ရိုင်ယန် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
သူသည် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အသက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဖရက်ချန်နှင့် သူ၏ စစ်သည်များ၊ ထို့ပြင် စူးစမ်းရှာဖွေသူများအားလုံး ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။
လီယန် သည် ခေါင်းငုံ့နေရာမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများဘက်သို့ ကျောပေးထားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်သို့ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
လီယန် သည် စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
အသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်အထိ မည်သူမျှ သူနှင့် စကားပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
“ဟား။ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ့်ကို အထူးအခွင့်အရေးပေးတာပဲနော်။”
စူးစမ်းရှာဖွေသူများ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဖရက်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဖရက်ချန်ကမူ သူတို့၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လည်စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ရူးနေကြတာလား။ သူက သစ္စာဖောက်လေ။ (၃၂) နှစ်လုံးလုံး ငါတို့ကို အမှန်တရားတွေ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဒီငရဲခန်းကြီးထဲကနေ မလွတ်မြောက်အောင် တားဆီးထားခဲ့တာ။ အဲဒီလူသေသွားတာကို မင်းတို့က ဝမ်းနည်းနေကြတာလား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
“ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း! မင်းက သူ့အကြောင်း ဘာသိလို့လဲ…”
“ငါက ဘာကိုသိလဲ ဟုတ်လား? ဟုတ်တယ်၊ ငါ အကုန်မသိဘူး။ သူက တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ အသက်စွန့်ဖို့အတွက်ပဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ဆိုတာကိုတော့ ငါမသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား။ ငါတစ်ခုတော့ သိတယ်။ ငါတို့ ဒီအေးစက်နေတဲ့ မြေပြင်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတာ၊ နှင်းခဲဘီလူးတွေရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ ပုန်းရှောင်နေခဲ့ရတာတွေအားလုံးက…”
ဖရက်ချန်က ရိုင်ယန်၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီသစ္စာဖောက်ကြောင့်ပဲ။”
“…”
ဖရက်ချန်ကို အော်ဟစ်ရန် ပြင်နေကြသည့် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ဖရက်ချန်၏ စကားကို လုံးဝငြင်းပယ်၍ မရပေ။
တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည်လည်း လီယန် ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသစ္စာဖောက်ကို အေးချမ်းစွာ သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ရသနည်း။
သူသည် သူပြုခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များအတွက် ထာဝရ ဒုက္ခခံစားသင့်သူ ဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို လီယန် သည် မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် သိရှိနေသည်။
လီယန် သည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောလာမည့်အချိန်ကို အားလုံးက စောင့်မျှော်နေကြသည်။
“အရင်ဆုံး သူ့အလောင်းကို စီစဉ်လိုက်ကြပါ။”
လီယန် ပြောလိုက်သည့် ပထမဆုံးစကားမှာ ထိုအရာဖြစ်သည်။
“ငါတို့ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားကို လုပ်ရမယ်။”
“အခုလား? ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ…”
သူတို့ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားကို ဘယ်လိုများ ကျင်းပနိုင်ပါ့မလဲ။
မည်သူမျှ ဆက်လက်ငြင်းခုံခြင်းမပြုမီ ဖရက်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခါဟားဟား! တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ!”
“မ-မင်းကြီး။”
သူ၏ သစ္စာရှိ စစ်သည်များပင် သူ၏ အပြုအမူကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အကြံအိုက်သွားကြသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ သစ္စာဖောက်ဆိုတာက သစ္စာဖောက်ပဲ၊ သေသွားတဲ့လူကလည်း သေသွားတဲ့လူပဲ။ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားဆိုတာကလည်း အခမ်းအနားပဲပေါ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကြောင့် တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲ ကျင်းပရတဲ့ ပွဲတော်ကို ငါတို့ လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး။”
“…ကျေးဇူးပြုပြီး။”
လီယန် သည် ထိုစကားကို ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်သည်။
သူ ဖရက်ချန်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ဖရက်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။”
“အမှန်တရားကို။”
လီယန် ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း ထင်ရှားသည့် မီးတောက်တစ်ခုလည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။
“ငါ သူတို့ကို ပြောပြရမယ်။”
လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်။
ဒီကမ္ဘာကြီး ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်လာရသလဲ၊ သူတို့ ဘာတွေလုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်သလဲဆိုတာကို။
ယခုအချိန်အထိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသော ဤကမ္ဘာ၏ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။
“မျှော်လင့်ထားပါ။”
ဖရက်ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်ရှိနေသည့် စူးစမ်းရှာဖွေသူများမှာမူ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
လီယန် သည် သူတို့ကို ရှင်းပြရန် အချိန်မပေးတော့ပေ။ ယူဟွန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ သွားရအောင်။ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားကို မသွားကြတော့ဘူးလား။”
“ဟ-ဟုတ်ပြီ! သွားကြစို့! ဝမ်းနည်းစရာတွေကို နောက်မှပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
ရင်းဂတ်က ယူဟွန်း၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သောအခါ စူးစမ်းရှာဖွေသူအများစုမှာ မလိုလားသော်လည်း လိုက်ပါသွားကြသည်။
အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ယူဟွန်းလည်း ရင်းဂတ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့်နေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
“အစ်မ? လီယန် ဟျောင်းနင်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လိုက်ပါ။”
အခြားသူတွေ မသိရင်တော့ မသိမယ်၊ ယူဟွန်းကတော့ သိသည်။
လီယန် သည် ယခုအချိန်တွင် ငိုကြွေးနေသည်။
ကီးရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လီယန် ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရပြီး သူနှင့်အတူ ဝေမျှခံစားနေရသည်။
“သူလည်း သူ့အတွက် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဆိုတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ သူသည် အခုအချိန်အထိ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသည့် စိတ်ခံစားချက်များကို မျက်ရည်များဖြင့် အတူ ထုတ်လွှတ်လိုက်လိမ့်မည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
သူမလုပ်ရမည့်အရာမှာ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သင့်သည့် မီးရှူးမီးပန်းများမှာ အေးခဲနေသည့် မျက်နှာကျက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် ငြိမ်းသတ်သွားကြသည်။
သို့သော် လူတို့ကမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ပြီးခဲ့သည့် (၃၂) နှစ်အတွင်း သူတို့သည် ထိုအခြေအနေနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။
လေထုက သိပ်မကောင်းလှဘူး။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း စူးစမ်းရှာဖွေသူတို့၏ လေထုမှာ မှိုင်းညှိုပြီး လေးလံနေသည်။ မကြာသေးမီက သေဆုံးသူနည်းပါးသွား၍ ဝမ်းသာနေသည်ဟူသော စကားများမှာ လိမ်ညာထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြပုံရသည်။
ထိုလေထုသည် ပွဲတော်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲလိုသည့် သာမန်လူထုထံသို့ ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုစဉ် ယူဟွန်း၏ ဘေးတွင် တစ်ယောက်ယောက်က ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“တောက်။ အားလုံး ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေရင်တော့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားလုပ်နေလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။”
“…မင်းကြီးကတော့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေတာပဲနော်။”
“ငါလား? မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
ဖရက်ချန်သည် သူ၏ အမြဲတမ်းပါတတ်သည့် ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကရော ဘယ်မှာလဲ။”
“ငါ့စစ်သည်တွေလား? သူတို့လည်း ဒီလိုပွဲတော်နေ့မျိုးမှာ နားဖို့ အခွင့်အရေးရှိတာပေါ့။”
“ဒီလိုလေထုမျိုးမှာလား။”
“သူတို့ မပျော်ရွှင်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒါ သူတို့အမှားပဲပေါ့။”
ဒီလူ။ သူသည် အလွန်အမင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး မောက်မာလွန်းသည်။
အရင်ကလည်း ခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း သူ ဘာကြောင့် အင်ပါယာဘုရင်ဟု အမြဲခေါ်ဆိုခံရသည်ကို ယခုတော့ နားလည်သွားသည်။
သူသည် အင်ပါယာဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် မောက်မာလွန်းသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ မောက်မာမှုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားများလည်း သူ၌ ရှိနေသည်။
“မင်းကြီး…”
“အာ၊ မေ့လိုက်စမ်းပါ။ ငါ့ကို မင်းကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ဖရက်ချန်လို့ပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်လိုက်ပါ။ အဲဒါက အရမ်းလေးလံလွန်းတယ်။”
“ရုတ်တရက်ကြီးလား? ခုထိတော့ အဆင်ပြေနေခဲ့တာပဲလေ။”
“အဲဒါက ငါ့နောက်မှာ နောက်လိုက်တွေ ရှိနေလို့ပါ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်မှာတော့ နာမည်ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။ ငါက မရိုမသေဖြစ်တာတို့ ဘာတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အစကတည်းက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တာ။”
ယူဟွန်းသည် ရိုင်ယန်နှင့် ဖရက်ချန်တို့ တိုက်ခိုက်စဉ်က ပြောခဲ့သည့် စကားကို ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
“သူက အဆင့်နိမ့်တဲ့ ရာဇမတ်ကုမာရ (crown prince) တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်…”
“အဲဒါကတော့ အဟောင်းတွေပါ။ ငါ့မှာ ဖုံးကွယ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ သိတဲ့သူတွေကတော့ အကုန်သိပြီးသားပါ။”
ဖရက်ချန်သည် အနီးမှ ဖြတ်သွားသည့် လူတစ်ယောက်၏ ဘီယာခွက်ကို လုယူလိုက်သည်။
သူသည် ဘီယာကို အေးဆေးစွာ သောက်လိုက်ပြီး လက်ဖမိုးဖြင့် နှုတ်ခမ်းပေါ်က အမြှုပ်များကို သုတ်လိုက်သည်။
“အာ။ ဘီယာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ငါပြောမယ်။”
“ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“ဟမ်?”
“မင်း ဒီလောက်တောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချဉ်းကပ်လာတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“အင်း၊ မရှိဘူးလို့ ပြောရင်တော့ လိမ်ရာရောက်မှာပေါ့။ ငါ တစ်ခုခုကို သိချင်နေတာပါ။”
“မင်း ဘာကို သိချင်တာလဲ။”
“မင်းက ရေခဲအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
ယူဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူမိုက်မဟုတ်သူတိုင်း ရိုင်ယန်သည် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြောင်းနှင့် ယူဟွန်းနှင့် လီယန် တို့သည် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြောင်း သိရှိကြပေမည်။
အထူးသဖြင့် ဖရက်ချန်။
“ငါ အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့တာ။ ဒီအေးခဲနေတဲ့မြေရဲ့ ကျိန်စာက အဲဒီအတားအဆီးရဲ့ ဟိုဘက်ကနေ လာတာဖြစ်ရမယ်လို့။”
“…ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက ဘာမှမပြောခဲ့တာလဲ။”
“ပြောဖို့ မလိုဘူးလေ။ ငါပြောရင်ရော ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ လမ်းလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းက ပိတ်ဆို့နေပြီး ရေခဲအတားအဆီးရဲ့ ဟိုဘက်ကို သွားဖို့ဆိုရင် အဝေးကြီး ပတ်သွားရမယ်။ ပြီးတော့ လမ်းမှာ နှင်းခဲဘီလူးနဲ့ တွေ့လိုက်ရင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တာ။ ရေခဲအတားအဆီးရဲ့ ဟိုဘက်ကို သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာရမယ်လို့ပဲ တွေးထားခဲ့တာ။”
သို့သော် ရိုင်ယန်က ဤမျှကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြောင်း ဖရက်ချန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ရိုင်ယန်က မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ပြီး နောက်ကလိုက်နေတာကို မင်း သိခဲ့လား။”
“ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူက ငါတို့နောက်ကို လိုက်သလိုပဲ ငါတို့ကလည်း သူ့ခြေရာကို လိုက်ခဲ့တာပါ။”
“ဒါကြောင့်ပဲ…”
ယူဟွန်းသည် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိသည်။
“မင်းက အဝင်ဝကို သူ့အလိုလို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ရိုင်ယန်ရဲ့ ခြေရာကို နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ သူ့ခြေရာက လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတော့ ငါတို့လည်း ဆက်သွားရင်း မင်းတို့ကို တွေ့လိုက်တာ။ ငါတောင် အံ့သြသွားတယ်။ သူ့ခြေရာ ပြတ်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ မင်းတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့လိုက်တာလေ။ ငါတို့ လက်နက်ချင်း ထိတွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်တယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့လူက လီယန် ဆိုတာကိုလေ။”
“ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။”
“ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်ပြီး သူ့ကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်ရမှာလား။ ငါသာ အဲဒီမှာ ဆက်နေခဲ့ရင် ဘယ်သူမဆို သံသယဝင်ကြမှာပဲ။ ငါက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်တောင် သူတို့က ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။”
“…”
“ပြီးတော့ ငါ မင်းတို့ကိုလည်း သံသယဝင်မိတယ်။ ငါ့ဆီကို ရိုင်ယန်ကို ပို့ပေးခဲ့တာ လီယန် ပဲလေ။ ပြီးတော့ ကိုရာ နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတဲ့ မင်းကလည်း လီယန် နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေပုံရတယ်။”
“အဲဒီလို ထင်စရာ ရှိတာပေါ့လေ။”
“ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ။ လီယန် ဆီကနေ ခွဲထွက်လာပြီးနောက်မှာ ငါ့လူတွေနဲ့ ပြန်ပေါင်းမိပြီး မင်းနဲ့ လီယန် တို့ အရေးတကြီး ဂါဒီယန် (Guardian) ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ အရေးကြီးနေပုံရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို ငါ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရတယ်။”
ဖရက်ချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ လီယန် နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘဲ အကုန်လုံးက ရိုင်ယန်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ပိုဆိုးတာက ရိုင်ယန်က မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။”
“ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဒါပဲလား။ အဲဒါပဲလား။”
“နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ။”
“အင်း။ ပါးကို နမ်းပေးတာမျိုးကရော ဘယ်လိုလဲ။”
“နောက်တစ်ခါ ထပ်အထုခံချင်တာလား။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ နောက်နေတာပါ။”
ဖရက်ချန်က ရယ်မောရင်း ပြောသော်လည်း ယူဟွန်းကတော့ ၎င်းကို နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် စိတ်သဘောထားညံ့ဖျင်းပြီး ကာမဂုဏ်ကို လိုက်စားသည့် အာဏာရှင်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်မှန်း သိသော်လည်း ရုပ်ရည်ချောမောနေသရွေ့ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။
အင်ပါယာ ရှိစဉ်အခါကလည်း သူသည် လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။
“ရိုင်ယန်က တရားခံဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလိုက်တာလဲ။”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါလည်း မသိပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဝက်လောက်တော့ သံသယဝင်နေတာပေါ့။ သူ ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ လီယန်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ လုပ်နေတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သူက လီယန်ရဲ့ စကားကို အပြည့်အဝ နာခံတဲ့သူလေ။ ဒါကြောင့် ငါက လီယန်ကို ပိုပြီး သံသယဝင်မိတာ။”
“ဒါကတော့…”
“ငါပြောခဲ့တယ်မလား။ အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ သူ့ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ငါ သေချာသလောက် ရှိသွားခဲ့တာ။”
“အဲဒါက ငါတို့အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့ဘက်ကကြည့်ရင်တော့ ငါတို့က အဲဒီနေရာတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်ပတ်နေတာကို သံသယဝင်စရာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ဒါဆို မင်းက အခုထိ လီယန်နဲ့ ရန်ငြိုးထားရင်းနဲ့ပဲ အတူတူ လှုပ်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့…”
“ငါက ဘာလို့ သူနဲ့ အတူတူ လှုပ်ရှားရမှာလဲ။ ငါ လီယန်ကို မယုံဘူး။”
“…”
မယုံကြည်မှု။
နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြည့်အဝ မယုံကြည်ကြတာကြောင့်သာ ဒီနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
ရိုင်ယန်သည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချသွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သံသယဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
(၃၂) နှစ်တိုင်တိုင်။ သူသည် လီယန် နှင့်အတူ (၃၂) နှစ်ကြာ စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နှင်းခဲဘီလူးများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
စူးစမ်းရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ရိုင်ယန်သည် သူ၏ ရဲဘော်များကို ကာကွယ်ရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ဘယ်သူက သူ့ကို သံသယဝင်နိုင်ပါ့မလဲ။
“အင်းလေ၊ ငါ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက သူတို့ရဲ့ သံသယကို နှိုးဆွမိခဲ့ရင်တော့ ငါပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တရားခံကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသော်လည်း ယူဟွန်းမှာမူ ဖရက်ချန်အပေါ် သံသယကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်သေးပေ။
ရိုင်ယန်က တရားခံဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင်တောင် ဖရက်ချန်က ရေခဲကမ်းပါးတစ်ဝိုက်တွင် ကြာရှည်စွာ လှည့်လည်နေခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။
ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ ထိုကမ်းပါး၏ ဟိုဘက်ခြမ်းရှိ အင်ပါယာမြို့တော်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
သူက အဲဒီမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။
“အို။ ဒီနေ့ရဲ့ သူရဲကောင်း ရောက်လာပြီ ထင်တယ်။”
ဖရက်ချန် ပြောလိုက်သည့်အတိုင်း ယူဟွန်းလည်း လီယန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လူတို့သည် လီယန် ကို မှတ်မိကြပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် သူ လမ်းလျှောက်ရလွယ်ကူစေရန် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။
ဘယ်သူ ဘာပြောပြော သူသည် ဂါဒီယန် (Guardian) ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည်။
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဂွန်ဒူဘော (Gondulbor) သည်လည်း လီယန် နှင့်အတူ ပါလာခြင်းပင်။
“လီယန်?”
“သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား။”
လူတိုင်း စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်နေကြစဉ် လီယန် သည် ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဂွန်ဒူဘော ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး။”
“အင်း။ မတတ်နိုင်ပါဘူး။”
ဂွန်ဒူဘော သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မှော်ပညာဖြင့် ရူးနစ် (Runes) စာလုံးများ လေထဲတွင် ထွင်းထုလိုက်သည်။
“အာ။”
လီယန် က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံပြုလိုက်သောအခါ သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်သွားပြီး ဂါဒီယန် (Guardian) တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် လီယန် ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
အချို့က သူ ဘာပြောတော့မလဲဟု စူးစမ်းနေကြသည်။
အချို့ကတော့ ပွဲတော်ကို စတင်ရန် မိန့်ခွန်းပြောတော့မည်ဟု မှားယွင်းစွာ တွေးထင်နေကြသည်။
သူတို့ကြားထဲတွင် လီယန် သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ယခုအချိန်အထိ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည့် စကားလုံးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ပွဲတော်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီစကားကို ပြောရတာ ဝမ်းနည်းမိပါတယ်။”
“ဟင်?”
“ဘာပြောမလို့လဲ။”
သူ၏ မသက်မသာ အစပျိုးမှုကြောင့် လူတို့သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို နောက်ထပ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အားလုံး စုဝေးနေတဲ့ ဒီအချိန်မှာ ပြောပြဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးလို့ ထင်မိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော် ပြောမယ့်စကားကို သေချာ နားထောင်ပေးကြပါ။”
တိတ်ဆိတ်နေသော ရင်ပြင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီယန် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပါ။ ကျွန်တော် စူးစမ်းရှာဖွေဖို့အတွက် တခြားနယ်မြေတစ်ခုကို သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရင်က သတိမထားမိခဲ့တဲ့ သံသယဖြစ်စရာ နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အဲဒီရဲ့ ဟိုဘက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီမှာ စောင့်ကြိုနေခဲ့တာကတော့ အခုအချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ထင်ထားခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားပါပဲ။ ဂီယိုရန် (Georen) ပါ။”
သူ့စကားကြောင့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ဆူညံသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်ပြောသည်။
“ဂီယိုရန်။ သူသည် ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြတဲ့ နှင်းခဲဘီလူး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ၏ အသက်ရှူသံက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဂီယိုရန်။ ရေခဲကျိန်စာ ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့အကြောင်းအရင်း၊ နှင်းခဲဘီလူးတွေ ပေါ်လာရတဲ့အကြောင်းအရင်း။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ဂီယိုရန် က ဒီအရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတာပါ။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားက ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။
ဒီထက် ပိုဆိုးရွားတဲ့အရာ ရှိပါဦးမလား။
“ပြီးတော့ ပြဿနာက အဲဒီမှာတင် မရပ်တန့်သွားပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားထဲမှာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။ ဂီယိုရန် ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အရင်ဆုံး သတိပြုမိပြီး အဲဒီကို သွားဖို့ လမ်းကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့သူ။ အဲဒီလူက ရိုင်ယန် ပါ။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်!”
“ရိုင်ယန်က ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်တာလား?”
“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ!”
“ရိုင်ယန်! သူ အခု ဘယ်မှာလဲ!!”
“ရိုင်ယန် သေသွားပါပြီ။ သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှု ထင်ရှားလာတဲ့အခါ သက်သေအထောက်အထားတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဲဒီဖြစ်စဉ်မှာပဲ ကျွန်တော့်လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ။ သူ အခု ဒီမှာ မရှိတော့ပါဘူး။”
သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ပြစ်ဒဏ်။
လူသားတို့ လက်မခံနိုင်လောက်သည့် အမှန်တရားများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အမှန်တရားအချို့ကို ကြိုတင်သိရှိပြီး လက်ခံထားသည့် အခြားသော စူးစမ်းရှာဖွေသူများ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လိမ်ညာမှု မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဂါဒီယန် (Guardian) က အခု ရွေးချယ်ရတော့မှာပါ။ ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မလားဆိုတာပါ။”
လီယန် သည် တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များထဲသို့ အချက်အချာကျစွာ စိုက်ဝင်သွားစေသည်။
“ရွေးချယ်မှုက မင်းတို့လက်ထဲမှာပါ။”