ဆူညံနေသည့်ရင်ပြင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရင်ပြင်အလယ်တွင် တောက်လောင်နေသည့် မီးပုံကြီး၏ အက်ကွဲသံသာလျှင် ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
"ငါတို့က ဘုရားသခင်တစ်ပါးကို တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ပြောတာလား။"
"ပြီးတော့ လီယန်က သစ္စာဖောက်ဆိုတာကကော ဘာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ။ သူက ရှာဖွေသူတွေထဲက တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဂျီအိုရန်လား။ သူက ငါတို့ကို သတ်ချင်နေတာလား။"
မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ မယုံကြည်ခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း။
အဆိုးမြင်စိတ်မျိုးစုံတို့သည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ထူထပ်စွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းဆိုသည်မှာ ကပ်ရောဂါနှင့်တူသည်။ ထိုကပ်ရောဂါသည် အလွယ်တကူပင် ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။
"ဟား၊ ဟားဟား။ လီယန်၊ ခင်ဗျား နောက်နေတာမလား။"
မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သည့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူတစ်ယောက်သည် ချွေးစေးများပြန်လျက် လီယန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား နောက်နေတာမလား။ ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့နေ့ဆိုတော့ ငါတို့ကို အံ့အားသင့်စေချင်လို့ လုပ်တာမလား..."
"..."
"လီယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါဟာ နောက်ပြောင်တာပါလို့ ပြောပေးပါ။ ဒါဟာ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုပါ။ သစ္စာဖောက်လည်း မရှိသလို၊ ငါတို့ကို သတ်ချင်တဲ့ ဘုရားသခင်လည်း မရှိပါဘူး။"
"..."
ထိုလူ၏မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်းမဲ့ရွဲ့လာသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခုပြောပါဦး၊ လီယန်!"
"ခင်ဗျားက ဘာပြောစေချင်တာလဲ။"
"...!"
လီယန်၏ တာဝန်မဲ့သည့် အပြောစကားကြောင့် လူတိုင်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားကြသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...!"
"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရဦးမှာလဲ။ ကျွန်တော် သစ္စာဖောက်ကို ရှင်းထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီလောကမှာရှိတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ပြောပြခဲ့ပြီးပြီ။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် အားလုံးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့တာ။ ဘာတစ်ခုမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘူး။"
လီယန်၏မျက်နှာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မခံစားနိုင်လောက်အောင် နွမ်းနယ်နေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ဆီက ဘာကို ထပ်လိုချင်သေးတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ဓားကိုဆွဲပြီး ဂျီအိုရန်ရဲ့ လည်ချောင်းကို သွားလှီးပေးရမလား။ လီယန်ရဲ့ အလောင်းကို သယ်လာပြီး ခင်ဗျားတို့ရှေ့မှာ ကျိန်ဆဲပေးရမလား။"
"အဲဒါက..."
"အဲဒါတွေအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"
သူ၏ အဆိုးမြင်စကားများကြောင့် ယုဟွန်းသည် သူ့ကို ချော့မော့ရန် အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
ထိုအခိုက်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လက်တစ်ဖက်က ယုဟွန်း၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"...ပရီချန်။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။"
"စိတ်အေးအေးထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။ ဒါက ငါတို့ဝင်စွက်ဖက်ရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့..."
"ပြီးတော့ လီယန်ဆိုတဲ့ကောင်က ပြောစရာ မကုန်သေးဘူး။"
ပရီချန် ပြောသည်မှာ မှန်သည်။
လီယန်သည် အသံချဲ့စက်ကို အသုံးပြုကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အခု ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
"ဘာကိုလဲ။"
"အခု ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲလို့ မေးနေတာ။"
"ဘာလို့ အဲဒီလို ရုတ်တရက် မေးလာတာလဲ။"
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့ပြီ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ နည်းလမ်းလည်း ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ငရဲထဲမှာ ထိုင်စောင့်ပြီး သေခြင်းတရားကိုပဲ စောင့်နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိသမျှအင်အားနဲ့ ဂျီအိုရန်ကို တိုက်ခိုက်မှာလား။"
"အဲ... ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ နေနေမယ်ဆိုရင်..."
"ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်တွေ။"
ဂွန်ဒူဘော်သည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီမှော်စက်ဝိုင်းက ထာဝရတည်တံ့မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီမိုက်မဲတဲ့အရာတွေ! ဒီလောကမှာ ထာဝရဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး! ဒီမှော်စက်ဝိုင်းရဲ့ သက်တမ်းက အများဆုံးမှ နှစ် ၆၀ ပဲ ရှိတော့တာ!"
"ဒါပေမဲ့ နှစ် ၆၀ ဆိုတာ ကြာတဲ့အချိန်ပါ..."
"ပြီးရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ။ နှစ် ၆၀ ပြည့်လို့ မှော်စက်ဝိုင်း ပျက်စီးသွားပြီး အစားအသောက်လည်း မရတော့ဘဲ ဒီနေရာကို အအေးဓာတ်က ဝါးမြိုသွားရင်ကော။ အဲဒီကျရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ! ဒါမှမဟုတ် အခုအချိန်မှာ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူးဆိုပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ နေကြမလို့လား။"
ဂွန်ဒူဘော်၏စကားကြောင့် လူအချို့ တုန်ရီသွားကြသည်။
ဂွန်ဒူဘော်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာကြောင်း မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။
"ဟား! ဒီလိုလူတွေအတွက်နဲ့ ဒီမှော်စက်ဝိုင်းကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းနေရတာကိုက ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့!"
"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ။"
"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ! အခု ငါ့ကို ပြန်ပြီး ငြင်းခုံမလို့လား!"
"မဟုတ်၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက..."
"သေချာနားထောင်! ဒီမှော်စက်ဝိုင်းမှာ နှစ် ၆၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ် ၆၀ လောက်တော့ သည်းခံပြီး ထိုင်နေချင်တဲ့သူတွေရဲ့ စကားကို နားထောင်ကြည့်! ခင်ဗျားတို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ မရှိဘူးလား! တစ်နေ့နေ့မှာ မွေးလာမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို မရှက်ဘူးလား!"
သူ၏ တွန့်လိမ်ခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိုမျှလောက်သော စွမ်းအားများ ဘယ်ကရလာသနည်း။
ဂွန်ဒူဘော်သည် အသံချဲ့စက်ကို အသုံးမပြုဘဲ သူ၏အသံအက်အက်ဖြင့် လူတို့၏နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
"ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်ခင်ဗျားတို့ ဂါဒရင်တွေလို့ ခေါ်နေသေးတယ်ပေါ့! ရန်သူရှေ့မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပုံစံလား! ငါက စစ်သည်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ထောင့်တစ်နေရာမှာ မှော်ပညာနဲ့ ကစားနေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောရမယ်! ရန်သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားတို့က ဂါဒရင်တွေဆိုရင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ကြ!"
"..."
"..."
ဂွန်ဒူဘော်၏စကားကို ဘယ်သူမှ ပြန်မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။
အချို့မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။
ဂွန်ဒူဘော်သည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခဏအကြာတွင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
"ငါ အသံချဲ့စက် မှော်စာလုံးတွေကို ဖွင့်ထားခဲ့မယ်။ ပြောစရာရှိရင် ပြောကြပေတော့။"
"ဂွန်ဒူဘော်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"
"ငါ့ရဲ့ အလုပ်ရုံကို ပြန်သွားမလို့။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ဒေါသထွက်ပြီး အရင်သေသွားလိမ့်မယ်။ ကျန်တာ ခင်ဗျားတို့ပဲ တာဝန်ယူလိုက်ကြ။"
"...ဟုတ်ကဲ့။ ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ဂွန်ဒူဘော် ထွက်သွားသည်။
လီယန်သည် ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း စကားစလိုက်သည်။
"ဂွန်ဒူဘော် ပြောသွားသလိုပဲ၊ ဂါဒီးယန်းက နောက်ထပ် နှစ် ၆၀ ဆို ပျက်စီးတော့မယ်။ လူသားတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမြို့တော်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ နှစ် ၆၀ လောက်တော့ အသက်ရှင်နိုင်သေးတာပဲလို့ ပြောကောင်းပြောနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မေးပါရစေ။ နှစ် ၆၀ လောက် ဒီထဲမှာပဲ ပုပ်သိုးနေရမယ်ဆိုရင် အဲဒါကို အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား။"
ဘာမှမလုပ်ဘဲ သေခြင်းတရားကိုသာ ဆိုင်းငံ့ထားရင်း အတွင်းမှာပဲ တိတ်တိတ်ကလေး နေနေခြင်း။
အဲဒါကို အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား။
ဆန္ဒနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဆုံးရှုံးထားတဲ့သူတွေဟာ အသက်ရှူနေတဲ့ အသားတုံးတွေလောက်ပဲ ရှိတာပါ။
"ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်မယ်။"
"...!"
"ကျွန်တော် ဓားကိုကိုင်ပြီး ဂျီအိုရန်ကို တိုက်ခိုက်မယ်။ ဒီလိုပဲသေသေ၊ ဟိုလိုပဲသေသေ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော် အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ရင်းပဲ သေသွားမယ်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ ဂါဒီးယန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။"
ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ ဂါဒီးယန်း။
ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီနည်း။
လူတွေ တွေးမိသည်။ မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့၊ ထွက်ပြေးကြပါ။ အဲဒါက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
ထိုအချိန်တွင် နောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တိုက်ခိုက်ကြမယ်!"
အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သူမှာ ပရီချန်၏နောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ဂါဒီးယန်းထဲမှာ သူလုပ်ချင်ရာလုပ်နေခဲ့တဲ့ ပရီချန်ရဲ့ နောက်လိုက်က အခုလိုမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားသည့်အတွက် မြို့သူမြို့သားများ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
နောက်ထပ် ရှာဖွေသူတစ်ယောက်ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်! ဒီလိုသေသေ၊ ဟိုလိုသေသေ အတူတူပဲ!"
"ဟုတ်တယ်! ပြီးတော့ နှင်းဘီလူးတွေကြောင့် သေဆုံးသွားရတဲ့ ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်တွေကိုကော! သူတို့ကို လက်စားမချေပေးနိုင်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မှာလဲ!"
"ဂုဏ်ယူဖွယ် ဂါဒီးယန်းအတွက်!"
ရေလှိုင်းတစ်ခုလိုပင်။
တုံ့ပြန်သံတွေသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ပြန်လည်စုပ်ယူသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူတို့၏ အေးခဲနေသော နှလုံးသားများထဲတွင် အစိုင်အခဲလေးတစ်ခု စတင်တောက်ပလာသည်။
မြို့သူမြို့သားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်ရကျိုးနပ်ပါ့မလား။ ဒါက အဲဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးမလား။
"တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ တိုက်ကိုတိုက်ရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲလေ။"
"သေရမယ်ဆိုရင် တိုက်ခိုက်ရင်းပဲ သေကြတာပေါ့။"
"ဒီလိုမျိုး အသက်ရှင်နေရတာ ငါ ပင်ပန်းပြီ။"
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်၊ အသံများမှာ အားမာန်များ တက်ကြွလာသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ လူတိုင်းကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ကြပေ။
"ငါ့ကို မရယ်စေနဲ့တော့!"
တစ်စုံတစ်ယောက်က ရူးသွပ်သလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယုဟွန်း သိထားသည့်မျက်နှာ၊ ရင်ဂို၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဟန်ဒါ ဖြစ်သည်။
"တိုက်ခိုက်မယ်?! ခင်ဗျားတို့ စိတ်ရောဂါရှိနေတာလား! ပြိုင်ဘက်က ဂျီအိုရန်လေ! ဂျီအိုရန်! စစ်သည်တော်ကြီးတွေရဲ့ ဘုရားသခင်!"
"လူမိုက်!"
တစ်ယောက်ယောက်က ဟန်ဒါကို ထိုသို့ ခေါ်လိုက်သော်လည်း ဟန်ဒါ၏ အရှိန်အဝါမှာ လျော့ကျမသွားပေ။
"ငါ လူမိုက်ဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး! ငါ အသက်ရှင်နေရဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်! ခင်ဗျားတို့က နိုင်မယ်လို့ သေချာနေလို့လား! သေမယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ သွားမှာလဲ!"
"ဟန်ဒါ!"
ရင်ဂိုသည် ဟန်ဒါ၏နာမည်ကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"မင်း အခု ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထား! ငါလည်း သိတယ်! ရင်ဂို၊ ငါ့ထက် ပိုတော်သလိုမျိုး မပြောနဲ့!"
"ဟန်ဒါ...! လူမိုက်လို မလုပ်နဲ့!"
"ငါ့ကို မပြောနဲ့! ဟုတ်တယ်၊ ငါ လူမိုက်ပဲ!"
ဟန်ဒါသည် တစ်စုံတစ်ခု ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ရင်ဂိုက ရှာဖွေသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြင်မှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သွားတိုက်ခိုက်နေချိန်မှာ ငါကတော့ မြို့ထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့တာ! ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ကြောက်တတ်လို့! ငါက မသေချင်လို့! ဂုဏ်ယူဖွယ် ဂါဒီးယန်းတဲ့လား! သေသွားရင် ရောက်သွားမယ့် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ နယ်မြေတဲ့လား! သေသွားပြီးရင် အဲဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ! ခင်ဗျားတို့ သေမှာ! အကုန်လုံး သေကြမှာ!"
သူ၏လက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။ လက်များသာမက၊ ဒေါသကြောင့် တွန့်ချိုးနေသည့် သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ရင်ထဲရှိ အငြိုးအတေးတို့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပစ်ချင်နေသည့်ပုံပင်။
"ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီလိုဖြစ်နေကြတာလဲ! သေရမှာကို မကြောက်ဘဲ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရူးမိုက်နေကြတာလဲ! ရှာဖွေသူတွေနဲ့ စစ်သည်တော်တွေ! အဲဒီမှာ ဘာများ ဂုဏ်ယူစရာရှိလို့လဲ!"
"ဟန်ဒါ! ရှာဖွေသူတွေကို စော်ကားမပြောနဲ့! သူတို့က မြင့်မြတ်တဲ့..."
"မြင့်မြတ်တယ်! အဲဒီ မြင့်မြတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကျိန်ဆဲလိုက်စမ်း! အဲဒီ ဂုဏ်ကျက်သရေဆိုတာကိုလည်း ကျိန်ဆဲလိုက်စမ်း!"
ဟန်ဒါသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မဟုတ်သေးပါ၊ သူ အော်ငိုနေခြင်းပင်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိဘတွေကလေ! ရှာဖွေသူအလုပ်ကို လုပ်ရင်း သေသွားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမေနဲ့ အဖေလေ!"
မျက်ရည်များမှာ သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
"သူတို့က ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းတယ်ပေါ့လေ! သူတို့က မြင့်မြတ်စွာ သွားခဲ့တယ်ပေါ့လေ! အဲဒီ နတ်ဆိုးလို နှင်းဘီလူးတွေဆီကို သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတောင် ကျန်မနေခဲ့အောင် အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်မှာ သေသွားခဲ့တာလေ! ဒါဆို... ဒါဆို ကလေးတွေကကော! ကျွန်တော်ကကော! မိဘတွေသေသွားပြီးနောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်ရမှာလဲ! ကျွန်တော်က ဘာလဲ!"
"ဟန်ဒါ၊ မင်း..."
"ဘာလို့ သူတို့က မြင့်မြတ်စွာ သွားခဲ့ရတာလဲ! ဘာလို့ သူတို့ ပြန်မလာခဲ့တာလဲ! သူတို့က ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းတယ်ဆို၊ သူတို့က မြင့်မြတ်စွာ သွားခဲ့တယ်ဆို၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲ! ဘာလို့ ကျွန်တော်ကပဲ ဝေဒနာတွေကို ခံစားပြီး တစ်ယောက်တည်း နာကျင်နေရမှာလဲ! ဘာလို့လဲ! ဘာလို့လဲ!"
ဟန်ဒါသည် ရင်ဂိုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ဒါက သဘာဝကျသလား! ဒါက ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းပြီး လူသားတွေ လုပ်သင့်တဲ့အရာလား! ရင်ဂို! ငါ့ကို ဖြေစမ်း! အဲဒါ ဂုဏ်ယူစရာလား! ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန် မိသားစုကို ဝေဒနာတွေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲမှာ ထားခဲ့ပြီး သေတာက မှန်ကန်တဲ့အရာလား! ဒါ မှန်သလား! ငါ့ကို ဖြေစမ်း ရင်ဂို!"
"ဟန်ဒါ..."
"ငါ့ကို ဖြေစမ်း!"
ဒေါသသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် မကြာမီမှာပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဟန်ဒါသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလျက် အဆုံးမရှိ ငိုကြွေးနေတော့သည်။
"ဂါဒ်မှာ ဘာများ ကောင်းတာရှိလို့လဲ! စစ်သည်တော် ဖြစ်နေတာကရော ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ! ငါက ငါ့မိသားစုနဲ့အတူတူပဲ ရှိနေချင်ခဲ့တာပါ။"
"..."
"..."
ဘယ်သူမှ ဟန်ဒါကို အပြစ်တင်ရန် သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်ပေးရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်ကြပေ။
သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့လိုပင် အဖိုးတန် မိသားစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများစွာ ရှိနေသည်။
သူတို့၏ နာကျင်မှု၊ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ။
သေဆုံးသွားသူတွေက ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေအတွက်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
စံပြတရားတွေနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဒီ ရက်စက်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝအတွက် သူတို့ကို ဘယ်သူက နှစ်သိမ့်ပေးမလဲ။
"ဟန်ဒါ..."
အမြဲတမ်း တောက်ပစွာ ပြုံးပြတတ်သည့် ရင်ဂိုသည် သူ့ရှေ့တွင် ငိုကြွေးနေသော ဟန်ဒါကို ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ရောယှက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ရင်ဂိုသည် ဟန်ဒါကို ကြောက်တတ်သူတစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူနှင့်မတူဘဲ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်လည်သွားလာရန် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် မိမိကို ဟန်ဒါက မနာလိုဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
ဟန်ဒါသည် ကြောက်တတ်သည့်စိတ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကာအကွယ်ပေးရင်း ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို အထင်သေးပြီး မုန်းတီးနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
မိဘတွေက ထူးချွန်တဲ့ ရှာဖွေသူတွေဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီလိုဖြစ်နေတဲ့ ဟန်ဒါကို သူ သနားမိခဲ့သေးသည်။
အခုမှပင် အဲဒါတွေအားလုံးသည် မိမိ၏ မာနတရားသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဟန်ဒါသည် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို တစ်ခါမျှ အထင်သေးခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သူသည် သူတို့ကို မုန်းတီးပြီး ရွံရှာနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သူမှာ ရင်ဂိုကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။
"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"
"မင်းရဲ့ သနားကရုဏာကို သိမ်းထားလိုက်စမ်း!"
ဟန်ဒါသည် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ရင်ဂို၏လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
"မင်း သေချင်ရင် သွားသေလိုက်! ငါကတော့ အဆုံးထိ အသက်ရှင်အောင် နေသွားမယ်!"
ဟန်ဒါသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီယန်ကို မျက်လုံးနီရဲများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်က သူသည် လီယန်ကို လေးစားခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဤမြို့ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စုစည်းကာ အပြင်ဘက်မှ အန္တရာယ်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုပင်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူသည် လူတိုင်းကို စစ်ပွဲ၏ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တွန်းပို့နေသည့် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော ဟန်ဆောင်သူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ မြင်ရတော့သည်။
"ဂုဏ်ယူစရာနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတဲ့လား! အဲဒါတွေကို ငရဲသွားခိုင်းလိုက်! ငါကတော့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေရင်တောင် အသက်ရှင်ချင်တယ်!"
ဟန်ဒါသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ရင်ပြင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။
ဟန်ဒါကို ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား၊ အချို့သောသူများသည် သူ၏ပေါက်ကွဲမှုအပြီးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုကာ သူတို့၏နေရာများမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယူဟွန်းသည် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေသည့် ရင်ဂိုထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
"ရင်ဂို။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"...ငါ့အမှားတွေပါ။"
ရင်ဂိုသည် မှိုင်တွေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ငါသာ ဟန်ဒါကို ပိုဂရုစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုလူမျိုးတွေလည်း ရှိတတ်စမြဲပါပဲ။"
"...အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း ငါ ဟန်ဒါကို တောင်းပန်ရဦးမယ်။ သူ့ကို အကြောင်းမသိဘဲနဲ့ စီရင်ချက်ချခဲ့မိတယ်၊ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်၊"
"ဒါပေမဲ့ ဟန်ဒါက မင်းနဲ့ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။"
"ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ငါ တောင်းပန်ရဦးမှာပါ။ အခုမဟုတ်ရင်တောင် နောက်မှပေါ့။ ဒီစစ်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာပေါ့။"
ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဟု အာမခံချက်မရှိသော်လည်း ယူဟွန်းမှာ ထိုအချက်ကို ထောက်ပြပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေခဲ့ပါ။
ယင်းအစား၊ သူသည် ရင်ဂိုအား တောင်းပန်ခွင့် နောက်တစ်ကြိမ် သေချာပေါက် ရရှိလိမ့်ဦးမည်ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
"ကဲ၊ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိတော့တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိသေးလား။ ရှိရင် ရိုးသားစွာ ဖြေလို့ရပါတယ်။ ဒါကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းပါဘူး။"
လီယန်၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာကအထိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဟန်ဒါ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။
သူတို့ တွေဝေနေကြချိန်တွင် ပရီချန်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။
"ဟွန်း! မင်းတို့တွေကတော့ အသုံးမကျလိုက်တာ! ဒီမှာ ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေ ဒီလောက်များနေမှန်း ငါသာသိရင် အစောကတည်းက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ရိုက်နှက်ဆုံးမထားလိုက်မှာ!"
"...ပရီချန်။"
"ဘာလဲ။ ငါ ပြောတာ မှားလို့လား? ခုနက လူငယ်လေးအကြောင်းကတော့... ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကျန်နေတဲ့ မင်းတို့တွေကတော့ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ တိုက်ခိုက်သင့်မသင့်ကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ် တခြားသူတွေ ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာက ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ!"
"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဂျီအိုရန်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ရဖို့ တောင်းပန်လိုက်ကြပါလား။"
"ပရီချန်။ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို သတိထား။"
ရင်ပြင်တွင် စုဝေးနေသူများသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
ရှာဖွေရေးအဖွဲ့၏ အလုပ်ကို မလုပ်ခဲ့ကြသည့်တိုင် သူတို့သည်လည်း ဂါဒီးယန်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဂါဒီးယန်းတို့သည် ရှေးယခင်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။
ဂါဒီးယန်းတွင် ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် ပုပ်သိုးနေခဲ့ရသည့် ကာလအတွင်း ထိုထုံးတမ်းစဉ်လာများမှာ အတော်လေး မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ လူချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင် ကြောက်တတ်သူဟု အခေါ်ခံရခြင်းကိုတော့ သူတို့ ရယ်မောပြီး ကျော်ဖြတ်မသွားနိုင်ကြပေ။
"ငါတို့ မတိုက်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ! ဒီလိုပဲ သေရမှာမှတော့ ဒါက ပိုကောင်းသေးတယ်။"
ဘယ်လာသည် လက်မောင်းများကို ခေါက်တင်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသောအခါ လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။
"ဘယ်လာ?"
"မင်း... တကယ်ပဲလား...?"
တကယ်တမ်းတွင်၊ ဘယ်လာလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့သူ ဒီနေရာမှာ မရှိတော့ပေ။
သူမသည်လည်း သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသည့် ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
"ဘယ်လိုပဲသေသေ အတူတူပဲ မဟုတ်လား! ဒါဆိုရင် ငါ့ခင်ပွန်းကို ခေါ်သွားတဲ့ အဲဒီနှင်းဘီလူးတွေထဲက တစ်ကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကိုတော့ ငါ အရင်ဆုံး ခွဲပစ်လိုက်မယ်။ ဒါက တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား!"
"ဟားဟားဟား! မမကြီး! စကားပြောတတ်သားပဲ!"
"ပါးစပ်ပိတ်ထား! မင်းက ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ မမကြီးလို့ ခေါ်ရင် မင်း ဘုရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ တင်ပါးကို ငါ ရိုက်ပစ်မယ်!"
ဘယ်လာက ပရီချန်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ပရီချန်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကဲ၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူမတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တိုက်ခိုက်ခိုင်းထားမှာလား။ တကယ်လို့ သူမရဲ့ စကတ်နောက်မှာပဲ ပုန်းကွယ်ပြီး ကြောက်နေကြမှာဆိုရင်တော့လည်း ငါ မတားပါဘူး။"
"ဘယ်သူက ပုန်းကွယ်မှာလဲ!"
"ဟုတ်တယ်! တိုက်ခိုက်တာကလွဲရင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အနာဂတ်ဆိုတာ မရှိဘူး!"
လူတို့၏ အသံများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခဏအကြာကအထိ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခုတော့ သူတို့သည် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် တောက်လောင်နေကြသည်။
သူတို့သည် မေ့လျော့နေခဲ့သော မိမိတို့၏ ဗီဇကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကြသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပူနွေးစွာ စီးဆင်းနေသည့် သွေးများထဲတွင် စွဲထင်နေသော ဂါဒီးယန်းတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇမှာ ရှည်လျားသော အိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထလာခဲ့သည်။
"တိုက်ခိုက်ကြမယ်!"
"အဆုံးထိပဲ! အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြမယ်!"
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် အားပေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
မကြာမီတွင်၊ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်။
လီယန်သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးမီးတောက်များကို တောက်လောင်စေနေကြသည့် စစ်သည်တော်များကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"သွားကြစို့။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲဆီသို့။"