဆိုရင် အမိန့်ပေးပါ။”
လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အားလုံး နားထောင်ကြ!”
လီယန် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဓားမှ ရွှေရောင်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် ဂတ်ဒ် စစ်သည်တော်များအတွက် သူ့၏ ပုံရိပ်မှာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းနေသည်။
“ငါတို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးကြ! ခံစစ်စည်းကို တည်ဆောက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြ! တတ်နိုင်သလောက် ကြံ့ကြံ့ခံထားကြ! ဂျီအိုရန်ကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်!”
လေးကြိုးမှ လွှတ်လိုက်သည့် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာမှတော့ ဤပြဿနာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဂျီအိုရန်ကို အမြန်ဆုံး ဖြိုချရတော့မည်။
ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်ရန် ဂျီအိုရန်ဆီသို့ သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ရေခဲဘီလူးများကို ဖောက်ထွက်ရမည်။
လီယန် အချက်ပေးလိုက်ပြီး ကေရာနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ကင်းထောက်များက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
“လမ်းရှင်းပေးကြ!”
“လီယန်ကို သူ့ဆီ ရောက်အောင် ပို့ပေးဖို့ပဲ လိုတယ်!”
လီယန်သာလျှင် သူတို့အတွက် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိကြတော့ပေ။
လီယန် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အတည်ပြုခြင်း မရှိဘဲ သွားများကိုသာ တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။
သူ သိသည်။ သူ၏ စကားများမှာ တာဝန်မဲ့သည့် ကတိစကားများသာ ဖြစ်သည်။
ဂျီအိုရန်ဆီ ရောက်သွားလျှင်ပင် သူ့အဆင့်ဖြင့် သော့ချက်ဖြစ်သည့် ဓားမပါဘဲ သူ့ကို ကောင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်ကတည်းက သူ သိလိုက်သည်။ ဂျီအိုရန်မှာ သူ၏ စွမ်းအားအချို့ ဆုံးရှုံးသွားလျှင်ပင် သူ့လက်လှမ်းမမီနိုင်သည့် နေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း။
‘ငါ ဒီလူတွေကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ချင်လို့ ငါ့နောက် လိုက်လာကြတာ။’
သူ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို သစ္စာဖောက်၍ မရနိုင်ပါ။
လေတိုက်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်ကဲ့သို့ အားနည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ ယခု သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခုကို ထွန်းညှိပေးနိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်ပြီ။
သူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည့် အနာဂတ်ကို မတွေးမိတော့ပေ။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ရန်သူကို ဖြိုချရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ ဂတ်ဒ်အတွက်!”
“ကယ်တင်ခြင်း နယ်မြေအတွက်!”
“ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက်!”
သူ့နောက်မှ အသေခံ တပ်ဖွဲ့ဝင်များက လီယန်၏ အော်ဟစ်သံကို ထပ်ဆင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုအော်ဟစ်သံထဲမှ ဂုဏ်သိက္ခာ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ လီယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖိစီးလာသော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူ့နောက်တွင် ရေခဲဘီလူးများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အော်ဟစ်ရင်း ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်များကို သူ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
သူ တမင်တကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှေ့ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
“အားးးးး!!”
တိုက်ခိုက်ပါ။ ဓားကို မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့။ ဝှေ့ယမ်းပါ။ ရှေ့ကို ဆက်တိုးပါ။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်မှာ လေထဲတွင် တောက်ပသော လမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးရင်း ရေခဲဘီလူးများ၏ လည်ပင်းများကို ဖြတ်တောက်နေသည်။
လီယန်သည် သူ့ရှေ့မှ ရေခဲဘီလူးများကိုသာ တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူသာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလျှင် အသက်တစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။
သူသာ မျှော်လင့်ချက်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်တွင် အနည်းငယ်မျှ အရှုံးပေးမိလျှင် အခြားသူတစ်ယောက် ထပ်သေလိမ့်မည်။
သူ၏ အားနည်းသော ကိုယ်၊ အကန့်အသတ်ရှိသော အချိန်၊ သူ၏ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး။
သူတို့အားလုံးမှာ လီယန်၏ ရန်သူများပင် ဖြစ်သည်။
“ခံထားကြ! ခံထားကြစမ်း!”
“ဒမ်မာ! မဟုတ်ဘူး! အားးးးး!”
“ခံစစ်စည်းကို ထိန်းထား! မပြိုလဲနဲ့! ခံထား!”
အော်ဟစ်သံများမှာ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။
ရေခဲဘီလူးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် လူတို့၏ ခုခံသည့် အော်ဟစ်သံများ။
ဂတ်ဒ် စစ်သည်တော်များ၏ သွေးများမှာ အပြာရောင် ရေခဲပြင်နှင့် အဖြူရောင် နှင်းခင်းများပေါ်တွင် ပန်းထွက်နေသည်။
အနီရောင်မှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ရောနှောမသွားဘဲ တောက်ပနေသည်။
ထိုငရဲခန်းကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို နောက်တွင် ထားခဲ့ကာ လီယန် ပြေးပြီးရင်း ပြေးနေမိသည်။
‘ဝေးလိုက်တာ။’
အမှန်တကယ်တော့ သူနှင့် ဂျီအိုရန်ကြားက အကွာအဝေးမှာ ထိုမျှလောက် မဝေးလှပေ။
သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် ဆိုလျှင် ဤအကွာအဝေးကို အချိန်တိုအတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဝေးလွန်းလှသည်။
သူ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခြေချင်းဝတ်တွင် သံတုံးများ ချည်ထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး သူ ဖြတ်ကျော်ရမည့် အဖြူရောင် လွင်ပြင်မှာ အဆုံးမရှိ ဝေးကွာနေသယောင် ထင်ရသည်။
သို့သော် ဂျီအိုရန်၏ ပုံရိပ်မှာမူ သူနှင့် အနီးအနားမှ ကဲ့ရဲ့နေသကဲ့သို့ သူ့ရှေ့တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။
ကျိန်စာသင့်တဲ့ နတ်ဘုရား။
ဘာလို့ ငါတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ။
ဘာလို့ ငါ့ကို မင်းဆီ ဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းနေရတာလဲ။
“ဂျီ၊ ဂျီအိုရန်!”
လီယန် သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် နောက်ဆုံး ရေခဲဘီလူးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ဂျီအိုရန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်အထိ ဂျီအိုရန်သည် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည့် လီယန်ကို ခံစားချက်မဲ့သော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
လီယန် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးမှာ ဓားဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။
ရွှေရောင် ဓားစွမ်းအင်။ ၎င်းမှာ ၅ မီတာအထိ မြင့်တက်သွားသည်။ စစ်သည်အချို့မှာ ထိုတောက်ပသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
လီယန် မြေပြင်ကို ကန်ထုတ်ကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားပြီး ဂျီအိုရန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မကြာမီပင် လီယန်၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ၁၀ မီတာအထိ ရှည်လျားသွားသည်။
အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှု။
လီယန် ယခုအချိန်တွင် သူ ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ဒါ နောက်ဆုံးပဲ!”
သူ ဤတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်မည်။ ဤကျိန်စာသင့်သော ကမ္ဘာ၊ ဤစိတ်ညစ်စရာ ကွင်းဆက်များ၊ အရာအားလုံးကို။
အဆုံးသတ်သွားသင့်သည်။
ခလောက်!
ရွှေရောင် စွမ်းအင်နှင့် ဂျီအိုရန်၏ လည်ပင်းတို့ ထိတွေ့ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ လီယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
လီယန်၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဂျီအိုရန်၏ လည်ပင်းတွင် ခြစ်ရာတစ်ခုပင် မကျန်ခဲ့ပေ။
ဂျီအိုရန်သည် လီယန် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို မလှုပ်မယှက် ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။
သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မလိုဟု ယူဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
‘အစကတည်းက။’
သူ့လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာလား။
ဂျီအိုရန် ဖြည်းညင်းစွာ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လီယန် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက်။
ဂျီအိုရန်၏ လက်သီးချက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး လီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ချေလိုက်သည်။